ΤΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΚΗΔΕΜΟΝΕΥΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΑ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΣΕ ΔΟΥΡΕΙΟΥΣ ΙΠΠΟΥΣ ΚΑΙ 'ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ' ΤΟΥ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΛΟΓΟΣ - ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ 'ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ'

ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

ΠΡΟΣ

ΤΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ!

 

Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό υποστηρίζει εδώ και πολλά χρόνια και σε όλους τους τόνους, ότι το "υποκείμενο της επανάστασης" για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Ουμανισμό είναι η ίδια η κοινωνία στη μορφή των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων που εκτείνονται σε όλα τα μήκη και πλάτη των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού τα οποία λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά και αλληλέγγυα έξω, πέρα και ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα με στρατηγικό στόχο την οικονομική και κοινωνική ισότητα. Γίνεται φανερό πως τα Νέα Κοινωνικά Κινήματα εργάζονται όχι για την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και την 'αριστερή' διαχείριση του συστήματος του κεφαλαίου, αλλά για την κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και την οικοδόμηση της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας, γι' αυτό και δεν χρειάζονται την καθοδήγηση, ούτε πολύ περισσότερο τη χειραγώγηση των πολιτικών κομμάτων που αποτελούν στοιχεία της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου και πολιτεύονται καθ’ υπαγόρευση ως νεοφιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά, τριτοτεταρτοδιεθνιστικά συγκροτήματα για την παραπλάνηση της κοινωνίας πως τάχα το πρόβλημά της δεν είναι ο καπιταλισμός, ιδιωτικός ή κρατικός, αλλά οι εκάστοτε διαχειριστές του.

Η πύκνωση της εμφάνισης και η ανάπτυξη της δράσης των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων παίρνει σταδιακά τη μορφή ενός αξιόπιστου σχεδίου για την έξοδο της κοινωνίας, όχι απλά από τα μνημόνια και την κρίση του καπιταλισμού, αλλά για την οριστική έξοδο της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας από το καπιταλιστικό σύστημα, γεγονός που θορύβησε το κεφάλαιο, το οποίο, πέρα από τα μέτρα τρομοκράτησης, εκφοβισμού και υπονόμευσης αυτών των αδέσμευτων κινημάτων, προσπαθεί προσφέροντας πολιτική-κομματική προστασία που φτάνει μέχρι του σημείου της δημιουργίας μέσω των ΜΜΕ εθελοντών "ηγετικών μορφών", πολιτικών σχημάτων και συντονιστικών επιτελείων, για να καταλήξει ακόμα και στην εξαγορά συνειδήσεων μέσω της "οικονομικής ενίσχυσής" τους.

Κάποιοι 'πρωταγωνιστές' νέων κοινωνικών κινημάτων που τα χρησιμοποιούν για τοπικούς κρυπτοεξουσιαστικούς προσωπικούς ή για κομματικούς σκοπούς καταφέρνουν να εμπλέκουν τοπικά κοινωνικά κινήματα στον κομματικό σχεδιασμό τους προσφέροντάς τους "επαναστατική τεχνογνωσία" και κομματική ή ακόμα και ιδιωτική οικονομική υποστήριξη κύρια για δαπάνες κινητοποιήσεων κομματικής σκοπιμότητας. Αυτή η κομματική τακτική καπελώματος των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων έχει προκαλέσει σοβαρά προβλήματα στην εσωτερική λειτουργία τους και έχει οδηγήσει στην περιθωριοποίηση πολλών μελών τους, πράγμα που αποδείχνει πως το κομματικό καπέλωμα των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή της αυτονομίας και της ίδιας της ύπαρξής τους. Το κακό της εμπλοκής των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων στον κομματικό και εσωκομματικό ανταγωνισμό των εξουσιαστικών κομμάτων του ελληνικού κοινοβουλίου πήρε τέτοιες διαστάσεις που ανάγκασαν κάποια από αυτά να προβούν σε ανοικτές καταγγελίες αυτής της πρακτικής, υπογραμμίζοντας πως η δύναμη των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων βρίσκεται στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική αυτονομία τους, γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορούν να γυρίσουν τις πλάτες στον απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλισμό και να δώσουν με αποτελεσματικότητα τον αγώνα για την ανατροπή του και την ανοικοδόμηση της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας.

Συμμεριζόμαστε απόλυτα τις ανησυχίες και τις θέσεις της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καισαριανής (Ι), της Λαϊκής Συνέλευσης Κατοίκων Πετραλώνων, Κουκακίου και Θησείου (ΙΙ) και του Κοινωνικού Χώρου για την Ελευθερία, "Μικρόπολις' (ΙΙΙ) και θεωρούμε χρέος μας να ενώσουμε μαζί τους τη φωνή μας μεταφέροντας σ' αυτό το Μπλογκ τις θέσεις τους, παραθέτοντας ταυτόχρονα και το αντικείμενο της κριτικής, δηλαδή το σχετικό κείμενο της 'αλληλεγγύης για όλους' (IV).

Να διατηρήσουμε την πολιτική και οργανωτική αυτονομία των Νέων Κοινωνικών Κινημάτων γιατί αυτά δεν υπερβαίνουν μόνο τα πολιτικά κόμματα, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολό του και σε κάθε πιθανή εκδοχή του. Τα Νέα Κοινωνικά Κινήματα δεν αγωνίζονται για ένα «καλύτερο καπιταλισμό» και για μια «αριστερή διαχείριση του κεφαλαίου», αλλά για την οριστική και ριζική υπέρβαση του καπιταλισμού και την αντικατάστασή του από την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία.

*

Ι. Περί «αλληλεγγύης»,

πολιτικής καπηλείας και άλλων δαιμονίων*

της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Καισαριανής

Ο δρόμος μας οδηγεί σε έναν άλλο κόσμο,

που δεν έχει τις απαξίες της αγοράς και τους νόμους του κέρδους.

Δεν πατά πάνω στην εκμετάλλευση και τον φόβο.

Δεν έχει σωτήρες και διαχειριστές της ζωής μας.

Ο κόσμος αυτός κραυγάζει ελευθερία.

Αυτό το απόσπασμα αποτελεί μέρος του κειμένου αυτοπαρουσίασής μας, αναρτημένο δημόσια ηλεκτρονικά, και δημοσιοποιημένο χιλιάδες φορές σε όσους/ες θέλουν να μάθουν για μας. Απορούμε, λοιπόν, με το θράσος και εξοργιζόμαστε με την πολιτική απατεωνιά της κομματικά καθοδηγούμενης από το ΣΥΡΙΖΑ πρωτοβουλίας «αλληλεγγύη για όλους» (solidarity 4all) που χρησιμοποιεί και καπηλεύεται τη συλλογικότητά μας, προκειμένου να μεγεθύνει τον διαδικτυακό της χάρτη με βάση τις δικές της κοντόφθαλμες και εξαργυρώσιμες εκλογικά επιδιώξεις.

Περί πολιτικής απατεωνιάς

Η πρωτοβουλία «αλληλεγγύη για όλους» παρουσιάζεται ως ο διαχειριστής επικοινωνίας δικτύων και δομών κοινωνικής αλληλεγγύης και αυθαίρετα, από τα πάνω, επιχειρεί να διαμεσολαβήσει τις σχέσεις μεταξύ συλλογικοτήτων και εγχειρημάτων, χρησιμοποιώντας τις αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης συλλογικοτήτων, μεταξύ των οποίων και τη δική μας, προβάλλοντας πολιτικές θέσεις οι οποίες μας είναι όχι μόνο παντελώς ξένες, αλλά αποβαίνουν εχθρικές και επιχειρούν να αποδομήσουν τον αξιακό τρόπο ζωής και δράσης μας.

Η αλληλεγγύη, η αντίσταση, η αυτοοργάνωση που καπηλεύεται η παραπάνω «πρωτοβουλία» δεν αποτελούν συνθήματα με ημερομηνία λήξης σε μια κάλπη, όπως έντεχνα διακηρύσσει: «για μια ριζοσπαστική και αποτελεσματική κοινωνική αντιπολίτευση, για ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής» προκειμένου αυτό το… ρεύμα ανατροπής να αυξήσει τη δεξαμενή ψήφων του και τελικά να ανατρέψει (τι;) τα εκλογικά ποσοστά και να καταστήσει το κόμμα από το οποίο καθοδηγείται τον επόμενο διαχειριστή αυτού του ίδιου συστήματος.

Η αυτοοργάνωση, η αντίσταση, η αλληλεγγύη, είναι οι αδιαπραγμάτευτες αξίες με τις οποίες χτίζουμε μέρα με τη μέρα δομές που αποτελούν την απαρχή ενός άλλου κόσμου, και μέσα στο σκηνικό της καπιταλιστικής κρίσης δεν απαντάνε μόνο στις ανάγκες μας στο σήμερα με στόχο να διαχειριστούν τη φτώχεια όπως επίσης διακηρύσσει: «…όσοι πληττόμαστε από την κρίση μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας», αλλά υφαίνουν το νήμα μιας ευρύτερης απελευθερωτικής προοπτικής με στόχο το γκρέμισμα αυτού του κόσμου που ζούμε σήμερα, του κόσμου της εκμετάλλευσης. Ως προς αυτό δεν τρέφουμε εκλογικές αυταπάτες για κακούς και καλούς διαχειριστές του συστήματος.

Η αδιαμεσολάβητη δράση, η εναντίωση στην ανάθεση σε «ειδικούς της γνώσης και της πολιτικής», οι συνελεύσεις, η σύνδεσή μας με αυτοοργανωμένες συλλογικές αντιστάσεις καθώς και η δημιουργία απελευθερωτικών δομών ζωής στο εδώ και το τώρα που εμπνέονται από το όνειρο ενός άλλου κόσμου διαφορετικού είναι το μονοπάτι ζωής και αγώνα, που διαβαίνουμε -όχι με ευκολία- για την ανατροπή του άδικου και σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, για να αλλάξει η ζωή όλων μας. Και εδώ συναντιόμαστε με όλους, εκείνες κι εκείνους που έχουν τα ίδια όνειρα χωρίς να χρειαζόμαστε ούτε και να ζητάμε διαχειριστές επικοινωνίας. Καλά θα κάνουν να πιστέψουν, είτε τους αρέσει είτε όχι, ότι σε αυτό τον ίδιο δρόμο συναντιόμαστε με ανθρώπους από όλα τα μήκη και τα πλάτη αυτού του πλανήτη χωρίς την ανάγκη της διαμεσολάβησής τους με διεθνείς καμπάνιες και άλλα τέτοιου τύπου εργαλεία που επικαλούνται για να δώσουν ρόλο στην υπόστασή τους.

Περί οργής

Διακηρύσσουν ότι στόχος της πρωτοβουλίας τους είναι: «να ενισχύσει όλα τα υπάρχοντα εγχειρήματα με κάθε δυνατό τρόπο (με υλικά και ανθρώπους, οικονομική στήριξη, αλληλοκάλυψη αναγκών κτλ), καθώς και να προωθήσει τη δημιουργία νέων σε περιοχές ή θεματικές που δεν καλύπτονται.», αλλά και «να προωθήσει διεθνείς καμπάνιες αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό πεδίο, με κινητοποιήσεις, διεθνείς μέρες-δράσεις, αποστολή ενισχύσεων οικονομικών ή σε είδος…» Ήδη από τον Σεπτέμβριο 2012 και μετά από ποικιλοτρόπως δημοσιοποιημένες ανακοινώσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ μαθαίναμε ότι τα δίκτυα αλληλεγγύης που δημιουργεί θα ενισχύσουν και υπάρχουσες δομές αλληλεγγύης που μπορούν να ενισχυθούν και οικονομικά από το «ταμείο αλληλεγγύης» που προέρχεται από μέρος των μισθών των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. και δηλώσεις Παπαδημούλη, 2/5/2013, στο διαδίκτυο).

Οργισμένες και οργισμένοι με το θράσος τους απευθύνουμε το ερώτημα: Πώς τόλμησαν να μας συμπεριλάβουν σε μια λίστα εγχειρημάτων τα οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει ένας κομματικός μηχανισμός; Πώς τολμούν να απαξιώνουν και να ευτελίζουν τις δράσεις μας θεωρώντας μας δυνάμει εξωνημένους; Τους απαντούμε να κρατήσουν για τους εαυτούς τους την αργυραμοιβή μέσα στο επίκαιρο κλίμα των επιδοτήσεων διαμέσου ΕΣΠΑ, και των κονδυλίων των ΜΚΟ με τα σκλαβοπάζαρα.

Στον κοινωνικό πόλεμο εμείς πολεμάμε τη φτώχεια νιώθοντας εξεγερμένες και εξεγερμένοι. Δημιουργούμε κοινότητες αγώνα με αδιαμεσολάβητη κοινωνική δράση και αυτοοργανωμένες δομές που σπάνε τον κύκλο της εμπορευματοποίησης σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Δομές που στηρίζονται στη δύναμη που μας προσφέρει η συλλογικοποίηση των δράσεων μας, που δεν επιζητούν, αλλά αντιμάχονται την αντίληψη της οικονομικής ή της ενίσχυσης σε είδος από κρατικούς, δημοτικούς φορείς ή ΜΚΟ και τη λογική της ανάθεσης που κρατάει σκλάβους τους εκμεταλλευομένους.

Και η μάχη για την υπεράσπιση των αξιών του αγώνα μας δεν δίνεται μόνο απέναντι στο κράτος αλλά και απέναντι σε κάθε λογής επίδοξους σωτήρες.

Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής

* Αναδημοσίευση από: http://efimeridadrasi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_10.html, 


 @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

II. Εμείς θα μιλάμε για εμάς

δηλώνει 

η  Λαϊκή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων, Κουκακίου και Θησείου

 

http://laikisineleusipetralona.espivblogs.net/2013/04/01/%CE%B5%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BC%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%82/ 

 

Ενώ συμπληρώνουμε τέσσερα χρόνια από τότε που εισήλθαμε στην τελευταία φάση της καπιταλιστικής κρίσης, παρατηρούμε μία έντονη και επίμονη κίνηση από την μεριά των αφεντικών για ενσωμάτωση και αφομοίωση αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων των από-τα-κάτω.

Εντοπίζουμε αυτή την κίνηση σε κομματικούς μηχανισμούς, σε μη κυβερνητικές οργανώσεις (και την θολούρα που συνοδεύει το περιεχόμενο και τους στόχους τους) και σε προγράμματα χρηματοδοτούμενα από κοινοτικά κονδύλια (όπως π.χ. τα ΕΣΠΑ που χρηματοδοτούν τη δημιουργία συνεργατικών επιχειρήσεων ή την εργασία σε κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά ιατρεία κ.τ.λ.).

Αυτό το κείμενό μας, λοιπόν, παρόλο που συγκεκριμενοποιείται σε έναν κομματικό μηχανισμό αποτελεί προϊόν ενός γενικότερου προβληματισμού και μία συζήτησης που είναι σε εξέλιξη στη συνέλευση του ΚΧΥ και συχνά αποτυπώνεται στα κείμενα τα οποία δημοσιοποιούμε. Στο σύντομο μέλλον θα καταθέσουμε μία πιο αναλυτική και ολοκληρωμένη άποψη επί του θέματος.

Εμείς θα μιλάμε για εμάς

Την προηγούμενη εβδομάδα διαβάσαμε ρεπορτάζ και συνεντεύξεις οι οποίες παρουσίαζαν τη συλλογικότητα «Αλληλεγγύη για όλους». Στη συνέντευξη τύπου που έδωσαν άτομα της συλλογικότητας (και ένα μέρος της δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο left.gr) μαθαίνουμε ότι «η ‘‘αλληλεγγύη για όλους’’ δημιουργήθηκε από κόσμο με συμμετοχή σε διάφορα κινήματα και δομές αλληλεγγύης και στα πλαίσια της διακήρυξης του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάπτυξη και ενίσχυση του κινήματος κοινωνικής αλληλεγγύης».

Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2012, διαβάζαμε σε φύλλο της εφημερίδας «Αυγή» τον Τάσο Κορωνάκη (μέλος της συντονιστικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ) να λέει: Οι δομές της αλληλεγγύης έχουν σκοπό να αντιμετωπίσουν τις επιπτώσεις των πολιτικών του Μνημονίου. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα που στερούνται τα στοιχειώδη αγαθά που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, όπως τροφή, στέγη και φάρμακα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δεν επιδιώκει να φτιάξει τις “δικές του” δομές αλληλεγγύης, αλλά να διευκολύνει την επικοινωνία και τον συντονισμό και να στηρίξει με κάθε τρόπο τις ήδη υπάρχουσες.

Και λίγο παρακάτω μαθαίνουμε ότι: η πρωτοβουλία “Αλληλεγγύη για Όλους” αποσκοπεί στο να ενισχύσει αλλά και να παράσχει οργανωτικούς και οικονομικούς πόρους σε 3.000 περίπου δομές αλληλεγγύης οι οποίες είναι διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα.

Και αναρωτιόμαστε, λοιπόν, εμείς: τι δουλειά έχει ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα υγείας όπως είναι ο κοινωνικός χώρος για την υγεία της ΛΣ Πετραλώνων, Θησείου και Κουκακίου να συμπεριλαμβάνεται μέσα σε ένα παρακλάδι μίας κομματικής δομής; Για εμάς η λέξη αυτοοργάνωση συνοδεύεται και από την επιδίωξη ανάληψης της ζωής και των αποφάσεών μας στα χέρια μας. Χωρίς αντιπροσώπους, χωρίς διαμεσολαβητές, έξω και ενάντια σε ιεραρχικές δομές. Ο πατρόνας αυτής της πρωτοβουλίας, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, έχει μήπως κάποια σχέση με τις παραπάνω αξίες; Μήπως…

Και αναρωτιόμαστε, επίσης, ποιός έχει εξουσιοδοτήσει έναν κομματικό φορέα να αναλάβει «την διευκόλυνση της επικοινωνίας ανάμεσα στις δομές». Πέρυσι, τέτοια εποχή περίπου κάποιοι εκατοντάδες άνθρωποι σπάζαμε τα κεφάλια μας να στήσουμε μία συντονιστική δομή των λαϊκών συνελεύσεων και των συνελεύσεων γειτονιάς. Ήταν μία πρωτοβουλία η οποία στηριζόταν στην άμεση επαφή στα αμφιθέατρα και στην αναζήτηση κοινών εδαφών. Σήμερα, αυτή η «συντονιστική πρωτοβουλία» του «Αλληλεγγύη για όλους» σε ποια ακριβώς επαφή και σχέση βασίζεται; Μήπως σε αυτή των κομματικών σχέσεων;

Σε εκείνο το άρθρο της «Αυγής» (που παραθέσαμε και παραπάνω) ο Κορωνάκης μιλάει και για ενίσχυση με οικονομικούς πόρους σε δομές αλληλεγγύης διάσπαρτες στην Ελλάδα. Να υποθέσουμε ότι το γεγονός ότι συμπεριλαμβανόμαστε στις «αλληλέγγυες δομές» του ιστότοπου αποτελεί μία ανοιχτή πρόσκληση για μία τέτοια οικονομική ενίσχυση; Και επειδή δημιουργείται μία θολούρα για το εάν «τα παίρνουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ», έχουμε να δηλώσουμε απλά και κατανοητά κάποια πραγματάκια.

Το εγχείρημά μας παραμένει αυτόνομο, αυτοοργανωμένο, μία απόπειρα αυτοθέσμισης πάνω στα ζητήματα της υγείας. Δεν έχει καμία σχέση με κομματικούς και δημοτικούς μηχανισμούς (ούτε τις παραφυάδες τους). Δεν έχει καμία σχέση με την εκκλησία, με μη κυβερνητικές οργανώσεις, με επιδοτήσεις από ευρωπαϊκά ή άλλα κονδύλια. Και ως τέτοιο θα συνεχίσει.

Είχαμε διαβάσει και εμείς πριν κάμποσο καιρό τις εσωτερικές οδηγίες προς τις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ να «διεισδύουν» στις δομές αλληλεγγύης και στις συνελεύσεις γειτονιών. Είχαμε ακούσει και εμείς για το κονδύλι υποστήριξης δομών αλληλεγγύης που είχε κοπεί από τα κεντρικά της Κουμουνδούρου. Είχαμε υποψιαστεί ότι πολλά εγχειρήματα θα μετατραπούν σε μία δεξαμενή ψήφου για την αδημονούσα αριστερή κυβέρνηση. Και περιμέναμε (και περιμένουμε) να συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια αφομοίωσης και ενσωμάτωσης. Βλέπετε, ο αστερισμός της εξουσίας είναι εκτυφλωτικός.

Δεν σκοπεύουμε, όμως, να σιωπήσουμε. Το αυτονόητο που αναμένουμε είναι να απαλειφτεί η δομή του κοινωνικού χώρου για την υγεία από τον ιστότοπο της «Αλληλεγγύης για όλους». Έχουμε τους τρόπους, έχουμε χτίσει τις σχέσεις, έχουμε βρει και τα κουράγια να μιλήσουμε εμείς για εμάς, για το εγχείρημά μας και τα περιεχόμενά του.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

III. "Αλληλεγγύη για όλους" ή ..."καπέλωμα σε όλους";

(Kείμενο του Μικρόπολις για μια σύγχυση που δεν την προκάλεσε)

Το δίκτυο «αλληλεγγύη για όλους», κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ με επαγγελματικά στελέχη, χρηματοδοτείται από το 20% της βουλευτικής αποζημίωσης των βουλευτών του.

Τίποτα το επιλήψιμο για ένα κόμμα της Αριστεράς που εν μέσω κρίσης αξιοποιεί ένα μέρος της κρατικής του επιχορήγησης για την κοινωνική του διείσδυση, πέραν του ίδιου του γεγονότος, αυτού δηλαδή της υπεξαίρεσης του δημοσίου χρήματος προς όφελος των κομμάτων με τη βούλα του νόμου και τη συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων.

Τα πράγματα όμως περιπλέκονται γιατί κανένας “νόμος” και καμιά συναίνεση δεν συνέτρεχε για να συμπεριληφθούν στην ιστοσελίδα του «αλληλεγγύη για όλους» οι ιστοσελίδες αυτοοργανομένων χώρων και κινήσεων, τα οποία καμία σχέση δεν έχουν με τον ΣΥΡΙΖΑ, με καμία κομματική λογική και χορηγία. 

Αν μάλιστα πάρουμε υπ’ όψιν τη βιασύνη των δημιουργών της εν λόγω ιστοσελίδας να συμπεριλάβουν και χώρους που έπαψαν να υπάρχουν (όπως π.χ. το Buena Ventura που σταμάτησε το 2010), αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της βιασύνης και της προχειρότητας (μόνο;).

Στο μέτρο που μας αφορά, η παρουσίαση του Μικρόπολις μέσα απ’ αυτή την ιστοσελίδα, έγινε χωρίς καν να ρωτηθούμε, όπως και πολλοί άλλοι ακόμα. Επειδή το διαδίκτυο είναι χαώδες και παγκόσμιο, η σύγχυση που θα επέρχονταν από μια τέτοια καταχώρηση ήταν αναμενόμενη. Το διαπιστώσαμε και εμείς μέσα από τις δικές μας διεθνείς επαφές.

Γνωρίζουμε την πρεμούρα πολλών κομματικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να κεφαλαιοποιήσουν τις κινήσεις των από τα κάτω και να στοιχίσουν τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα στον ενδεχόμενο κυβερνητικό τους σχεδιασμό.

Επειδή τα εγχειρήματα των από τα κάτω κάνουν τον άλλο κόσμο, όχι εφικτό ούτε πάνω από τα κέρδη, αλλά υπαρκτό και πέρα από τα κέρδη. Επειδή δημιουργούν πληθώρα αμεσοδημοκρατικών δομών κοινωνικής ισότητας και αλληλεγγύης χωρίς ανάθεση. Επειδή παύουν να είναι αυτοαναφορικές και ευκαιριακές συλλογικότητες. Επειδή, με άλλα λόγια, τα πράγματα σοβάρεψαν, η πρεμούρα γίνεται όλο και πιο ενοχλητική, εκθέτοντας τα ίδια τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που δρουν στη βάση. Άλλα με το να βγάζουν τον λενινισμό τους και άλλα πιο τίμια, να βρίσκονται σε δύσκολη θέση.

Γνωρίζουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε η ομπρέλα εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων, προδομένων απ’ το πελατειακό κράτος που ονόμασε “κοινωνικό συμβόλαιο” αυτή την άθλια σχέση. Άλλο πράγμα όμως η ανάθεση κι άλλο η αυτοοργάνωση. Κοινωνικό συμβόλαιο με ή χωρίς εισαγωγικά δεν μπορεί να υπάρξει μεταξύ τους, ούτε ομπρέλα που να τα συστεγάσει χωρίς να αναιρεθεί, όχι η ανάθεση, αλλά η αυτοοργάνωση. Στο κάτω κάτω, αν ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρεται στο ελάχιστο για την αυτοοργάνωση, έχει ένα ολόκληρο πεδίο μέσα στα κομματικά του όργανα για να την πραγματώσει. Αλλά αυτό δεν μας αφορά και μάλλον και τον ίδιο. Μας αφορά όμως η αυθαίρετη αναφορά του κομματικού του δικτύου «αλληλεγγύη για όλους».

Το Μικρόπολις, όπως και πολλοί άλλοι αυτοοργανωμένοι χώροι, έχει τα δικά του μέσα και τους δικούς του τρόπους δικτύωσης, όπως το έχει κάνει τόσα χρόνια.

Για τα δικά μας πλεονεκτήματα ή ελλείμματα δεν είχαμε και δεν έχουμε στηριχθεί σε κανένα κόμμα για αρωγή ή συνηγορία που αφορούν στα προτάγματά μας. Καλούμε λοιπόν τους υπευθύνους της ιστοσελίδας «αλληλεγγύη για όλους» να αποκαταστήσουν την αλήθεια και να διαλύσουν τη σύγχυση (που με υπαιτιότητά τους προκλήθηκε), δημοσιεύοντας το κείμενό μας στην παραπάνω ιστοσελίδα και απαλείφοντας την παραπομπή του σε εμάς.

Κοινωνικός Χώρος για την Ελευθερία Μικρόπολις

Υ.Γ. Καλούμε όλους όσους θίγονται από τέτοιου είδους καταχωρήσεις, να πράξουν τα δέοντα ούτως ώστε να λάβουν όλοι οι καλοθελητές το μήνυμα, πως το κίνημα της αυτοοργάνωσης δεν ψάχνει “πατέρα”, ούτε ”ειδικούς” που θα το συντονίσουν.

 

 

IV. Η Πρωτοβουλία: Αλληλεγγύη για Όλους

http://www.solidarity4all.gr/%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82, 

Σε καιρούς κρίσης, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, σε καιρούς επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις, στο βιός και στη ζωή μας την ίδια, η αλληλεγγύη είναι προϋπόθεση επιβίωσης όσων πληττόμαστε από τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα, η αντίσταση είναι μονόδρομος απέναντι στην αντικοινωνική πολιτική της τρόικας εξωτερικού και εσωτερικού, η αυτοοργάνωση είναι το εφαλτήριο για την ενεργοποίηση, τη συμμετοχή και τη χειραφέτηση των «από κάτω», για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης.

Από την Κρήτη ως τον Έβρο, χιλιάδες άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, ντόπιοι και μετανάστες, διαφορετικών πολιτικών εντάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων, όλοι και όλες εμείς, πεισμένοι ότι οι μνημονιακές πολιτικές πρέπει και μπορούν να ανατραπούν, αποφασισμένοι να μην αφήσουμε κανένα μόνο του στην κρίση, έχουμε δημιουργήσει έναν ολόκληρο γαλαξία δικτύων και δομών έμπρακτης αλληλεγγύης: Κοινωνικά Ιατρεία και Φαρμακεία, Κοινωνικά Παντοπωλεία, Δωρεάν Διανομή Τροφίμων, Δίκτυα Παραγωγών – Καταναλωτών “Χωρίς Μεσάζοντες”, Υποστηρικτικά Μαθήματα και Σχολεία Αλληλεγγύης, Ανταλλακτικά – Χαριστικά Παζάρια, Τράπεζες Χρόνου και Κοινωνικά Νομίσματα, Στέκια και Χώρους Εναλλακτικής Ψυχαγωγίας, Δομές Νομικής Υποστήριξης και Αλληλέγγυας Κοινωνικής Οικονομίας.

Η «αλληλεγγύη για όλους» είναι μία ανοιχτή συλλογικότητα σε καθέναν και καθεμία που εμπνέεται από το τρίπτυχο αλληλεγγύη – αντίσταση – αυτοοργάνωση, δεν επιδιώκει ούτε να εκφράσει ούτε να εκπροσωπήσει τον πολύμορφο κόσμο, τις δομές και δράσεις κοινωνικής αλληλεγγύης, αλλά να αποτελέσει έναν πανελλαδικό κόμβο διευκόλυνσης της συνάντησης τους.

Η «αλληλεγγύη για όλους» είναι μια συλλογικότητα που επιδιώκει:

1.  Να διευκολύνει την επικοινωνία όλων των δικτύων και των δομών κοινωνικής αλληλεγγύης, καθώς και την ανταλλαγή εμπειριών και «τεχνογνωσίας» μεταξύ τους. 
2. Να κάνει ορατό και γνωστό το εύρος του κινήματος έμπρακτης και συμμετοχικής αλληλεγγύης, μέσω της καταγραφής όλων των δομών κατά γεωγραφική περιοχή και πεδίο δραστηριότητας.
3. Να καταστήσει εύκολα προσβάσιμες στον καθένα και την καθεμία που έχει ανάγκη ή θέλει να βοηθήσει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης σε όλη την χώρα.
4. Να ενισχύσει όλα τα υπάρχοντα εγχειρήματα με κάθε δυνατό τρόπο (με υλικά και ανθρώπους, οικονομική στήριξη, αλληλοκάλυψη αναγκών κτλ), καθώς και να προωθήσει τη δημιουργία νέων σε περιοχές ή θεματικές που δεν καλύπτονται.
5. Να διαδώσει την αντίληψη ότι όσοι πληττόμαστε από την κρίση μπορούμε να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Οτι δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να υποκαταστήσουμε το υπό διάλυση «κράτος πρόνοιας». Αντίθετα, διεκδικώντας κοινωνικά δικαιώματα για όλους και όλες, οικοδομούμε την ενότητα εργαζομένων – ανέργων, ντόπιων – μεταναστών, υγειονομικών – ασθενών, εκπαιδευτικών – μαθητών, και μέσα από την αλληλεγγύη αποδεικνύουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα.
6. Να προωθήσει διεθνείς καμπάνιες αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό, τόσο σε πολιτικό όσο και σε οικονομικό πεδίο, με κινητοποιήσεις, διεθνείς μέρες-δράσεις, αποστολή ενισχύσεων οικονομικών ή σε είδος (φάρμακα, τρόφιμα), οριζόντια διασύνδεση οργανώσεων ή φορέων του εξωτερικού με δομές και δίκτυα αλληλεγγύης στην Ελλάδα.

Η «αλληλεγγύη για όλους» φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ακόμα λιθαράκι στον αγώνα για μια ζωή χωρίς μνημόνια και Τρόϊκες, χωρίς σιδερόφρακτες δημοκρατίες, χωρίς φτώχεια, εκμετάλλευση, φασισμό και ρατσισμό. Για μια ριζοσπαστική και αποτελεσματική κοινωνική αντιπολίτευση, για ένα πολιτικό ρεύμα ανατροπής.

Όλοι μαζί για τον έναν και ο ένας για όλους.

Το ορθογώνιο παραλληλόγραμμο του Ουμανισμού του 21ου αιώνα

Κανόνας Α. Δημιουργώ και συνεργάζομαι για το γενικό καλό όταν μέσα σ’ αυτό βρίσκεται και το δικό μου καλό, υπακούω στη συνείδησή μου και δεν βλάπτω κανένα συνάνθρωπό μου με τα έργα μου ή με την αδράνειά μου.

Κανόνας Β. Υπακούω σε Αρχές και σε νόμους εκτός εάν αυτό συγκρούεται με τον Κανόνα Α., οπότε ασκώ το δικαίωμά μου για ανυπακοή.

Κανόνας Γ. Υπερασπίζω τον εαυτό μου και όποιον συγκρούεται με ότι και όποιον παραβιάζει τους Κανόνες Α και Β. και συνεργάζομαι εναντίον των παραβατών όποιοι και αν είναι αυτοί.

Κανόνας Δ. Δημιουργώ και συνεργάζομαι για μια κοινωνία της Ανθρωπιάς, της Γνώσης, της Άμεσης Δημοκρατίας, της καθολικής ευημερίας, της ειρήνης και της ατομικής αξιοπρέπειας στην οποία δεν αποφασίζουν άλλοι για μένα, αλλά όλοι μαζί για τον έναν και ο ένας για όλους. Αμεσοδημοκράτης Ουμανιστής

ΥΔΡΟΓΟΝΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΡΥΚΤΩΝ ΚΑΥΣΙΜΩΝ

Οι Εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ παρουσιάζουν

το νέο βιβλίο του Κώστα Λάμπου:

Ποιος φοβάται το υδρογόνο;

(Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την  καπιταλιστική βαρβαρότητα)

Όλοι ξέρουμε πως ζούμε σ’ ένα κόσμο ενεργειακά φτωχό, εχθρικό, καταστροφικό και επικίνδυνο. Ξέρουμε όμως πως ζούμε και σε ένα κόσμο που ασταμάτητα αλλάζει και μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο για όλους μας, φτάνει να ξέρουμε, όσοι έχουμε λόγο να τον αλλάξουμε, πως θα τον αλλάξουμε. Το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου αναλύει το πρόβλημα των ορυκτών καυσίμων, ως πρόβλημα εξουσιαστικού συγκεντρωτικού ενεργειακού συστήματος και ως πηγή κατακτητικής βίας, οικονομικής στρέβλωσης, κοινωνικής καταπίεσης, φτώχειας και δυστυχίας και περιβαλλοντικής καταστροφής και αντιπαραθέτει σ’ αυτό τις συνδυαζόμενες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας με βάση το Υδρογόνο, ως ένα αποκεντρωμένο εξισωτικό ενεργειακό σύστημα που ανοίγει νέους ορίζοντες για την οικονομική-κοινωνική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από το απάνθρωπο και καταστροφικό κεφαλαιοκρατικό σύστημα, με προοπτική την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς τοπικά αφεντικά και παγκόσμιους ηγεμόνες.

Aς φανταστούμε ένα κόσμο στον οποίο τα νοικοκυριά, οι γειτονιές, τα χωριά, οι πολυκατοικίες, οι συνοικίες, οι πόλεις, τα κράτη και τελικά η ανθρωπότητα απόκτησαν την ενεργειακή αυτονομία τους, γιατί μπορούν να έχουν άφθονη, φτηνή έως δωρεάν, ασφαλή και καθαρή ενέργεια από το υδρογόνο. Είναι ο κόσμος της υδρογονοενέργειας που γεννιέται και δυναμώνει μέρα με τη μέρα και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για αυτόνομη αειφόρο τοπική ανάπτυξη και καθολική ευημερία, χωρίς ανασφαλείς εργαζόμενος, ανασφάλιστους ανέργους και πεινασμένους. Είναι ένας κόσμος της ενεργειακής και κοινωνικής ισότητας, των ίσων ευκαιριών και δικαιωμάτων, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, χωρίς εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους.

Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους, χωρίς ρύπανση του περιβάλλοντος και χωρίς πολυεθνικά ενεργειακά μονοπώλια, χωρίς πολέμους για τον έλεγχο της ενέργειας και για την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο κόσμος είναι πια, χάρη στην απλοχεριά της Φύσης και τις τεράστιες δυνατότητες της επιστημονικοτεχνικής και υδρογονοενεργειακής επανάστασης, μια υπαρκτή πραγματικότητα και δεν είναι φαντασία. Είναι ο κόσμος που ονειρευτήκαμε ως ανθρωπότητα και τον χτίσαμε, ως δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού με τον ιδρώτα και το αίμα χιλιάδων γενεών.

Ας φανταστούμε… «πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για απληστία και πείνα…, πως δεν υπάρχει κανένας λόγος για να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς». Ας φανταστούμε μια ανθρώπινη, μια ανθρωπιστική κοινωνία, η οποία είναι σήμερα εφικτή χάρη στις επιστήμες και στην τεχνολογία που προσφέρουν ελεύθερη υδρογονοενέργεια για όλους, αποσυνθέτοντας στην κυριολεξία όλες τις εξουσιαστικές πυραμίδες, διαμορφώνοντας για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία τις υλικές προϋποθέσεις για ένα καλύτερο κόσμο. Ο παρακμασμένος και καταστροφικός καπιταλισμός και τα επικίνδυνα ορυκτά καύσιμα δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας και συνεπώς το τέλος τους δεν μπορεί παρά να είναι μια νέα αρχή για την ιστορία της, για την Άμεση Δημοκρατία, την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Ένας καλύτερος κόσμος είναι πια μπροστά μας, ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον θαυμάσουμε και ας απλώσουμε τα χέρια μας να τον κάνουμε δικό μας, γιατί σ’ εμάς ως άτομα, ως εργαζόμενη κοινωνία και ως εργαζόμενη ανθρωπότητα ανήκει και σε κανένα άλλον. Σ’ αυτό τον κόσμο μας ξεναγεί βήμα-βήμα και χωρίς παρωπίδες, πειστικά και τεκμηριωμένα αυτό το μοναδικό στο είδος του βιβλίο, ρίχνοντας σε όλες τις πτυχές και σε όλες τις διαστάσεις του, άπλετο φως.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος: Παντελής Σαββίδης

Προμύθιο

Σημείωμα του συγγραφέα

ΠΡΩΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:

Ενέργεια = Ζωή = Ανθρώπινος Πολιτισμός, 1.1. Ενέργεια, Ζωή και Πολιτισμός, 1.2. Ενέργεια, ως ιδεολογία και εξουσία, 1.3. Ενέργεια, οικονομική ανάπτυξη και διεθνής καταμερισμός της εργασίας, 1.4. Πηγές Ενέργειας.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:

Αιχμάλωτη ενέργεια = αιχμάλωτη κοινωνία = αιχμάλωτη ανθρωπότητα = καπιταλιστική βαρβαρότητα, 2.1. Μορφές ενέργειας και οικονομική-κοινωνική εξέλιξη, 2.2. Για τη σχέση ανάμεσα στο οικονομικοκοινωνικό και στο ενεργειακό σύστημα, 2.3. Υδρογόνο. Το τέλος της πετρελαιοκρατίας και της κεφαλαιοκρατίας, 2.4. Οι πράσινες απάτες και αυταπάτες του καπιταλισμού, 2.5. Για τη σχέση ανάμεσα στο ενεργειακό σύστημα και στη γήινη βιόσφαιρα και το πρόβλημα της ασφάλειας της ζωής και του πλανήτη, 2.6. Η μεγάλη συνωμοσία της σιωπής, ομολογία ενοχής του εγκλήματος του καπιταλισμού σε βάρος της ανθρωπότητας.

ΤΡΙΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:

Ελεύθερη ενέργεια = ελεύθερος χρόνος =.ελεύθερη κοινωνία = ελεύθερη ανθρωπότητα = ουμανιστικός πολιτισμός ελευθερίας, 3.1. Η ελεύθερη υδρογονοενέργεια εναντίον των συγκεντρωτικών καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, 3.2. Μύθοι και πραγματικότητα για το υδρογόνο, το ‘λαϊκό’, το ‘δημοκρατικό’, το αιώνιο καύσιμο, 3.3. Υδρογόνο εναντίον πετρελαίου και όλων των ορυκτών καυσίμων, 3.4. Ενεργειακές κυψέλες εναντίον μηχανών εσωτερικής καύσης, 3.5. Η ελεύθερη-αποκεντρωμένη υδρογονοενέργεια είναι ο θεμελιακός παράγοντας ανθρωποκεντρικής, ισόρροπης και αειφόρου ανάπτυξης, 3.6 Τα Δίκτυα Ελεύθερης Υδρογονοενέργειας ως ενοποιητικός παράγοντας αμεσοδημοκρατικής και αταξικής συγκρότησης της ανθρωπότητας, 3.7. Εφαρμογές υδρογονοενέργειας, 3.8. Θέλεις Υδρογονοενέργεια; Φτιάξ’ τη μόνος σου. Μπορείς

ΤΕΤΑΡΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ:

Ενεργειακή ισότητα = κοινωνική ισότητα = Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία

4.1. Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21^ου Αιώνα’, 4.2. Το μέλλον των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αφετηρία ενός νέου πολιτισμού, 4.3. Ενεργειακή ισότητα, ελευθερία και άμεση δημοκρατία.

Επιμύθιο

Πηγές-Βιβλιογραφία

Summary, Résumé succinct, Kurze Zusammenfassung

Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

(I.S.B.N.: 978-960-9488-24-2). Σελίδες 252

ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη,

Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, www.nissides.gr

Wörgl . ΛΥΣΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ.

Το Πείραμα του Βεργκλ

Βεβαιωμένη αξία εργασίας

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Εκεί δοκιμάστηκε ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932, με πρωταγωνιστή το Δήμαρχο  Michael Untergüggenberger . Η τοπική κοινωνία ξεπέρασε από μόνη της όλα τα προβλήματά της και έγινε παράδειγμα για πολλές άλλες πόλεις, αλλά...

Δειτε τη συνέχεια ανοίγοντας το παρακάτω αρχείο...

Το πείραμα του WORGL Προβολή   Λήψη αρχείου

Πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο;

Βρίσκουμε πως τα παρακάτω κείμενα  παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τα αναδημοσιεύουμε για προβληματισμό  και  ως συμβολή στο διάλογο για το πως μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γιατί θεωρούμε πως ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος, επειδή έτσι κι' αλλιώς θέλομε δεν θέλουμε  αλλάζει και χωρίς εμάς και συνεπώς εναντίον μας, αφού δεν είναι στατικός και βρίσκεται διαρκώς σε αλλαγή. Θα βρείτε σ' αυτά σίγουρα σημεία που συμφωνείτε, αλλά και διαφωνείτε, γι' αυτό αν έχετε κάτι σημαντικό να πείτε, να παρατηρήσετε, να προτείνετε μην το κρατάτε για τον εαυτό σας. Μπείτε στο διάλογο και δώστε αξία στη σκέψη σας μοιράζοντάς τη με όλους όσους αγωνιούν και αγωνίζονται, όπως κι' εσείς για ένα καλύτερο κόσμο, για ένα κόσμο της κοινωνικής ισότητας , της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού. Εμείς ευχαρίστως θα φιλοξενήσουμε τα μηνυματά σας και τα κείμενά σας .

Πρωτοβουλία Διαλόγου 

για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

 

Να δημιουργήσουμε τις δομές που θα θέλαμε – στα συντρίμμια του κρατικού δημοσίου που καταρρέει, να χτίσουμε έναν πραγματικά δημόσιο χώρο έκφρασης και δημιουργίας

του ΘΠ

Οι δράσεις στον Ιστό* έχουν αρκετή έως μεγάλη συμμετοχή, αλλά δεν έχουν καταφέρει να κάνουν τον κόσμο να αυτοοργανώνεται από μόνος του και να προτείνει ή να υλοποιεί νέες δράσεις. Αυτή η εκτίμηση αντιστοιχεί σε μια πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι δεν φαίνεται να ξεπερνάνε το “συντηρητισμό” τους, δεν δείχνουν τη διάθεση να εναντιωθούν δυναμικά στην επίθεση που δέχονται και όταν το κάνουν συνήθως συντρίβονται και επιστρέφουν στα σπίτια τους απογοητευμένοι. Κι αυτή η εκτίμηση αντιστοιχεί σε μια πραγματικότητα.

Οι άνθρωποι δεν φαίνεται, επίσης, να πείθονται σε δραματικό τουλάχιστον βαθμό να ακούσουν τη φωνή της λογικής και να απαγκιστρωθούν από τις συνήθειές τους. Μάλλον αναπολούν το παλιό και αντιμετωπίζουν το τωρινό σαν ένα άσχημο, πρόσκαιρο διάλειμμα. Κι αυτή η εκτίμηση είναι μια πραγματικότητα.

Ο κόσμος δε φαίνεται να αλλάζει. Δε φαίνεται να μπορεί να αλλάξει αν δεν καταρρεύσει πρώτα το παλιό. Αυτή η εκτίμηση όμως, δεν είναι καθόλου πραγματικότητα.

Αυτό το κείμενο γράφεται στο Libre Office. Το Libre Office είναι μια σουίτα γραφείου, όπως είναι το Word της Microsoft. “Ε, και;” θα μου πείτε. Το γράφω στον υπολογιστή μου που λέγεται Raspberry Pi, έχει το μέγεθος ενός πακέτου τσιγάρων, έχει λειτουργικό σύστημα Linux – αντί για Windows – και για οθόνη συνδέεται στην τηλεόρασή μου. Με αυτό τον υπολογιστή και με την ηλεκτρονική πλακέτα Arduino, μπορώ να φτιάξω απλά ή και σύνθετα ηλεκτρονικά κυκλώματα για πλήθος εφαρμογών που μοιράζονται οι χρήστες της δραστήριας κοινότητάς του και να κάνω χιλιάδες άλλα πράγματα, όπως να ανοιγοκλείνω τα φώτα και τις κουρτίνες, να ακούω μουσική και να βλέπω βίντεο, να λειτουργώ το δικό μου μετεωρολογικό σταθμό, να το πάρω στο ποδήλατο ή το αυτοκίνητο για να έχω GPS, να παρακολουθώ το μωρό που κοιμάται στο δωμάτιό του, να ρυθμίζω τη θερμοκρασία του ψυγείου που ψήνω τη σπιτική μου μπύρα ή να λειτουργώ το αυτοσχέδιο εκκολαπτήριο για τα κοτοπουλάκια μου. “Ε και;” θα πείτε πάλι. Μ’ αυτό τον υπολογιστή βρίσκω πληροφορίες στο διαδίκτυο με τον Firefox (ένα πρόγραμμα περιήγησης όπως ο Internet explorer). Σ’ αυτόν τον υπολογιστή, έχω επίσης συνδέσει και τον τρισδιάστατο εκτυπωτή μου και τυπώνω εξαρτήματα για τη μικρή ανεμογεννήτρια που θα βάλω στην ταράτσα για να καλύπτω ένα μέρος των αναγκών μου για ηλεκτρισμό.

Αν και εδώ πιστεύω πως μάλλον κέντρισα το ενδιαφέρον σας, αν συνεχίζετε να αναρωτιέστε “Ε και;” θα πρέπει να σας πω ότι όλα τα προγράμματα που χρησιμοποιώ είναι ελεύθερα τόσο να τα κατεβάσω και να τα χρησιμοποιήσω, όσο και να δω αν στον κώδικά τους περιέχονται κακόβουλες ή πονηρές λειτουργίες, αλλά και να τα τροποποιήσω και να τα μοιραστώ με άλλους. Αυτή τους η ελευθερία είναι κατοχυρωμένη νομικά στο παρόν νομικό σύστημα, μέσα από τα έγκυρα συμβόλαια χρήσης GPL, Creative Commons κ.α. Τα συμβόλαια αυτά υποχρεώνουν όποιον χρησιμοποιεί ή τροποποιεί αυτά τα προϊόντα να συνεχίσει να τα διαθέτει με την ίδια άδεια χρήσης. Ακόμα κι αν δεν μπορώ να καταλάβω τίποτα από τον κώδικα ενός προγράμματος, το γεγονός ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που το κάνουν, μου δίνει την ασφάλεια ότι όταν τα παράθυρα είναι ανοικτά όλο και κάποιος θα δει τον κλέφτη. Ο υπολογιστής που ανέφερα είναι αποτέλεσμα συνεργατικής δουλειάς και κοστίζει 35 ευρώ και ο τρισδιάστατος εκτυπωτής Makerbot (με τον οποίο ερευνητές στο πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια εκτύπωσαν αιμοφόρα αγγεία) κατασκευάστηκε από εμένα και μου κόστισε 350 ευρώ, αλλά μπορώ να εκτυπώσω σχεδόν οποιοδήποτε αντικείμενο ή εξάρτημα χρειάζομαι για οποιαδήποτε συσκευή μπορώ να φανταστώ. Η σύνδεση στο διαδίκτυο είναι δωρεάν, αφού χρησιμοποιώ το Athens Metropolitan Wireless Network, που είναι ένα εναλλακτικό δίκτυο για σύνδεση στο ίντερνετ (υπάρχουν 2 κόμβοι του, ένας στη Μαντώς Μαυρογένους και ένας στη Νικομήδειας ακριβώς πάνω και κάτω από τον ΙΣΤΟ). Για την επικοινωνία μου με άλλους ανθρώπους χρησιμοποιώ τον υπολογιστή και για τηλέφωνο το Ekiga (ένα ελεύθερο πρόγραμμα σαν το skype). Όλα τα προγράμματα είναι φτιαγμένα από κοινότητες προγραμματιστών και ερασιτεχνών που δουλεύουν συνεργατικά και αλληλέγγυα τόσο μεταξύ τους όσο και με τους απλούς χρήστες που δεν έχουν ιδέα από πληροφορική ή/και δεν συνεισφέρουν τίποτα πίσω στην κοινότητα, παρά μόνο χρησιμοποιούν τα επιτεύγματά της για να καλύψουν τις ανάγκες τους. Για οικονομικές συναλλαγές, χρησιμοποιώ το Bitcoin, ένα ελεύθερο πρόγραμμα πάλι, (αυτό βέβαια δεν έχει αντίστοιχο εμπορικό) που το κατεβάζεις στον υπολογιστή σου και παράγει ένα ασφαλές ψηφιακό εναλλακτικό νόμισμα το οποίο μπορείς να χρησιμοποιήσεις σε όλο τον κόσμο. Για διακοπές πάω δωρεάν σε όλο τον κόσμο, με το couchsurfing (μια κοινότητα 5.000.000 ταξιδιωτών από 97.000 πόλεις παγκοσμίως) και στον ελεύθερο χρόνο μου παρακολουθώ δωρεάν μαθήματα φιλοσοφίας εξ αποστάσεως στο πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, όπου έχω 260.000 online συμφοιτητές απ’ όλο τον κόσμο. Σε λίγες μέρες τελειώνω κι ένα project με έναν Ινδό, έναν Ελβετό και έναν Βραζιλιάνο, το Diaspora που είναι ένα ελεύθερο και ανοιχτό πρόγραμμα (ανάλογο του Facebook, αλλά χωρίς το χαφιεδισμό του) που χρηματοδοτήθηκε με 500.000 ευρώ από απλούς χρήστες μέσω του προγράμματος χρηματοδότησης kickstarter.

Έχω πολλά να πω ακόμα για μένα, αλλά επειδή έφτασα ήδη τις 614 λέξεις, θα πω ένα τελευταίο και μετά θα μιλήσω για το εμείς. Το τελευταίο που θα πω για μένα είναι ότι είπα ψέματα. Δεν τα έχω κάνει όλα αυτά. Έχω κάνει περίπου τα μισά, αλλά όχι όλα – όχι ακόμα. Υπάρχουν όμως χιλιάδες άνθρωποι που τα κάνουν, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Όλα αυτά είναι κομμάτια μιας νέας πραγματικότητας που δημιουργείται μπροστά στα μάτια μας, είτε εμείς κοιτάζουμε είτε όχι. Κομμάτια της αλλαγής που συμβαίνει στον κόσμο. Μιας αλλαγής που οδηγεί στην κατάρρευση του καπιταλισμού με μαθηματική ακρίβεια. Δεν ξέρω αν θα προλάβει να τον γκρεμίσει μια επανάσταση, αλλά όπως λέει και ο Βασίλης Κωστάκης στο “Ομότιμο μανιφέστο” είναι ευκολότερο να δημιουργήσεις την αλλαγή από το να την προβλέψεις”.

Στο επόμενο μισό του κειμένου θα μιλήσω για το πώς βλέπω τα πράγματα και πώς θα ήθελα να γίνουν. Βλέπω τους δήμους και την κεντρική διοίκηση να εγκαταλείπουν – ή καλύτερα να χαρίζουν σε ιδιώτες – όλες τις υποδομές του κοινωνικού κράτους. Βλέπω η στρατιά των ανέργων (στην ουσία, ανάμεσά τους είμαι κι εγώ) να αυξάνει ώρα την ώρα. Κι αναρωτιέμαι “αν δεν είναι αυτή η καλύτερη ιστορική στιγμή για την ανθρωπότητα, ποιά είναι;”. Ποιό είναι το όραμά μας για τους ανέργους; Η επιστροφή τους στη μισθωτή σκλαβιά; Η επανατοποθέτησή τους σε 10ωρα απασχόλησης, συνήθως σε αντικείμενα πλήρως αδιάφορα γι’ αυτούς; Η επιστροφή τους στην εργασιακή σχέση που αντιμετωπίζει τη δουλειά και την ικανότητά τους σαν εμπόρευμα (είτε ακριβό είτε φθηνό); Ή θα τους δείξουμε πώς να παράγουν συνεργατικά και χωρίς αφεντικά πράγματα που χρειάζονται πραγματικά οι ίδιοι και η κοινότητα στην οποία μετέχουν; Ποιό είναι το όραμά μας για τις κοινωνικές υπηρεσίες; Θα αφήσουμε τους βρεφονηπιακούς σταθμούς , τα σχολεία και τα πολιτιστικά τμήματα των δήμων να γίνουν ορμητήρια παραγωγής κέρδους για τις τσέπες ιδιωτών μεταμφιεσμένων σε ΚΟΙΝΣΕΠ; Ή μήπως ήρθε η ώρα να τα αυτοδιαχειριστούμε;

Εγώ λέω να τα πάρουμε όλα εμείς και να πώς:

Είμαι βέβαιος πως αν επιχειρήσω να κάνω πρώτα μια μικρή "πολιτική ανάλυση" – όπως μου βγαίνει από φυσικού μου – θα υπάρχουν αντιρρήσεις στο σκεπτικό, πράγμα που είναι και θεμιτό και αναπόφευκτο. Δε διατείνομαι, ούτε φαντασιώνομαι πως θα κατέχω ποτέ μια θεωρία που θα μπορεί να είναι αλάνθαστη και ως εκ τούτου ανεπίδεκτη διαφωνιών. Όχι επειδή εγώ δε μπορώ, αλλά επειδή δεν υπάρχει για να κατακτηθεί από οποιονδήποτε (lol). Θεωρώ τις πολιτικές συζητήσεις εποικοδομητικές και αναγκαίες, αλλά επειδή δε θέλω να γίνει το σκεπτικό το αντικείμενο της συζήτησης, αλλά η πρόταση δράσης, προχωρώ κατευθείαν στην πρόταση.

(Καλά, γίνεται δράση χωρίς, έστω, λίγη θεωρία; Σιγά μην κρατιόμουν – όποιος βαριέται ας πάει παρακάτω κατευθείαν στην πράξη, δε θα χάσει και τίποτα φοβερό)

Ο καπιταλισμός (λίγος Μαρξ είναι πάντα αναγκαίος για αρχή) στηρίζεται στην κατανάλωση των προϊόντων – εμπορευμάτων που παράγει. Όσοι “κονταροχτυπιούνται” για να δώσουν προσφορές για τους ΧΥΤΑ, ποντάρουν στους τόνους των σκουπιδιών. Τα εμπορεύματα του καπιταλισμού (εφόσον ο στόχος είναι το υπερκέρδος και το προϊόν απλά το μέσο) είναι σκουπίδια – τόσο σαν διαδικασία παραγωγής όσο και σαν καθ’ εαυτά. Ποιά επενδυτική αξία θα είχε ένας ΧΥΤΑ χωρίς σκουπίδια; Ποιά αξία θα είχε μια εξόρυξη πετρελαίου ή λιγνίτη αν όλοι είχαν στο σπίτι τους μια ανεμογεννήτρια κι ένα φωτοβολταϊκό; Ποιά υπεραξία θα είχε ένας εργαζόμενος που θα παρήγαγε ένα ποδήλατο, όταν ο καθένας θα μπορούσε να τυπώσει ένα στον οικιακό του εκτυπωτή; Ποιά αξία θα είχε η κατασκευή του Mall, αν δε μαζεύονταν για καφέ και ψώνια σε πολύχρωμες σακούλες τα βορειοανατολικά προάστια; Καμία. Η δύναμη του σημερινού καπιταλισμού πατάει σε δύο πυλώνες: την ενέργεια και το χρήμα. Αν οι άνθρωποι μπορούσαν να πάρουν την ενέργεια και το χρήμα στα χέρια τους, δε θα ’μεναν και πολλά περιθώρια στο κεφάλαιο. Για την ακρίβεια θα έμενε μόνο ένα: ο πόλεμος – αλλά πρώτον, σ’ έναν πόλεμο δεν μπορείς να ξέρεις ποτέ ποιός θα νικήσει και δεύτερον αυτό που γράφω είναι μια πρόταση ελπίδας, οπότε ας τον αφήσουμε.

Λέω λοιπόν, πως πρέπει να στρέψουμε την προσοχή και τις δυνάμεις μας στην ενέργεια και το χρήμα. Πρέπει να κάνουμε προτεραιότητά μας τις δομές. Τις παραγωγικές δομές. Να συνυφάνουμε μαζί με όλους τους άλλους, που έχουν ήδη αρχίσει το πλέξιμο, τον ιστό της κοινωνικής συνοχής και αλληλεξάρτησης στην καθημερινότητα. Πολλοί τις λένε αντιδομές, αλλά εμένα δε μου αρέσουν οι αρνητικές λέξεις (όπως και ο αντικαπιταλισμός, ο αντιφασισμός, ο αντιρατσισμός κλπ). Υποδηλώνουν μια μειονεκτική θέση αμυνόμενου, κι εγώ θέλω να δουλεύω με πλεονεκτήματα.

(Μας κούρασες μεγάλε) Πάμε στην πρόταση

Προτείνω να οργανώσουμε έναν μεγάλο ιστό από ελεύθερες κοινότητες και ομοϊδεατικές ερευνητικές ομάδες από πανεπιστήμια και ανεξάρτητους φορείς, που θα αξιοποιούν πρωτίστως τους ανέργους και θα αναλαμβάνουν τη λειτουργία αρχικά των κοινωνικών υποδομών που αφήνει το κράτος, μέσα από συνεργατικά αυτοδιαχειριζόμενα μοντέλα και στη συνέχεια να δημιουργήσουμε εκείνα τα εργασιακά πρότυπα που θα μπορούν να αναπαράγονται καλύπτοντας όλους τους τομείς των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας και διασφαλίζοντας ότι δεν υποθηκεύουν το μέλλον της. Να φτιάξουμε ένα δημόσιο σύστημα, που δεν θα είναι όμως κρατικό (όπου το κράτος διαχειρίζεται το δημόσιο πλούτο κατά το δοκούν και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι συχνά αμέτοχοι της συναίσθησης του έργου που επιτελούν), αλλά αυτοδιαχειριζόμενο.

Όσο κι αν ακούγεται τεράστιο ή ουτοπικό (και σίγουρα όχι απλό), είναι κάτι που πιστεύω πως μπορεί να γίνει. Τί θα χρειαζόταν;

Νομική υποστήριξη

Το πρότυπο των Αδειών Δημόσιας Χρήσης που υπάρχει στο λογισμικό (προγράμματα για κομπιούτερ) αλλά και στο υλισμικό (συσκευές όπως ο τρισδιάστατος εκτυπωτής, το κομπιούτερ Raspberry Pi που προανέφερα, το Arduino ή ολόκληρα αγροτικά μηχανήματα του project Open Source Ecology, όπου αγρότες, μηχανικοί και ερασιτέχνες σχεδιάζουν και διαθέτουν ελεύθερα κατασκευαστικά σχέδια και οδηγούς κατασκευής για πλήθος μηχανημάτων, από τρακτέρ έως τρισδιάστατους σκάνερς και εκτυπωτικές μηχανές, αυτές οι άδειες, λοιπόν, να διευρυνθούν και να επεκταθούν και σε άλλους τομείς, όπως πχ. οι σπόροι για φυτά. “Αυτοί οι σπόροι είναι ελεύθεροι για χρήση και διανομή και τροποποίηση, με την υποχρέωση της συνέχισης της διάθεσής τους με την ίδια άδεια”. Δεν είμαι υπέρ των τροποποιημένων, αλλά αυτό τους αφαιρεί τουλάχιστον το δικαίωμα της εμπορικής εκμετάλλευσης των σπόρων. Και χωρίς εμπορικό ενδιαφέρον πάει το κέρδος, αλλά και το ενδιαφέρον για τους σπόρους.

Εναλλακτικό νόμισμα

Τουρκικές τράπεζες (το τουρκικές έχει τη σημασία του, αλλά το κύριο είναι οι τράπεζες) προσφέρθηκαν να παρέχουν δάνεια (φυσικά ενυπόθηκα φαντάζομαι) σε αγρότες της Θράκης. Πρέπει άμεσα να τους χρηματοδοτήσουμε εμείς είτε με ευρώ είτε με εναλλακτικό ή ανταλλακτικό νόμισμα, ή και με συνδυασμό όλων, ώστε να κρατήσουν τη γη τους. Πάλι θα μπορούσαμε να τους χρηματοδοτήσουμε μέσω συμβολαίου που θα δεσμεύει πχ εμάς ότι θα πάρουμε τα προϊόντα τους (στην ουσία θα προαγοράζουμε τη σοδειά τους) και αυτούς ότι δεν θα κάνουν χρήση τοξικών ουσιών, ούτε αλόγιστη χρήση νερού και ότι η γη δεν θα αλλάξει χρήση για τόσα όσα τουλάχιστον χρόνια. Κι εδώ το νομικό τμήμα είναι απαραίτητο.

Εκπαιδευτικοί – βρεφονηπιοκόμοι – εικαστικοί – σκηνοθέτες

Σχέδια αυτοδιαχείρισης απογευματινών σχολείων, ανοικτών σε όλους για αυτομόρφωση, επιμόρφωση, σε πολλαπλά χρήσιμα στην καθημερινότητα μαθήματα και αμπάριζα στα διαλείμματα. Παραγωγή ντοκυμαντέρ για το εγχείρημα, λειτουργία ραδιοφωνικών σταθμών, συναυλίες, προβολές κλπ.

Αρχιτεκτονική – πολεοδομία – περιβαλλοντολογία – δασολογία – βιολογία

Μελέτες μαζί με τους κατοίκους (και όχι σε κλειστά γραφεία) για εκπόνηση σχεδίων οικιστικών παρεμβάσεων με συμβούλια γειτονιάς. Φανταστείτε ομάδες επιστημόνων και φοιτητών μαζί με τα άνεργα τώρα παιδιά των κατοίκων, με πτυχία πολυτεχνείων, να περπατάνε στους δρόμους και να οραματίζονται μαζί με τους γονείς και τους παππούδες τα δέντρα που θα φυτευτούν στη γειτονιά... για να παίζουν τα δισέγγονα.

Ηλεκτρολογία – Μηχανολογία

Εγκατάσταση φωτοβολταϊκών σε όλα τα σχολεία με αίτημα για χρηματοδότηση ακόμα και μόνο των πρώτων υλών και εγκατάσταση από συνεργεία ανέργων. Οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να κερδίσουν μονάδες εναλλακτικού νομίσματος που θα χρησιμοποιούσαν για αγορά αγαθών και υπηρεσιών. Συλλογή τηγανόλαδων για παραγωγή βιοντίζελ για θέρμανση των σχολείων. Τοποθέτηση κομποστοποιητών και δημιουργία αυτοδιαχειριζόμενων λαχανόκηπων σε όλες τις δημόσιες και ακάλυπτες επιφάνειες.

Αποθάρρυνση χρήσης συσκευασιών. Ενθάρρυνση και επιδότηση επανάχρησης, επισκευής και ανακύκλωσης. Διαχείριση των απορριμμάτων στην πηγή. Περιορισμός στα απαραίτητα, ανταλλαγή, επισκευή, επανάχρηση, διαχωρισμός χρήσιμων και λειτουργικών από άχρηστα και ανακύκλωση μόνο των άχρηστων.

Κοινότητες προγραμματιστών ελεύθερου λογισμικού. Το ελληνικό κράτος έχει υπογράψει συμβάσεις με τη Microsoft για χρήση των Windows και του Word σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες. Αυτό κοστίζει δις και συντηρεί τη λογική των κλειστών προτύπων (η εταιρία ξέρει καλύτερα από σένα τις ανάγκες σου, γι’ αυτό σκάσε και πλήρωνε). Δεν θα έπρεπε την ώρα που οι δημόσιοι υπάλληλοι διεκδικούν μη μείωση των μισθών τους να διεκδικήσουν τη χρήση ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού στη δουλειά τους, σαν αντισταθμιστικό μέτρο; Κατανοώ τον παράγοντα "πού να μαθαίνω τώρα καινούρια πράγματα;", αλλά το αστείο είναι πως δεν πρόκειται για τίποτα διαφορετικό. Εκατοντάδες δήμοι σε όλο τον κόσμο (όπως του Μονάχου και της Καλαμαριάς), αντικαθιστούν τα προϊόντα της microsoft με Ελ/λακ (ελεύθερα λογισμικά / λογισμικά ανοικτού κώδικα) εξοικονομώντας εκατομμύρια και δημιουργώντας μια νέα κουλτούρα. Με το Linux, δεν είναι απαραίτητη καν η αναβάθμιση του εξοπλισμού, αφού "τρέχει" ικανοποιητικά και σε παλαιότερα μηχανήματα. Έχετε υπόψη σας πόσα παλιά κομπιούτερ υπάρχουν σε αποθήκες δήμων και υπουργείων; Τα σκουπίδια που λέγαμε πριν - ενώ είναι πλήρως αξιοποιήσιμα, αν όχι ολόκληρα έστω πολλά τμήματά τους.

Χρηματοδότηση μέσω προγραμμάτων αλληλεγγύης, που απευθύνονται σε όλους σε διεθνές επίπεδο. Το παιχνίδι είναι παγκόσμιο, ξεφεύγει από τα όρια του χωριού. Οι άνθρωποι συνεργάζονται, συνεταιρίζονται, συναποφασίζουν και συνδημιουργούν, χωρίς κανένα χωρικό περιορισμό. Δεν θα ανακαλύψουμε τον τροχό. Τα εργαλεία υπάρχουν ήδη - αυτό που χρειάζεται είναι η προσαρμογή τους στα δικά μας δεδομένα και η επέκτασή τους σε όλους τους τομείς.

Καμπάνια υποστήριξης από το εξωτερικό στη λογική του Εκουαδόρ (που υπολόγισε το εκτιμώμενο κέρδος από το πετρέλαιο αν προχωρούσε σε εξόρυξη και την εκτιμώμενη ζημιά από τις περιβαλλοντικές συνέπειες και ζήτησε λεφτά από δωρεές για να ΜΗΝ προχωρήσει στην εξόρυξη). “Βοηθήστε μας να παραμείνει η Ελλάδα ένας τόπος που θα θες να επισκεφθούν τα παιδιά σου”. “Χρηματοδοτείστε τις ήπιες μορφές ενέργειας για να μείνει το πετρέλαιο κάτω από τη δροσιά της παραλίας και ο χαλκός κάτω από τη σκιά των δέντρων”. Αν ο καθένας παράγει το ρεύμα του, δεν χρειάζονται τα χιλιόμετρα χάλκινων καλωδίων για να φέρουν το ρεύμα απ’ τις ανεμογεννήτριες της Γκιώνας ή να το πάνε απ’ τη Σαχάρα στη Γερμανία. Aν ο καθένας περιορίζει την προμήθεια των αγαθών που καταναλώνει σε εκείνα που χρειάζεται πραγματικά, επαναχρησιμοποιεί και ανακυκλώνει στο σπίτι και τη γειτονιά του, δεν χρειάζεται ούτε χωματερή μεγατόνων ούτε κολοσσιαία εργοστάσια ανακύκλωσης. Οι θέσεις εργασίας που προκηρύσσονται σε επιχειρήσεις γίγαντες, δεν μας αφορούν – ούτε μας χρειάζονται. Δεν έχουμε χρόνο για μισθωτή εργασία που καταστρέφει το περιβάλλον μας και τη ζωή μας για να μπορούμε να τα αγοράσουμε κάποτε, γιατί έχουμε δουλειά να κάνουμε κατ’ ευθείαν για το περιβάλλον και τη ζωή μας διαμορφώνοντάς τα και κερδίζοντάς τα άμεσα. Η δυσκολία είναι να χτίσουμε το δίκτυο που θα παρέχει στους ανθρώπους που εργάζονται για την κοινότητα, τα μέσα να ζήσουν. Κι αυτό πρέπει να γίνει άμεσα.

Συμπερασματικά, αυτό που χρειαζόμαστε είναι το να απευθυνθούμε στην κοινωνία με ένα θετικό όραμα και άμεσα εφαρμόσιμο ζητούμενο που να εμπνέει και να δείχνει την κατεύθυνση, μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα. Να τους δείχνουμε το δρόμο, να τους παρέχουμε τα εργαλεία, την πληροφόρηση και την υποστήριξη και να τους παροτρύνουμε να αυτοσχεδιάσουν. Να μην εστιάζουμε στην αντίσταση (την οποία και βέβαια πρέπει να συνεχίσουμε) αλλά να επιδιώκουμε στην επανάσταση των ανθρώπων, με την έννοια του να υιοθετήσουν επωφελείς για όλους στάσεις ζωής, να ξαναχτίσουν δηλαδή το δημόσιο βίο απ’ την αρχή. Να έχουμε στο μυαλό μας πως δεν είμαστε μόνοι, αλλά οι δράσεις αυτές γίνονται σε διεθνές επίπεδο. Οι άνθρωποι αντιδρούν μόνο θετικά όταν εμπνέονται. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η νομική κάλυψη. Το ελεύθερο λογισμικό και υλισμικό, που αποτελεί το επαναστατικό μας παράδειγμα, δεν θα είχε πετύχει απολύτως τίποτα αν ο Richard Matthew Stallman δεν είχε επιδιώξει και πετύχει τη θεσμοθέτηση των Αδειών Γενικής Δημόσιας Χρήσης (GPL) που διασφαλίζουν την συνέχεια της ελεύθερης διακίνησης των παράγωγων έργων. Αυτό είναι που διαιωνίζει την ανοιχτότητα*.

Κάπου εδώ σταματώ. Έφτασε αισίως τις 1950+ λέξεις το σεντόνι, που αποτελεί μόνο την αφορμή για μια συζήτηση που προτείνω να ανοίξει. Είστε ελεύθεροι να πείτε πως αυτά δε γίνονται, ή μπορείτε να συμβάλλετε με ιδέες για το πώς μπορούν να γίνουν συντομότερα. Για το ότι είναι εφικτά (συμβαίνουν ήδη) είμαι βέβαιος και βάζω και στοιχήματα σε Bitcoins.

Υστερόγραφο παροξισμού (παρακαλώ να μην το πάρετε σοβαρά): Δεν έχω χρόνο για επανάσταση – έχω έναν κόσμο να αλλάξω...

*Για παράδειγμα το πρώτο κοινοτικό ανοιχτό Office λεγόταν Open Office. Αυτό το χρηματοδοτούσε μια εταιρεία που πουλούσε συστήματα υπολογιστών. Κάποια στιγμή η εταιρεία αυτή εξαγοράστηκε από μια άλλη, για την οποία η κοινότητα θεώρησε ότι ήθελε να σταματήσει ή να υπονομεύσει την υποστήριξη του προγράμματος. Έφτιαξε αμέσως ένα αντίγραφο το Libre Office και συνέχισε να εργάζεται σ'αυτό. Κι αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.
_____________
* Ο λόγος για τον ΙΣΤΟ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ, μέλος του οποίου φαίνεται να είναι ο ΘΠ

@@@@@@@@@@@ 

Η ανάδυση του ομότιμου* κινήματος

του Βασίλη Κωστάκη**

Από τη μία, σήμερα το κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό σύστημα βασίζεται σε μια εσφαλμένη αντίληψη αφθονίας σε έναν πεπερασμένο υλικό κόσμο. Ασπάζεται την αέναη υλική παραγωγή και κατανάλωση σε έναν κόσμο με περιορισμένους φυσικούς πόρους. Από την άλλη, προωθεί την ψευδαίσθηση της «σπανιότητας» στην πνευματική παραγωγή η οποία, όμως, εγγενώς βρίσκεται σε καθεστώς αφθονίας (δηλ. το κόστος παραγωγής μιας επιπλέον μονάδας πληροφορίας, ας πούμε ο κώδικας ενός προγράμματος, είναι σχεδόν μηδενικό). Αντί, λοιπόν, να ενθαρρύνει τον πειραματισμό με την ελεύθερη πληροφορία, ορθώνει νομικούς φραγμούς (π.χ. copyright, πατέντες ή οι πρόσφατες νομοθετικές πράξεις/συνθήκες ACTA, SOPA/PIPA) εξυπηρετώντας την ιδιωτική κερδοφορία ενώ εμποδίζει την ελεύθερη συνεργασία των πολιτών. Συνεπώς, προτεραιότητα για την επίτευξη ενός βιώσιμου συστήματος αποτελεί η αναστροφή της παραπάνω λογικής. Δηλαδή από τη μία είναι επιτακτική η συνειδητοποίηση του πεπερασμένου των φυσικών πόρων ενώ παράλληλα οφείλουμε να υποστηρίξουμε, όπου είναι δυνατόν, την κοινωνική καινοτομία, τροποποιώντας την αδιαλλαξία των πατέντων και των copyright.

Έπειτα από αρκετές δεκαετίες βιομηχανικού καπιταλισμού και αποτυχημένων «κομμουνιστικών» καθεστώτων, κάποιοι σήμερα μιλάνε για μια εναλλακτική προσέγγιση: την ομότιμη προοπτική που βασίζεται στην αυτονομία, το μοίρασμα, την αλληλεγγύη και την κοινωνική καινοτομία. Η ευρεία διαθεσιμότητα των σύγχρονων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνίας (π.χ. οι προσωπικοί υπολογιστές και η πρόσβαση στο διαδίκτυο) έχει αναδείξει νέα συνεργατικά μοντέλα οργάνωσης που συνθέτουν αυτό που αποκαλούμε εδώ ως «ομότιμο κίνημα». Εγχειρήματα όπως το Ελεύθερο Λογισμικό/Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα (ΕΛ/ΛΑΚ, π.χ. οι εκδόσεις λογισμικού βασισμένων στο Linux ή o Apache HTTP εξυπηρετητής) και η ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia καταδεικνύουν ότι ο ομότιμος τρόπος παραγωγής, τουλάχιστον στη σφαίρα της πληροφορίας (δηλ. στην παραγωγή κώδικα λογισμικού, γνώσης, σχεδίων, πολιτισμού), μπορεί να ανταγωνιστεί και ακόμη να υπερσκελίσει τον καπιταλιστικό. Πέρα από τα έργα ΕΛ/ΛΑΚ και τη Wikipedia, οι πλατφόρμες διάθεσης έργων πολιτισμού όπως το Internet Archive ή το Librivox• τα νομικά εργαλεία κατοχύρωσης και διάθεσης πνευματικών δημιουργημάτων όπως οι άδειες Κοινών Δημιουργημάτων (Creative Commons) ή οι άδειες Γενικής Δημόσιας Χρήσης (General Public Licenses) • οι διαδικτυακές κοινότητες ανοικτού σχεδιασμού παράλληλα με την πρόοδο στις τεχνολογίες τρισδιάστατης εκτύπωσης• οι κολλεκτίβες των “hackerspace” και οι κοινότητες “κάντο-μόνος-σου”• οι πλατφόρμες διάθεσης μεταφρασμένων, σε δεκάδες γλώσσες, υπότιτλων ταινιών• οι χιλιάδες ιστότοποι ενημέρωσης• τα παγκόσμια κινήματα για ελεύθερη πρόσβαση στη γνώση και για ανοιχτά δημόσια δεδομένα• λαμβάνουν χώρα την ίδια στιγμή σε παγκόσμια και τοπική κλίμακα. Τι κοινό έχουν όλα τα παραπάνω; Αποτελούν συμπτώσεις, τυχαία, μη συσχετιζόμενα γεγονότα ή είναι εκφράσεις και εκφάνσεις ενός νέου πολιτισμού με όλες του τις αντιφατικότητες και τις ευκαιρίες για αναγέννηση; Σημάδια ενός αναδυόμενου κόσμου που δημιουργεί και δημιουργείται, μέσα στις παρυφές του παλιού, από νέες ετερόκλητες υποκειμενικότητες –το πλήθος– και σαν τη λάβα αργά στην αρχή και μαινόμενη στη συνέχεια, μέσα από τις ρωγμές, προσπαθεί να δημιουργήσει νέα γη;

Το σύντομο αυτό άρθρο προσπαθεί να καταδείξει πως όλα τα παραπάνω αποτελούν πτυχές του ομότιμου κινήματος που εγκαινιάζει ένα νέο τρόπο παραγωγής ο οποίος έρχεται σε αντίθεση με τα κυρίαρχα δόγματα της οικονομικής θεωρίας: Ότι δηλαδή οι άνθρωποι παράγουν υποκινούμενοι από τη θέλησή τους για χρηματικό κέρδος καθώς και ότι η καινοτομία δημιουργείται μόνο από εταιρικές ιεραρχίες και κρατικές γραφειοκρατίες. Τουλάχιστον στη σφαίρα της πληροφορίας ο ομότιμος τρόπος παραγωγής έχει δείξει ότι μπορεί να είναι το ίδιο (και κατά μερικούς ακόμη περισσότερο) παραγωγικός και καινοτόμος με τους παραδοσιακούς τρόπους παραγωγής.

Και πρόσφατα παρατηρούμε το ομότιμο κίνημα να απλώνεται και στην υλική παραγωγή: Κάποιοι σχεδιάζουν αντικείμενα (από τους κρίκους της κουρτίνας μέχρι ποδήλατα, τρακτέρ, ρομπότ και ανεμογεννήτριες) χρησιμοποιώντας εργαλεία ΕΛ/ΛΑΚ και τα διαθέτουν ελεύθερα στο διαδίκτυο• κάποιοι χακάρουν και τροποποιούν ήδη υπάρχοντα σχέδια αναβαθμίζοντάς τα ή απλώς προσαρμόζοντάς τα στις δικές τους ανάγκες και κάποιοι δίνουν σε αυτά τα σχέδια υλική υπόσταση χρησιμοποιώντας τρισδιάστατους εκτυπωτές χαμηλού κόστους και ανοικτού κώδικα, όπως οι εκτυπωτές MakerBot, Ultimaker ή ο εκτυπωτής RepRap που μπορεί να αναπαράγει ένα μεγάλο μέρος του εαυτού του.

Οι άνθρωποι πριν τη βιομηχανική παραγωγή, συνήθιζαν να σχεδιάζουν και να παράγουν πολλά από τα εργαλεία και τα προϊόντα τους συλλογικά. Σήμερα, λοιπόν, βλέπουμε αυτό το είδος της κοινωνικής παραγωγής να αναγεννιέται μέσα σε ένα ομότιμο πλαίσιο. Πρωτοβουλίες και εγχειρήματα όπως τα Fab/Media Labs ή τα εκατοντάδες hackerspaces ανά τον κόσμο παρέχουν τη γνώση και την υποδομή για πειραματισμό με πρακτικές ομότιμης παραγωγής στον υλικό κόσμο. Η πτώση του κόστους αλλά και η αύξηση της αποδοτικότητας και της αποτελεσματικότητας των τρισδιάστατων εκτυπωτών θα σημάνει την ευρεία διαθεσιμότητά τους, η οποία με τη σειρά της θα ανοίξει νέους ορίζοντες για την ομότιμη παραγωγή στον υλικό κόσμο. Για παράδειγμα, φανταστείτε κάποιος να κατεβάζει ελεύθερα τα σχέδια –προϊόν συνεργατικής παραγωγής– των τμημάτων μιας ανεμογεννήτριας από ομότιμες πλατφόρμες, και στη συνέχεια μέσω προγραμμάτων ΕΛ/ΛΑΚ και ομότιμα σχεδιασμένων τρισδιάστατων εκτυπωτών, να εκτυπώνει μια ανεμογεννήτρια για την παραγωγή ενέργειας σε μικρή ή και μεγάλη κλίμακα.

<Το πλήθος χακάρει την πληροφορία, τροποποιεί την πληροφορία, μοιράζεται την πληροφορία, ξαναχακάρει, ξανατροποποιεί, ξαναμοιράζεται, κ.ο.κ., και σε λίγο ίσως είναι σε θέση να παράγει προϊόντα, ομότιμα σχεδιασμένα, με υλική υπόσταση. Και τι καταλαβαίνει κανείς έπειτα από όλα αυτά; Ότι το μέλλον είναι περισσότερο πιθανό να το δημιουργήσεις από ότι να το προβλέψεις/>

Η ομότιμη θεωρία, σαν απόπειρα δημιουργίας μιας θεωρίας που επιτρέπει την κατανόηση του ομότιμου κινήματος,  βρίσκεται στη μοναδική θέση να παντρεύει την αξία της ελευθερίας του ατόμου  με τις κύριες αξίες της Αριστεράς, την ισότητα και την αλληλεγγύη. Ψάχνοντας, λοιπόν, μια απάντηση στο ερώτημα με το οποίο άρχισε αυτό το άρθρο, ισχυριζόμαστε πως το ομότιμο κίνημα μας δείχνει το δρόμο.

Εμείς ας συμμετέχουμε σε μια πανδαισία δημιουργίας που δημιουργεί τον κόσμο που θέλει, μέσα στον κόσμο που θέλει να ξεπεράσει

__________________

*ομότιμος -η -ο [με ίση τιμή, ισόβαθμος]

** Ο Βασίλης Κωστάκης (PhD, MSc, MA), οικονομολόγος, είναι επιστημονικός συνεργάτης πανεπιστημιακών και ερευνητικών ιδρυμάτων. Κυκλοφορεί από τις Βορειοδυτικές Εκδόσεις το βιβλίο του “Ομότιμο Μανιφέστο”.

Αναδημοσίευση από: http://www.koutipandoras.gr/?p=25332,