Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

-->
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ
prodial21@gmail.com
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ
*
Γράφει ο Κώστας Λάμπος*
Έγινε πρόσφατα, 12 Μάη 2009, το «Συμπόσιο Αθηνών» με θέμα: «Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ», με κύρια ομιλήτρια τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ[1]. Το συμπόσιο άνοιξε ο Πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» Γιώργος Παπανδρέου, περιγράφοντας ένα «Προοδευτικό Μοντέλο για την Ευρώπη». Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Φελίππε Γκονζάλες και ο Μάσιμο Νταλέμα.
Ας δούμε μερικές θέσεις για να κατανοήσουμε τα ιδεολογικά αδιέξοδα και κατά συνέπεια το μύθο της Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα μύθο τον οποίο διατηρεί ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου μονοπωλιακού Κεφάλαιου, για να κατασκευάζει κάθε τόσο «εναλλακτικές προοδευτικές λύσεις», όταν οι δεξιές κυβερνήσεις οδηγούν με την πολιτική της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης τις κοινωνίες σε αντικαπιταλιστικές εξεγέρσεις.
Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ διαπιστώνει[2] πως:

α. «Οι Λαοί δεν εμπιστεύονται την Ευρώπη» και προφανώς εννοεί πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν εμπιστεύονται τη φιλοσοφία, τη δομή και τη λειτουργία της συγκεκριμένης «Ευρωπαϊκής Ένωσης», όπως αυτή, δεκαετίες τώρα, διαμορφώνεται - συνδιαμορφώνεται στα διάφορα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τις νεοφιλελεύθερες δεξιές-κεντροδεξιές κυβερνήσεις που εκφράζονται κύρια από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, αλλά και από τις, επίσης νεοφιλελεύθερες, λεγόμενες κεντροδεξιές-σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις οι οποίες εκφράζονται από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το γεγονός πως η Ρουαγιάλ χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση «κοινότητα πεπρωμένου» σημαίνει μάλλον πως οι δυνάμεις της Εργασίας πρέπει να δεχτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου ως μοίρα τους.

β. «Η κρίση που διερχόμαστε είναι ηθική και πολιτιστική», εννοώντας προφανώς πως αυτή η κρίση, ως «ηθική και πολιτιστική» περιορίζεται στο εποικοδόμημα και όχι στο οικοδόμημα, δηλαδή στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα που αφήνει να εννοηθεί πως φταίνε οι δεξιές κυβερνήσεις και όχι ο καπιταλισμός και το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο, θέση που παραπέμπει στη Χίμαιρα του πολιτικαντισμού του τύπου, «εμείς οι ‘σοσιαλιστές’ μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό αποτελεσματικότερα και εντιμότερα από τους νεοφιλελεύθερους της Δεξιάς»

γ. «Οι σοσιαλιστές θα ξαναβρούν την ενότητά τους και θα δώσουν νέες αξίες», πράγμα που σημαίνει πως η Ρουαγιάλ ελπίζει και αισιοδοξεί ότι ξεπεράστηκαν οι αιτίες που διάσπασαν την Αριστερά στις αρχές του 20ου αιώνα και συνεχίζουν να τη διασπούν και σήμερα, γιατί κάποιοι εγκατάλειψαν την αντικαπιταλιστική πάλη της κοινωνίας με όραμα το Σοσιαλισμό των Εργαζόμενων και προτίμησαν να υπηρετήσουν τον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ή τον κρατικομονοπωλικαό καπιταλισμό, ως πρώην «υπαρκτό σοσιαλισμό».

δ. «Η Αριστερά της συμμετοχικής δημοκρατίας, οφείλει να αγωνίζεται για μια ‘δίκαιη τάξη’, την ’κοινωνική συμφιλίωση’, την ‘κοινωνική αρμονία", φαίνεται να είναι το ‘σοσιαλιστικό’ όραμα της Ρουαγιάλ και της Σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς ωστόσο να μας λέει με ποιο τρόπο η σημερινή απαξιωμένη και γελοιοποιημένη Σοσιαλδημοκρατία θα καταφέρει, πράγμα που δεν το κατάφερε ολόκληρο τον 20 αιώνα, να συμφιλιώσει το Κεφάλαιο με την Εργασία, και να επιβάλλει μια δίκαιη τάξη και την κοινωνική αρμονία, χωρίς να καταργεί το Κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση στα πλαίσια της οποίας η καπιταλιστική ηθική ταυτίζεται με την εκμετάλλευση μέχρι εξαθλίωσης της Εργασίας και κατά συνέπεια της εργαζόμενης κοινωνίας. Κάτι τέτοιο μόνο πολιτικοί φακίρηδες μπορούν να το υποσχεθούν στο τσίρκο που ονομάζεται «αστική Δημοκρατία», όπου το Κεφάλαιο με τους νόμους που επιβάλλει και με το πολιτικό χρήμα κανονίζει το ρυθμό στον οποίο χορεύουν τα πολιτικά κόμματα και το «πολιτικό προσωπικό» τους.

ε. «Πρέπει να βάλουμε περισσότερη δημοκρατία στην παγκοσμιοποίηση…, η αριστερά έχει πολιτική ευθύνη, πρέπει να κάνουμε τον κόσμο να καταλαβαίνει και να μην φοβάται την παγκοσμιοποίηση. Αν αποδώσει στην παγκοσμιοποίηση τα χαρακτηριστικά του δαίμονα, τότε αυτόματα θα ενισχυθεί ο εθνικισμός». Έτσι λοιπόν αντιλαμβάνεται η Σοσιαλδημοκρατία την Αριστερά. Σαν μια δύναμη που θα προσφέρει ‘δημοκρατικό άλλοθι’ στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, γιατί διαφορετικά ‘θα ενισχυθεί ο εθνικισμός’. Με αυτό όμως το επιχείρημα η Σοσιαλδημοκρατία ως πολιτικός φακίρης εξαφάνισε το Σοσιαλισμό από το καπέλο της αστικής δημοκρατίας, αφού στην ιδεολογία της δεν υπάρχει παρά μόνο παγκοσμιοποίηση ή εθνικισμός.

Ας δούμε και μερικές από τις βασικές θέσεις του Προέδρου της ‘Σοσιαλιστικής Διεθνούς’ και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου[3], ως του πιο έγκυρου εκφραστή της παγκόσμιας Σοσιαλδημοκρατίας, για να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο και την αιτία διατήρησης του τυμπανιαίου πτώματος που λέγεται ‘Σοσιαλιστική Διεθνής’.

α. «Η πρόκληση σήμερα είναι πρόκληση Δημοκρατίας. Για την ποιότητα της Δημοκρατίας σε αναπτυγμένες χώρες, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, ή τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών σε αναπτυσσόμενες χώρες, για τη γνήσια εκπροσώπηση, συμμετοχή και φωνή των πολιτών μας». Είναι προφανές πως ο Παπανδρέου μιλάει για την αστική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία στα πλαίσια της οποίας το Κεφάλαιο ασκεί την ταξική δικτατορία του νοθεύοντας τόσο τη Δημοκρατία του, ώστε να γίνεται λόγος για κακής ποιότητας της Δημοκρατίας και την ανάγκη αποκατάστασης της ποιότητάς της. Βέβαια το πρόβλημα της ποιότητας της αστικής Δημοκρατίας ήταν πάντα ένα σοβαρό ζήτημα για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αλλά ως συνθήκη ανάπτυξης της γνώσης και των αγώνων για το πέρασμα της κοινωνίας από τον καπιταλισμό της μισθωτής σκλαβιάς στο σοσιαλισμό της άμεσης αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, για το πέρασμα δηλαδή στην Άμεση Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Αντίθετα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται πως θεωρεί τον καπιταλισμό μοίρα της ανθρωπότητας και συνεπώς θεωρεί την αστική Δημοκρατία σαν το διαχρονικό, το υπεριστορικό και συνεπώς το μόνιμο μοντέλο διακυβέρνησης και γι’ αυτό μιλάει για βελτίωση της ποιότητάς του, που προφανώς κάποιοι τη νοθεύουν. Το κακό είναι πως πιστεύει ότι «με τη συμμετοχική παρουσία εργαζομένων, πολιτών σε επιχειρήσεις» ή «με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις διαβουλεύσεις…, στην εκλογή του Προέδρου της (Ευρωπαϊκής) Επιτροπής (COMMISSION) άμεσα από τους πολίτες», ή «με πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα», θα καταφέρει η Σοσιαλδημοκρατία να μετασχηματίσει την αστική Δημοκρατία σε «Συμμετοχική Δημοκρατία», χωρίς να καταργήσει τον καπιταλισμό.

β. «Η επαναφορά του πολίτη δεν σημαίνει να επιλέξουμε μεταξύ αγοράς και κράτους, αλλά να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη. Διότι έχουμε αρνητικά παραδείγματα και για τη λειτουργία του κράτους και για τη λειτουργία της αγοράς…, γι’ αυτό θέλουμε τη συμμαχία και των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας… Αυτή είναι η έννοια της συμμετοχικής Δημοκρατίας». Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι σαφής ως προς το ρόλο της αγοράς και του κράτους, ρόλο που μπορούν οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί να τον θέσουν ‘ στην υπηρεσία του πολίτη». Είναι όμως πολύ ασαφής όταν εμφανίζει ως δίπολο αντιθέσεων την αγορά και το κράτος, γιατί στον καπιταλισμό αγορά και κράτος δεν είναι παρά οι όψεις του ίδιου καπιταλιστικού νομίσματος. Έτσι ο Παπανδρέου φαίνεται να παραγνωρίζει, ή να αποκρύπτει το γεγονός πως η βασική αντίθεση στον καπιταλισμό είναι η αντίθεση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, δηλαδή μεταξύ Κεφαλαίου και Κοινωνίας και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης μεταξύ Κεφαλαίου και Ανθρωπότητας, γι’ αυτό και οραματίζεται τη Συμμετοχική Δημοκρατία του ως ‘συμμαχία μεταξύ των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας’, κάτι, δηλαδή, σαν συμμαχία μεταξύ αρνιών που τρώνε χόρτα και λύκων που τρώνε αρνιά.

γ. «Θεωρώ ότι το στοίχημα για την ανθρωπότητα πραγματικά είναι, ή θα πάμε σε Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμό, ή θα πάμε σε βαρβαρότητα. Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις, με τις οποίες αισθάνονται συμμέτοχοι οι πολίτες, ή θα αναζητήσουν οι λαοί μας, οι πολίτες μας, νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία… Το όραμα για μια νέα Ευρώπη….είναι να εξανθρωπίσει την παγκοσμιοποίηση…». Ως συνεπής σοσιαλδημοκράτης ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εμφανίζει ως συνώνυμα την αστική Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό, γιατί οι σοσιαλδημοκράτες το Σοσιαλισμό τον θέλουν μέσα στον καπιταλισμό, είτε ως «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», είτε ως «Σοσιαλισμό της αγοράς», γι’ αυτό και ποτέ δεν κατάγγειλαν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα συνολικά και ποτέ δεν μίλησαν για το Σοσιαλισμό σαν ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που καταργεί το Κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση το οποίο διασπά την κοινωνία σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε δυό ασυμβίβαστες και εχθρικές κοινωνικές τάξεις. Γι’ αυτό και αποσυνδέει την καπιταλιστική βαρβαρότητα από την καπιταλιστική αστική Δημοκρατία και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, για να απενοχοποιήσει την αστική Δημοκρατία και την παγκοσμιοποίηση και να τις εμφανίσει ως αντίπαλο πόλο της βαρβαρότητας, εμφανίζοντας μάλιστα τους ‘λαούς και τους πολίτες να επιλέγουν φονταμενταλισμούς, αυταρχισμούς, απολυταρχισμούς, κρίσεις, συγκρούσεις και βία, δηλαδή ως υπεύθυνους για την τρέχουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα με την οποία το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση και τον αμερικανισμό.

δ. Κι’ ενώ ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, διαπιστώνει, όπως άλλωστε και ο κάθε πολίτης που βλέπει γύρω του, σκέπτεται και στοχάζεται ένα καλύτερο κόσμο, ένα κόσμο χωρίς Φόβο, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς βία και χωρίς την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ότι «η ανθρωπότητα σήμερα, η Ευρώπη, εμείς έχουμε θεωρητικά τις δυνατότητες, τα εργαλεία, την τεχνολογία, τη γνώση, τον τεράστιο οικονομικό πλούτο που είδαμε με τα πακέτα σωτηρίας των τραπεζών. Έχουμε λοιπόν όλα αυτά για να λύσουμε τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας», καταλήγει, ευθυγραμμιζόμενος απόλυτα με τις οδηγίες-αποφάσεις της τελευταίας συνόδου των G20, για τον ‘εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης’, να προτείνει: «Εμείς οι Σοσιαλιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικούμε μια ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη ‘πράσινη ανάπτυξη’ που θα κάνει την Ευρώπη ανταγωνιστική μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία… Ζητάμε την διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων…, απαιτούμε μια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα βάλει τέλος στους φορολογικούς παράδεισους…, προτείνουμε ένα συμπληρωματικό Σύμφωνο, παράλληλα με το Σύμφωνο Μάαστριχτ» και μια πολιτική αλλαγή , όπως αυτή «που έγινε πρόσφατα στις ΗΠΑ με τον Πρόεδρο Ομπάμα…σε μια Αμερική που αρχίζει να διαμορφώνει μια πιο προοδευτική ατζέντα…, (προφανώς γιατί πιστεύei πως), η παγκοσμιοποίηση ανοίγει νέους δρόμους, όχι μόνο οργάνωσης του κεφαλαίου, αλλά οργάνωσης και των πολιτών».

Αυτή η φλυαρία για πράσινη ανάπτυξη του καπιταλισμού, για καλό καπιταλισμό και καλή παγκοσμιοποίηση που χρειάζονται μόνο λίγο σοσιαλδημοκρατικό ‘εξανθρωπισμό’, για έλεγχο του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου από τους επαγγελματίες πολιτικούς, τις κρατικές ρυθμιστικές και ελεγκτικές αρχές και για περιορισμό των γεωγραφικών και κοινωνικών ανισοτήτων, είναι επικίνδυνες αφέλειες, αν δεν είναι δουλειά επαγγελματιών πολιτικάντηδων και συνεπώς σκόπιμη παραπλάνηση του κόσμου της δουλειάς. Όποιος όμως ξεχνάει, (επειδή πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τον καπιταλισμό χωρίς να καταργήσει το Κεφάλαιο, ή υποκρίνεται κάτι τέτοιο, επειδή τον ενδιαφέρει η εξουσία για την εξουσία), πως στον καπιταλισμό κουμάντο κάνει το Κεφάλαιο και όχι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και με κούφια λόγια υπόσχεται πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας, θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να υποστεί τη σκληρή αντικειμενική πραγματικότητα και τον εξευτελισμό από το Κεφάλαιο, αλλά και την περιφρόνηση της κοινωνίας που της έκρυψε την αλήθεια και την εξαπάτησε.

Είναι αλήθεια πως κάποιοι ευαγγελίστηκαν τη Νέα Σοσιαλδημοκρατία και πολλοί πίστεψαν πως με το Γιώργο Παπανδρέου στο τιμόνι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κάτι μπορεί να αλλάξει ώστε να σταματήσει αυτή καθολική παρακμή που προκαλεί συνειδητά και συστηματικά το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του. Οι τελευταίες σύνοδοι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως και το Συμπόσιο των Αθηνών, όμως, απόδειξαν πως η κάθε τοπική κοινωνία, η Ευρώπη και η Ανθρωπότητα συνολικά δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα πιά από το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας. Η σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σύγχρονη παραδοσιακή Αριστερά δεν μπορούν να υπερβούν τον αστικό, ελίτικο ηγετικό-πρωτοποριακό εαυτό τους και τις πολλαπλές εξαρτήσεις τους από εξωθεσμικά και από συντεχνιακά κέντρα εξουσίας και να εξελιχθούν σε μια σύγχρονη Αντικαπιταλιστική-Ουμανιστική Αριστερά, τα οράματα της οποίας θα μπορούσαν να επανατροφοδοτήσουν την ταξική, κοινωνική και οικουμενική συνείδηση-αυτοπεποίθηση της πλειοψηφίας κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ανατροπή του Καπιταλισμού και την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου.

Κάποια στιγμή ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν χρειάζονταν την ψήφο της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή συνυποψήφιό του για την προεδρεία του ΠΑΣΟΚ ένοιωσε την ανάγκη να μιλήσει και «για μια Αριστερά που θα δημιουργεί ένα νέο δρόμο για την ανάπτυξη…, με σοσιαλιστική προοπτική… Μια Αριστερά του Ουμανισμού…»[4]. Ήταν η στιγμή που κάποιοι καλοπροαίρετοι «παπανδρεϊκοί» πίστεψαν πως ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπασε τις όποιες εξαρτήσεις του, έκανε την προσωπική του υπέρβαση και δίνει το προσωπικό του ραντεβού με τη σύγχρονη ιστορία και το μέλλον της ανθρωπότητας. Φαίνεται όμως πως το ραντεβού που ο Γιώργος Παπανδρέου επιδίωκε και επιζητεί είναι αυτό με την εξουσία της ‘καλύτερης’ διαχείρισης του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού. Ένα ραντεβού με το Κεφάλαιο και θεατή την κοινωνία και την ανθρωπότητα. Μέχρι οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα να αποφασίσουν να καταργήσουν το Κεφάλαιο, να αυτοκυβερνώνται και να κάνουν πραγματικότητα τον Οικουμενικό Ουμανισμό.

Σε μια ανθρωπότητα που τα 5/6 των μελών της λιμοκτονούν, στερούνται των βασικών δικαιωμάτων τους και ζουν μια ζωή που προσβάλει την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή τους, γιατί ο καπιταλισμός παράγει όπλα και συστήματα εξουσιασμού και κυριαρχίας και όχι αγαθά ευημερίας και ειρήνης, είναι αναγκαία μια νέα αντίληψη για τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ανθρωπότητα και για το μέλλον τους. Είναι αναγκαία μια αντίληψη που θα ρίχνει τους προβολείς της πέρα από τον καπιταλισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και τον καρτικομονοπωλιακό καπιταλισμό, γνωστό και ως τριτοτεαρτοδιεθνιστικό «σοσιαλισμό» και θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού και για την οικοδόμηση ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που θα στηρίζεται στο σύγχρονο Ανθρωπισμό, στην Άμεση Δημοκρατία και στην Οικουμενική Ειρήνη και θα διαμορφώνει σταδιακά ένα καλύτερο κόσμο κι’ ένα καινούργιο πολιτισμό, τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[5].

Προϋπόθεση γι’ αυτό το βήμα της ανθρωπότητας είναι η απαγκίστρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από τους σκοταδιστικούς μύθους και από όλες τις εξουσιαστικές ιδεολογίες του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού Κεφάλαιου. Στο βαθμό που θα συμβαίνει αυτό στον ίδιο βαθμό θα μπαίνει στο προσκήνιο η ίδια η συνειδητή και θεσμικά συγκροτημένη κοινωνία, δηλαδή η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», και όχι η αγελοποιημένη «κοινωνία των πολιτών… μας»[6], όπως θέλουν την κοινωνία το Κεφάλαιο και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, οπότε και στον ίδιο βαθμό θα απομακρύνεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της θα οικοδομείται ο Ουμανισμός ως Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και ως Αταξική Κοινωνία.



[1] Και όχι η Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας Μαρτιν Ντελόρ-Ομπρί. Γιατί αλήθεια;
[2]. Βλέπε ΤΑ ΝΕΑ 13.05.2009
[3].http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=6&rd=7739474&f=1359&rf=1307755822&m=12227&rm=10641464&l=2
[4] Παπανδρέου Γιώργος, Συνέντευξη στην Εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 13-14.10.2007.
[5]. Λάμπος Κώστας, Από τον Ευρωπαϊκό Ουμανισμό στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό;, www.monthlyreview.gr 15.05.2009
[6] «Η άποψη του παλιού υλισμού είναι η κοινωνία των πολιτών, η άποψη του καινούργιου υλισμού είναι η ανθρώπινη κοινωνία, η κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», Μάρξ Καρλ, Θέσεις για τον Φόιερμπάχ.

________________________________

Αναδημοσίυση απο το www.monthlyreview.gr
(29.05.2009)

4 σχόλια:

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό είπε...

Γιάννης Καζάκος είπε;

Κώστα καλή σου μέρα,

Διάβασα με πολλή ευχαρίστηση τα δύο κείμενα που μου έστειλες. Όλα καλά, αλλά μπαίνουν μερικά ζητήματα που χρειάζονται συζήτηση.

1. Πώς μπορεί να λειτουργήσει η άμεση δημοκρατία σε έναν τόσο περίπλοκο κόσμο και με τόσο λίγο εκπαιδευμένους στην άσκησή της πολίτες; Μήπως αυτό προϋποθέτει έναν υψηλό βαθμό συνειδητοποίησης που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να υπάρξει στα πλαίσια αυτού του όντως βάρβαρου συστήματος που αποκτηνώνει τον άνθρωπο αντί να τον κάνει Άνθρωπο; Και μήπως έτσι μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο;
2. Και αν αυτό δεν είναι έτσι (δηλαδή, δεχτούμε ότι η μετάβαση στην νέα κατάσταση θα γίνει μέσα από – επαναστατικές; - διαδικασίες που θα συνειδητοποιήσουν σε κάποιο βαθμό τους εργαζόμενους «εν μια νυκτί»), τότε πώς θα φτάσουμε σε αυτή την κρίσιμη φάση του αγώνα; Με τι είδους φορέα θα οργανώσουμε και θα δραστηριοποιήσουμε/κινητοποιήσουμε τους εργαζόμενους; Αν το λενινιστικό πρότυπο του κόμματος δεν επαρκεί – και πρέπει να εξηγήσουμε γιατί – τότε με ποιες οργανωτικές και λειτουργικές δομές θα εξασφαλίσουμε την ενότητα δράσης, την ενιαία αντίληψη και την αποφυγή των παρεκκλίσεων;
3. Η κρίσιμη φάση θα συμβεί σε εθνικό/τοπικό επίπεδο ή θα πρέπει να έχει παγκόσμιο χαρακτήρα; Και πώς θα διασφαλιστεί αυτό το τελευταίο χωρίς την ύπαρξη μιας συντονιστικής οργάνωσης των εργαζομένων σε παγκόσμιο επίπεδο; Και αν δεν περιμένουμε την παγκόσμια επανάσταση, και δεχτούμε την πρώτη περίπτωση (του αδύνατου κρίκου), πώς θα επιβιώσει το νέο καθεστώς σε τοπικό επίπεδο απέναντι στο εχθρικό περιβάλλον χωρίς να καταφύγει σε «σκληρές» και «αντιδημοκρατικές» μεθοδεύσεις για την προστασία του;
4. Κατά την άποψή μου, η μεγάλη ιστορική εμπειρία της Ρώσικης επανάστασης και της Σοβιετικής Ένωσης δίνει ένα σοβαρό δίδαγμα: Τέτοια ερωτήματα δεν μπαίνουν σε καλούπια και δεν μπορούν να απαντηθούν με τελεσίδικο τρόπο. Η πράξη των ανθρώπων, δηλαδή η καθημερινή πάλη για μια καλύτερη ζωή, θα οδηγήσει τα πράγματα σε κάποια λύση, κάποια στιγμή στο κοντινό ή μακρινό μέλλον (ανάλογα με το βαθμό οργάνωσης – ποσοτικά και ποιοτικά) και τότε θα ξαναδούμε τι τροπή θα δοθεί στη δημιουργία της νέας κοινωνίας και τι χαρακτήρα θα έχει αυτή. Το θέμα είναι να είμαστε έτοιμοι (εμείς ή οι απόγονοί μας) να παίξουμε τον ιστορικό μας ρόλο, όπως τον έπαιξαν ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι. Και αν έχουμε διδαχθεί σωστά από την ιστορία, ίσως το επόμενο πείραμα πάει καλύτερα από το πρώτο.

Μέχρι τότε, ας βρισκόμαστε στο μετερίζι των αγώνων με όσες δυνάμεις έχουμε, διατηρώντας αναμμένη τη σπίθα της ελπίδας (και του διαλόγου) για έναν (συμφωνώ) ουμανιστικό σοσιαλισμό (που κι αυτόν πρέπει να διευκρινίσουμε πώς τον καταλαβαίνουμε ως στάση απέναντι στον ταξικό εχθρό).

Να είσαι και να περνάς καλά.

Γιάννης Καζάκος

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό είπε...

Αγαπητέ μου Γιάννη,
κατ' αρχήν χαίρομαι που αρνείσαι να ενταχθείς στους "πρώην", στους παραιτημένους οραματιστές και
σε ευχαριστώ για την επικοινωνία και για το σχόλιο, που βάζει σοβαρά ζητήματα στη συζήτηση,
με αφορμή τα δυό κείμενά μου. Δυό λόγια πάνω στα ζητήματα που θίγεις:


1. Έχεις απόλυτο δίκιο, όταν λες πως η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν μπορεί παρά να είναι έργο υψηλής συνειδητότητας, μακράς πνοής και ευρείας κλίμακας, για να μπορέσει να επιβληθεί στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και να την ανατρέψει, αλλά και να αποφύγει παρεκλήσεις και λάθη προηγούμενων προσπαθειών της ιστορίας.


2. Θεωρώ την Οκτωβριανή επανάσταση και την εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης σοβαρή εμπειρία, αλλά και παράδειγμα προς αποφυγήν. Εκτιμώ πως η ανθρωπότητα σήμερα είναι σε πλεονεκτικότερη θέση από όσο ήταν ο ρωσικός Λαός ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΌΤΗΤΑ το 1917. Η εποχή είναι ΣΉΜΕΡΑ εντελώς διαφορετική και οι δυνατότητες (αντικειμενικές και υποκειμενικές) πολύ καλύτερες.


3. Και φυσικά "το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα" κάνει ότι μπορεί να εμποδίσει τη συνειδητοποίηση της αναγκαιότητας της ανατροπής του, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί, ως τέτοιο να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες της κάθε τοπικής κοινωνίας και της ανθρωπότητας συνολικά, οπότε τελικά και προσπαθώντας αυταρχικά να μαζέψει την αποσύνθεσή του θα σπρώχνει τον κόσμο στην άρνησή του και θα τροφοδοτεί τον αγώνα, σε ένα δρόμο αντοχής και όχι ταχύτητας, της ανατροπής του.


4. Στα πλαίσια αυτών των διεργασιών θα λυθεί και το ζήτημα του " ποιός σοσιαλισμός οδηγεί στην ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ", και ποιές οργανωτικές μορφές θα χρησιμοποιεί η συνειδητοποιημένη κοινωνία για να οδηγηθούν οι εξελίξεις στον επιθυμητό στόχο.


5. Για όλα αυτά βέβαια θα αποφασίζει η αυριανή, μεθαυριανή, μελλοντική κοινωνία-ανθρωπότητα. Η δική μας συμβολή σήμερα είναι η ένταση του αγώνα για τη βελτίωση της καθημερινότητας σε συνδυασμό πάντα με τον απώτερο στόχο της ανατροπής του καπιταλισμού και της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου, κρατώντας αναμμένη "τη σπίθα της ελπίδας" για την αταξική κοινωνία.


6. Με αυτή την έννοια είναι αναγκαίο να συνεχίσουμε το διάλογο κόντρα σε όσους έχουν εγκλωβιστεί σε ιδέες και σχήματα ιστορικά ξεπερασμένα, γιατί τελικά ο δικός μας σοσιαλισμός δεν είναι η ναρκισιστική λατρεία του χτες, αλλά η γόνιμη δημιουργία του Αύριο, πράγμα όμως που δεν μπορεί για λόγους ιστορικούς να εκφραστεί μέσα από σχήματα ιστορικά χρεοκοπημένα. Η εποχή μας, η κοινωνία μας, η ανθρωπότητα χρειάζεται μια Νέα Αριστερά, την Ουμανιστική Αριστερά, μιά Αριστερά της Νέας Οικουμενικής Επαναστατικότητας. Κι' είναι ακριβώς αυτό που η καπιταλιστική βαρβαρότητα φοβάται.

Γιάννη, αν δεν έχεις αντίρρηση να μεταφέρουμε αυτό το διάλογο, ως σχόλια στο κείμενό μου "Ο μύθος της Σοσιαλδημοκρατίας και το τυμπανιαίο πτώμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς", που είναι αναρτημένο στο : www.infonewhumanism.blogspot.com, για να μπορούν κι' άλλοι να συμβάλλουν σ' αυτό και να τον εμπλουτίσουν. Πες μου τη γνώμη σου γι' αυτό.

Γιάννη,
θα χαρώ να τα πούμε και από κοντά. Κατεβαίνω συχνά στην Αθήνα.
Να είσαι πάντα καλά και χαιρετίσματα στους δικούς σου.

Κώστας Λάμπος

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό είπε...

Yiannis Kazakos
προς Εμένα

προβολή λεπτομερειών 8:33 μμ (Πριν από 3 ώρες)


Απάντηση

Παρακολούθηση μηνύματος

Κώστα καλησπέρα,

Δεν έχω αντίρρηση να θέσεις τα σχόλια σε συζήτηση. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λένε κι άλλοι πάνω στο θέμα αυτό. Προσθέτω όμως ένα ακόμα σχόλιο στην απάντησή σου:

Στο σημείο 3 λες ότι "το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα … προσπαθώντας αυταρχικά να μαζέψει την αποσύνθεσή του θα σπρώχνει τον κόσμο στην άρνησή του και θα τροφοδοτεί τον αγώνα, σε ένα δρόμο αντοχής και όχι ταχύτητας, της ανατροπής του.» (υπογράμμιση δική μου).

Στο «μικροεπίπεδο» της δικής μας ζωής πρόκειται όντως για ένα δρόμο αντοχής. Εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας και ο καπιταλισμός τη δική του. Και θα χρειαστεί υπομονή και επιμονή και αν ζήσουμε αρκετά θα δούμε πολλά πράγματα να αλλάζουν. Στο «μακροεπίπεδο» όμως της κοινωνίας η αλλαγή πρέπει να γίνει «γρήγορα», αλλιώς ο καπιταλισμός θα σαπίσει και θα μας πάρει μαζί του σε μια καταστροφή (πυρηνική, οικολογική, πολιτισμική, δεν έχει σημασία) που δεν θα είναι αντιστρέψιμη. Δεδομένου, δε, ότι όντως οι αντικειμενικοί (τουλάχιστον) παράγοντες είναι πιο ώριμοι από ποτέ, με όσο πιο μεγάλη ταχύτητα επέλθουν οι αλλαγές τόσο το καλύτερο για την ανθρωπότητα συνολικά.

Θα σου τηλεφωνήσω από Τρίτη να ειδωθούμε.

Γεια χαρά

Γιάννης

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό είπε...

Αγαπητέ μου Γιάννη,
Χαίρομαι που συμφωνείς στη δημοσίευση αυτού του διαλόγου, με την ελπίδα πως θα ενδιαφερθούν κι’ άλλοι να καταθέσουν την άποψή τους.

Το θέμα του ρυθμού της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και ταυτόχρονα της ανοικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου είναι πράγματι πολύ σοβαρό. Συμφωνώ μαζί σου πως μάλλον είναι ήδη αργά για κάποιες μη αναστρέψιμες εξελίξεις.

Όμως πιστεύω πως καμιά βιαστική 'επαναστατική' μειοψηφία δεν θα καταφέρει να κερδίσει το "χαμένο χρόνο", ενεργώντας ερήμην και για λογαριασμό της κοινωνίας.

Έχεις απόλυτο δίκιο όταν διακρίνεις τον ατομικό-υποκειμενικό βιολογικό-χρονικό κύκλο από τον κοινωνικό και μετράς το ρυθμό των κοινωνικών εξελίξεων στον κοινωνικό-ιστορικό κύκλο. Με αυτή την έννοια γρήγορες κοινωνικές μεταβολές φαίνονται, σε υποκειμενικό χρόνο, αργές. Το συμπέρασμα είναι πάντως, πως δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, γιατί παρά τη διαφορά στους δυό ρυθμούς η επιτάχυνση του ρυθμού στο μικρό (υποκειμενικό) κύκλο συμβάλλει στην επιτάχυνση ολοκλήρωσης του ιστορικού κύκλου.

Είναι κάτι σαν τα παλιά ποδήλατα με τη μικρή και τη μεγάλη ρόδα, όπου όσο περισσότερες στροφές κάνει η πίσω μικρή ρόδα στη μονάδα του χρόνου τόσο περισσότερους κύκλους κάνει η μεγάλη μπροστινή ρόδα και συνεπώς διανύεται μεγαλύτερη απόσταση στη μονάδα του χρόνου. Οπότε το ζητούμενο είναι ο ικανός και αποφασισμένος ποδηλάτης, δηλαδή ή σύγχρονη και αποφασισμένη Αριστερά να τραβήξει γρήγορη ορθοπεταλιά στον ιμπεριαλιστικό ανήφορο, για να φτάσει η ανθρωπότητα στην κορυφή, στον ορίζοντα της
Ουμανιστικής Ουτοπίας και της αταξικής κοινωνίας.

Συμφωνώ μαζί σου πως ο καπιταλισμός έχει σαπίσει και αποτελεί απειλή για το μέλλον της ανθρωπότητας. Όμως πιστεύω πως η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμα πει τον τελευταίο της λόγο και με αυτή την έννοια πιστεύω πως το μέλλον δεν έχει ακόμα γραφτεί….
Θα χαρώ να τα πούμε
Να είσαι καλά
Κώστας

Υστερόγραφο. Γιάννη, ανάρτησα τη μέχρι τώρα συζήτησή μας, οπότε στο εξής τη συνεχίζουμε απευθείας από τα σχόλια, του κειμένου αναφοράς στη σελίδα: www.infonewhumanism.blogspot.com