ΕΝΙΑΙΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

ΕΝΙΑΙΟ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

για την άμεση δημοκρατία, την αταξική κοινωνία και τον ουμανισμό

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού γινόμαστε κάθε μέρα, τοπικά, εθνικά και παγκόσμια, όλο και περισσότερο θύματα της μεγάλης κρίσης, αλλά και μάρτυρες της προϊούσας παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο στην προσπάθεια του να σωθεί, μεθοδεύει ακάθεκτα την εκτροπή της ανθρωπότητας προς τη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Αυτή η εκτροπή συντελείται με τη στρατηγική του αμερικανισμού για την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και το στήσιμο της παγκόσμιας διακυβέρνησης, με μοναδικό κέντρο αποφάσεων το σκληρό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ως κύρια όργανα αυτού του σχεδίου, οι εμπνευστές του έχουν επιλέξει τον ΟΗΕ, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το ΝΑΤΟ, το TTIP και πολλούς άλλους αφανείς οργανισμούς, λέσχες και υπηρεσίες.

Στόχος αυτής της Νέας Τάξης Πραγμάτων (ΝΤΠ) είναι η κατάργηση της αυτονομίας των εθνικών και τοπικών οικονομιών και κοινωνιών, η πολτοποίηση των αυτόχθονων και αυθεντικών πολιτισμών και η επιβολή συνθηκών καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Ο σκοπός της ΝΤΠ είναι η βίαιη επιβολή, συντήρηση και διατήρηση του απάνθρωπου, καταστροφικού και παρακμασμένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου. Συνέπεια αυτού του σχεδίου είναι η διαίρεση της ανθρωπότητας στη μειοψηφία του 1% που λυμαίνεται τον κοινωνικό πλούτο και εξουσιάζει τον πλανήτη και στο 99% που σταδιακά απαξιώνεται ακόμα και από τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματά του και βυθίζεται σε μια εκτεταμένη εξαθλίωση.

Όμως αυτή η επιλογή δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας. Κι’ αυτό γιατί η ανθρωπότητα από τα γεννοφάσκια της πορεύεται σταθερά, με αμέτρητους δημιουργικούς αγώνες, θυσίες και επιστημονικές κατακτήσεις, προς την κοινωνική ισότητα, την ελευθερία, την άμεση δημοκρατία, την πανανθρώπινη ειρήνη και τον οικουμενικό ουμανισμό.

Η κυρίαρχη μειοψηφία με τους κοινωνικά άδικους και παράνομους θεσμούς, τις βίαιες, αλλοτριωτικές, οικονομικές και κοινωνικές δομές και τους κατασταλτικούς και καταστροφικούς μηχανισμούς της, κρατάει αιχμάλωτη την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα στο οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Ένα σύστημα που παραγνωρίζει, πέρα από κάθε κοινωνική ηθική και επιστημονική δεοντολογία, πως ο σκοπός της οικονομίας δεν είναι να παράγει και να συσσωρεύει πλούτο και δύναμη σε μια μειοψηφία, αλλά να εξασφαλίζει την ισονομία, την ευημερία, ίσες ευκαιρίες και ελεύθερη δημιουργικότητα και τελικά την ευτυχία όλων των ανθρώπων.

Απέναντι σ’ αυτό το σύστημα του κεφαλαίου, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οραματίζονται έναν καλύτερο κόσμο, ο οποίος σήμερα, στον 21^ο αιώνα, είναι μόνο αναγκαίος και εφικτός αλλά και αναπόφευκτος. Ένας νέος κόσμος που θα στηρίζεται σε αρχές και αξίες που αποτελούν απαράγραπτα ανθρώπινα δικαιώματα και ακατάλυτα θεμέλια ενός πολιτισμού της κοινωνικής ισότητας, της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας. Με αυτό το διαχρονικό όραμα, ζει από καταβολής της η αποφασιστική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας και αγωνίζεται να το κάνει πραγματικότητα, κόντρα στην πανουργία των σκοταδιστικών, άδικων και ηθικά απαράδεκτων εξουσιαστικών θεσμών και στην ωμή βία των μηχανισμών παραπλάνησης και καταστολής.

Η ιστορία, ως διαχρονική κοινωνική μνήμη και συνείδηση, διδάσκει ότι τη στιγμή που οι εκάστοτε εξουσίες προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο να τσιμεντάρουν την εξουσία τους, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού υποσκάπτουν με την δράση και τους αγώνες τους τα θεμέλια κάθε εξουσίας δημιουργώντας τους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες θα μπορέσει η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα να κάνει το επόμενο βήμα προς την κοινωνική ισότητα, αφήνοντας πίσω της την εκάστοτε εξουσία. Το ίδιο συμβαίνει και στις μέρες μας, στον 21^ο αιώνα.

Από τη μια ο καπιταλισμός πασχίζει, με ΝΑΤΟϊκά πραξικοπήματα, ‘πορτοκαλί επαναστάσεις’, ‘αραβικές ανοίξεις’, προκατασκευασμένες χρεοκοπίες, μνημόνια και κατακτητικούς, καταστροφικούς, προληπτικούς πολέμους να διαιωνίσει την εξουσία του. Από την άλλη οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, το μοναδικό διαχρονικό και αήττητο υποκείμενο της ιστορίας και των διαδοχικών χωροχρονικών εκφάνσεων της ενιαίας παγκόσμιας ουμανιστικής επανάστασης, ανοίγουν το δρόμο για την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του. Απόδειξη γι’ αυτό είναι το γεγονός πως όλο και μεγαλύτερα τμήματα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, κατανοούν την επικινδυνότητα του καπιταλισμού, γυρίζουν την πλάτη στο σύνολο των πολιτικών κομμάτων του αστικού κοινοβουλίου, που αποτελεί την πολιτική έκφρασή του, αλλά ταυτόχρονα και το αλεξικέραυνο της οργής των εργαζόμενων για τα εγκλήματα του καπιταλισμού σε βάρος των επιμέρους κοινωνιών, της Φύσης, της Ανθρωπότητας και του ανθρώπινου Πολιτισμού.

Αυτή η συνειδητή στροφή των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού παίρνει σταδιακά τη μορφή των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων που γεννιούνται με ασύλληπτη ταχύτητα, αναπτύσσονται σε όλα τα κύτταρα της κοινωνίας και σφυρηλατούν τον καινούργιο κόσμο της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας μέσα στους κόλπους της υπόδουλης κοινωνίας της ανισότητας που θέλουν να αλλάξουν. Απέναντι στην καπιταλιστική βία, στον εξουσιαστικό φόβο, στην κάθε λογής οπαδική αλλοτρίωση, στον σκοταδιστικό αποπροσανατολισμό, στην γενικευμένη ανεργία, στην οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, στην καλλιεργούμενη απαισιοδοξία, στην παραίτηση και στην γενικευμένη κοινωνική κατάθλιψη, υψώνεται σταδιακά ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος. Είναι ο κόσμος που φεύγει από τα κομματικά μαντριά του καπιταλισμού και χτίζει ανεξάρτητους θεσμούς, συλλογικότητες, δίκτυα και δομές συλλογικής άμυνας και αλληλεγγύης, είτε ως:

·          απόπειρες αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής οικονομίας με τάσεις απομάκρυνσης από την εμπορευματοποίηση και με κατεύθυνση την αχρήματη οικονομία,

·          αυτοδιαχειριζόμενοι συνεταιρισμοί πολλαπλού σκοπού με στόχο την αύξηση της αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών,

·          οικοκοινότητες και κοινόβια για να μην είναι τα μέλη τους μόνα απέναντι στην καπιταλιστική κρίση,

·          κύτταρα ανταλλακτικής-χαριστικής οικονομίας για την αντιμετώπιση της κρίσης και της νοοτροπίας του καταναλωτισμού,

·          κοινωνικές κουζίνες που ρίχνουν το διατροφικό κόστος, καλύπτουν τις ανάγκες όσων δυσκολεύονται λόγω της κρίσης και φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά σπάζοντας την απομόνωση και την ιδιωτία στην οποία τους σπρώχνει η καπιταλιστική κρίση,

·          καταλήψεις εγκαταλειμμένων κτιρίων για διάφορες κοινωνικές, μορφωτικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις και για ομαδική στέγαση αστέγων που η καπιταλιστική οικονομία τους πέταξε στο περιθώριο, ως άχρηστους,

·          κέντρα δωρεάν παροχής πρωτοβάθμιων υπηρεσιών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, ψυχολογικής και επαγγελματικής υποστήριξης για όσους έχουν ανάγκη από αυτές τις υπηρεσίες αλλά δεν τις προσφέρει το καπιταλιστικό κράτος και δεν μπορούν να τις αγοράσουν,

·          κοινωνικά και επιστημονικά πειραματικά εργαστήρια παραγωγής νέας γνώσης, εναλλακτικών επιλογών και τεχνολογιών, όπως λ. χ. υδρογονοενέργειας, ελεύθερου λογισμικού και κοινωνικοποίησης της πληροφορίας και του διαδικτύου, αλλά ακόμα και σχεδιασμού χαμηλού κόστους παραγωγής εργαλείων, μηχανών και μέσων παραγωγής με τη μέθοδο της τρισδιάστατης εκτύπωσης,

·          κοινωνικά δίκτυα τοπικής, ευρείας και διεθνούς αλληλοενημέρωσης, επικοινωνίας, συντονισμού και συνεργασίας,

·          εγχειρήματα αντιπληροφόρησης και αντικειμενικής ενημέρωσης που παίρνουν τη μορφή ενημερωτικών Bloggs, ιστοσελίδων, έντυπων και ηλεκτρονικών εκδόσεων βιβλίων, εφημερίδων, περιοδικών καθώς επίσης και ιντερνετικών ραδιοφώνων και

·          πολλές άλλες ακόμα πρωτόγνωρες μορφές συλλογικότητας, αυθεντικά κοινωνικά σχολειά παιδείας και εκπαίδευσης, Γνώσης και εμπειρίας συστημικά καταδικασμένων, που δοκιμάζονται καθημερινά και σκληρά και δοκιμάζουν επίμονα, διεκδικούν, κατακτούν νέες λύσεις και συνειδήσεις, αποδείχνουν και δείχνουν πως ένας καινούργιος, καλύτερος κόσμος γεννιέται μέσα στον παλιό που παρακμάζει και πεθαίνει.

Βέβαια τα διάφορα σκοταδιστικά ιερατεία χέρι-χέρι με τις διάφορες ‘φιλανθρωπικές’ και φασιστικές συμμορίες που ξαφρίζουν τα κρατικά ταμεία μπήκαν στο παιχνίδι της παραπλάνησης με ‘πρωτοβουλίες αλληλεγγύης’ και κατήχησης για την εξιλέωση του συστήματος. Αλλά και τα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου και κύρια τα παραδοσιακά συστημικά σοσιαλδημοκρατικά και ‘αριστερά’ κόμματα κοπής 19^ου και 20^ου αιώνα, ανίκανα όπως είναι να μετασχηματιστούν σε καταλύτες αυτοαπελευθέρωσης της κοινωνίας, προσπαθούν να ποδηγετήσουν αυτά τα κινήματα και όχι τόσο για λόγους ψηφοθηρικούς, όσο γιατί αυτά τα κινήματα αποσπούν όλο και μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από την επιρροή των κομμάτων και το στρέφουν ενάντια σε ολόκληρο το καπιταλιστικό οικοδόμημα και εποικοδόμημα. Στο βαθμό που αυτή η στροφή της κοινωνίας ενάντια στον καπιταλισμό οριστικοποιείται και ενώνει όλο και μεγαλύτερα τμήματά της, στον κοινό αντικαπιταλιστικό αγώνα για ένα καλύτερο κόσμο, στον ίδιο βαθμό ο καπιταλισμός θα αφοπλίζεται ηθικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και τέλος επιχειρησιακά με αποτέλεσμα να ακυρώνεται κάθε φασιστική απειλή και να έρχεται πιο κοντά η οριστική ανατροπή του και η αμεσοδημοκρατική του υπέρβαση.

Η ανθρωπότητα συνολικά, αλλά και οι επιμέρους κοινωνίες του 21^ου αιώνα, ως αποκλειστικό και αυθεντικό υποκείμενο της κοινωνικής αλλαγής, βρίσκονται συνειδησιακά πιο κοντά από κάθε άλλη εποχή στην πραγματοποίηση του οράματός τους για κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική ισότητα. Κι’ αυτό γιατί σήμερα, στον 21^ο αιώνα, βρίσκονται πιο κοντά, από κάθε άλλη φορά, στο ικανό και αναγκαίο επίπεδο ανάπτυξής τους οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για την κοινωνική ισότητα και συνεπώς συντρέχουν όλες οι συνθήκες να προσαρμοστούν οι σχέσεις παραγωγής και διανομής του πλούτου στο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων, όπως αυτές διαμορφώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη, τη σύγχρονη τεχνολογία και τον σύγχρονο πνευματικό πολιτισμό. Αυτή, η μεγάλη κληρονομιά που κάνει επιτέλους ρεαλιστικό το όραμα χιλιάδων προηγούμενων γενεών, πρέπει επιτέλους να πάψει να είναι ατομική ιδιοκτησία των λίγων, γιατί σήμερα μπορεί να γίνει κτήμα και πηγή ευημερίας ολόκληρης της κοινωνίας-ανθρωπότητας.

Βρισκόμαστε όμως ακόμα μπροστά σε μια πραγματικότητα πνευματικού, κοινωνικού και πολιτικού ευνουχισμού μεγάλου μέρους της κοινωνίας-ανθρωπότητας, που τη διαμορφώνουν τα χιλιάδες χαλκεία των θρησκευτικών μύθων και των εξουσιαστικών ιερατείων, αλλά και η αιχμαλωσία, η στρέβλωση και η καταχρηστική χρησιμοποίηση της επιστημονικής γνώσης. Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την πνευματική φτώχεια, την άγνοια, την προσήλωση σε ξεπερασμένα και νεκρά πρότυπα και συμπεριφορές που υπαγορεύονται από στείρες παραδοσιακές προλήψεις, που όλα μαζί λειτουργούν ως δυνάμεις καθήλωσης και υποταγής των εργαζόμενων ανθρώπων σε κατασκευασμένες μεταφυσικές ‘δυνάμεις’, σε προφήτες, μεσσίες, βασιλιάδες, σωτήρες, ηγέτες, κόμματα και πρωτοπορίες που προστατεύουν το απάνθρωπο και καταστροφικό σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Η αριστερά του 19^ου και του 20^ου αιώνα πίστεψε πως φτάνει η ένοπλη εξέγερση μιας ελίτικης μειοψηφίας για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και τον έλεγχο του κράτους, για να διαπαιδαγωγηθεί η κοινωνία να διεκδικήσει την κατάργηση της εκμετάλλευσης από την καινούργια εξουσία. Δεν άργησε όμως να διαπιστωθεί για μια ακόμα φορά, πως η βία παράγει και αναπαράγει εξουσία, αλλά και πως καμιά εξουσία δεν αυτοκτονεί και συνεπώς αναγκαστικά μεταλλάσσεται σε ένα καινούργιο δεσποτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου, το ίδιο και χειρότερο βάρβαρο από τον προηγούμενο καταλυθέντα.

Μέσα από αυτή την αλυσίδα των άπειρων τραυματικών εμπειριών οι κοινωνίες και συνολικά η ανθρωπότητα συνειδητοποιούν σταδιακά πως ο στόχος δεν είναι η κατάληψη της πολιτικής και κρατικής εξουσίας, αλλά η κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και η κατάκτηση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης που παίρνει τη μορφή της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και την αταξική κοινωνία. Ταυτόχρονα η κάθε τοπική-εθνική κοινωνία και συνολικά η ανθρωπότητα συνειδητοποιούν πως προϋπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσής τους είναι ένας Νέος Ουμανιστικός Διαφωτισμός, που θα εκλαϊκεύει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, θα εκτοπίζει σταδιακά την άγνοια και τους σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους και θα οδηγεί στην εμφάνιση και στην ανάπτυξη της ατομικής, συλλογικής, κοινωνικής αυτοπεποίθησης σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο. Σήμερα, στον 21^ο αιώνα, όλο και μεγαλύτερα τμήματα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού γνωρίζουν πως δεν μπορούν να περιμένουν από το σκοταδιστικό καπιταλισμό, αλλά ούτε και από τις συστημικές ‘αριστερές’ εξουσιαστικές πρωτοπορίες να πυρπολήσουν το σκοταδισμό και την άγνοια και να διαμορφώσουν έναν αντιεξουσιαστικό διαφωτισμό που θα ξεσηκώσει την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα και θα την καταστήσει ικανή να κάνει μόνη της το μεγάλο άλμα προς το μέλλον, για να κάνει πραγματικότητα το μεγάλο και διαχρονικό όραμά της για την κοινωνική ισότητα. Ένα άλμα πάνω και πέρα από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες του 18^ου, 19^ου και 20^ου αιώνα και τα προτάγματα του νεοφιλελευθερισμού, της σοσιαλδημοκρατίας και του τριτοτεταρτοδιεθνισμού, για να προσγειωθεί στον 21^ο αιώνα αποφασισμένη να οικοδομήσει ένα καινούργιο καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της άμεσης δημοκρατίας, της αταξικής κοινωνίας και του οικουμενικού ουμανισμού. Επειδή όμως για άμεση δημοκρατία μιλάνε σήμερα πολλοί και άσχετοι, από τις αλεπούδες της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι και τα σαρκοβόρα του φασισμού, γι’ αυτό είναι καλό να ξεκαθαρίσουμε πως άμεση δημοκρατία και καπιταλισμός είναι ασυμβίβαστες έννοιες και καταστάσεις που η μια αποκλείει την άλλη.

Η συνειδητοποίηση από την κοινωνία αυτής της πραγματικότητας και της αντίστοιχης αναγκαιότητας, όσο και δυνατότητας, οδηγεί όλο και περισσότερους σκεπτόμενους, αγνούς, αριστερούς αγωνιστές στην επαναδιατύπωση της έννοιας ‘Αριστερά’, παρά τη συνωμοσία του συστήματος του καπιταλισμού, του αστικού κοινοβουλευτισμού και των πολιτικών υπαλλήλων του όλων των πτερύγων του να παραπλανήσουν και πάλι την κοινωνία με ανιστόρητα επιχειρήματα που σκόπιμα ταυτίζουν τον σοβιετικό κρατικό καπιταλισμό με το όραμα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα και άμεση δημοκρατία. Μια άλλη αριστερά είναι τώρα το ζητούμενο, μια αριστερά που θα αρνείται ρητά και κατηγορηματικά τον καπιταλισμό στο σύνολό του υπέρ της άμεσης δημοκρατίας και δεν θα επιδιώκει τη θεραπεία κάποιων συμπτωμάτων του, καλλιεργώντας την ψευδαίσθηση πως ο καπιταλισμός έχει ευαισθησίες και θετικές πλευρές, φτάνει να τον διαχειρίζεται πολιτικά ένα αριστερό ‘ριζοσπαστικό’ κόμμα, ή και μια ετερόκλητη κομματική συμμαχία. Έτσι, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, καταλήγουν σιγά-σιγά στο συμπέρασμα πως η σύγχρονη αριστερά του 21^ου αιώνα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσκοπεί στην, ερήμην της κοινωνικής πλειοψηφίας, βίαιη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από μια ένοπλη μειοψηφία, αλλά ούτε και στην αναρρίχηση δοτών επαγγελματιών διαμεσολαβητών στην πολιτική εξουσία. Γιατί είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο πως μια νέα χειρότερη αποτυχία θα ακολουθήσει, αφού κάθε κυβέρνηση με μια δοτή, εύθραυστη, συγκυριακή και σχετική εκλογική πλειοψηφία, μιας κατά τα άλλα αμέτοχης κοινωνίας στη διαδικασία θέσμισης, σχεδιασμού, λήψης αποφάσεων και ελέγχου, θα είναι δέσμια και συνεπώς δουλική στα εξωθεσμικά κέντρα που την ανάδειξαν. Με δεδομένο το γεγονός πως η κοινωνική απελευθέρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού θα είναι αποκλειστικά δικό τους έργο και κανενός άλλου, παραμένει ζητούμενο η απελευθέρωση της κοινωνικής και ταξικής τους συνείδησης, που θα τις καταστήσει ικανές να την πραγματοποιήσουν. Συνεπώς το έργο της σύγχρονης αριστεράς δεν είναι να καταλάβει, ή να δεχτεί την πολιτική εξουσία σε συνθήκες καπιταλισμού για να νομιμοποιήσει το σύστημα και να την ξαναχάσει, αλλά να λειτουργήσει ως μορφωτικός καταλύτης της μορφωτικά περιθωριοποιημένης κοινωνίας, που θα αλλάξει τον τρόπο θέασης, σύλληψης, ερμηνείας και αντιμετώπισης της αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι κοινωνίες οφείλουν να πάψουν να λειτουργούν ως Σίσυφοι, αλλά γι αυτό πρέπει να απαλλαγούν από κάθε ιδεολογία που τις ευνουχίζει πνευματικά, τις υποτάσσει και τις υποδουλώνει σε ένα απάνθρωπο και καταστροφικό σύστημα που το τρέφουν με το μυαλό και τις σάρκες τους, αλλά δεν τους επιτρέπεται να το αλλάξουν και να το αντικαταστήσουν με ένα σύστημα κοινωνικής ισότητας.

Αντί γι’ αυτό η παραδοσιακή μεγαλοαστική ‘αριστερά’ πασχίζει να καταργήσει όχι τον καπιταλισμό, αλλά τους μεγαλοκαπιταλιστές, αντικαθιστώντας τους με τον ‘συλλογικό καπιταλιστή’ και τους κομματικούς-κρατικούς κομισάριους του μονοπωλιακού κρατικοκαπιταλισμού. Η μικροαστική αριστερά παλεύει να πείσει την κοινωνία πως δεν είναι κακός ο καπιταλισμός, αλλά οι διαχειριστές του και γι’ αυτό ζητά την ψήφο της κοινωνίας για μια ‘αριστερή διαχείριση’ του καπιταλισμού που τάχα θα τον κάνει καλύτερο. Αλλά και η λεγόμενη ‘εργατική αριστερά’ που ευαγγελίζεται μια ‘εργατική δημοκρατία’ α λα δικτατορίας του προλεταριάτου, αγνοεί, ή κάνει ότι αγνοεί πως, με την κατάργηση της τάξης των καπιταλιστών καταργείται αναγκαστικά και η τάξη των εργατών, γιατί στη νέα αμεσοδημοκρατικά αυτοδιευθυνόμενη ουμανιστική κοινωνία δεν θα υπάρχουν τάξεις και ταξικές ταμπέλες, αλλά ελεύθερα συνεργαζόμενοι Άνθρωποι στα πλαίσια αμεσοδημοκρατικών κοινωνιών που αναπτύσσονται σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα. Τέλος η λεγόμενη ‘αναρχική και αντεξουσιαστική αριστερά’ αναμασάει χαοτικά όμορφες ιδέες με άσχημη και αναποτελεσματική στρατηγική και με μια αδιέξοδη τακτική που βολεύει το σύστημα στην ακόμα σκληρότερη επιβολή του νόμου και της τάξης. Κι’ όλα αυτά συμβαίνουν γιατί οδηγός τους είναι η ίδια κρατικοκαπιταλιστική εξουσιαστική ιδεολογία, όργανο κάθε ελίτικης εξουσιαστικής πρωτοπορίας που αντιμετωπίζει την κοινωνία ως αδρανή μάζα που χρειάζεται πολιτικούς τσοπαναραίους για να ενεργοποιηθεί, να τους παραδώσει την εξουσία και να ξαναγυρίσει εξουσιαζόμενη σε συνθήκες αδράνειας.

Η αλήθεια όμως είναι πως οι ιδεολογίες, ως φανταχτερό περιτύλιγμα ταξικών εξουσιαστικών συμφερόντων, δεν μορφώνουν τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αλλά τις παραμυθιάζουν με σκοπό να τις αποπροσανατολίσουν από την ιδέα της αυτοαπελευθέρωσής τους. Γι’ αυτό και αναλώνουν τεράστιες δυνάμεις και αμύθητους πόρους για την ιδεολογική-κομματική εκπαίδευση των μελών και οπαδών τους, αλλά κάνουν ελάχιστα για την πραγματική μόρφωση-εκπαίδευσή τους, που θα τους καθιστούσε ικανούς να μην χρειάζονται αφεντικά και να αυτοδιευθύνονται σε μια αυτοθεσμιζόμενη και αυτοδιευθυνόμενη άμεση δημοκρατία.

Τα νέα κοινωνικά κινήματα, οι αυτοδιαχειριζόμενες συλλογικότητες και τα διάφορα δίκτυα, ως αυθεντικές συσπειρώσεις κομματικά ανένταχτων, αποϊδεολογικοποιημένων, πολιτικά συνειδητών και μορφωμένων ανθρώπων, επανέρχονται στην αφετηρία του ορθού πολιτικού Λόγου, σύμφωνα με τον οποίο η Γνώση είναι δύναμη, είναι πυτιά της Επίγνωσης και η Επίγνωση γίνεται στρατηγικό σχέδιο για μια Νέα Ελευθερία και συνεπώς νέα κοινωνική συνείδηση απελευθέρωσης. Γι’ αυτό και θεωρούν πρωταρχικό τους καθήκον την εκλαΐκευση της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης Γνώσης, που θα μετασχηματίσει, ως ενεργός καταλύτης, τον οπαδό σε αυτενεργό και συνειδητό Πολίτη. Σε Πολίτη αγωνιστή που εγκαταλείπει το εγωιστικό-νοσηρό Εγώ του που τον καθιστά ευάλωτο και αναζητά και ανακαλύπτει την Εαυτότητά του μέσα στη συλλογικότητα και στο κοινωνικό Εμείς, το οποίο ενισχύει την ατομική και συλλογική αυτοπεποίθηση, ενώνει, ενεργοποιεί και μετασχηματίζει την αδρανοποιημένη κοινωνία σε ακατανίκητη και αυτοαπελευθερωτική δύναμη. Τα νέα κοινωνικά κινήματα έμαθαν, κι’ όσα δεν έμαθαν ακόμα θα φάνε χώμα και θα μάθουν πως, ο ρόλος τους δεν εξαντλείται στο να μεταβληθούν σε λέσχες συζητήσεων, σε φροντιστήρια επαναστατικής γυμναστικής και σε νησίδες ναρκισσισμού και ψευδαισθησιακής ‘ελευθερίας’ μέσα σ’ ένα κόσμο σκοταδισμού, δουλείας και βαρβαρότητας. Σ’ αυτή τη διαδικασία οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού συνειδητοποιούν ότι τη συνείδησή τους την καθορίζει το κοινωνικό τους Είναι και όχι το σκοταδιστικό εκπαιδευτικό σύστημα και οι αστικές, ελίτικες, εξουσιαστικές, δεξιοκεντροαριστερές κομματικές πρωτοπορίες. Συνειδητοποιούν πως οι ίδιες πρέπει να φροντίσουν για τη μόρφωσή τους και την πολιτική τους παιδεία, με άτυπους θεσμούς ελεύθερης και μεθοδικής εκπαίδευσης του ενός από τον άλλον, όπου ο καθένας θα σέβεται τους σεμνούς φωτοδότες, θα αμφισβητεί τις ‘αυθεντίες’ και θα συμπληρώνει την εκπαίδευσή του με την απαραίτητη και συστηματική αυτομόρφωση. Αυτοαπελευθέρωση χωρίς συστηματική και σοβαρή κοινωνική, συλλογική και ατομική αυτομόρφωση, χωρίς Γνώση και Επίγνωση δεν είναι νοητή. Αλλά γι’ αυτό είναι αναγκαία και η συνειδητοποίηση πως η βιβλιοθήκη στο κάθε σπίτι είναι το ίδιο αναγκαία με το ψυγείο και την ηλεκτρική κουζίνα και πολύ περισσότερο αναγκαία από την τηλεόραση, όπως επίσης ότι και το διάβασμα στο σπίτι είναι χρησιμότερο από το χάζεμα στα χυδαία πρωϊνάδικα και στα αποβλακωτικά βραδυνά σήριαλ και το καλύτερο παράδειγμα για να αγαπήσουν τα παιδιά τα γράμματα και το σχολειό. Ο δρόμος για την αυτοαπελευθέρωση ανοίγεται περπατώντας και ο παλιός κόσμος γκρεμίζεται χτίζοντας τον καινούργιο.

Αποκτώντας Γνώση και Επίγνωση των πραγμάτων και των καταστάσεων οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού μαθαίνουν τους νόμους κίνησης της κοινωνίας και του ανθρώπινου πολιτισμού. Απαλλάσσονται από τους σκοταδιστικούς και τους εξουσιαστικούς μύθους και σπάνε τα ταμπού και τα φετίχ, τις αόρατες αλυσίδες με τις οποίες τους κρατά αιχμάλωτους, δούλους το καπιταλιστικό σύστημα. Ας δούμε μερικούς από αυτούς τους μύθους:

Μύθος πρώτος. «Η οικονομία της ελεύθερης αγοράς και του υπαρκτού καπιταλισμού, επιδιώκει και επιτυγχάνει μέσω του ανταγωνισμού και της επιδίωξης της μεγιστοποίησης του κέρδους των ιδιωτών επιχειρηματιών την ευημερία όλων των κοινωνικών τάξεων και όλων των ανθρώπων». Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική, όπως δείχνουν οι επίσημες στατιστικές, αφού σε συνθήκες καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ανταγωνισμός μεταξύ επιχειρηματιών, δηλαδή μεταξύ κεφαλαίων, σημαίνει ότι ο θάνατος του ενός είναι προϋπόθεση για τη ζωή του ανταγωνιστή του και σε επίπεδο κεφαλαίου και εργασίας ανταγωνισμός σημαίνει μεγιστοποίηση του κέρδους και την ελαχιστοποίηση, ακόμα μέχρι και του μηδενισμού της αμοιβής της εργασίας. Αποτέλεσμα αυτής της φύσης του καπιταλισμού είναι ότι η παγκόσμια οικονομία βασικά παράγει αγαθά και υπηρεσίες σχεδόν αποκλειστικά για το περίπου 5% του παγκόσμιου πληθυσμού που απολαμβάνει το 95% του παγκόσμιου πλούτου, που σημαίνει ότι στο υπόλοιπο 95% του παγκόσμιου πληθυσμού αντιστοιχεί μόνο το 5% του παγκόσμιου πλούτου.

Αυτή η σχέση όμως αποκαλύπτει τον κανιβαλοβαμπιρική φύση του κεφαλαίου και την αντικοινωνικότητα του καπιταλισμού, η οποία σε συνδυασμό με την καταστροφικότητά του, τον καθιστά αποκλειστικά υπεύθυνο για τις απάνθρωπες ανισότητες που επιβάλλει και τα ειδεχθή εγκλήματα που διαπράττει σε βάρος της Φύσης, της κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού. Η οικονομίας της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, που έχει εξελιχθεί σε μαζικής καταστροφής στρατηγικό όπλο του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης με σκοπό την παγκόσμια ηγεμονία και την επιβολή ενός καινούργιου μεσαίωνα πάνω στην ανθρωπότητα, αποτελεί μια επικίνδυνη εξέλιξη την οποία η ανθρωπότητα οφείλει άμεσα να αποτρέψει και σταδιακά να την αφοπλίσει και να την ακυρώσει.

Μύθος δεύτερος. «Η ατομική ιδιοκτησία είναι ο εγγυητής της ελευθερίας, το θεμέλιο για την οικονομία της ελεύθερης αγοράς και η κινητήρια δύναμη της ανάπτυξης και της ευημερίας». Είναι αναγκαίο και χρήσιμο να ξεχωρίσουμε την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που αποφέρει πλούτο, από την πλασματική ιδιοκτησία ενός σπιτιού, ενός μικρού χωραφιού και μιας επαγγελματικής μηχανής που κατά κανόνα είναι υποθηκευμένα σε κάποια τοκογλυφική τράπεζα και όχι μόνο δεν αποφέρουν πλούτο, αλλά απομυζούν σε δόσεις τον καθημερινό ιδρώτα των κατόχων τους και τους κρατάνε δέσμιους στην ιδεολογία του καπιταλισμού.

Όπως είναι γνωστό ο θεσμός της ιδιοκτησίας είναι πολύ πρόσφατος σχετικά με την ηλικία της ανθρωπότητας και το σημαντικότερο είναι πως αυτός ο θεσμός δεν ήταν και δεν είναι αποτέλεσμα μιας κάποιας ελεύθερης κοινωνικής συναίνεσης. Ως προϊόν βίαιης κατάκτησης εδάφους και αιχμαλώτων, η ιδιοκτησία, νομιμοποιήθηκε με τους νόμους των κατακτητών-νικητών, που βάφτισαν γη και αιχμαλώτους ατομική ιδιοκτησία τους, παραγνωρίζοντας πως η γη υπήρχε πριν από και θα υπάρχει και μετά από τους σφετεριστές της, ως πηγή ζωής και τροφός όλων των ανθρώπων, πράγμα που δικαιολογεί το χαρακτηρισμό της ατομικής ιδιοκτησίας ως κλοπή από την κοινή περιουσία της κοινωνίας και όλων των ανθρώπων.

Η νομιμοποιημένη ιδιοκτησία ως προϊόν βίας μετεξελίσσεται γρήγορα σε εξουσία όχι μόνο πάνω στο αντικείμενο της ιδιοκτησίας, αλλά και πάνω στην υπόλοιπη κοινωνία των εργαζόμενων μη-ιδιοκτητών, διασπώντας την κοινωνία σε δυό βασικές και αντιμαχόμενες κοινωνικές τάξεις, στους ιδιοκτήτες-εξουσιαστές και στους μη ιδιοκτήτες-εξουσιαζόμενους, με αποτέλεσμα την ανισοκατανομή του παραγόμενου πλούτου.

Έτσι η ιδιοκτησία πάνω στη γη και στους σκλάβους αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί τη μήτρα κάθε κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, οι οποίες με τη σειρά τους πυροδοτούν μια ακατάπαυστη σύγκρουση μεταξύ των ιδιοκτητών για να κρατήσουν τα αντικοινωνικά προνόμιά τους και των μη ιδιοκτητών που παλεύουν για την ισοκατανομή του κοινωνικού πλούτου, για κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική απελευθέρωση. Γύρω από αυτή τη σύγκρουση περιστράφηκε όλη η μέχρι σήμερα ιστορία της ανθρωπότητας με αποτέλεσμα τη σταδιακή σχετικοποίηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας, με κυρίαρχο πάντα το αίτημα για πλήρη κατάργηση του αντικοινωνικού και αναχρονιστικού θεσμού της ατομικής ιδιοκτησίας, κύρια της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, υπέρ της κοινωνικοποίησης, δηλαδή της κοινοκτημοσύνης, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ισότητα και χωρίς ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δημοκρατία και ειρήνη.

Μύθος τρίτος. «Ο καπιταλισμός είναι αιώνιος και κάθε άλλο όραμα για την αντικατάστασή του από ένα σύστημα της κοινωνικής ισότητας είναι ουτοπία και συνεπώς κάθε αγώνας για ένα καλύτερο κόσμο είναι χαμένος». Η ιστορία, όμως, των αιώνων, των Λαών και των αγώνων διδάσκει ότι η ανθρωπότητα οραματιζόμενη και αγωνιζόμενη κατάφερε ξεκινώντας από τις σπηλιές να φτάσει στο διάστημα, με πολλούς είναι αλήθεια ενδιάμεσους σταθμούς και με αμέτρητες θυσίες, κατανικώντας και εξαφανίζοντας οριστικά μεγάλες και κραταιές αυτοκρατορίες. Η κίνηση της ανθρωπότητας από το Χθες στο Αύριο, από το Παρελθόν στο Μέλλον, από το απλό στο σύνθετο και από το υπάρχον στο καλύτερο είναι, παρά τη ζικ-ζακ πορεία και τις όποιες παλινδρομήσεις, η αναμφισβήτητη σταθερά στην εξέλιξη των κοινωνιών, η σταθερά της εξέλιξης της ανθρωπότητας και συνεπώς η μόνη βεβαιότητα στην ιστορία. Όσοι υποστηρίζουν την αιωνιότητα του καπιταλισμού το κάνουν είτε λόγω συμφέροντος και είναι λίγοι, είτε λόγω άγνοιας και φόβου και είναι οι περισσότεροι. Πρόκειται για τα θύματα του σκοταδισμού και της άγνοιας ή της περιορισμένης γνώσης που προσφέρει η ταξική παιδεία, γνώσης που συμπληρώνεται από την πειραγμένη ενημέρωση και την πανούργα και πανάκριβη προπαγάνδα που προσφέρουν τα στρατευμένα στην υπηρεσία του κεφαλαίου ΜΜΕ. Το γεγονός όμως πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε όλες τις μικρές και τις μεγάλες επαναστάσεις της ιστορίας, έμπαιναν με το δικό τους όραμα για κατάργηση της δουλείας, για ‘ισότητα, ελευθερία, αδελφότητα’, για ‘σοσιαλισμό της συμβουλιακής δημοκρατίας’, ή για ‘κομμουνισμό της δημοκρατίας του προλεταριάτου’, για ‘ψωμί, παιδεία, ελευθερία’, δηλαδή για κοινωνική ισότητα και αταξική κοινωνία, δείχνει πως γνώριζαν για ποιο πράγμα παλεύουν, αλλά επειδή δεν γνώριζαν πώς να το αποκτήσουν έπεφταν θύμα της εκάστοτε ηγεσίας τους. Το μεγαλύτερο παράδειγμα για το τι θέλουν και τι μπορούν να κάνουν οι κοινωνίες είναι η αντίσταση του ελληνικού λαού απέναντι στους γερμανούς ναζί κατακτητές στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Τότε που η αντίσταση ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα υπό τον Άρη Βελουχιώτη και χάρη στο όραμα που πήρε τη μορφή του Κώδικα Ποσειδώνα με χαρακτηριστικά την άμεση δημοκρατία και τη λαϊκή δικαιοσύνη σε όλα τα επίπεδα, αλλά και την απαλλοτρίωση των πρώτων τσιφλικιών, κατάφερε να εξελιχθεί γρήγορα στο μεγαλειώδες ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που απελευθέρωσε το 95% της χώρας, αλλά η ηγεσία του, υποταγμένη στη συμφωνία της Γιάλτας, το παρέδωσε στους συνεργάτες των κατακτητών στέλνοντας τους αγωνιστές της εθνικής αντίστασης στο εκτελεστικό απόσπασμα, στις φυλακές και στα ξερονήσια. Αργά ή γρήγορα οι κοινωνίες συνειδητοποιούν ότι ποτέ στην ιστορία δεν ταυτίστηκαν τα συμφέροντα των εξουσιαστικών ηγεσιών με αυτά των εξουσιαζόμενων-εργαζόμενων ανθρώπων.

Σήμερα όμως χάρη στις σύγχρονες επιστήμες και τεχνολογίες με τις οποίες όλο και περισσότεροι άνθρωποι έρχονται σε επαφή και εξοικειώνονται, αρχίζει να συνειδητοποιείται όλο και περισσότερο και το πώς θα τελειώσουμε μια για πάντα με τον καπιταλισμό σε κάθε πιθανή εκδοχή του και με ποια διαδικασία θα οικοδομήσουμε μια κοινωνία των ίσων και μια πραγματική δημοκρατία.

Το παγκόσμιο πια αίτημα για ‘πραγματική δημοκρατία’, ή για ‘άμεση δημοκρατία’ μπήκε με το ξεκίνημα του 21^ου αιώνα στην ημερησία διάταξη των σύγχρονων αγώνων. Το γεγονός ότι αυτό το κίνημα για την άμεση δημοκρατία ωριμάζει μέσα από τις θετικές και αρνητικές εμπειρίες του και καμιά δύναμη δεν μπορεί να το διαγράψει, δείχνει πως ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται και συνεπώς ο παλιός παρακμασμένος, απάνθρωπος και καταστροφικός καπιταλιστικός κόσμος πεθαίνει. Βέβαια ο αγώνας δεν είναι εύκολος και θα είναι μακρύς. Μπορεί όμως να γίνει ευκολότερος και πολύ πιο σύντομος, φτάνει να απαλλαγούμε από κάθε νεοφιλελεύθερη και ψευτοαριστερή εξουσιαστική ιδεοληψία του 19^ου και του 20^ου αιώνα, πως τάχα με την αλλαγή κομμάτων και προσώπων θα ‘βελτιώσουμε τον καπιταλισμό’, ή πως με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας θα γκρεμίσουμε τον καπιταλισμό. Εκείνο που λείπει σήμερα και χρειάζεται επειγόντως είναι η αριστεροποίηση της εργαζόμενης κοινωνίας ολόκληρης απέναντι στον καπιταλισμό συνολικά και όχι μια κομματική αριστερά απέναντι στην κομματική δεξιά του αστικού κοινοβουλίου. Οφείλουμε, δηλαδή, να διαμορφώσουμε την αμεσοδημοκρατική ουμανιστική αριστερά της κοινωνίας του 21^ου αιώνα, με την έννοια της προοδευτικής κοσμοαντίληψης και του κοινωνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Η παλιά αριστερά που οπαδοποιεί τους ανθρώπους και κυνηγάει, ερήμην της κοινωνίας την εξουσία για την εξουσία ανήκει στην ιστορία.

Το χρέος των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων, που αναπτύσσονται στους κόλπους των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, απέναντι στις γενιές που υπομονετικά και επίμονα δημιούργησαν και μας κληροδότησαν αυτή τη φανταστική εξέλιξη των επιστημών και του πολιτισμού, αλλά και η υποχρέωση απέναντι στις ερχόμενες γενιές είναι να εξαλείψουν την άγνοια και το φόβο και στη θέση τους να βάλλουν τη Γνώση και την αυτοπεποίθηση που θα δώσουν στις κοινωνίες τη δυνατότητα να κλείσουν την παρένθεση του καπιταλισμού και να τον κάνουν υπόθεση των ιστορικών. Σήμερα συντρέχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις γι’ αυτήν την εξέλιξη, ας φροντίσουμε να ολοκληρωθούν σύντομα και οι αναγκαίες υποκειμενικές προϋποθέσεις για να γεφυρώσουμε το χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα στις αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και τις καθυστερημένες καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις. Άλλος δρόμος εξόδου από την καπιταλιστική βαρβαρότητα δεν υπάρχει.

Μύθος τέταρτος. «Η αντιπροσωπευτική αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία αποτελεί τη συνισταμένη βούληση της εκάστοτε κοινωνίας, η οποία μέσω της νομοθετικής, δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας παρεμβαίνει διορθωτικά στη λειτουργία της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς με αποτέλεσμα η εξουσία που πηγάζει από το λαό να ασκείται υπέρ του λαού». Η καθημερινή πραγματικότητα όμως που καταγράφει ότι οι πλούσιοι καπιταλιστές γίνονται λιγότεροι και πλουσιότεροι ενώ οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι γίνονται περισσότεροι και φτωχότεροι, αποδείχνει πως αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι παρά ένα ιδεολόγημα, ένας μύθος που αποσκοπεί στην παραπλάνηση και στην εξαπάτηση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Κι’ αυτό συμβαίνει γιατί οι ‘αντιπρόσωποι του λαού’, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις ουσιαστικά δεν εκλέγονται με την ψήφο του λαού, αλλά με την εύνοια της κομματικής ηγεσίας, την υποστήριξη εξωκοινοβουλευτικών παραγόντων και ξένων κέντρων εξουσίας και κύρια με το πολύμορφο πολιτικό χρήμα που οι φορείς της ελεύθερης αγοράς διαθέτουν άφθονο για να εκλεγούν συγκεκριμένοι ‘αντιπρόσωποι’ από συγκεκριμένα κόμματα και να σχηματίσουν μια συγκεκριμένη κυβέρνηση. Η οποία βέβαια για λόγους εξάρτησης από την οικονομική ολιγαρχία και ευγνωμοσύνης προς αυτήν, όχι μόνο δεν θα ελέγχει τη λειτουργία της αγοράς, αλλά θα διευκολύνει, με το αζημίωτο βέβαια, τους επιμέρους φορείς της να λεηλατούν την κοινωνία, να σπαταλούν και να ξεπουλάνε τον εθνικό πλούτο, να καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον και να καταστέλλουν τις όποιες διαμαρτυρίες της με την παραπλανητική προπαγάνδα και με τη βία των κατασταλτικών μηχανισμών του ταξικού κράτους της οικονομικής ολιγαρχίας. Το τελικό συμπέρασμα είναι πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ταξική δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα, που στις πολύ δύσκολες γι’ αυτήν στιγμές δεν διστάζει να αντικαταστήσει τον κοινοβουλευτικό μανδύα με τη χακί στολή κάποιου Φύρερ, ή κάποιας Νατοϊκής έμπνευσης στρατιωτικής χούντας.

Μύθος πέμπτος. «Η Γη δεν μπορεί να θρέψει τόσους ανθρώπους, γιατί τα αγαθά σπανίζουν και συνεπώς η πείνα είναι πρόβλημα υπερπληθυσμού που πρέπει να αντιμετωπιστεί με πολιτικές περιορισμού των γεννήσεων και δραστική μείωση του πληθυσμού». Η πραγματικότητα, βέβαια, αναφορικά με τις δυνατότητες του πλανήτη και ειδικότερα της γήινης βιόσφαιρας είναι πολύ διαφορετική, όπως αποδείχνουν οι επιστήμες και αναγκαστικά αποδέχεται και ο ίδιος ο Οργανισμός Ενωμένων Εθνών, Γραμματέας του οποίου σε παγκόσμια διάσκεψη για το παγκόσμιο διατροφικό πρόβλημα, ομολόγησε ότι ο πλανήτης μας με τα σημερινά δεδομένα μπορεί να θρέψει υπερπολλαπλάσιο πληθυσμό, αρκεί να σταματήσει η σπατάλη των φυσικών πόρων, να γίνεται ορθολογική αξιοποίησή τους και δίκαιη κατανομή των αγαθών. Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι η φτώχεια και η πείνα είναι πρόβλημα ανισότητας και δημιούργημα του σπάταλου και ανορθολογικού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και ανισοκατανομής των αγαθών, είναι δηλαδή πολιτικό πρόβλημα, πρόβλημα εξουσίας το οποίο καταλήγει σε επιχείρηση αισχροκέρδειας και παράνομου πλουτισμού όσων δημιουργούν τεχνητές ελλείψεις για να προκαλέσουν αύξηση της ζήτησης και συνεπώς αύξηση των τιμών καταναλωτή. Έτσι όμως γίνεται φανερό ότι για την παγκόσμια φτώχεια και την πείνα δεν φταίει ο μεγάλος πληθυσμός, αλλά η εσκεμμένα περιορισμένη παραγωγή αγαθών ευημερίας σε αντίθεση με τα προϊόντα εξουσίας, παραπλάνησης και καταστροφής που παράγονται σε ποσότητες αχρείαστης αφθονίας. Επειδή όμως οι πεινασμένοι διαμαρτύρονται και απαιτούν κοινωνική ισότητα και συνεπώς αποτελούν απειλή για την εξουσία της οικονομικής ολιγαρχίας, αυτή σκάρωσε τη θεωρία του υπερπληθυσμού και έβαλε τους ‘ειδικούς’ της να περάσουν αυτή την αντίληψη στην κοινωνία, ώστε να κάμψουν τις αντιστάσεις της και να περάσει η πολιτική του συνειδητού και προγραμματισμένου αποδεκατισμού του πληθυσμού του πλανήτη.

Μύθος έκτος. «Το Είναι καθορίζει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων και όχι η συνείδηση το Είναι, εκτός από τη συνείδηση της εργατικής τάξης που την καθορίζει η επαναστατημένη αστική διανόηση συγκροτημένη σε επαναστατικό κόμμα». Η αλήθεια ότι το Είναι, δηλαδή η ταξική θέση των ανθρώπων στην παραγωγή και συνεπώς στην κοινωνία καθορίζει την ταξική και την κοινωνική τους συνείδηση, γίνεται όμως μύθος όταν η ιδεολογία της αστικής διανόησης, και για λογαριασμό της εξουσιαστικής πρωτοπορίας της, υποστηρίζει ότι αυτό δεν ισχύει απόλυτα για την ‘εργατική τάξη’, δηλαδή για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Αυτό υπονοεί ότι η συνείδηση της ‘εργατικής τάξης’ δεν έρχεται από το Είναι της αλλά απ’ έξω δια του κόμματος που θα πάρει με τον αγώνα των εργατών την πολιτική εξουσία, υποτίθεται για λογαριασμό της εργατικής τάξης, την οποία όμως χρησιμοποιεί για λογαριασμό του κεφαλαίου. Πρόκειται βέβαια για μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία κατασκευασμένη από τους εκάστοτε εξουσιαστικούς κύκλους ταξικών-εκμεταλλευτικών κοινωνιών, που αυθαίρετα και με τη βία θεσμών, δομών και μηχανισμών αποφασίζουν ποια θα είναι η θέση των άλλων στην παραγωγή και στην κοινωνία, αφού είναι προφανές πως κανένας δεν επιλέγει ελεύθερα να είναι δούλος, δουλοπάροικος, ή επισφαλής εργάτης, ή ανασφάλιστος άνεργος, ή εξαντλητικά, κακοπληρωμένος ή απλήρωτος, εργαζόμενος, πεινασμένος και εξαθλιωμένος στο περιθώριο της οικονομίας και της κοινωνίας. Στην πραγματικότητα, η ίδια η παραδοχή της ύπαρξης πολλών ταξικών συνειδήσεων ξεκινάει από την αποδοχή του παραλογισμού της ύπαρξης πολλών άνισων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, με αντίθετα και συνεπώς με εχθρικά συμφέροντα, τα οποία οδηγούν σε ένα ταξικό ρατσισμό και κοινωνικό κανιβαλισμό που καταλήγουν σε αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις και σε διεθνές επίπεδο καταλήγουν σε περιορισμένους ή και σε παγκόσμιους καταστροφικούς πολέμους.

Με αυτούς τους μύθους και με αυτές τις αλήθειες συγκρούονται η πραγματικότητα του 21^ου αιώνα και οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και γι’ αυτό οι κοινωνίες η μια μετά την άλλη και η ανθρωπότητα συνολικά, αναζητώντας ασφαλές διέξοδο από τον καπιταλιστικό ζόφο, άρχισαν να δημιουργούν τα κύτταρα ενός καινούργιου καλύτερου κόσμου μέσα στους κόλπους του παρακμασμένου καπιταλισμού, τροφοδοτώντας ταυτόχρονα ένα σοβαρό και υπεύθυνο διάλογο για τη στρατηγική και την τακτική του αγώνα για την ειρηνική κοινωνική ουμανιστική επανάσταση, την επανάσταση του μυαλού και της γνώσης, της επίγνωσης και της συνείδησης. Στα πλαίσια αυτού του διαλόγου ξαναζωντανεύει όλη η εμπειρία των αγώνων για κοινωνική ισότητα και σταδιακά αποκρυσταλλώνεται στην επιλογή, ο καινούργιος κόσμος να πάρει τη μορφή της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία. Για να είναι επιτυχής αυτή η πορεία προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό θα πρέπει να ανασυγκροτήσουμε την αυτοπεποίθησή μας ως άτομα, συλλογικότητες και κοινωνίες και να θέσουμε άμεσα σε κίνηση τη διαδικασία της ριζικής ουμανιστικής αποκαπιταλιστικοποίησης

Αυτή η διαδικασία ξεκινάει από την αποκαπιταλιστικοποίηση του Νου στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό σημαίνει ότι σε ατομικό επίπεδο προσπαθούμε ατομικά και συλλογικά να αποβάλλουμε κάθε θρησκευτικό μύθο, κάθε εξουσιαστική ιδεολογία και κάθε νοσηρή-εγωιστική νοοτροπία, που μας καθιστά οπαδούς και αντικείμενο χειραγώγησης και εκμετάλλευσης. Αυτό το βήμα που θα μας καταστήσει συνειδητούς και αυτενεργούς πολίτες, αποτελεί την προϋπόθεση για το επόμενο βήμα της αποκαπιταλιστικοποίησης των θεσμών και των δομών της οικονομίας και της κοινωνίας στο όνομα της κοινωνικής ισότητας, που σημαίνει πως παραμερίζουμε κάθε θεσμό, δομή και λειτουργία που προκαλεί πνευματικές, οικονομικές και κοινωνικές στρεβλώσεις και ανισότητες και τις αντικαθιστούμε με θεσμούς ισοκτησίας, ισονομίας, ισοπολιτείας, αλληλεγγύης, αμοιβαίου σεβασμού και σεβασμού της διαφορετικότητας. Στη συνέχεια ακολουθεί η αποκαπιταλιστικοποίηση του τρόπου παραγωγής και διανομής των αγαθών στο όνομα της καθολικής ευημερίας και ελευθερίας που ανασυγκροτεί την οικονομία στη βάση της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης και την κοινωνία στη βάση της αυτοδιεύθυνσης και ολοκληρώνεται με την αποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της ανθρωπότητας και του πολιτισμού που σημαίνει αμοιβαία συνεργασία των ανθρώπων σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών, αμοιβαία συνεργασία μεταξύ των τοπικών κοινωνιών σε εθνικό επίπεδο και τελικά σημαίνει αμοιβαία συνεργασία μεταξύ των εθνικών οντοτήτων σε οικουμενικό επίπεδο, για το οριστικό ξεπέρασμα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την αποτροπή κάθε νέου ηγεμονισμού και την θεμελίωση της παγκόσμιας αμοιβαίας συνεργασίας και ειρήνης. Και εννοούμε την πανανθρώπινη ειρήνη του απόλυτου αφοπλισμού και όχι την ιμπεριαλιστική ειρήνη, γιατί αυτή δεν είναι παρά ένα συμφωνημένο διάλλειμα μεταξύ δύο ιμπεριαλιστικών πολέμων, αν δεν είναι ένας φασιστικός μεσαίωνας. Πραγματική ειρήνη η ανθρωπότητα θα δει όταν θα τελειώσει τους λογαριασμούς της με τις ανισότητες που προκαλεί η ατομική ιδιοκτησία, η μήτρα που γεννά τέρατα και εφιάλτες σαν τον καπιταλισμό.

Γι’ αυτό δεν πρέπει να μείνουμε στη θεωρία και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να κολλήσουμε στην εύκολη κριτική και σε αφορισμούς του καπιταλισμού που τον δυναμώνουν. Αντίθετα είναι κρίσιμο να γυρίσουμε την πλάτη σε κάθε εξουσιαστική ιδεολογία και οργάνωση και να περάσουμε στην ενωτική αυτενεργό συλλογική δράση με τη δημιουργία νέων, ή με τη συμμετοχή μας σε ήδη υφιστάμενες τοπικές πρωτοβουλίες συγκρότησης πυρήνων κοινωνικών κινημάτων, συλλογικοτήτων και δικτύων, υπό τον όρο, ότι κινούνται στη λογική και τη στρατηγική της κοινωνικής ισότητας. Στόχος μας δεν είναι να κουβαλήσουμε νερό στο μύλο κανενός εξουσιαστικού κόμματος, ούτε και να πέσουμε στην παγίδα να εξελιχθούμε σε κόμμα διεκδίκησης θέσεων στο αστικό κοινοβούλιο και θώκων στο αστικό κράτος. Στόχος μας είναι να συμβάλουμε μέσα από τη δράση και τη συνεργασία όλων των συλλογικοτήτων στην επιτάχυνση της μετακίνησης των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από την αδράνεια και τον εγκλωβισμό τους σε εξουσιαστικές κομματικές ιδεολογίες και οργανώσεις, προς την αυτενεργό κοινωνική δράση για την αλλαγή των πραγμάτων από τα κάτω, την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και την οικοδόμηση της άμεσης δημοκρατίας. Στην πορεία αυτής της διαδικασίας οι αυθεντικές τοπικές πρωτοβουλίες και δράσεις θα συναντηθούν και θα συνεργαστούν τόσο σε τοπικό και σε εθνικό, όσο και σε διεθνές και παγκόσμιο επίπεδο. Το αποτέλεσμα θα είναι η οργανωμένη αντίσταση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού απέναντι το σύστημα τόσο σε επίπεδο εποικοδομήματος, όσο και κύρια σε επίπεδο οικοδομήματος, η οποία θα ανεβάσει το επίπεδο συνειδητοποίησης και διεκδίκησης και ταυτόχρονα το κοινωνικό θερμόμετρο σε βαθμούς τήξης των εξουσιαστικών θεσμών και των δομών του καπιταλισμού, οπότε οι κοινωνίες θα είναι έτοιμες να αναλάβουν συντονισμένα την ευθύνη των εξελίξεων σε τοπική και σε διεθνή κλίμακα, για το πέρασμα στον καινούργιο καλύτερο κόσμο της άμεσης δημοκρατίας και της αταξικής κοινωνίας.

Είναι αυτονόητο πως σε αυτή την πορεία των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με κατεύθυνση την κοινωνική ισότητα και την άμεση δημοκρατία δεν υπάρχει έδαφος για αρχηγιλίκια, για ηγετηλίκια, για μεσσίες και σωτήριες ‘πρωτοπορίες’ με πυραμιδική συγκρότηση και ιεραρχίες, γιατί σ’ αυτόν αγώνα για την αταξική κοινωνία είμαστε όλοι ίσοι και κανένας δεν είναι πιο ίσος από τους άλλους. Δεν υπάρχει έδαφος, επίσης, για ιδεολογικοποίηση και πολύ περισσότερο για κομματισμό των κινημάτων, γιατί το ζητούμενο δεν είναι να γυρίσουμε πίσω στα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου, αλλά να κάνουμε βήματα μπροστά και να φέρουμε τον κόσμο στα κοινωνικά κινήματα. Ούτε, βέβαια, υπάρχει έδαφος για ομφαλοσκοπήσεις, για ναρκισσισμούς, για ‘αγωνιστικά καλλιστεία’ και μικροαστικούς ανταγωνισμούς, που κρατάνε τα νέα κοινωνικά κινήματα ξεκομμένα μεταξύ τους και αποκλεισμένα από τους μεγάλους όγκους της κοινωνίας που περιμένουν χέρι βοήθειας για να μπουν στον αγώνα.

Και το σπουδαιότερο από όλα, το Ενιαίο Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο, ως Νέο ΕΑΜ με όρους κοινωνίας και όχι με όρους ηγεσιών εξουσιαστικών οργανώσεων και κομμάτων, γνωρίζει πως οι εξουσίες φρενάρουν την πρόοδο προς την κοινωνική ισότητα και στραγγαλίζουν την αυτονομία δράσης των κοινωνικών κυττάρων και γι’ αυτό δεν έχει, γιατί δεν χρειάζεται, ηγεσία, δεν ταυτίζεται με καμιά εξουσιαστική ιδεολογία, δεν έχει έδρα και κεντρικό-συντονιστικό όργανο, γιατί ως αμεσοδημοκρατικό πρόταγμα αποτελεί έκφραση των αυτοκαθοδηγούμενων τοπικών κοινωνικών πρωτοβουλιών, κινημάτων και δικτύων, τα οποία οργανώνουν την αμοιβαία και αλληλέγγυα συνεργασία τους και συντονίζουν τη δράση τους με απευθείας οριζόντιες διασυνδέσεις, ανάλογα με τις ανάγκες και τους κάθε φορά επιδιωκόμενους στόχους τους.

Υπάρχει ήδη ένας Γαλαξίας από κοινωνικά κινήματα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο και σε διάφορα πεδία. Αυτό δείχνει πως είναι ώριμη η πρωτοβουλία να ξεκινήσουν άμεσα όλα αυτά τα κοινωνικά κινήματα να κάνουν με αίσθημα ιστορικής ευθύνης το βήμα του συνδυασμού των δραστηριοτήτων τους σε επίπεδο Δήμου σε μια τοπική ομοσπονδιακή μορφή και στη συνέχεια σε ένα επόμενο επίπεδο συνομοσπονδιακής μορφής, το οποίο κάποια στιγμή, όταν η κοινωνική αλλαγή θα έχει γίνει καθολικό αίτημα, θα έχει γίνει ένα ρωμαλέο Ενιαίο Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο που θα καταλήξει σε γνήσια Αμεσοδημοκρατική Εθνική Συνέλευση, η οποία θα πάρει τις βασικές θεσμικές αποφάσεις για την κατάργηση του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση σχέσεων κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης. Επειδή η καπιταλιστική βαρβαρότητα καταπατά τα δικαιώματα όλων των λαών, καταστρέφει το περιβάλλον και τους όρους της ίδιας της ζωής στον πλανήτη και απειλεί με το φασισμό της Νέας Καπιταλιστικής Τάξης ολόκληρη την ανθρωπότητα, λογικό και αναμενόμενο είναι οι ίδιες ή παρόμοιες διεργασίες, σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό να συμβαίνουν και σε άλλες χώρες, αν όχι σε όλες, της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου. Στο Μεξικό λ. χ, οι Ζαπατίστας χτίζουν αμυνόμενοι τη δική τους γνήσια άμεση δημοκρατία. Στη Λατινική Αμερική οι εργάτες κατέλαβαν τα χρεοκοπημένα εργοστάσια και τα αυτοδιαχειρίζονται με απόλυτη επιτυχία, έχοντας κερδίσει την εμπιστοσύνη και τη συμπαράσταση των τοπικών κοινωνιών. Στο Μοντραγκόν, στη χώρα των Βάσκων, το τεράστιο αυτοδιαχειριζόμενο αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα δείχνει πως οι κοινωνικές πρωτοβουλίες μπορούν να ξεπεράσουν σε επιτεύγματα κάθε προηγούμενη ανθρώπινη προσπάθεια για ευημερία και ευτυχία σε συνθήκες κοινωνικής ισότητας, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους. Αμέτρητες είναι οι αντίστοιχες προσπάθειες που γίνονται αυτή τη στιγμή στον πλανήτη και γίνονται κάθε μέρα όλο και περισσότερες, όλο και ανθεκτικότερες. Αυτές οι παράλληλες επαναστατικές διεργασίες, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούν στη μεγάλη, στην οικουμενική σύγκληση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, στα πλαίσια της οποίας θα κλείσουν οριστικά την εποχή του καπιταλισμού στον πλανήτη και θα ανοίξουν διάπλατα τους ορίζοντες της οικουμενικής, αταξικής δημοκρατίας και του αντίστοιχου σ’ αυτήν οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Αυτό ήταν, είναι και θα είναι το διαχρονικό όραμα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και αυτή είναι η ώρα να το διεκδικήσουμε όλοι μαζί σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο και, ως Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό, καλούμε όσους συμφωνούν με αυτό το όραμα να υπογράψουν

http://www.avaaz.org/el/petition/Dynameis_tis_Erasias_tis_Epistimis_kai_toy_Politismoy_Koinonika_kinimata_Na_prohorisoyn_sti_sygkrotisi_toy_ELLINIKOY_ANT/edit/ 

και να διαδώσουν αυτή τη Διακήρυξη του ΕΝΙΑΙΟΥ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ενάντια στον καπιταλισμό, για την άμεση δημοκρατία, την αταξική κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανισμό. Το Μέλλον ανήκει σε αυτούς που το δημιουργούν.

Τετάρτη, 04 Δεκέμβρη 2013

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος, Πέτρος Βλάσσης, Δημήτρης Παληός

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ 21^ου ΑΙΩΝΑ

(Αγώνας για την εδαφική ακεραιότητα και την εθνική επιβίωση)

Γράφει ο Κώστας Λάμπος 

«Ο σκοπός της οικονομίας είναι η ευχαρίστηση και η ευτυχία των ανθρώπων. Όποια θεωρία κινείται έξω από αυτόν τον σκοπό, απλώς δεν ανήκει στο χώρο των οικονομικών»

Nicholas Georgescu-Roegen 

The Entropy Law and the Economic Process 1971

 

1. Η Ελλάδα, ως οικουμενικό μέγεθος και διαχρονικό ‘μήλο της έριδας’

Η Ελλάδα ως γεωπολιτικό μέγεθος παρουσίαζε πάντα μια ιδιαίτερη στρατηγική σημασία για τις εκάστοτε μεγάλες δυνάμεις που διεκδικούσαν ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή[1], ρόλο που έπαιξε η ίδια για μια σχετικά μεγάλη χρονική περίοδο της αρχαιότητας. Κύριοι προσδιοριστικοί παράγοντες αυτής της γεωστρατηγικής σημασίας της Ελλάδας ήταν και παραμένουν:

1.          Βρίσκεται στο σταυροδρόμι μεταξύ Βορά-Νότου και Ανατολής Δύσης και όποιος ελέγχει αυτό το σταυροδρόμι ελέγχει την ευρύτερη περιοχή και τον πλούτο που παράγεται και διακινείται σ’ αυτή την ευρεία περιοχή.

2.          Διαθέτει τεράστιο ορυκτό πλούτο και πολύτιμα μεταλλεύματα γνωστά και αξιοποιήσιμα από την αρχαιότητα, στα οποία πρόσφατα προστέθηκαν πετρέλαια και φυσικό αέριο, ο έλεγχος των οποίων είναι ζωτικής σημασίας για τις δυνάμεις που διεκδικούν την παγκόσμια ηγεμονία, ιδιαίτερα σήμερα που τα γνωστά κοιτάσματα της κεντρικής Ευρασίας[2] εξαντλούνται επικίνδυνα.

3.          Ως μια ξεχωριστά όμορφη περιοχή του πλανήτη με συνεχόμενη ιστορία πολλών χιλιάδων χρόνων και ως αδιαμφισβήτητη κοιτίδα των επιστημών, των τεχνών και του πολιτισμού του «πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος» και όχι της βαρβαρότητας του κέρδους, παρουσιάζει ενδιαφέρον και ο έλεγχός της προσδίδει κύρος στον εκάστοτε βάρβαρο ή ‘πολιτισμένο’ κατακτητή.

Η τρέχουσα παγκόσμια κρίση παρακμής του καπιταλισμού αποτελεί έναν ακόμα παράγοντα που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τη λεγόμενη ‘ελληνική κρίση’ και την πολιτική λιτότητας που επέβαλλαν στην Ελλάδα οι ευρωπαίοι δανειστές ‘εταίροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη’ και οι βορειοαμερικάνοι ‘σύμμαχοι’ και αφεντικά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και του ΝΑΤΟ.

Ας πάρουμε, όμως, πάλι τα πράγματα με τη σειρά και από την αρχή. Ο στόχος των ηγεμόνων και επίδοξων ηγεμόνων ή συνηγεμόνων ήταν και παραμένει σταθερός, ο έλεγχος της περιοχής και κατά κύριο λόγο ο έλεγχος της Ελλάδας-σταυροδρόμι και πρόσφατα επιπλέον της Ελλάδας-προνομιακό πετρελαιοοικόπεδο. Συνέπεια αυτής της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας ήταν πάντα και παραμένει μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ των επίδοξων ηγεμόνων, η οποία παίρνει τη μορφή ενός διαρκούς ελληνικού εμφύλιου πολέμου, ο οποίος τροφοδοτείται με δοτούς πολιτικούς εκφραστές, με τεχνική και οικονομική υποστήριξη από τις αυλές των ενδιαφερόμενων μεγάλων δυνάμεων, από τους Πέρσες, τους Ρωμαίους, τους Ενετούς, τους Τούρκους, τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Αμερικανούς και τώρα πάλι από τους Γερμανούς και τους αμερικάνους. H διαρκής ξένη παρέμβαση και εμφυλιοπολεμική σύγκρουση είχε ως αποτέλεσμα την σχεδόν αδιάκοπη πολιτική αστάθεια, η οποία με τη σειρά της δεν επέτρεπε μια σωρευτική οικονομική ανάπτυξη, αντίθετα συνοδεύονταν από αλλεπάλληλες μεγάλες καταστροφές των υποδομών της οικονομίας και από συχνές μετακινήσεις μεγάλων πληθυσμών με συνέπεια την διαρκή εξάρτηση και υποτέλεια της Ελλάδας.

Το ζητούμενο, λοιπόν, για τις εκάστοτε μεγάλες δυνάμεις και τις ντόπιες συνεργαζόμενες με αυτές δυνάμεις, ήταν ποιος θα προλάβει και με ποιο τρόπο θα εξασφαλιστεί ο έλεγχος, δηλαδή το πώς;. Σήμερα το ποιος παίζεται κύρια μεταξύ ΕΕ (Γερμανίας) και ΕΠΑ, χωριστά ή συνεταιρικά, χωρίς να υποτιμούμε τις προσπάθειες και τις φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας να παίξουν ηγεμονικό, παγκόσμιο ή τοπικό-περιφερειακό, ρόλο. Το πώς δεν αντιμετωπίστηκε με την αμφίσημη μονοδιάστατη τακτική του («Butter stat Kanonen»), βούτυρο αντί για κανόνια, αλλά με την ευέλικτη τακτική του ‘και βούτυρο και κανόνια’. Η επιτυχία της οποίας υπήρξε παραδειγματική, γιατί με τη συνδρομή των ‘προθύμων’ συνεργατών τους στην ‘κυβέρνηση των Αθηνών’ φόρτωσαν τη χώρα με δυσβάστακτα καταχρηστικά δάνεια, γιατί και οι δυό πλευρές που υπόγραφαν αυτά τα δάνεια για την αγορά άχρηστων εξοπλισμών και αμυντικών συστημάτων και για τη ‘διευκόλυνση’ κύρια πολυτελών εισαγωγών από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού, γνώριζαν πως αυτά τα δάνεια δεν τα γνώριζε και δεν τα είχε εγκρίνει ο ελληνικός λαός, αλλά και δεν εξυπηρετούσαν πραγματικές ανάγκες του Ελληνικού λαού.

Με αυτόν τον τρόπο η δια της χρεοκοπίας κατάκτηση της Ελλάδας πήρε τη μορφή των μνημονίων, των νέων δανείων και της σκληρής λιτότητας, αντί των συνθηκών παράδοσης λόγω ήττας σε πόλεμο. Οι συνέπειες αυτών των εξελίξεων ήταν το ίδιο καταστροφικές, για την οικονομία της χώρας και για την ελληνική κοινωνία, με αυτές μιας καταστροφικής πολεμικής ήττας. Το ξεπέρασμα αυτών των καταστροφών, αυτής της νέας διαρκούς υποδουλωτικής ήττας προϋποθέτει ένα σύγχρονο Κοινωνικό Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και μια καινούργια μακροχρόνια αντίσταση που ξεπερνάει ιδεολογίες, πρόσωπα, κόμματα και κοινοβούλιο και δρα σε επίπεδο νέων θεσμών και δομών που διαμορφώνουν σταδιακά την καινούργια κοινωνία της ισότητας μέσα στην κοινωνία της ανισότητας που θέλουμε να αλλάξουμε. Ο ελληνικός λαός, μυθοποιημένος ως Ηρακλής, κατάφερνε πάντα σε αντίστοιχες καταστάσεις να ξεπερνάει τις όποιες κρίσεις και να ξαναβρίσκει το δρόμο του προς την κατεύθυνση του «πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος». Κατάφερνε πάντα να ξανα-υφαίνει τον διαλυμένο κοινωνικό ιστό και να δίνει νέες διαστάσεις και προοπτικές στο όραμά του Ανθρώπου για έναν καλύτερο κόσμο. ΄Ετσι θα συμβεί και τούτη τη φορά, όσο δύσκολο και αν είναι, όσες θυσίες και αν χρειαστούν.

2. Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι ένας ανέφικτος ‘καλύτερος’ καπιταλισμός, αλλά ένας εφικτός, αναγκαίος και αναπόφευκτος καλύτερος κόσμος

Οι μνημονιακοί κατακτητές επιδιώκουν νέα τετελεσμένα γεγονότα και προσδοκούν μια υποταγή του ελληνικού λαού στα δικά τους προγράμματα και στους δικούς τους στόχους, στα πλαίσια ενός μητροπολιτικά ελεγχόμενου πλιάτσικοκαπιταλισμού, ενός πολιτικά ευνουχισμένου κοινοβουλίου και ενός διεφθαρμένου κομματικού συστήματος, που δεν αρνείται ουσιαστικά τον καπιταλισμό και την πατρωνία, αλλά υπόσχεται στο κεφάλαιο ‘καλύτερη’ διαχείριση των πολιτικών υποθέσεων, παραπλανώντας το εκλογικό σώμα με την προώθηση στο προσκήνιο ‘νέων άφθαρτων προσώπων’ και ‘αριστερών ριζοσπαστικών κομμάτων’. Το αποτέλεσμα είναι, ο λαός να μην εμπιστεύεται πια, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, το αστικό κοινοβούλιο, να αμφισβητεί συνολικά πλέον το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και να αρνείται να αναθέσει σε κάποιο κόμμα την αποκλειστική ευθύνη σχηματισμού κυβέρνησης. Παράλληλα, ο ελληνικός λαός, δεν κάθεται με σταυρωμένα τα χέρια. Αντίθετα κατεβαίνει κατά εκατοντάδες χιλιάδες στις πλατείες και τοποθετεί στην καθημερινή ημερήσια διάταξη το θέμα της διεξόδου από την καπιταλιστική κρίση ως έξοδο από τον ίδιο τον καπιταλισμό με κατεύθυνση την Άμεση Δημοκρατία με την έννοια και την προοπτική της Αταξικής Κοινωνίας.

Όταν αυτό το κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας αντιμετωπίστηκε ως εφιάλτης για την ‘καθεστηκυία τάξη’ και αντιμετώπισε την απροκάλυπτη εχθρότητα του συνολικού συστήματος εξουσίας και την ασφυκτικά παρενοχλητική ‘φιλία’ των διάφορων σοσιαλδημοκρατικών και λοιπών ‘αριστερών’ εξουσιαστικών κομμάτων και αποκομμάτων, τότε αποφάσισε να αποσυρθεί από τις πλατείες, αλλά όχι και να χαθεί, όπως πολλοί υποστηρίζουν και θα ήθελαν. Το συναντάμε σήμερα με τη μορφή χιλιάδων συλλογικοτήτων που δρουν είτε ως επανοικειοποίηση εγκαταλειμμένων ιδιωτικών και δημόσιων χώρων και δραστηριοποιούνται ως θεσμοί κοινωνικής αλληλεγγύης, πολιτικής αντιπληροφόρησης, πολιτιστικών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων, είτε ως άμεση κοινωνικοποίηση, δηλαδή, ως κύτταρα αμεσοδημοκρατικά αυτοδιαχειριζόμενης αλληλέγγυας, μέχρι και αχρήματης κοινωνικής οικονομίας που αποεμπορευματοποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις δρώντας έξω από και ενάντια στην καπιταλιστική αγορά. Το συναντάμε επίσης και ως επανατοπικοποίηση με τη μορφή οικοκοινοτήτων που επανανοηματοδοτούν τις σχέσεις και τις μορφές κοινωνικής συμβίωσης χωρίς ιεραρχικές και εξουσιαστικές δομές[3]. Τέλος το συναντάμε ως εργαστήρια επιστημονικού και κοινωνικού πειραματισμού που εκτείνονται από την έρευνα μέχρι την εφαρμογή μεθόδων ενεργειακής ανεξαρτησίας των χρηστών[4], απελευθέρωσης του λογισμικού, τρισδιάστατης εκτύπωσης, κοινωνικοποίησης του διαδικτύου για την απελευθέρωση της πληροφορίας και τη δωρεάν επικοινωνία και πολλών άλλων μορφών παρέμβασης που αποσκοπούν στη διεύρυνση του φάσματος των ελεύθερων και κοινών αγαθών, δραστηριότητες που αλλάζουν με ήπιο τρόπο και σε βάθος τις παραγωγικές και συνεπώς και τις κοινωνικές σχέσεις, δηλαδή και την ίδια την κοινωνία.

Βέβαια το κομματικό σύστημα κατασυκοφαντεί αυτά τα νέα κινήματα, όταν δεν μπορεί να τα ελέγξει και να τα διαλύσει με την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού φαίνεται, όλο και περισσότερο, να συνειδητοποιούν σταδιακά πως αυτά τα κινήματα πρέπει να προστατευτούν από το όλον σύστημα και από το κομματικό πατρονάρισμα, για να λειτουργήσουν ως καταλύτες που μετασχηματίζουν τη χημεία του νοσηρού ατομιστικού Εγώ σε χημεία του κοινωνικού, ενωτικού, ισχυρού και απελευθερωτικού Εμείς, στα πλαίσια του οποίου το Εγώ ολοκληρώνεται ως ατομική και κοινωνική Εαυτότητα που αχρηστεύει ξένες προς τα πραγματικά συμφέροντα της εργαζόμενης κοινωνίας θρησκευτικές, πολιτικές, εταιρικές, ποδοσφαιρικές κ.λπ, κ.λπ.,ταυτότητες. Η απελευθέρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό είναι στον 21^ο αιώνα εφικτή, αναγκαία και αναπόφευκτη, αν την αναλάβουν οι ίδιες και δεν την αναθέσουν για μια ακόμα φορά σε υπεργολάβους και διαμεσολαβητές. Κάθε άλλη επιλογή σωτηρίας από ‘μεσσίες ηγέτες’, κόμματα ‘σωτήρες’, ‘πρωτοπορίες’ και ‘αριστερές κυβερνήσεις’ που υπόσχονται έναν καλύτερο, ‘έντιμο’ καπιταλισμό και καλούς παγκόσμιους ηγεμόνες, δεν είναι παρά μια νέα ψευδαίσθηση που κρατάει ακόμα τον Προμηθέα Δεσμώτη, καθηλωμένο στους βράχους για να τρέφονται τα όρνεα του κεφαλαίου από το συνεχώς ανανεωνόμενο θρεπτικό συκώτι του.

3. Απάτη και χίμαιρα η υπόσχεση ‘αριστερής διαχείρισης’ του καπιταλισμού

Για τον εικοστό αιώνα πολλοί πίστευαν, πως, το κρατικοκαπιταλιστικό σοβιετικό μοντέλο, όπως τελικά διαμορφώθηκε από τη σοβιετική νομενκλατούρα με αρχιτέκτονες τον Λένιν, τον Τρότσκι και τον Στάλιν, αποτελούσε την εναλλακτική, απέναντι στον υπαρκτό καπιταλισμό, λύση. Μέχρι που συντελέστηκε η δεύτερη προδοσία της Οκτωβριανής Επανάστασης, ως ειρηνικό πέρασμα του ‘υπαρκτού σοσιαλισμού’ στον πραγματικό, υπαρκτό, μανιακό καπιταλισμό της λεγόμενης ελεύθερης αγοράς, οπότε άρχισε να ξαναζωντανεύει η συζήτηση για τον Ουμανιστικό Σοσιαλισμό με την μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και περιεχόμενο την Αταξική Κοινωνία, ως τη μοναδική και αναγκαία λύση της οξυμένης αντίθεσης μεταξύ των αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων και των καθυστερημένων καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων. Κάθε πολιτική πρόταση που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να ξεκολλήσει από το συντηρητισμό της νεοκλασικής οικονομικής πρότασης και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής λύσης ή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα ιδεολογήματα της Δεύτερης, Τρίτης και Τέταρτης Διεθνούς, είναι παγίδα για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ακόμα κι’ αν κρύβεται κάτω από ταμπέλες μιας τάχα ‘ορθόδοξης’, ‘ριζοσπαστικής’, ‘αναρχικής’ και ‘επαναστατικής αριστεράς’. Και φυσικά δεν αλλάζουν τα πράγματα ακόμα και αν κάθε τέτοια πολιτική πρόταση φοράει ένα μαύρο, πράσινο, ροζ ή κόκκινο μανδύα αντικαπιταλισμού, γιατί η μόνη γνήσια αντικαπιταλιστική πρόταση είναι εκείνη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που στη θέση του υπαρκτού καπιταλισμού θέλουν, μπορούν, φτάνει να το πιστέψουν και ξέρουν πάνω στη βάση της κοινοκτημοσύνης και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης να χτίσουν την Κοινωνία των Ίσων, δηλαδή την Αταξική Κοινωνία και τίποτα λιγότερο.

Είναι πια γνωστό σε όλη την υφήλιο πως η ελληνική οικονομία και κοινωνία έχουν πλήρως ξεχαρβαλωθεί και κάτω από αυτές τις συνθήκες εμφανίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από τη δραματική αποτυχία του ΠΑΣΟΚ, ως η συνισταμένη πολλών αριστερών, σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών οργανώσεων, θραύσματα διαδοχικών διασπάσεων του πάλλε ποτέ κραταιού δογματικού, σοβιετόφιλου Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας το οποίο επέβαλλε με την καταστροφική πολιτική του τη συμφωνία της Γιάλτας σ’ ένα λαό που με την αντιφασιστική και κοινωνικοαπελευθερωτική αντίστασή του κατείχε το 95% της χώρας. Σε αντίθεση με το ΚΚΕ, το οποίο αρκείται σε μια συμβολική κοινοβουλευτική παρουσία χωρίς να διεκδικεί την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας με κοινοβουλευτικά, αλλά ούτε και με επαναστατικά μέσα, γιατί περιμένει να πάρει την εξουσία ο λαός και να του την παραδώσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έβαλε στόχο να διεκδικήσει την πολιτική εξουσία με κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Μεταξύ των πολλών συνιστωσών του κάποιες, κυριότερη των οποίων η Κίνηση Ενεργών Πολιτών του Μανώλη Γλέζου, ήταν, κατά δήλωσή τους, προσανατολισμένες στην Άμεση Δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολυφωνική-πολυσυλλεκτική ομοσπονδία πολιτικών οργανώσεων απόκτησε σταδιακά ισχυρή πρόσβαση στα πανεπιστήμια, χάρη στην ελέω ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα της σημιτικής φράξιας ισχυρή παρουσία στελεχών του στο καθηγητικό κατεστημένο της χώρας και κατάφερε σχετικά σύντομα και με τη βοήθεια μερικών καθεστωτικών ΜΜΕ, να εμφανίσει ένα ‘αντιδογματικό’, αντικουκουέ, αριστερό νεοκευνσιανό σοσιαλδημοκρατικό πρόσωπο και με αυτό μπόρεσε να συσπειρώσει πίσω του ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Στην προσπάθειά του να μεγαλώσει την επιρροή του στην ελληνική κοινωνία και μη μπορώντας, ίσως και μη θέλοντας, να εκφράσει την αριστερά του 21ου αιώνα, την ουμανιστική αριστερά της άμεσης δημοκρατίας, αποφάσισε να παραμείνει παραδοσιακή μικροαστική αριστερά του αστικού κοινοβουλίου και συνεπώς νομέας της αστικής εξουσίας κάνοντας στροφή προς το μικρό κεφάλαιο, τις συντεχνίες, τους ‘νοικοκυραίους’ και τα μικροαστικά στρώματα. Γι’ αυτό χρειάστηκε να κάνει copy-paste το ΠΑΣΟΚ, αλλά το νεοφιλελεύθερο, παρακμασμένο και χρεοκοπημένο ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να έχει κολλήσει στη δεύτερη θέση των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος. Γνωρίζει όμως πολύ καλά με ποιο τρόπο θα μπορέσει να ανεβεί στην πρώτη θέση και κάνει όσους συμβιβασμούς χρειάζονται γι’ αυτό, πυκνώνοντας τις επαφές του με την ευρωπαϊκή και την παγκόσμια μητρόπολη. Έτσι έκανε πρόσφατα, ότι του υπέδειξε το σύστημα για να διεκδικήσει την πολιτική διαχείριση του καπιταλισμού, δύο βήματα πίσω με το να καταργήσει την αυτονομία των συνιστωσών που τον δημιούργησαν και να γίνει ένα κλασικό αστικό ιεραρχικό πολιτικό κόμμα επαγγελματικών στελεχών και μελών-οπαδών, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να φιμώσει όλες τις εσωτερικές φωνές του. Υιοθετώντας μάλιστα, για καθαρά εκλογικούς λόγους, όλα ανεξαίρετα τα αιτήματα και τα συνθήματα των κοινωνικών καρκινωμάτων, δηλαδή, των ισχυρών χυδαίων και βαθιά συντηρητικών συντεχνιών που αποπροσανατολίζουν την κοινωνία από το δικό της όραμα, έχασε αυτόματα και την όποια πολιτική του αυτονομία κατρακυλώντας σε ένα απολίτικο λαϊκισμό, υποσχόμενο πράγματα που σε συνθήκες καπιταλισμού δεν είναι εφικτά, χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των αστικών κομμάτων. Αυτή η δημαγωγία που συνοδεύεται από απόπειρες επιβολής του λεγόμενου ‘δημοκρατικού συγκεντρωτισμού’ με στόχο να περιορίσει την εσωκομματική δημοκρατία έφτασε σε τέτοιο σημείο που ανάγκασε τον παλαίμαχο αγωνιστή της αριστεράς, το Μανώλη Γλέζο, να διαφωνήσει με την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε «μαντρί», δηλαδή σε αρχηγικό κόμμα, ακόμα και να ομολογήσει δημόσια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμα πείσει και δεν έχει ο ίδιος τις απαντήσεις για το που θα βρει τα λεφτά για το πρόγραμμά του[5].

Όλα αυτά δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να είναι μια αστική αριστερά στο αστικό κοινοβούλιο και όχι κοινωνικός καταλύτης για μια αριστερή κοινωνία που επιλέγει να υπερβεί το καπιταλιστικό σύστημα σε μια πορεία αμεσοδημοκρατικής ανασυγκρότησης θεσμών, οικονομικών και κοινωνικών δομών που θα εγγυώνται την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την αταξική κοινωνία.

Χαρακτηριστικό επίσης παράδειγμα της έλλειψης ενιαίας πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανοιχτή αντίθεση μεταξύ κορυφαίων στελεχών του, στο πρόσωπο των οποίων εκφράζονται συσπειρώσεις οργανωμένων κομματικών, προφανώς, και εξωκομματικών δυνάμεών του, αναφορικά με το κορυφαίο ζήτημα της σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ευρωζώνης. Έτσι η επίσημη πια θέση του ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζεται από τον ίδιο τον Τσίπρα θεωρεί πως «η Ελλάδα δεν θα φύγει και δεν πρέπει να φύγει από την Ευρωζώνη. Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν θα είναι επιζήμια μόνο για την Ελλάδα, αλλά επικίνδυνη και για την ίδια την ΕΕ»[6]. Ίδια είναι η άποψη και του οικονομικού εγκέφαλου του ΣΥΡΙΖΑ, του Γιάννη Δραγασάκη ο οποίος θεωρεί, υπό τις σημερινές συνθήκες, καταστροφική για την Ελλάδα την αποχώρηση της χώρας από την Ευρωζώνη και την επιστροφή στο προηγούμενο εθνικό νόμισμα, στη Δραχμή[7], ενώ η λεγόμενη ‘Αριστερή Πλατφόρμα’, με εκφραστή τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, υποστηρίζει ότι θα ήταν προς το συμφέρον της Ελλάδας η έξοδός της από την Ευρωζώνη και την ΕΕ και συνεπώς η επιστροφή της στη Δραχμή[8]. Βέβαια η ασάφεια και η πολυγλωσσία μπορεί να προσθέτει ψηφοφόρους στο κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά το ερώτημα για το ΣΥΡΙΖΑ παραμένει, ποια από τις πολλές θέσεις του για το ίδιο ζήτημα θα μπορέσει να εφαρμόσει, αν και όταν γίνει κυβέρνηση, χωρίς να συμβιβαστεί σε πολιτικές συνεργασίες με άλλα κόμματα, χωρίς να χάσει την εμπιστοσύνη μέρους του εκλογικού του σώματος και χωρίς να διασπαστεί και τυπικά.

Στο κλασικά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμά του[9] κάνει αυστηρή κριτική στο εποικοδόμημα, δηλαδή στο πολιτικό και light κριτική ‘για τα μάτια’ στο οικονομικοκοινωνικό σύστημα του κεφαλαίου και μιλάει για πολιτική και όχι για κοινωνική αλλαγή[10]. Και όταν κάνει λόγο για άμεση δημοκρατία δεν την αντιλαμβάνεται ως κοινωνική αυτοδιεύθυνση και αταξική κοινωνία, αλλά, ως διακοσμητικό συμπλήρωμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας [11]. Μιλάει ακόμα και για σοσιαλισμό: «Για μας ο σοσιαλισμός είναι… άρρηκτα δεμένος με τη δημοκρατία. Δημοκρατία όχι απλώς τυπική, αλλά πάντοτε ουσιαστική, δημοκρατία έμμεση που βασίζεται στην εκπροσώπηση, αλλά και δημοκρατία άμεση με την ενεργό συμμετοχή όλων»[12]. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως ξεθωριασμένη σοσιαλδημοκρατία επιχειρεί να έχει και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο-καπιταλισμό χορτάτο, αλλά αυτά μόνο δημαγωγοί τα λένε και ταχυδακτυλουργοί τα κάνουν σε παιδικές εκδηλώσεις.

Συχνά αρνείται τα μνημόνια, καταριέται, αλλά δεν αρνείται, τον καπιταλισμό και προφανώς ο ηγετικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ δεν αγνοεί πως ο καπιταλισμός παράγει τα μνημόνια και όχι τα μνημόνια τον καπιταλισμό και συνεπώς καταργώντας, ή επαναδιαπραγματευόμενοςς τα μνημόνια δεν καταργείς τον καπιταλισμό. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φαίνεται να ενοχλείται ιδιαίτερα από τον καπιταλισμό και εκείνο που επιδιώκει είναι «ήττα της πολιτικής των μνημονίων και κυβερνητική αλλαγή»[13], δηλαδή να γίνει αυτός κυβέρνηση. Χωρίς ένα συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο αντικαπιταλιστικού και αμεσοδημοκρατικού κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά με έναν βερμπαλιστικό μικροαστικό αριστερό ριζοσπαστισμό επιδιώκει την αυτοδύναμη αναρρίχηση, με κοινοβουλευτικά μέσα, στην πολιτική εξουσία, προσφέροντας μια ‘αριστερή κυβέρνηση’ στο κεφάλαιο, ή ακόμα και για μια κυβέρνηση συνεργασίας με το ‘πατριωτικό κομμάτι’ της νεοφιλελεύθερης Νέας Δημοκρατίας[14], που θα παρατάξει νομιμοποιητικά το λαό, που τον αντιμετωπίζει μόνο ως μάζες και κομματικό ψηφοφόρο, πίσω από τις επιλογές του κεφαλαίου και του α ή β ηγεμόνα της περιοχής. Ο ηγετικός πυρήνας και το εξουσιαστικό apparat του ΣΥΡΙΖΑ και όχι φυσικά τα απλά κομματικά μέλη του και οι ψηφοφόροι του, αγνοούν, ή μήπως και αδιαφορούν, πως μια τέτοια πολιτική μπορεί να ρίξει τη χώρα σε μια νέα καταστροφή και ξανά στην αγκαλιά του αμερικανισμού[15], ο οποίος, αφού παράδωσε με τη ΝΑΤΟϊκή διάλυση της Γιουγκοσλαβίας τα δυτικά βαλκάνια στη Γερμανία, φαίνεται να επιδιώκει η Ελλάδα να αποτελέσει τον Γκάουλάιτερ των ανατολικών Βαλκανίων που θα οριστικοποιήσει τον αμερικανικό έλεγχό τους, πράγμα φυσικά που σημαίνει νέα θερμή βαλκανιοποίηση των Βαλκανίων, δηλαδή πόλεμο για αναδιάταξη των συνόρων των νέων προτεκτοράτων.

Θέλει επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ να αγνοεί πως, ο αμερικανισμός, χέρι-χέρι με το νεογερμανισμό[16], τους γιαλαντζή αριστερούς και τους απανταχού πατριδοκάπηλους, δεν ενδιαφέρεται να καταργήσει τα μνημόνια, αλλά για την αποσταθεροποίηση και τη διάλυση της ΕΕ ενδιαφέρεται, γιατί φοβάται πως αργά ή γρήγορα οι ευρωπαϊκοί λαοί θα μπορέσουν να απαλλαγούν από τον αμερικανισμό, τον νεογερμανισμό και το αντιδραστικό διευθυντήριό της, για να εξελιχθεί η ΕΕ από Ευρώπη των Κεφαλαίων σε Ευρώπη των Λαών, της Κοινωνικής Ισότητας και της Άμεσης Δημοκρατίας, οπότε τα πράγματα θα αποκτήσουν άλλη δυναμική και θα πάρουν το δρόμο της οριστικής παγκόσμιας ανατροπής του καπιταλισμού. Μόνο που αυτές οι εξελίξεις προϋποθέτουν αριστερές αντικαπιταλιστικές κοινωνίες και όχι ποπουλίστικα αστικά εξουσιαστικά ‘αριστερά’ κόμματα που παραπλανούν την κοινωνία για να μπουν στην υπηρεσία του κεφαλαίου.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες ένα τέτοιο κόμμα διαμεσολαβητής θα ανεβεί στην ‘κυβέρνηση’ με τους ίδιους όρους που ανεβαίνουν όλα τα αστικά κόμματα, δηλαδή, μόνο όταν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα θα έχουν βεβαιωθεί πως δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα και συνεπώς θα αναγκαστεί να κυβερνήσει ή να συγκυβερνήσει συνεργαζόμενο με τους παραδοσιακούς συνεργάτες του κεφαλαίου, ακόμα και με τη Νέα Δημοκρατία, όπως δηλώνουν κορυφαία στελέχη του και φυσικά ενάντια στην κοινωνία. Όταν, όμως, θα έχει προσφέρει στο σύστημα κάποιες υπηρεσίες κοινωνικής εκτόνωσης και νομιμοποίησης και θα αρχίσει να του είναι αχρείαστο, ή θα του γίνει ενοχλητικό, τότε θα έχει και αυτό την τύχη του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ, απέναντι σε μια ‘καινούργια’ αντιπολίτευση. Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, θα είναι ένα καινούργιο χτύπημα του λαϊκού κινήματος και κάνουν λάθος όσοι νομίζουν πως μια καινούργια ήττα του λαϊκού κινήματος μπορεί να αποτελέσει μια καινούργια ‘επαναστατική’ ευκαιρία για το λαϊκό κίνημα. Αντίθετα το πιθανότερο που μπορεί να συμβεί, με το λαϊκό κίνημα για μια ακόμα φορά στο καναβάτσο, εξαιτίας ενός καινούργιου ‘λάθους τακτικής’ της αστικής και μικροαστικής ‘αριστεράς’, είναι να μπει η χώρα και πάλι ‘στο γύψο’ κάποιων ντόπιων και ΝΑΤΟϊκών νεοταξικών, νεοναζιστικών νεοφασιστικών ορδών.

Στην ιστορική διαδρομή του αστικού κοινοβουλευτισμού έχει αποδειχθεί πως η κυρίαρχη οικονομική εξουσία και η εκάστοτε ‘προστάτιδα δύναμη’, δημιουργούν νέα κόμματα, τα ανεβάζουν στην ‘εξουσία’ για να κάνουν τη ‘βρώμικη δουλειά’ για λογαριασμό του κεφαλαίου και όταν φθαρούν τότε αφού τα διασύρουν και τα διαλύουν, κάνοντας στο μεταξύ έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, ή μια στρατιωτική δικτατορία για να βρουν το χρόνο να φτιάξουν με τα υλικά κατεδάφισης καινούργια κόμματα για να συνεχιστεί το παιχνίδι της παραπλάνησης των λαών. Οι κοινωνίες που αντιμετωπίζονται από το οικονομικό και πολιτικό σύστημα του κεφαλαίου ως μάζες, όχλος και ποίμνια και καλούνται υπό τεχνητά δίλληματικές συνθήκες να επιλέξουν στη λογική «το μη χείρον βέλτιον», διαπιστώνουν ότι τα φαινόμενα και οι υποσχέσεις απατούν, γιατί κατρακυλούν σταθερά από το κακό στο χειρότερο και αναζητούν έξοδο από αυτόν τον φαύλο κύκλο του καπιταλισμού και του αστικού κοινοβουλίου.

Αυτή η ιστορία, που επαναλαμβάνεται ως πάθημα των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, είναι πια καιρός να τους γίνει μάθημα και να αναλάβουν τον ιστορικό τους ρόλο ως απελευθερωτές του εαυτού τους και να πάψουν να περιμένουν την απελευθέρωσή τους από τα αστικά κοινοβούλια και τα κόμματα των εξουσιαστικών ‘πρωτοποριών’. Ο 21^ος αιώνας προσφέρει όλες τις αντικειμενικές προϋποθέσεις για την αμεσοδημοκρατική απελευθέρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ως αποτέλεσμα του αγώνα και των θυσιών των χιλιάδων προηγούμενων γενεών που αποκρυσταλλώνεται στην κοινωνικοποιημένη μορφή των σύγχρονων επιστημών και τεχνολογιών. Σ’ αυτή τη διαδρομή θα επαναπροσδιορίζεται σταδιακά η έννοια και το περιεχόμενο της ‘αριστεράς’. Από την αστική πολιτική ‘κεντροαριστερά’ του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την δογματική τριτοτεταρτοδιεθνιστική αριστερά του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού απέναντι στη δεξιά διαχείριση του αστικού κοινοβουλίου, οι κοινωνίες αρχίζουν να κινούνται προς την κοινωνική αμεσοδημοκρατική και ουμανιστική αριστερά απέναντι στον καπιταλισμό, στον κρατικοκαπιταλισμό, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό και σε κάθε μορφή ταξικής, εκμεταλλευτικής, απάνθρωπης και καταστροφικής εξουσίας.

4. Από τις ‘αριστερές πρωτοπορίες’ του 19^ου και 20^ου αιώνα στην αριστερή κοινωνία του 21^ου αιώνα

Απέναντι σε όλη αυτή την κατρακύλα του καπιταλιστικού συστήματος και των πολιτικών εκφραστών του, οι κοινωνικές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού αναπροσανατολίζονται, ανασυγκροτούνται και προσπαθούν να διαμορφώσουν τον αναγκαίο δημόσιο χώρο και να πυροδοτήσουν ένα νέο γόνιμο δημόσιο διάλογο. Σε αυτόν το διάλογο συμμετέχουν, ατομικά ή ως συλλογικότητες και δίκτυα, κομματικά ανένταχτοι αριστεροί, δυσαρεστημένοι των λεγόμενων δημοκρατικών, αριστερών και προοδευτικών κομμάτων, οι λεγόμενοι ‘νεομαρξιστές’, ‘νεοκομμουνιστές’, ‘συμβουλιακοί’ ‘καταστασιακοί’, ‘αναρχοαυτόνομοι’, αναρχικοί και αντεξουσιαστές που αγωνίζονται για κάποια αφηρημένη δημοκρατία, ή για την ‘αναρχία’ και τον ‘ελευθεριακό κομμουνισμό’ έχοντας όλοι κατά νου μια κάποια μορφή άμεσης δημοκρατίας. Παράλληλα όμως με το διάλογο προσπαθούν, με τις διάφορες πολύμορφες και σε διάφορα επίπεδα συλλογικές δραστηριότητες, να εφαρμόσουν όπως και όσο μπορούν την άμεση δημοκρατία μικρής κλίμακας, μέσω των εμπειριών της οποίας αποκτούν γνώσεις που αλλάζουν αργά αλλά σταθερά τη θεματολογία του κοινωνικού διαλόγου υπέρ της άμεσης δημοκρατίας μετακινούμενοι από αφηρημένες σε συγκεκριμένες αμεσοδημοκρατικές μορφές δράσης και συμβίωσης.

Η σχέση αυτών των κινημάτων, δικτύων και δυνάμεων με τα λεγόμενα κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) και αριστερά (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κόμματα και με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι σχέση αντιπαλότητας γιατί υπάρχει πλήρης κοσμοθεωρητική και συνεπώς προγραμματική διαφωνία που καταλήγει να είναι σχέση ‘ποντικιού και ποντικοπαγίδας’ στην οποία κάποιοι άπειροι τσιμπάνε το τυράκι της εξουσίας. Οι περισσότεροι και οι πιο έμπειροι βρίσκονται σε πόλεμο με την πολιτική και τους ‘συντονιστικούς μηχανισμούς’ του ΣΥΡΙΖΑ με τους οποίους αυτός προσπαθεί να ποδηγετήσει τα κινήματα και να τα υποβαθμίσει σε προθάλαμους στρατολόγησης ψηφοφόρων, για να πάρει το χρίσμα του ‘αριστερού’ διαχειριστή του κεφαλαίου. Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο πως σε πιθανή άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην δοτή εξουσία, αυτός ο πόλεμος θα κορυφωθεί μέχρι την πλήρη αποκάλυψη του αστικού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η εξέλιξη θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις, να οδηγήσει σε ενδυνάμωση των νέων κοινωνικών κινημάτων με αποτέλεσμα ο διάλογος για την άμεση δημοκρατία να ενισχυθεί ποσοτικά και ποιοτικά σε ένα ψηλότερο επίπεδο συλλογικού-κοινωνικού σχεδιασμού και δράσεων, που θα ανοίγει καινούργιες προοπτικές αλληλέγγυας τοπικής, περιφερειακής και διεθνούς συνεργασίας, γιατί άμεση δημοκρατία σε στενό τοπικό ή ακόμα και σε επίπεδο μιας χώρας δεν έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας, γιατί η άμεση δημοκρατία είναι η τοπική έκφραση της κοινωνικής ισότητας και της οικουμενικότητας του ανθρώπου και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Κάποιες φωνές που θεωρούν αναγκαία τη συνεργασία των νέων κοινωνικών κινημάτων με το ΣΥΡΙΖΑ, ή προτείνουν την συγκρότηση Κόμματος των Κοινωνικών Κινημάτων, ή ακόμα και Κόμματος Άμεσης Δημοκρατίας[17], αν δεν είναι αφελής τότε είναι ύποπτες, γιατί μια τέτοια επιλογή θα οδηγήσει τα νέα κοινωνικά κινήματα σε πολιτική αυτοκτονία, γιατί ό δικός τους ιστορικός ρόλος δεν είναι να μπουν στο κομματικό παιχνίδι του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά να παραμείνουν αυτόνομα κοινωνικά κύτταρα για μια αριστεροποίηση της κοινωνίας και όχι να γίνουν κομματικά κύτταρα που θα αναλωθούν στην προσπάθεια ‘αριστεροποίησης’ της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Η τρέχουσα ιστορική συγκυρία δεν απαιτεί πολιτικές βελτίωσης, αλλά οριστικής και καθολικής ακύρωσης του παρακμασμένου καπιταλισμού, απαιτεί την κατάργηση των καθυστερημένων παραγωγικών σχέσεων και την ανάπτυξη νέων αντίστοιχων στις προχωρημένες παραγωγικές δυνάμεις που σήμερα, στον 21^ο αιώνα, καθιστούν εφικτή την κοινωνική ισότητα, την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία. Ο αγώνας για την άμεση δημοκρατία δεν είναι αγώνας ταχύτητας, για την κατάκτηση κάποιας εξουσίας σε συνθήκες ιδεολογικής ηγεμονίας του κεφαλαίου και της αστικής δημοκρατίας, αλλά είναι αγώνας αντοχής για τον ηθικό, ιδεολογικό, πολιτικό και επιχειρησιακό αφοπλισμό του συστήματος του κεφαλαίου, δηλαδή, είναι αγώνας για την ωρίμανση της κοινωνικής πλειονότητας για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την αταξική κοινωνία και συνεπώς για την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας.

5. Από την ταξική κοινωνική ανισότητα στην κοινωνική ισότητα-αταξικότητα

Η εποποιία του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, που κατάφερε μια τέτοιας έκτασης και ποιότητας αριστεροποίηση του ελληνικού λαού, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα του πατριωτισμού του ελληνικού λαού ενάντια στους φασίστες και ναζιστές εισβολείς. Όποιος γνωρίζει καλά την ιστορία της ελληνικής εθνικής αντίστασης θα γνωρίζει και το ρόλο που έπαιξε ο «Κώδικας Ποσειδώνα», όπως ονομάστηκαν οι «Οδηγίες για τη Λαϊκή Αυτοδιοίκηση και τη Λαϊκή Δικαιοσύνη», του ΕΑΜ, που κατάργησε όλες τις τοπικές εξουσίες και ακύρωσε όλες τις κρατικές και κατοχικές εντολές και ανάδειξε σε κυρίαρχο όργανο της τοπικής κοινωνίας την Τοπική Λαϊκή Συνέλευση. Ήταν αυτή η καινούργια επαναστατική αντίληψη για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και την άμεση δημοκρατία, που ξεκίνησε με αυτοοργάνωση, απαλλοτριώσεις των τσιφλικιών και την αυτοδιοίκηση των Κοινοτήτων, από ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας το 1942 και αναπτυσσόμενη σε δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο κατάκτησε σε ελάχιστο χρόνο ολόκληρη τη χώρα και έδωσε τεράστια ώθηση στην ανάπτυξη του ΕΑΜ-ELAS[18]. Η εσωτερική υπονόμευσή της από την ίδια την ηγεσία του ΕΑΜ και συνεπώς του ΚΚΕ ήταν και το κύκνειο άσμα της αντίστασης, η οποία νίκησε τον ξένο κατακτητή, αλλά, με τους συμβιβασμούς της πειθήνιας στη Συμφωνία της Γιάλτας ηγεσίας της, ηττήθηκε από τον εσωτερικό κατακτητή, ανοίγοντας το δρόμο για να γίνει η Ελλάδα βορειοαμερικανικό προτεκτοράτο.

Αναφέρομαι στην ιστορία για να απαντήσω σε όσους από άγνοια ή από σκοπιμότητα αμφισβητούν τη λαϊκή συνείδηση και αντιμετωπίζουν τις κοινωνίες ως αγέλη προβάτων, ως ‘μάζες’, που τάχα δεν έχουν ταξική, επαναστατική συνείδηση και γι’ αυτό χρειάζονται ανθρωποποιμένες και σοφές πρωτοπορίες για να απελευθερωθούν. Με δεδομένο πως οι σημερινές συνθήκες αρχίζουν να μοιάζουν με εκείνες της γερμανικής κατοχής, σε συνδυασμό με την προϊούσα απομάκρυνση του κόσμου από το κομματικό σύστημα και την αναζήτηση λύσεων εκτός καπιταλιστικού συστήματος, είναι θεμιτό να αναμένεται μια αντίστοιχη έκρηξη της λαϊκής συνείδησης, για ένα νέο άλμα προς τα εμπρός, για ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της κοινωνικής ισότητας και της άμεσης δημοκρατίας. Το Μέλλον δεν υπάρχει μέχρι να το δημιουργήσουμε, αλλά είναι γνωστό πως η ιστορία κινείται στη φορά του ‘βέλους του χρόνου’[19], χάρη στην πίεση του συμπαγούς κοινωνικού όγκου των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αργά και συχνά με πολλά ζικ-ζακ και πισωγυρίσματα, αλλά τελικά σταθερά, από το Παρελθόν προς το Μέλλον, από την υφιστάμενη κατάσταση προς μια καλύτερη από αυτήν κατάσταση, από τον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό προς την αταξική δημοκρατία[20] και τον Οικουμενικό Ουμανισμό. Με αυτή την έννοια ένας καλύτερος κόσμος γεννιέται αχρηστεύοντας τον παλιό. Είναι ο κόσμος των πνευματικά, ιδεολογικά, κοσμοθεωρητικά, πολιτικά, οργανωτικά και λειτουργικά αυτονομημένων δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ο κόσμος της κοινωνικής ισότητας. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον θαυμάσουμε. Ας κουνήσουμε τα χέρια μας να τον ολοκληρώσουμε και να τον κάνουμε οριστικά δικό μας.

Το συμπέρασμα είναι πως, όπως η ιστορία διδάσκει, ότι δεν υπάρχει σωτηρία ατομική σε συνθήκες καπιταλισμού, έτσι και δεν μπορεί να υπάρξει σωτηρία για μια μόνο χώρα σε συνθήκες νεοταξικής ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης, γι’ αυτό ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι συλλογικός-κοινωνικός και διεθνοποιημένος-πανευρωπαϊκός και παγκόσμιος. Στον 21^ο αιώνα ο λόγος ξεφεύγει σταδιακά από τα αστικά κοινοβούλια και τα ελίτικα, αστικά και μικροαστικά ‘αριστερά’ κόμματα και περνάει στις ακηδεμόνευτες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που αριστεροποούνται ενάντια στους θεσμούς, τις δομές και τις λειτουργίες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και του αστικού πολιτικού συστήματος. Μέχρι την ολοκλήρωση αυτής της ιστορικής διεργασίας, στα πλαίσια της οποίας η αταξική ουτοπία γίνεται, αντικειμενικά και υποκειμενικά, μια αναγκαία, εφικτή και αναπόφευκτη πραγματικότητα, πολλά μπορούν να συμβούν και η Ελλάδα, η Ευρώπη και η Ανθρωπότητα έχουν ακόμα πολλά να πάθουν μέχρι να μάθουν τον τρόπο της αποδόμησης του καπιταλισμού και της ταυτόχρονης οικοδόμησης της άμεσης δημοκρατίας με περιεχόμενο την αταξική κοινωνία και προοπτική έναν οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό[21].

---

[1] Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschritene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands, RITA G. FISCHER VERLAG, Frankfzrt am Main 1981, Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.

[2] Για την έννοια και τη σημασία της Ευρασίας, βλέπε, Brzezinski Zbignew, Η Μεγάλη Σκακιέρα, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 1998 και Brzezinski Zbignew, Η Επιλογή, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005.

[3] Κολέμπας Γιώργος, Τοπικοποίηση. Από το παγκόσμιο στο τοπικό. Ένας οικολογικός κόσμος είναι δυνατός, ΑΝΤΙΓΟΝΗ, Θεσσαλονίκη 2009.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια  και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013, Βλέπε επίσης Rifkin Jeremy, Η οικονομία του υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[5] Βλέπε δηλώσεις Μανώλη Γλέζου στον ημερήσιο έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο από 5-10/11/13.

[6] Τσίπρας Αλέξης, ομιλία στο στρογγυλό τραπέζι που έγινε στο πανεπιστήμιο του Όστιν, στο Τέξας των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής, με θέμα «μπορεί να σωθεί το Ευρώ και η Ευρώπη;», βλέπε ημερήσιος έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος της  5^ης και 6^ης Νοεμβρίου 2013.

[7] «Θέλω να είμαι σαφής. Επιστροφή στη δραχμή στο πλαίσιο της Ε.Ε., με τους υφιστάμενους συσχετισμούς, από την άποψη των εργαζόμενων τάξεων, σημαίνει συνέχιση της άγριας λιτότητας με άλλα μέσα», Δραγασάκης Γιάννης, Δραχμή σημαίνει άγρια λιτότητα με άλλα μέσα, στο: http://tvxs.gr/news/ellada/gdragasakis-draxmi-simainei-agria-litotita-me-alla-mesa

[8] Βλέπε Καραλής Σπύρος, Τροπολογίες Λαφαζάνη για αριστερή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, στο: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013.

[9] «Είναι ένα πρόγραμμα που θέτει τις βάσεις για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος», (και προφανώς όχι για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος), αναφέρεται στην Ιδρυτική Διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς επίσης και στην Πολιτική Απόφαση του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, Ιούλιος 2013.

[10] «Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται εδώ για να οργανώσει τη δημοκρατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος και των δομών που το στηρίζουν, για να ανοίξει τον δρόμο σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς», αναφέρεται ό. π..

[11] «Ένα πλήθος θεμάτων που είναι αρμοδιότητα και οφείλουν να αφεθούν στην ευθύνη των άμεσα ενδιαφερομένων υπό καθεστώς άμεσης δημοκρατίας, ενώ η απευθείας ενεργός συμμετοχή… ελέγχει τους θεσμούς, την πρακτική και τους φορείς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας», αναφέρεται ό. π.

[12] Αναφέρεται ό. π.

[13] Ό. π.

[14] Σύμφωνα με δηλώσεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρου Τατσόπουλου, βλέπε ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, της 07.08.2013.

[15] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[16] Lampos Kostas, Neogermanismus: Der neue Albtraum Europas? (Der Dekalog der Griechen), in: http://lefthumanism.blogspot.gr/2012/02/normal-0-false-false-false.html και Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης; (Ο Δεκάλογος των Ελλήνων), στο περιοδικό Πολίτες, τεύχος 35/Φεβρουάριος 2012 και 36/Μάρτιος 2012.

[17] Υπάρχουν ήδη γύρω στις σαράντα αμφιλεγόμενες και προσωποκεντρικές κινήσεις, οργανώσεις και κόμματα ‘πρωτοπορίας’, που άμεσα ή έμμεσα αναφέρονται στην άμεση δημοκρατία, αλλά ξεκομμένες από την κοινωνία και αντίπαλες όπως είναι, το τελικό αποτέλεσμα καταλήγει να είναι αρνητικό.

[18] Τσουπαρόπουλος Θανάσης, Οι λαοκρατικοί θεσμοί της Εθνικής Αντίστασης, ΓΛΑΡΟΣ, Αθήνα 1989, Βλέπε επίσης Μανώλης Γλέζος, Εθνική αντίσταση 1940-1945, τόμοι 2, ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, Αθήνα 2009 και Μπέικος Γεωργούλας, Η λαϊκή εξουσία στην ελεύθερη Ελλάδα, ΘΕΜΕΛΙΟ, Αθήνα 1979, τόμοι 2.

[19] Prigogine Ilya, Οι νόμοι του χάους, Τραυλός, Αθήνα 2003 και Πριγκοζίν Ίλυα και Στέντζερς Ιζαμπέλ, Τάξη μέσα από το χάος. Ο νέος διάλογος του ανθρώπου με τη Φύση, Κέδρος, Αθήνα 1986.

[20] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αταξική Δημοκρατία και Οικουμενικός Ουμανισμός στον 21^ο αιώνα, στο: Η Άμεση Δημοκρατία στον 21⁰ αιώνα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013. Βλέπε επίσης, Λάμπος Κώστας, Καπιταλιστική βαρβαρότητα ή Αταξική Δημοκρατία;, στο: Φεστιβάλ Άμεσης Δημοκρατίας, Θεσσαλονίκη 2013, http://www.anixneuseis.gr/?p=75155 και στο: http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kapitalistiki-barbarotita-i-ataksiki-dimokratia-toy-kosta-lampoy

[21] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και αταξική κοινωνία, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.