ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ - ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ

Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ *

Του Ζαν Πωλ Σαρτρ


Δεν υπάρχει κανένα άλλο σύμπαν εκτός από το ανθρώπινο σύμπαν, το σύμπαν της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Αυτή η σχέση της υπερβατικότητας ως συστατικού στοιχείου του ανθρώπου (όχι με την έννοια της υπερβατικότητας του θεού, αλλά με την έννοια της υπέρβασης εαυτού) με την υποκειμενικότητα (με την έννοια ότι ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένος στον εαυτό του, αλλά για πάντα παρών μέσα σε ένα ανθρώπινο σύμπαν) - είναι αυτό που ονομάζουμε υπαρξιακός ουμανισμός. Είναι ουμανισμός, γιατί υπενθυμίζουμε στον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει κανένας νομοθέτης εκτός από τον ίδιο, και ότι ο ίδιος, καθώς είναι ‘εγκαταλελειμένος’, πρέπει να αποφασίσει για τον εαυτό του. Επίσης, επειδή δείχνουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να συνειδητοποιήσει πλήρως τον εαυτό του ως άνθρωπο όχι εναντιονώμενος στον εαυτό του, αλλά αναζητώντας, πέρα από τον εαυτό του, έναν σκοπό ο οποίος δεν είναι άλλος από τη λύτρωση ή κάποια άλλη πραγμάτωση.

Είναι εμφανές από τους παραπάνω στοχασμούς ότι τίποτα δεν είναι πιο άδικο από τις αντιρρήσεις που ορισμένοι προβάλλουν εναντίον μας. Ο υπαρξισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια να βγουν πλήρη συμπεράσματα μέσα από μια συνεπώς άθεϊστική αντίληψη. Ο υπαρξισμός δεν έχει σκοπό να ρίξει τον άνθρωπο σε απόγνωση. Και αν με τον όρο ‘απόγνωση’ εννοούμε αυτό που εννοούν οι χριστιανοί -δηλαδή οποιαδήποτε στάση έλλειψης πίστης, η απόγνωση που νιώθουν οι υπαρξιστές είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ο υπαρξισμός δεν ασπάζεται την αθεϊα σαν αυτοσκοπό, εξαντλούμενος σε αποδείξεις της ανυπαρξίας του Θεού. Αντιθέτως, δηλώνει ότι και να υπήρχε θεός δεν θα άλλαζε τίποτα στην αντίληψη μας. Όχι ότι πιστεύουμε ότι υπάρχει θεός, αλλά θεωρούμε ότι το αληθινό πρόβλημα δεν είναι αυτό της ύπαρξης του θεού. Αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι να βρει ξανά τον εαυτό του και να καταλάβει ότι τίποτα δεν πρόκειται να τον σώσει από τον εαυτό του - ούτε καν μια τεκμηριωμένη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Υπό αυτήν την έννοια, ο υπαρξισμός είναι αισιόδοξος. Είναι μια ιδεολογία δράσης, και μόνο μέσω της αυταπάτης, συγκρίνοντας τη δική τους απόγνωση με τη δική μας, μπορούν οι χριστιανοί να μας χαρακτηρίσουν ως απαισιόδοξους.

———————————————-
To παραπάνω είναι οι τελευταίες 2 παράγραφοι από μια διάλεξη του Jean-Paul Sartre to 1946. Στα αγγλικά ο τίτλος έχει μεταφραστεί ως “The Existentialism of Humanism” ή “Existentialism is a Humanism”. Μετάφραση Simon Davis από αγγλική πηγή.
Update 7/22*: Δημήτρης Ξυγαλατάς to the rescue. Ανανέωσα το άρθρο βάσει των άριστων υποδείξεων του.
______________________________
* Αναδημοσίευση από το : http://www.atheoi.org/

"ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ". ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΡΙΣΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


Κώστας Λάμπος


1. Η κρίση δεν είναι πολιτική,

αλλά συστημική κρίση παρακμής του

κεφαλαιοκρατικού συστήματος

Όπως είναι γνωστό «η Πολιτική» δεν είναι παρά η έκφραση οικονομικών συμφερόντων και κατά συνέπεια κάθε «πολιτικό σύστημα» που εκφράζει- υπηρετεί το κέρδος και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, καταστρέφει τη Φύση, στηρίζεται στο Φόβο, στη βία, στο ψέμα, στη διαφθορά, στον πόλεμο και καταδικάζει την αποφασιστική πλειοψηφία μιάς κοινωνίας στη φτώχεια και στην εξαθλίωση δεν μπορεί να είναι Δημοκρατικό, δεν υπηρετεί τον Άνθρωπο και δεν είναι πολιτικό σύστημα του Λαού.
Κι’ όμως, όλα τα ΜΜΕ, όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί ‘αναλυτές’, όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί , όλοι οι ‘πνευματικοί’ άνθρωποι και κατά συνέπεια όλοι σχεδόν οι πολίτες ‘διαπιστώνουν’ «κρίση του πολιτικού μας συστήματος». Με αυτό βέβαια εννοούν την κρίση της ‘αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας’ και του κομματικού συστήματος που την εκφράζει. Τελικά «κρίση του πολιτικού μας συστήματος’ σημαίνει «κρίση διακυβέρνησης», δηλαδή αδυναμία των κομμάτων να κυβερνήσουν σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, που θα πει πως τα κόμματα αδυνατούν κατά μόνας ή σε συνεργασία να αναδείξουν την ‘αντιπροσωπευτική αστική Δημοκρατία’ σε ρυθμιστή της οικονομίας σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας και υπέρ μιάς απειρελάχιστης μειοψηφίας πλουτοκρατών. Το πολιτικό σύστημα, όμως, που λειτουργεί υπέρ μιάς πλουτοκρατίας και ενάντια στα ζωτικά συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί να αποκαλείται «πολιτικό μας σύστημα», γιατί απλούστατα αντικειμενικά είναι το πολιτικό σύστημα της πλουτοκρατίας. Είναι φανερό πως το ‘πολιτικό σύστημα της αστικής Δημοκρατίας’ δεν είναι το σύστημα των δισεκατομμυρίων φτωχών, των στρατιών των ανέργων και της Γενιάς των 700 Ευρώ που ‘εργάζεται’ χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα και σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας.
Πολλοί, που βλέπουν μπροστά τους μόνο ‘διεφθαρμένους πολιτικούς’, αλλά όχι και διεφθαρμένους-διαφθορείς μεγαλοκαπιταλιστές, ιδιαίτερα αν αυτοί είναι και πρόεδροι της ‘ομαδάρας’ τους, αποδίδουν αυτή την ‘κρίση του πολιτικού συστήματος’ στην ανικανότητα, στη φθορά και στη διαφθορά της ηγεσίας των πολιτικών κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών και γι’ αυτό επιδίδονται συστηματικά σε ‘κυνήγι μαγισσών’ και σε αναζήτηση ‘καθαρών πολιτικών’, που θα αναλάβουν τη διαχείριση του καπιταλισμού, μέχρι να τους βρωμίσει κι’ αυτούς το σύστημα, ή να βρωμίσουν από μόνοι τους. Αυτή η σύγχυση, αν δεν είναι σκόπιμη, παραγόμενη και αναπαραγόμενη, οφείλεται στην έλλειψη παιδείας γενικά και πολιτικής παιδείας ειδικότερα, η οποία δεν μπορεί να διακρίνει το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, (το οικοδόμημα), από τα διάφορα υποσυστήματά του, ένα από τα οποία και μάλιστα το πιο ορατό είναι το πολιτικό του σύστημα, (το εποικοδόμημα). Κατά συνέπεια δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την πρωτογενή εξουσία του

κοινωνικοοικονομικού συστήματος, (οικοδόμημα-αντικείμενο), από την δοτή, τη δευτερογενή εξουσία του εποικοδομήματος (ειδώλου), που τη διαχειρίζεται η εκάστοτε κυβέρνηση, στα πλαίσια του λεγόμενου «πολιτικού συστήματος», πράγμα που δημιουργεί σύγχυση και εσφαλμένη εικόνα της πραγματικότητας, επειδή ταυτίζεται το Όλον με το μέρος του και το αντικείμενο με το είδωλό του.
Άλλοι την αποδίδουν «στα ιδιωτικά ΜΜΕ και στα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας…τα οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις και να αποτρέψουν μια μεγάλη μετακίνηση της εκλογικής βάσης προς τα αριστερά», (βλέπε, Αλεξίου Στρατής, Η κρίση του πολιτικού συστήματος μόλις ξεκίνησε, www.monthlyreview.gr) , (08.07.08).
Κάποιοι άλλοι, όπως λ.χ. ο Χρήστος Ευαγγέλου κάνουν ένα βήμα παραπέρα και παρά το γεγονός πως μιλάνε για το εποικοδόμημα, το «πολιτικό σύστημα», ουσιαστικά αναφέρονται σε συστημική κρίση του οικοδομήματος, αφού διαπιστώνουν πως σήμερα «κανένας δεν αμφιβάλλει ότι η κρίση που διέρχεται το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι ιδιαίτερα σοβαρή …τα προβλήματα είναι βαθύτερα, είναι δομικής μορφής και αγγίζουν τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», (βλέπε, Χρήστος Ευαγγέλου, Όψεις μετεξέλιξης της παρούσης πολιτικής κρίσης, www.monthlyreview.gr (70.07.08).
Μια κρίση όμως που αγγίζει τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και παίρνει διάφορες μορφές, όπως τη μορφή της «παγκόσμιας χρηματιστικής κρίσης», της «ενεργειακής κρίσης» και της ¨διατροφικής κρίσης», όπως παρατηρεί ο Χρήστος Ευαγγέλου στο παραπάνω σημείωμά του, δεν μπορεί να είναι απλά μια λειτουργική κρίση του πολιτικού συστήματος, ακόμα και όταν εκφράζεται ως κρίση της ‘αστικής Δημοκρατίας’ και συγκεκριμένα ως «αντιδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση», αλλά είναι μια βαθιά δομική και θεσμική κρίση, δηλαδή μια συνολική συστημική κρίση παρακμής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου.

2. Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι τοπική-μερική αλλά παγκόσμια-συνολική

Αν αμβλύνουμε την οπτική μας γωνία θα διαπιστώσουμε πως η ‘πολιτική κρίση’ δεν περιορίζεται στη χώρα μας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά συγκλονίζει, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, όλες τις χώρες του πλανήτη. Αν προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε το βάθος, τις ρίζες αυτής της κρίσης θα καταλήξουμε στον «σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», καμιά διακοσαριά παγκόσμιας εμβέλειας επιχειρήσεις, ο οποίος διαμορφώνει ένα απίθανα μεγάλο και πολύπλοκο δίκτυο από «κυρίαρχα κέντρα εξουσίας» και πολλά παράκεντρα παραπληροφόρησης και παραεξουσίας, τα οποία με τη σειρά τους μεταμορφώνουν την κρίση του κοινωνικοοικονομικού συστήματος του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου σε επιμέρους τοπικές πολιτικές κρίσεις.
Ο στόχος είναι προφανής. Με τον τρόπο αυτό οι ευθύνες για την καταστροφή της Φύσης, για την παγκόσμια φτώχεια, για τη δομική-συστημική βία και για την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα μεταμορφώνονται, δια της μεθόδου του αντικατοπτρισμού, από ευθύνες του οικοδομήματος, δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος σε ‘πολιτικές ευθύνες του εποικοδομήματος’, που τάχα οφείλονται στην «βούληση του Κυρίου», στην «ελαττωματική φύση του ανθρώπου», στην ανεπάρκεια, στη φθορά και στη διαφθορά των πολιτικών, στο «τέλος των ιδεολογιών», στο «θάνατο της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού» και τέλος στην ανεπάρκεια της ίδιας της ‘αστικής Δημοκρατίας’.
Τα πολιτικά κόμματα, όλοι οι δευτερεύοντες σκοταδιστικοί-εξουσιαστικοί μηχανισμοί και οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι κατά κανόνα διαπλεκόμενοι ανταγωνίζονται, ‘στο όνομα της πατρίδας, και του Λαού’, για την αναρρίχησή τους στην κυβέρνηση με σκοπό την πολιτική διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, συμβάλλουν αποφασιστικά στο να γίνεται πιστευτός ο μύθος της «πολιτικής κρίσης», την οποία δεν την αποδίδουν, φυσικά, στο διεφθαρμένο, καταστροφικό και βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά στους ανίκανους, τους φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς αντιπάλους τους.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που επιδιώκει πάντα ο ‘σκληρός πυρήνας του συστήματος και τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας’, δηλαδή ο προσανατολισμός των Λαών στο μύθο της πολιτικής κρίσης και ο αποπροσανατολισμός τους από την πραγματικότητα της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, η οποία εκπορεύεται από την ίδια του τη φύση και ουσία του, που είναι η θεοποίηση του κέρδους, η μεγιστοποίηση του οποίου στηρίζεται στην κλοπή, στην εκμετάλλευση, στη διαφθορά, στο Φόβο , στο ψέμα, στη βία, στην καταστροφή και στον πόλεμο, διάφορες μορφές της κρίσης μεταξύ του καπιταλιστικού οικονομισμού και της κοινωνίας-ανθρωπότητας.
Αυτός ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας-ανθρωπότητας καταφέρνει ώστε, αντί οι Λαοί να μετακινούνται πολιτικά προς τα αριστερά, με την έννοια της συνολικής άρνησης και της πολιτικής δράσης για την πλήρη ανατροπή του κοινωνικά ανέντιμου και βάρβαρου καπιταλισμού, να περιορίζονται σε άγονους πολιτικούς ανταγωνισμούς για την υπεράσπιση της ‘αστικής Δημοκρατίας’, (που την περιθωριοποιεί σταδιακά ο ίδιος ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός) και στην αναζήτηση κάποιου «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», (σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο), ή στην δογματική αναζήτηση κάποιου καπιταλισμού με σοσιαλιστική ταμπέλα, (τριτοτεταρτοδιεθνιστικό μοντέλο).
Πολλοί και δυστυχώς ακόμα και νέοι, αντί να γίνουν οι σημαιοφόροι ενός Νέου Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού, καλλιεργούν σκόπιμα ψευδαισθήσεις ή πέφτουν στην παγίδα της αναζήτησης «καθαρών και έντιμων πολιτικών που θα πάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, δημιουργώντας στην ανάγκη καινούργιο κόμμα», (βλέπε λ.χ. Παπαϊωάννου Γιάννης, Προς Έλληνες πολιτικούς. «Είναι καιρός διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι», www.papaioannou.gr), για να διαχειριστούν, (αλήθεια για πόσα και για πόσο;) ένα από τη φύση του ανέντιμο, διαφθορέα και διεφθαρμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, που με το πολιτικό χρήμα, μαύρο ή άσπρο δεν έχει σημασία, υπαλληλοποιεί, φθείρει και διαφθείρει, δημιουργεί και καταστρέφει τα κόμματα και τους πολιτικούς, κάνει την Πολιτική, υπόθεση επαγγελματιών πολιτικών, στην ουσία και κατά κανόνα αχυράνθρωπων του κεφαλαίου, και όχι καθημερινή δραστηριότητα των Πολιτών και εμποδίζει έτσι την ενατένιση ενός καλύτερου κόσμου.

3. Η Ουτοπία δεν είναι μόνο αναγκαία, είναι, σήμερα και εφικτή

Όμως η σημερινή παγκόσμια δομική-θεσμική, δηλαδή η καθολική συστημική κρίση του καπιταλισμού, που απειλεί συνολικά την ανθρωπότητα, τη Φύση και την ίδια τη ζωή πάνω στον πλανήτη Γη, δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και για μεσοβέζικες λύσεις. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει μόνο μια επιλογή, αυτή της ανατροπής του καπιταλισμού στο όνομα ενός Οικουμενικού Ουμανισμού, της αντικατάστασης της ‘αστικής Δημοκρατίας’ με την Άμεση Δημοκρατία, της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου.
Αυτές τις απλές αλήθειες πολλοί, άλλοι από άγνοια και άλλοι από συμφέρον και επαγγελματική διαστροφή τις αφορίζουν ως ουτοπίες. Παραγνωρίζουν φαίνεται πως η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι παρά η σταδιακή πραγμάτωση της ουτοπίας στο μέτρο που οι κάθε φορά ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας ξεπερνούν τους μύθους και ανακαλύπτουν τις καινούργιες δυνατότητες.
Ζούμε στην εποχή κατά την οποία η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας μπορεί αντικειμενικά να απαλλάξει την Ανθρωπότητα από όλα τα δεινά που δημιουργεί ο μανιακός καπιταλισμός και η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και να μετατρέψει τον πλανήτη από κόλαση σε πραγματικό παράδεισο, φτάνει οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να συνειδητοποιήσουν τις καινούργιες δυνατότητες και να τις απελευθερώσουν από την καπιταλιστική ομηρία.
Η πραγμάτωση της Νέας Ουτοπίας, της Νέας Ελευθερίας και ενός καλύτερου κόσμου, της ανατροπής του καπιταλισμού και της αντικατάστασής του από ένα Οικουμενικό Ουμανισμό δεν είναι, σήμερα, μόνο εφικτή, αλλά και απόλυτα άμεση και αναγκαία για τη συνέχιση της ύπαρξης της ζωής και της απεμπλοκής του ανθρώπινου πολιτισμού από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό προτείνει να αναζητούμε την βαθύτερη ουσία της καπιταλιστικής κρίσης, της κρίσης της παρακμής και να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις σύγχρονες δυνατότητες, γιατί μόνο έτσι θα κατακτήσουμε τη Νέα Αυτοπεποίθηση και τη Νέα Συνείδηση, προϋπόθεση αναγκαία και ικανή για την αντιμετώπιση της μίζερης καπιταλιστικής καθημερινότητας και την οργάνωση του αγώνα για την συνολική και την οριστική υπέρβαση του διεφθαρμένου, του καταστροφικού και βάρβαρου καπιταλισμού στην προοπτική ενός αναγκαίου και εφικτού καλύτερου κόσμου.

****************************************************************
Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό:
www.infonewhumanism.blogspot.com
www.epithesh.blogspot.com
www.globala.blogspot.com

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΜΠΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΣΗΜΕΡΑ *


Του Moishe Postone

[Η συνέντευξη αυτή με τον Moishe Postone που δόθηκε στον Salih Selcuk και δημοσιεύτηκε στο τουρκικό περιοδικό YARIM, (Kωνσταντινούπολη, Φεβρουάριος 2005‏), μεταφράστηκε από τα αγγλικά στις αρχές Γενάρη του 2006 από το περιοδικό «Terminal 119: για την κοινωνική και ατομική αυτονομία». Στην αγγλική της μορφή πρωτοδημοσιεύθηκε στη γερμανική σελίδα Krisis ( http://www.krisis.org/ )]

Ερωτήσεις:
1. Επαναπροσδιορίζετε τις βασικές κατηγορίες της κριτικής της πολιτικής οικονομίας του Μαρξ. Σύμφωνα με την άποψη σας, πού φαίνεται σήμερα ο μαρξισμός να είναι ανεπαρκής όταν καλείται να εξηγήσει την καπιταλιστική κοινωνία;
2. Η «Εργασία», όπως ισχυρίζεστε, μοιάζει να είναι η βασική κατηγορία που συγκροτεί την καπιταλιστική ζωή. Μπορεί κανείς/ καμιά να συνθέσει σήμερα μια έξυπνη κριτική του καπιταλισμού χωρίς να ασκεί κριτική στην εργασία;

Απάντηση:
Ο επαναπροσδιορισμός που επιχειρώ στις κεντρικές κατηγορίες της κριτικής της πολιτικής οικονομίας του Μαρξ επηρεάστηκε εν μέρει από τους μαζικούς παγκόσμιους ιστορικούς μετασχηματισμούς από το 1973 και μετά. Αναδρομικά, από την πλεονεκτική θέση του πρώιμου 21ου αιώνα, μπορούμε να δούμε πιο καθαρά ότι ο καπιταλισμός έχει υπάρξει με μια πλειάδα διαφορετικών ιστορικών διαμορφώσεων - για παράδειγμα, ως φιλελεύθερος καπιταλισμός του 19ου αιώνα, ως κρατικιστικός, «φορντιστικός» καπιταλισμός του 20ου αιώνα και, πλέον, ως νεο-φιλελεύθερος παγκόσμιος καπιταλισμός. Αυτό μας δείχνει ότι η καπιταλιστική ιστορία δεν μπορεί να κατανοηθεί επαρκώς ως γραμμική ανάπτυξη. Επίσης, ακόμη πιο σημαντικό, μας δείχνει φανερά ότι τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού δεν μπορούν να ταυτιστούν εντελώς με οποιαδήποτε από τις ιδιαίτερες ιστορικές του διαμορφώσεις.
Αποπειράθηκα, μέσω μιας επισταμένης μελέτης των πιο θεμελιωδών κατηγοριών της μαρξικής κριτικής της πολιτικής οικονομίας, να κατανοήσω τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού - αυτά που χαρακτηρίζουν την καρδιά της κοινωνικής δομής, μέσω των ποικίλων ιστορικών του διαμορφώσεων. Πάνω σε αυτή τη βάση ισχυρίστηκα ότι ο παραδοσιακός μαρξισμός αναγνώρισε βασικά χαρακτηριστικά του φιλελεύθερου καπιταλισμού - την αγορά και την ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής - ως τα πιο θεμελιώδη χαρακτηριστικά του καπιταλισμού γενικά. Σε άμεση συνάρτηση με αυτό, επιπλέον, έθεσε την κατηγορία της εργασίας ως το κεντρικό σημείο από το οποίο ασκούταν κριτική στον καπιταλισμό. Ο καπιταλισμός ταυτίστηκε με την αστική τάξη κι ο σοσιαλισμός με το προλεταριάτο.
Σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία, ωστόσο, μακριά από το να είναι το κεντρικό σημείο κριτικής στον καπιταλισμό, η καπιταλιστική εργασία συγκροτεί απλά το κεντρικό αντικείμενο της κριτικής του Μαρξ και βρίσκεται στον πυρήνα των μαρξικών κατηγοριών του εμπορεύματος και του κεφαλαίου. Ισχυρίστηκα, αντίθετα, ότι στον πυρήνα του ιστορικού σχηματισμού βρίσκεται μια ιστορικά συγκεκριμένη μορφή κοινωνικής διαμεσολάβησης που συγκροτείται από την εργασία - συγκεκριμένα, η Αξία. Αυτή η μορφή διαμεσολάβησης (η οποία επίσης είναι μια μορφή πλούτου) είναι την ίδια στιγμή μια ιστορικά συγκεκριμένη μορφή κυριαρχίας που μπορεί να εκφραστεί μέσω της ταξικής κυριαρχίας, αν και δεν ταυτίζεται με αυτήν. Είναι αφηρημένη, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο τόπο (κέντρο δράσης, locus) και είναι επίσης δυναμική μέσα στο χρόνο. Αυτή η μορφή κυριαρχίας που εμφανίζεται ως εξωτερική αναγκαιότητα, παρά ως κοινωνική, γεννά τόσο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής όσο και τον εγγενώς δυναμικό χαρακτήρα του συστήματος. Είναι, φυσικά, αδύνατον ακόμη και το να ξεκινήσεις να διερευνήσεις την πολυπλοκότητα των θεμάτων που έχουν σχέση με αυτό, αλλά μερικοί σημαντικοί συλλογισμοί είναι ότι η βιομηχανική παραγωγή, η οποία ιστορικά αρχίζει να υπάρχει παράλληλα με τον καπιταλισμό, δεν αντιπροσωπεύει και τη βάση του σοσιαλισμού, αλλά είναι εγγενώς καπιταλιστική. Ότι το πρόβλημα ανάπτυξης του καπιταλισμού δεν είναι μόνο ότι κυριαρχείται από την κρίση, αλλά ότι η ίδια η μορφή ανάπτυξής του είναι προβληματική. Ότι η ύπαρξη της αστικής τάξης δεν αποτελεί το έσχατο σημείο που ορίζει τον καπιταλισμό και ότι ο κρατικός καπιταλισμός (που ακροθιγώς περιέγραψε ο Μαρξ το 1844) μπορεί να υπάρξει και βασικά υπήρξε. Τέλος, ότι το προλεταριάτο είναι η τάξη της οποίας η ύπαρξη ορίζει τον καπιταλισμό και ότι το ξεπέρασμα του καπιταλισμού αφορά στην κατάργηση - και όχι στον εορτασμό - της προλεταριακής εργασίας.
Ο παραδοσιακός μαρξισμός έχει κιόλας καταντήσει αναχρονιστικός στον 20ο αιώνα με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Ήταν ανίκανος να παράσχει μια θεμελιώδη κριτική των μορφών του κρατικού καπιταλισμού που αναφέρονται ως «υπαρκτός σοσιαλισμός». Επιπρόσθετα, το πώς κατανόησε τη χειραφέτηση εμφανίζεται διαρκώς και περισσότερο εξίσου αναχρονιστικό, αν δει κανείς/ καμιά τις φιλοδοξίες, τις ανάγκες και τις κινητήριες επιθυμίες που εκφράστηκαν στο τελευταίο τρίτο του 20ου αιώνα από τα λεγόμενα «νέα κοινωνικά κινήματα». Όπου ο παραδοσιακός μαρξισμός έτεινε να επιβεβαιώσει την προλεταριακή εργασία και, με αυτό τον τρόπο, τη δομή της εργασίας που αναπτύχθηκε ιστορικά, ως διάσταση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, τα νέα κοινωνικά κινήματα εξέφρασαν μια κριτική αυτής της δομής της εργασίας, αν και κάποιες φορές με μια ατελή και ανώριμη μορφή. Ισχυρίζομαι, εν τέλει, ότι η ανάλυση του Μαρξ είναι μια ανάλυση που εστιάζει πέρα από την υπαρκτή δομή της εργασίας.

Ερωτήσεις:
3. Κατά την άποψη σας, η κατάρρευση του σοσιαλισμού δεν αποτελεί το τέλος ενός εναλλακτικού προτάγματος αλλά το τέλος του φορντισμού. Πότε και με ποιον τρόπο ξεπεράστηκε ο φορντισμός;
4. Ο καπιταλισμός όλο και πιο αποσυνδέεται από την εστίασή του στο Κράτος και, έτσι, δεν μπορεί να συλληφθεί πλέον μόνο με τους όρους του έθνους-κράτους. Πως είναι δυνατόν, κάτω από τέτοιες περιστάσεις, να διατυπώσουμε μια χειραφετική προοπτική;

Απάντηση:
Αναλύοντας αναδρομικά, μοιάζει όλο και πιο ξεκάθαρο ότι ο σοβιετικός κομμουνισμός δεν μπόρεσε με κανένα τρόπο να εκφράσει ένα ξεπέρασμα του καπιταλισμού. Αυτό συνέβη όχι μόνο λόγω, όπως έχουν τονίσει ήδη πολλοί πιο πριν, του μη δημοκρατικού και καταπιεστικού χαρακτήρα του καθεστώτος, αλλά επίσης λόγω του ότι η άνοδος, το απόγειο και η παρακμή της Σοβιετικής Ένωσης ακολούθησε την ιστορική τροχιά της ανόδου, του απογείου και της παρακμής του κρατικιστικού, Φορντιστικού καπιταλισμού. Αυτό μας λέει ότι η Σοβιετική Ένωση θα έπρεπε να κατανοηθεί ως μια παραλλαγή του κρατικιστικού καπιταλισμού της Φορντιστικής περιόδου, μια παραλλαγή της οποίας η συγκεκριμένη μορφή ήταν εγγενώς συσχετισμένη με την προσπάθειά της να δημιουργήσει εθνικό (σε αυτή την περίπτωση κρατικής ιδιοκτησίας) κεφάλαιο στη βάση μιας ραγδαίας και βάναυσης μορφής αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε «πρωτογενή συσσώρευση». Ένα σχέδιο συγκρότησης του κεφαλαίου σε εθνική βάση δεν μπορεί, σε οποιοδήποτε επίπεδο, να εξισωθεί με ένα πρόταγμα ξεπεράσματος του καπιταλισμού. Ένα αποτέλεσμα της ιστορίας της σοσιαλιστικής ιδεολογίας σε μια χώρα αποτελεί το ότι η μαρξική κριτική του καπιταλισμού η οποία είναι στον ίδιο της τον πυρήνα ιστορική, και άρα προσωρινή, αντικαταστάθηκε από μια κοσμοθεώρηση που ήταν στον ίδιο της τον πυρήνα χωρική («η ιδέα των σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών στρατοπέδων») - μια ιδεολογία που αναπαριστούσε ειρωνικά μια προέκταση του «Μεγάλου Παιχνιδιού (1η ΣτΜ) του 19ου αιώνα.
Τα όρια της κρατικιστικής, Φορντιστικής διαμόρφωσης του καπιταλισμού αποκαλύφθηκαν από την κρίση στις αρχές του 70′, η οποία οδήγησε σε μια αποσύνθεση αυτής της συνθήκης (αν και υπάρχουν διαφορετικές ερμηνείες των βασικών θεμελίων αυτής της κρίσης). Τελικά, μια νέα, νεο-φιλελεύθερη παγκόσμια διαμόρφωση του καπιταλισμού αναδύθηκε. Αξίζει να σημειώσουμε, όσον αφορά αυτή την πλευρά, ότι η ραγδαία παρακμή της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε στα 1970 και όχι στα 1980 που σημαίνει ότι δεν ήταν αποτέλεσμα του πολέμου στο Αφγανιστάν ή του εντεινόμενου αγώνα των στρατιωτικών εξοπλισμών ενάντια στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, οι στρατηγικές του Deng (2η ΣτΜ) στην Κίνα θα μπορούσαν να ερμηνευτεί ότι εκφράζουν μια επίγνωση ότι η εποχή του κρατικισμού είχε τελειώσει (τουλάχιστον προσωρινά).
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν μπορεί με κανένα τρόπο να σηματοδοτήσει το τέλος του σοσιαλιστικού σχεδίου - με την έννοια μιας θεμελιώδους κριτικής στον καπιταλισμό που στοχεύει στην πραγμάτωση του χειραφετικού δυναμικού που ο καπιταλισμός ιστορικά τόσο εξέθρεψε όσο και περιόρισε και υπονόμευσε. Και, ακόμη, έκανε πρόδηλο ένα μεγάλο αποπροσανατολισμό. Αυτός ο αποπροσανατολισμός εκφράζει, εν μέρει, τις αρνητικές ιστορικές συνέπειες του μαρξισμού-λενινισμού στο σοσιαλιστικό φαντασιακό. Εκφράζει, ακόμη, εν μέρει, τις δυσκολίες συγκρότησης μιας σοσιαλιστικής κριτικής στη μετά-κρατική εποχή που, από τη μια πλευρά, ενώ είναι κριτική στην Αγορά και στην ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, δεν εστιάζει θεμελιωδώς σε τέτοιες αστικές σχέσεις. Ωστόσο, το να επεξεργάζεσαι ακόμα μια τέτοια κριτική - η οποία επίσης θα περιλάμβανε μια αποκατάσταση της ιδέας του διεθνισμού που δεν αποτελεί απλά ένα ιδεολογικό σχήμα μιας θεμελιωδώς εθνικιστικής κοσμοθεώρησης (υπεράπιστης του «σοσιαλιστικού στρατόπεδου») - είναι απόλυτα ουσιώδες. Είναι ουσιώδες επειδή ο καπιταλισμός είναι αληθινά παγκόσμιος και δεν μπορεί επαρκώς να κατανοηθεί ως αποικιοκρατισμός, δηλαδή απλά μια επιβολή των δυτικών αξιών και θεσμών σε άλλα μέρη του κόσμου. Ο καπιταλισμός μπορεί συμπτωματικά να αναδύθηκε στη Δύση αλλά άλλαξε θεμελιακά την ίδια τη Δύση, ακριβώς όπως αλλάζει και τον υπόλοιπο κόσμο. Η μόνη θεωρία που παρέχει μια επαρκή θεμελίωση για μια σκληρή κριτική θεωρία του παγκόσμιου καπιταλισμού είναι αυτή που συγκροτείται για πρώτη φορά από τον Μαρξ. Οι κριτικές θεωρίες που ήταν τόσο διακριτά ισχυρές στα 1970 και 1980, όπως ο μετα-δομισμός, κείνται πλέον αβοήθητες μπροστά στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Η αποτυχία του να θεμελιωθεί, πάνω στη διανοητική κληρονομιά του Μαρξ, η σύνθεση μιας μετα-παραδοσιακής κριτικής θεωρίας του καπιταλισμού, αφήνει το πεδίο της κριτικής στις εξαιρετικά αντιδραστικές και επικίνδυνες μορφές του «αντι-καπιταλισμού» και «αντι-ιμπεριαλισμού» που δεν είναι πλέον περισσότερο χειραφετικοί απ’ ότι ήταν ο φασιστικός «αντι-καπιταλισμός» και «αντι-ιμπεριαλισμός» στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
———————————————-

Σημειώσεις των μεταφραστριών
(1η) Ως «Μεγάλο Παιχνίδι» (The Great Game) ονομάστηκε η διαμάχη μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Τσαρικής Ρωσίας για την κυριαρχία της Kεντρικής Ασίας, από τις αρχές του 19ου ως τις αρχές του 20 ου αι. Ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες υπήρχαν 2000 μίλια γης, μη χαρτογραφημένα και εντελώς άγνωστα. Το Αφγανιστάν αποτελούσε το επίκεντρο της διαμάχης Οι Άγγλοι κινούμενοι βορειοδυτικά και οι Ρώσοι κινούμενοι από βορά προς νότο συναντηθήκαν στο Αφγανιστάν. Οι Άγγλοι φοβούμενοι τον ρωσικό έλεγχο της Κεντρικής Ασίας κήρυξαν τον 1ο Άγγλο-Αφγανικό πόλεμο (1838 )- σε μια προσπάθεια να ελέγξουν την περιοχή και να περιορίσουν τη επέκταση της Ρωσίας - επιβάλλοντας ένα δικό τους καθεστώς -μαριονέτα, το οποίο όμως είχε μικρή διάρκεια ζωής.. Ακολούθησε ο 2ος Άγγλο-Αφγανικός πόλεμος (1878). Οι Άγγλοι έχασαν και στους δύο πολέμους. Ωστόσο, η διαμάχη ανάμεσα στις δύο αυτοκρατορίες ποτέ δεν κατέληξε σε ανοικτό πόλεμο μεταξύ τους. Το 1907 οι δύο πλευρές υπέγραψαν το Άγγλο-Ρωσικό σύμφωνο που διαιρούσε το Αφγανιστάν ανάμεσα στις δυο χώρες.
(2η) O Deng Xiaoping (1904-1997) αποτέλεσε τον πυρήνα της «δεύτερης γενιάς» της ηγεσίας του ΚΚ Κίνας. Από τα τέλη του ‘70 ως τις αρχές του ‘90 ήταν ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Υπό την ηγεσία του, η Κίνα ανέπτυξε μια από τις πιο ταχέως αναπτυσσόμενες οικονομίες στον κόσμο. Ο Deng Xiaoping ανήγγειλε το 1978 την πολιτική των «τεσσάρων μεταρρυθμίσεων» (Four Modernizations) στους τομείς της αγροτικής οικονομίας, της βιομηχανίας, της επιστήμης και του στρατού. Η στρατηγική του ονομάστηκε «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς» (socialist market economy). Τα κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η καθιέρωση μιας κρατικά ελεγχόμενης αγροτικής αγοράς με κατάργηση του συστήματος της «κολεκτίβας» στον αγροτικό τομέα (decollectivisation), η δημιουργία «ειδικών οικονομικών ζωνών» για την προσέλκυση ξένων επιχειρήσεων και την μερική απελευθέρωση του εξωτερικού εμπορίου, η σύνδεση των αμοιβών της εργασίας με την παραγωγικότητα (ενίσχυση της παραγωγικότητας με την εισαγωγή καινούργιων κινήτρων και bonus).Αποχώρησε από την θέση του ως προέδρου της Κεντρικής Επιτροπής Στρατού το 1989, μετά τα γεγονότα της Tiananmen Square και παραιτήθηκε από την πολιτική σκηνή το 1992. Ο Deng Xiaoping πήρε επισήμως τον τίτλο του «αρχιτέκτονα των οικονομικών μεταρρυθμίσεων και του σοσιαλιστικού εκμοντερνισμού της Κίνας».
———————————————————————

Σχόλια για το κείμενο
To «Κριτική Θεωρία για τον Καπιταλισμό Σήμερα» είναι μια μετάφραση που ετοιμάσαμε κατά τη διάρκεια σύνταξης της μπροσούρας γύρω από τη διάλυση της συλλογικότητας Tristero και την ανάδειξη των θεωρητικών βάσεων του περιοδικού μας. Ο Moishe Postone δεν είναι πολύ γνωστός συγγραφέας στην Ελλάδα. Ένα σοβαρό κείμενό του έχει μεταφραστεί μέχρι στιγμής στο Χουλιγκανιζατέρ σε μετάφραση του Ηλία Δ. Εμείς προσέξαμε από τότε την ενδιαφέρουσα ανάλυσή που έκανε σε σχέση με τον αντισημιτισμό και, επιπλέον, ασχοληθήκαμε μαζί του λόγω της επεξεργασίας που έκανε σε σχέση με τη μαρξική θεωρία της αξίας. Ένα απόσπασμα της συνέντευξης ήδη χρησιμοποιήθηκε στο κεφάλαιο της προαναφερθείσας μπροσούρας «Για μια Κριτική της Αξίας;». Εκεί είχαμε βρει στοιχεία που μας φάνηκαν ενδιαφέροντα. Και στην ίδια μπροσούρα παραπέμψαμε σε ένα άλλο κείμενο που υπέγραψε στα αγγλικά σε σχέση με το Ολοκαύτωμα στην Ιστορία. Από κει και πέρα, αυτά δε σημαίνουν ότι θα θέλαμε βέβαια να ταυτιστούμε με όλες τις απόψεις αυτού του συγγραφέα.

______________________

* ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ "ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ":

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/01/02/kapitalismos/

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

Οκτώ βασικές αλήθειες

της Νέας Αριστεράς


Του Μάνου Δανέζη*


Στο Ευρωπαικό επίπεδο, η συντριβή της ψευδαίσθησης του απελευθερωτικού μύθου της αναπτυχθείσας γραφειοκρατικής επαγγελματικής αριστερής πολιτικής, αναγκάζει πλέον την ευρωπαική αριστερά να τολμήσει επιτέλους μια γενναία αυτοκριτική και μια γενναιότερη ίσως αλλαγή στρατηγικής προσέγγισης του σοσιαλιστικού οράματος.Με το ερώτημα να πλανάται στον αέρα, «έφτασε άραγε το τέλος του σοσιαλισμού» ,όπως επαγγέλεται ο διεθνής καπιταλισμός , η απάντηση είναι πολύ απλή… «Για να πεθάνει κάτι πρέπει πρώτα να υπάρξει και Σοσιαλιστική κοινωνία ποτέ δεν υπήρξε, όσο και αν διαφημίστηκε το αντίθετο».Κάθε μελλοντική προσπάθεια προσέγγισης μιάς ιδεατής Σοσιαλιστικής κοινωνίας, θα πρέπει να λαμβάνει υπ΄ όψιν της τις επόμενες οκτώ αλήθειες, που τις περισσότερες φορές προσποιούμαστε ότι αγνοούμε:

α) Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός , ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός ( Σοσιαλισμός=Ουμανισμός) αποτελεί την κοινωνική έκφραση ενός πολιτισμικού ρεύματος, αντίπαλου προς τον υλιστικό, οικονομίστικο πολιτισμό του Δυτικού κόσμου.Οι αρχές αυτού του σοσιαλισμού αποτελούν την μετεξέλιξη της φιλοσοφίας της Αθηναικής Άμεσης Δημοκρατίας και όχι της επικρατούσας Δυτικής, μη αριστοκρατικής ολιγαρχίας.

β) Η Νέα Αριστερά και ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός, δεν μπορούν να δομηθούν πάνω σε δογματικά πρότυπα. Αντίθετα αποτελούν έννοιες οι οποίες βρίσκονται σε ευθεία αντιστοίχιση με τους συμπαντικούς φυσικούς νόμους της συνεχούς αλλαγής και ανατροπής. Κάθε τι μέσα στην φύση που θέλει να αισθάνεται σταθερό και αναλλοίωτο στο χώρο και στον χρόνο, απλά εθελοτυφλεί. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η ψευδαίσθηση της διαχρονικότητάς του εξαντλείται πίσω από τις ερμητικά κλειστές προθήκες πολιτισμικών και κοινωνικών μουσείων.

γ) Η φιλοσοφία της Νέας Αριστεράς, αποτελεί μια πολιτικοκοινωνική πρόταση η οποία προσεγγίζεται με επί μέρους εξειδικεύσεις, οι οποίες αγκαλιάζουν το σύνολο των κοινωνικών δραστηριοτήτων. Οι πρωτοβουλίες αυτές έχουν ως στόχο την διαμόρφωση μιας κοινωνίας ευτυχισμένων ανθρώπων και όχι ευημερούντων αριθμών. Ως εκ τούτου η δόμηση μιάς Νέας Αριστεράς, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή καιροσκοπική στρατολόγηση επαγγελματικών στελεχών μιάς ήδη αποτυχημένης αριστερής νοοτροπίας, αλλά ως ένα σύνολο νέων, σαφών και ευκρινώς διατυπωμένων προτάσεων ή παρεμβάσεων. Αυτό σημαίνει ότι μια νέα Αριστερή πρόταση ισοδυναμεί με μια νέα πρόταση πολιτισμικής και όχι πολιτικής επανίδρυσης, η οποία θα εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο τη σύγχρονη πραγματικότητα. Μια τέτοια προσπάθεια – έκφραση ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος, αποτελεί κύρια, έργο και αποστολή των διανοουμένων, οι οποίοι θα πρέπει να αφυπνιστούν επιτέλους από τον λήθαργο της αυταρέσκειάς τους,και όχι των επαγγελματιών της πολιτικής, οι οποίοι απλά θέλουν να επιζήσουν και να διαιωνίσουν την προσωπική εξουσία τους.

δ) Ο Ουμανιστικός Σοσιαλισμός επαγγέλλεται μια ανώτερη μορφή πολιτισμικής οργάνωσης και προυποθέτει την ύπαρξη πολιτών υψηλού κοινωνικού, πολιτιστικού και πολιτικού επιπέδου. Πολιτών που δεν έχουν στόχο το κέρδος, αλλά την ανθρώπινη ευτυχία, που προτιμούν να «Είναι» παρά να « Έχουν». Η ανώτερη Σοσιαλιστική Συνείδηση και το Σοσιαλιστικό Ήθος, δεν μπορούν να προχωρήσουν, σε μια κοινωνία που ο καθένας συνεχίζει να ψεύδεται, να λασπολογεί, να εκμεταλλεύεται χωρίς μέτρο αυτά που ανήκουν σε όλους, προς όφελος μόνο λίγων. Έτσι είναι φανερό ότι, με το να βάζουμε ως στόχο την ανατροπή του σημερινού σαθρού συστήματος αξιών, δεν δημιουργούμε αυτόματα και το σύνολο των προυποθέσεων που απαιτούνται προκειμένου να υπάρξει μια νέα κοινωνική προοπτική. Το ζητούμενο είναι μιάς νέας ποιότητας κοινωνική εκπαίδευση που πρέπει να παρέχει η κοινωνία στα μέλη της προκειμένου αυτά να διαμορφώσουν μια νέας ποιότητας κοινωνική συνείδηση.

ε) Ο Σοσιαλισμός δεν αποτελεί ένα κοινωνικό σύστημα εκπλήρωσης των οποιονδήποτε προσωπικών σκοπιμοτήτων και φιλοδοξιών. Όσοι θέλουν βαθιά μέσα τους να εκπροσωπήσουν το λαό, πρέπει πρώτα μέσω της δράσης τους να αποσπάσουν την αποδοχή και τον σεβασμό του. Οι επίδοξοι ηγέτες δεν εκλιπαρούν, ούτε μηχανορραφούν προκειμένου να αναδειχθούν ως υποψήφιοι, αλλά προσμένουν να τους το προτείνουν, ή να τους στρατεύσουν, μέσα από ένα πλέγμα διαδικασιών σεβασμού της εξατομικευμένης άποψης και παρουσίας των αντιπάλων απόψεων, προκειμένου να προσφέρουν και όχι να εισπράξουν.

στ) Η ιδέα της προσωπικής ελευθερίας σε μια Σοσιαλιστική Κοινωνία, έχει διπλό νόημα:Aφ΄ενός μέν καταργεί κάθε εξωτερικό έλεγχο , αφετέρου δε προυποθέτει την ανάπτυξη μιάς εσωτερικής δύναμης αυτοελέγχου. Το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε ότι θα ήταν καταστροφικό αν, ξεφεύγοντας από την εξουσία ενός άλλου ανθρώπου, βρεθούμε στο έλεος των παρορμήσεών μας. Ένας άνθρωπος που η ζωή του ηγεμονεύεται από αυτές τις δυνάμεις, δεν έχει παρά την ψευδαίσθηση ότι είναι ελεύθερος, ενώ στην ουσία άγεται και φέρεται από δυνάμεις που δεν ελέγχει. Το βαθύτερο νόημα της ελευθερίας συνδέεται με μια εσωτερική δύναμη να βάζουμε στόχους και να τους πραγματοποιούμε. Έτσι δεν είναι παράλογη η εμμονή της σοσιαλιστικής πρακτικής στην ουσιαστική και καθημερινή συμμετοχή του πολίτη στις διαδικασίες σχηματισμού των σκοπών και των κανόνων που καθοδηγούν τη δράση του μέσα στην κοινωνία.

ζ) Στον Ουμανιστικό Σοσιαλισμό η πολιτική ζωή είναι «ασκητική». Με τον όρο βέβαια «ασκητισμός» δεν αναφερόμαστε στον μοναχικό αναχωρητισμό. Ο ασκητικός βίος των εκπροσώπων του λαού συνίσταται στον αυτοέλεγχο των ανθρώπινων παρορμήσεών τους, την συνειδητοποίηση των πραγματικών υλικών αναγκών τους και την ανάπτυξη του αισθήματος της αυταπάρνησης. Όπως αναφέρει ο Μarcuze : « οι εκπρόσωποι του λαού θα πρέπει να έχουν επιτύχει την «ειρήνευση» της ύπαρξής τους». Αυτό σημαίνει ότι οι ανάγκες τους, οι πόθοι τους και οι επιθυμίες τους δεν θα καθορίζονται από ιδιωτικά συμφέροντα που αποβλέπουν στην κυριαρχία και στη διαιώνιση των καταστροφικών μορφών της πάλης του ανθρώπου με την Φύση.

η) Η Σοσιαλιστική Κοινωνία δεν κατακτάται «δι΄εφόδου» μέσω επιτυχημένων ή αποτυχημένων εκλογικών αναμετρήσεων. Ο Σοσιαλιστικός μετασχηματισμός είναι μια επίπονη και μακρόχρονη κοινωνική διαδικασία βελτίωσης της ποιότητας σκέψης και έκφρασης των πολιτών. Ο Σοσιαλισμός δεν είναι ο κεραυνοβόλος κατακτητής των κοινωνικών διεκδικήσεων, αλλά ο επίμονος πολιορκητής μιάς κοινωνίας που ο κάθε πολίτης οραματίζεται.Η νέα αριστερά που μέλλει να γεννηθεί στην Ευρώπη , ας μην χρησιμοποιήσει για τις πρόσκαιρες και φθαρτές επιδιώξεις της το όνομα του «Σοσιαλιστικού Ρόδου» , αν δεν θέλει να το ξαναλερώσει και τουλάχιστον μέχρι να αισθανθεί έτοιμη να το τιμήσει.
___________________________

* Ο Μάνος Δανέζης είναι καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθήνας. ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΖΕΝΙΘ. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ
"ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ" : www.politesenergoi.gr

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ : Η ΓΛΩΣΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ

HELLENIC QUEST*

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας, Τζον Σκάλι, είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.
Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή σημασία για τους τομείς οργανώσης και διαχειρίσης επιχειρήσεων. Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.
Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..
Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσαςμας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούςόρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργοσυνεχίζεται. Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ'αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας . Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής. Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη, και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει, (πράγμα, ιδέα,κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το α πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το α (σημαίνον). Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμματικές, σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι 'συμφωνήθηκε' μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.
ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ κάτι, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ, γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο αρθρώνων λόγο).Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξης-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες.
Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος , Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες. Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει μαθηματική δομή που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση. Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ , λάνδη =...LAND, ΓΕΩ...,νάνο, μίκρο, μέγα, σκοπό....ισμός, ΗΛΕΚΤΡΟ...., κυκλο...., ΦΩΝΟ...., ΜΑΚΡΟ...., ΜΙΚΡΟ...., ΔΙΣΚΟ...., ΓΡΑΦΟ..., ΓΡΑΜΜΑ..., ΣΥΝ...,ΣΥΜ..., κ.λπ..ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ C D = COMPACT DISK = ΣΥΜΠΑΚΤΩΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες. Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί να προχωρήσει. Γι' αυτούς τους λόγους οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γιατί το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική γλώσσα, είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.
Αυτά για να μαθαίνουμε, όλοι, σιγά-σιγά όλη την αλήθεια...
__________________
* Αυτό το κείμενο το έστειλε για ανάρτηση ο Πάρης Ελευθεριάδης. Ευχαριστούμε Πάρη.

ΓΛΩΣΣΑ : ΚΩΔΙΚΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

===============================

Θέσεις

της

Πρωτοβουλίας

Διαλόγου

για ένα Νέο Ουμανισμό

E-nail: prodial21@gmail.com
======================================

1. Ανεργία, Ακρίβεια, Ανασφάλεια, Διαφθορά, Αναξιοκρατία, Αδικία, Ανισότητα, Διακρίσεις, Απληστία, Εκμετάλλευση, Φτώχεια, Αυταρχισμός, Φόβος, Βία, Φασισμός, Φονταμενταλισμός, Ιμπεριαλισμός, Πόλεμος, Καταστροφή, Βαρβαρότητα είναι καταστάσεις και βιώματα που συνθέτουν την καθημερινότητά μας και κατακερματίζουν την προσωπικότητά μας, τη ζωή μας την ίδια και την Ανθρωπότητα συνολικά.

2. Αν ξεπεράσουμε το ψευδοεπιστημονικό μύθο που σκάρωσαν οι εκάστοτε εξουσίες, πως για όλα αυτά φταίει η ανθρώπινη φύση, αλλά και την ‘παρηγορητική’ ανοησία των εξουσιαστικών θρησκειών, πως ο κατά περίπτωση ‘θεός’, επιλέγει με αυτές τις δοκιμασίες τους τρόφιμους του ‘παραδείσου’ και της ‘κόλασης’, τότε θα συνειδητοποιήσουμε πως όλα αυτά τα δεινά πηγάζουν από τη φύση κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος και στην περίπτωσή μας πηγάζουν από τη φύση του καπιταλισμού και την ακόρεστη δίψα του για τη συσσώρευση πλούτου και εξουσίας στα χέρια μιάς ελάχιστης μειοψηφίας, σε βάρος των Εργαζόμενων, της Φύσης και της Ανθρωπότητας.

3. Αυτή η συνειδητοποίηση θα μας οδηγήσει στην κατανόηση, πως οι επιμέρους πλευρές της καθημερινότητά μας, δεν αντιμετωπίζονται αποσπασματικά και ανεξάρτητα η μια από την άλλη και όλες μαζί ανεξάρτητα από τη γενεσιουργό αιτία τους, αλλά ως επιμέρους συνέπειες του όλου καπιταλιστικού συστήματος, πράγμα που σημαίνει, πως οι επιμέρους αγώνες της εκάστοτε τοπικής-εθνικής κοινωνίας, για να είναι αποτελεσματικοί, θα πρέπει να εντάσσονται στην αναγκαία βασική στρατηγική επιλογή της Ανθρωπότητας, που είναι η ανατροπή του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και διανομής των αγαθών, πράγμα που σημαίνει την κατάργηση του Κεφαλαίου ως κοινωνική σχέση που χωρίζει τις κοινωνίες σε εχθρικές τάξεις και την Ανθρωπότητα σε εχθρικά έθνη-κράτη και την αντικατάστασή του από ένα σύγχρονο τρόπο παραγωγής, στη βάση των Σχέσεων Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας, που θα καταργεί την εργασιακή δουλεία με τη μορφή της εξαρτημένης εργασίας και θα στηρίζεται στην αρμονική συνεργασία των Ανθρώπων, στην ειρηνική συνύπαρξη των Λαών και στην οικουμενικότητα του ανθρώπινου πολιτισμού.

4. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο καθένας μας για να εκφράσει τη σημερινή πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώνεται στα πλαίσια της παγκοσμιοτοπικής σύγκρουσης μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας και εκφράζεται με την πολυμορφία της καπιταλιστικής καθημερινότητας, αποκαλύπτει, υπό κανονικές συνθήκες, τη θέση μας σ’ αυτή τη σύγκρουση. Το γεγονός όμως πως ένα μεγάλο τμήμα της Ανθρωπότητας, που ενώ είναι θύμα της απάνθρωπης και καταστροφικής δράσης του Κεφαλαίου, χρησιμοποιεί μια γλώσσα και υιοθετεί μια πολιτική ιδεολογία και συμπεριφορά που είναι αντίθετη από τα συμφέροντά του και υποστηρικτική του θύτη του, δείχνει πως η πολιτική γλώσσα, η πολιτική θέση και η πολιτική συνείδηση των περισσότερων εργαζόμενων δεν διαμορφώνονται υπό κανονικές, δηλαδή κάτω από ελεύθερες, συνθήκες. Αυτός είναι και ο λόγος της αναντιστοιχίας μεταξύ της συνείδησης, που εκφράζεται ως πολιτική γλώσσα και ιδεολογία και Κοινωνικού Είναι, που προκύπτει από τη θέση στην παραγωγή και στη διανομή του κοινωνικού πλούτου.

5. Το ρόλο της στρέβλωσης αυτής της σχέσης μεταξύ Είναι και Συνείδησης των εργαζόμενων, το Κεφάλαιο τον αναθέτει στην ταξικά ελεγχόμενη εκπαίδευση-παιδεία, στην ταξική χειραγώγηση της επιστημονικής γνώσης, της πολιτιστικής δραστηριότητας και της πληροφορίας, στη σκοταδιστική δράση των ιερατείων των εξουσιαστικών θρησκειών, στα πολιτικά κόμματα και στους επαγγελματίες πολιτικούς και τέλος στα ενταγμένα–νομοταγή συνδικάτα και στους επαγγελματίες εργατοπατέρες συνδικαλιστές. Το αποτέλεσμα είναι, οι περισσότεροι εργαζόμενοι να θεωρούν τη θλιβερή καθημερινότητά τους μοίρα τους, για την οποία, πιστεύουν, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Είναι οι στιγμές που οι λέξεις χάνουν το νόημά τους, η γλώσσα ξεστρατίζει και σιωπά, τα φώτα του ανθρώπινου πολιτισμού χαμηλώνουν και τα ιερατεία πιάνουν δουλειά, για να «μιλήσουν» τα «σύμβολα της πίστης» και τα όπλα της λεηλασίας, της βαρβαρότητας και της καταστροφής που θα γεμίσουν και πάλι με βαθιές πληγές την Ανθρωπότητα.

6. Στην καλύτερη περίπτωση χρεώνουμε την κατάστασή μας σε εξωγενείς παράγοντες, όπως, «ο καλός θεός», ο «κακός εχθρός της πατρίδας», ο «εσωτερικός εχθρός», ο «κακός εργοδότης», ο «κακός υπουργός», και το πολύ η «κακή κυβέρνηση», που κατά κανόνα την αλλάζουμε, με τη βοήθεια φυσικά του πολιτικού marketing, με μια άλλη εξίσου κακή ή ακόμα χειρότερη κυβέρνηση. Ο καπιταλισμός είναι σαν να μην υπάρχει, οπότε και ο αντικαπιταλιστικός πολιτικός λόγος ακούγεται παράξενα και αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ιδιαίτερα όταν διατυπώνεται από ‘αρνητές’ του κακού καπιταλισμού στο όνομα ενός ‘καλού καπιταλισμού’, σοσιαλδημοκρατικού τύπου, ή στο όνομα ενός κακού ‘σοσιαλισμού, όπως, επιμένουν κάποιοι να αποκαλούν τον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό σοβιετικής ή κινεζικής εκδοχής.

7. Στην Ελλάδα του 2008, κανένα πολιτικό κόμμα και κανένας πολιτικός, αλλά και κανένα εργατικό συνδικάτο και ηγετικό συνδικαλιστικό στέλεχος, δεν καταγγέλλει ευθέως και πειστικά τον καπιταλισμό ως αιτία για τη μίζερη καθημερινότητα των πολιτών και για τα εγκλήματα που ο καπιταλισμός διαπράττει, τοπικά και παγκόσμια, σε βάρος της Φύσης και της Ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα η σύγκρουση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας να έχει υποβαθμιστεί σε ‘κομματική αντιπαλότητα’ και να έχει μεταφερθεί από το κοινωνικό στο κομματικό πεδίο, με αντικείμενο, όχι την κατάργηση του καπιταλισμού, αλλά τη, «καλύτερη διαχείρισή» του. Αποτέλεσμα αυτής της υποβάθμισης της πολιτικής ουσίας είναι η υποβάθμιση της πολιτικής γλώσσας σε ‘κομματική γλώσσα’, η οποία κρύβει το διεφθαρμένο καπιταλιστικό σύστημα, πίσω από τους αλληλοκαταγγελόμενους για διαφθορά πολιτικούς, που ζητάνε την ψήφο του Λαού για να φέρουν «αλλαγή», ή «απαλλαγή», εννοώντας φυσικά την εναλλαγή των διαχειριστών και όχι την αλλαγή του διεφθαρμένου, απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος.

8. Έτσι παρακολουθούμε ακόμα και τα λεγόμενα, αριστερά, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα, να περιορίζουν τον πολιτικό τους λόγο και την ανταγωνιστική τους δράση στη βελτίωση του «πολιτικού συστήματος»,ή και μόνο του «εκλογικού συστήματος» της αστικής Δημοκρατίας και να μην αμφισβητούν το «κεφαλαιοκρατικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα».

9. Αυτή η υποχώρηση της «Αριστεράς» οφείλεται σε ένα μεγάλο βαθμό στο γεγονός πως ότι αυτή ως αντικαπιταλιστική, σοσιαλδημοκρατική, σοσιαλιστική, ή κομμουνιστική Αριστερά πρότεινε, αποκαλύφτηκε ως καπιταλιστική παραλλαγή και απότυχε, χωρίς να ανοίξει το δρόμο για μια μετακαπιταλιστική περίοδο της Ανθρωπότητας, πράγμα που καταγράφτηκε, από τη μια μεριά, ως «αποτυχία του σοσιαλισμού», ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και της «νέας μεγάλης πορείας της Κίνας» προς τον καπιταλισμό της λεγόμενης «ελεύθερης αγοράς» και, από την άλλη, ως «θρίαμβος της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης».

10. Όλες αυτές οι εξελίξεις δεν προκαλούν σύγχυση μόνο στους Λαούς, αλλά και στα λεγόμενα «κόμματα της Αριστεράς», τα οποία αναγκάζονται, για να μείνουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι, να κινηθούν δεξιότερα, προς «το κέντρο», ακόμα και να συνεργαστούν σε κυβερνητικό επίπεδο με δεξιές και ακροδεξιές δυνάμεις, προκειμένου να αποκτήσουν, ή να διατηρήσουν το μονοπώλιο μιας κούφιας αριστεροσύνης, που υποτάσσει το Λαϊκό Κίνημα στην καπιταλιστική νομιμότητα και εμποδίζει την αυτόνομη πολιτική σκέψη και δράση των λαϊκών αντικαπιταλιστικών δυνάμεων, η θέση των οποίων μέρα με τη μέρα γίνεται χειρότερη από τη δράση του μανιακού καπιταλισμού. Μια από τις συνέπειες αυτής της σύγχυσης είναι η απονεύρωση του αντικαπιταλιστικού πολιτικού λόγου και η συρρίκνωση του ρόλου της Αριστεράς ως φορέα σοσιαλιστικής πολιτικής αγωγής, πράγμα που ενισχύεται και από το φαινόμενο της αυτομόλησης κορυφαίων στελεχών της προς τα κόμματα εξουσίας με ανταλλάγματα που κυμαίνονται από κομματικά και κυβερνητικά αξιώματα μέχρι την οικονομική υποστήριξη της «πολιτιστικής προσφοράς» τους.

11. Η κατάσταση είναι κρίσιμη, γιατί στην πιο κρίσιμη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας, ο στραγγαλισμός του γνήσιου αντικαπιταλιστικού Λόγου οδηγεί σε μια «κωφάλαλη αριστερά», σε μιά βουβή κοινωνία, σε μια μοιρολατρική Ανθρωπότητα, της μιάς και μοναδικής ιδέας, του ενός και μοναδικού πολιτικού Λόγου της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του αμερικάνικου ηγεμονισμού, δηλαδή στο «Τέταρτο Ράιχ», εκεί όπου δεν θα φτωχαίνουν ακόμα περισσότερο μόνο οι άνθρωποι-πολίτες, αλλά θα φτωχαίνει ακόμα περισσότερο η γλώσσα, η πολιτική και ο πολιτισμός. Το γεγονός όμως, πως οι εργαζόμενοι, αλλά και η κοινωνική πλειοψηφία, παρά την καταιγιστική σκόπιμη σύγχυση, συνεχίζουν να γοητεύονται ή να απογοητεύονται ακόμα και από αντικαπιταλιστικά υπονοούμενα και να αναζητούν μια Νέα και σύγχρονη Αριστερά που θα εκφράσει τους αγώνες και τις αγωνίες τους, γιά τη Μεγάλη Έξοδο προς μια Νέα Ελευθερία, δείχνει πως η Ανθρωπότητα είναι αποφασισμένη, αργά ή γρήγορα να τακτοποιήσει τους λογαριασμούς της με τον καπιταλισμό και να συνεχίσει το συναρπαστικό ταξίδι της στην πρόοδο.

12. Γι’ αυτό, η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, θεωρεί πως κάθε κοινωνικά και πολιτικά συνειδητός πολίτης έχει χρέος να καταγγείλει τον υποκριτικό κομματικό-πολιτικό λόγο που υποβαθμίζει τη σύγκρουση των Δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με το σύστημα του Κεφαλαίου, από σύγκρουση δυό διαφορετικών κόσμων και δυό διαφορετικών πολιτισμών, του πολιτισμού της βαρβαρότητας και του πολιτισμού του Ουμανισμού, σε σύγκρουση μεταξύ πολιτικών κομμάτων που, στα πλαίσια του αστικού πολιτικού συστήματος, επιζητούν διαχειριστικές κυβερνητικές εξουσίες για τη διαιώνιση της βάρβαρης και καταστροφικής εξουσίας του Κεφαλαίου.

13. Η μίζερη καπιταλιστική καθημερινότητα, εδώ και παντού στον πλανήτη Γη, αποδείχνει περίτρανα πως η βασική κοινωνική αντίθεση στον καπιταλισμό, η αντίθεση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, διατηρεί στις απαρχές του 21ου Αιώνα όλα τα χαρακτηριστικά της και παρά τις προφητείες για το «θρίαμβο της φιλελεύθερης Δημοκρατίας και το τέλος της ιστορίας», ο αγώνας για το τέλος του καπιταλισμού δεν περιορίζεται ως καθήκον μόνο των Εργαζόμενων, αλλά αναδείχνεται ως αγώνας ΟΛΩΝ για τη σωτηρία της Ανθρωπότητας και τη συνέχιση της ιστορίας της, γιατί η Ανθρωπότητα δεν ταυτίστηκε ποτέ και με κανένα εκμεταλλευτικό σύστημα, πολύ περισσότερο με τον καπιταλισμό, και συνεπώς έχει μέλλον.

14. Σε αυτή τη σύγκρουση οι Δυνάμεις της Εργασίας δεν μπορούν να παρατάσσονται με την αστική ιδεολογία και τα αστικά κόμματα, ούτε και με τα κόμματα μιάς ‘κωφάλαλης αριστεράς΄, αλλά είναι αναγκασμένες να αντιπαρατάσσονται ως αυτενεργός κοινωνικός, πολιτικός και πολιτισμικός παράγοντας που εμπνέει και οδηγεί, μέσα από καθημερινές επιμέρους οικονομικές, πνευματικές, πολιτικές και πολιτισμικές ρήξεις, ολόκληρη την κοινωνία, ολόκληρη την Ανθρωπότητα στην καθολική σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και της συντήρησης, με βασικό στρατηγικό στόχο την κατάργηση του καπιταλισμού και τη σταδιακή αντικατάστασή του από το σύστημα της Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας, της Άμεσης Δημοκρατίας, της Δημοκρατίας της Ισότητας και της Ελευθερίας, στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

15. Κι’ επειδή μιλάμε για το μέλλον, που ανήκει στη Νεολαία, απευθυνόμαστε στη Νεολαία και της λέμε πως για να καταστεί νικηφόρος ο αγώνας της ενάντια στο καθεστώς που την καταδικάζει στην ανεργία και στην εξευτελιστική μεσαιωνική απασχόληση για 640 Ευρώ το μήνα, θα πρέπει να τον συνδυάσει με τον αγώνα της για την αποκατάσταση της γλώσσας και της πολιτικής και να ξαναβάλει στο Λεξιλόγιό της έννοιες, όπως Κεφάλαιο και Εργασία, Υποταγή και Δουλεία, Αγώνας και Ελευθερία, Συντροφικότητα-Άμιλλα και Συνεργασία, Ανταγωνισμός και Σύγκρουση-Καταστροφή, Δικαιοσύνη και Ισότητα, Αστική Δημοκρατία και Άμεση Δημοκρατία, Άνθρωπος και Ανθρωπισμός, Καπιταλισμός και Βαρβαρότητα, Αντικαπιταλισμός και Σοσιαλισμός, Σοσιαλισμός και Ουμανισμός, για να μπει τέλος στην προϊστορία της Ανθρωπότητας και να αρχίσει η πραγματική ιστορίας της.

16. Τελικά Νέοι δεν είναι όσοι περιμένουν να κληρονομήσουν το Χτες, αλλά όσοι είναι αποφασισμένοι να χτίσουν το δικό τους Αύριο και με αυτή την έννοια, παραφράζοντας τον Μπακούνιν, «το πάθος της καταστροφής (του καπιταλισμού) δεν μπορεί παρά να είναι το πάθος της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου».

======================================

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ :

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΣ:

1. http://www.infonewhumanism.blogspot.com/
(ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ)
2. http://www.epithesh.blogspot.com/
(ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ)
3. http://www.globala.blogspot.com/
(ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ)
4. http://www.picturesforwords.blogspot.com/
(ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΧΙΛΙΕΣ ΛΕΞΕΙΣ)
5. http://www.caripol.blogspot.com/
(ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΑ)
======================================

ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ. ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ

Είμαστε όλοι συνεπιβάτες

στο διαστημόπλοιο Γη

που κινδυνεύει


Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, ως αμερικανισμός, ή ο αμερικανισμός ως νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση καταστρέφουν και γκουαντανομοποιούν τον πλανήτη, φτωχοποιούν την συντριπτική πλειοψφία της ανθρωπότητας, πολτοποιούν τον πολιτισμό και απεργάζονται ένα νέο μεσαίωνα. Τα προβλήματα, συνεπώς, είναι παγκόσμια, είναι οικουμενικά και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστούν. Τ α προβλήματα δεν είναι ατομικά και δεν αντιμετωπίζονται με ατομικές προσπάθειες. Τα προβλήματα του καθενός μας ξεχωριστά, είναι βασικά τα ίδια με τα προβλήματα δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας στον πλανήτη Γη. Δεν είναι ειδικά προβλήματα. Δεν είναι ατομικά. Είναι κοινωνικά. Είναι πανανθρώπινα. Είναι οικουμενικά. Γι' αυτό μην περιμένουμε λύσεις από 'ειδικούς', από 'ανντιπροσώπους μας', ή από 'μεσσίες' αντιπροσώπους κάποιου 'θεού' ή ιερατείου. Τα κοινά μας προβλήματα απαιτούν κοινή προσέγγιση, κοινή προσπάθεια, κοινό αγώνα. Ένα αγώνα που θα απαλλάξει σταδιακά την ανθρωπότητα από τη μάστιγα του καπιταλισμού σε κάθε πιθανή εκδοχή του και θα ανοίξει το δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο, για έναν Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να συζητάμε στο οικογενειακό, στο φιλικό, στο εργασιακό περιβάλλον μας τα κοινά μας προβλήματα. Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό ανοίγει αυτό το Διάλογο και περιμένει τη δική σας συμμετοχή σ' αυτόν, ή σας παροτρύνει να οργανώσετε ανεξάρτητους κύκλους συζήτησης. Έτσι μπορεί να αναπτυχθεί ένας Νεός Ουμανιστικός Διαφωτισμός και να συναντηθούμε στην πορεία όλοι μαζί, σαν ορμητικοί χείμαροι που θα ξεπλύνουν την ανθρωπότητα από τη ντροπή και τα εγκλήματα του καπιταλισμού.

ΠΑΡΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.