Ελλάδα. Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και τί πρέπει να κάνουμε;

Απαντά ο Κώστας Λάμπος

 

ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ στο TVXS

της  Κρυσταλίας Πατούλη

04:09, 21 Σεπ 2012 |tvxs.gr/node/106459

*

Ποιές αιτίες μας έφεραν ως εδώ και κυρίως τί πρέπει να κάνουμε; είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη στο tvxs, ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών. Σήμερα δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του οικονομικού επιστήμονα, Κώστα Λάμπου. 

*

Επιγραμματικά θα έλεγα πως η κοινωνική ανισότητα είναι η πηγή όλων των δεινών της ανθρωπότητας από τα γεννοφάσκια της μέχρι σήμερα και συνεπώς χωρίς κοινωνική ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία, δικαιοσύνη, ευημερία, δημοκρατία και πολιτισμός. Επειδή όμως αυτό μπορεί να θεωρηθεί γενικό και αφηρημένο θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το διπλό ερώτημα αναλυτικότερα.

Η ευκολότερη απάντηση στο ερώτημα «ποιες αιτίες μας έφεραν ως εδώ» είναι αυτή που η κυρίαρχη αστική ιδεολογία καλλιεργεί, σύμφωνα με την οποία για τη σημερινή τραγική κατάσταση στη χώρα φταίει ‘η κατάρα της ελληνικής φυλής’ που εκφράζεται ως αέναη εμφυλιοπολεμική φαγωμάρα, και οπωσδήποτε φταίει η ‘ανθρώπινη φύση’ που εκφράζεται ως απληστία, ατομισμός και ιδιωτεία. Συνεπίκουρος στην αστική ιδεολογία έρχεται η σκοταδιστική θρησκοληψία σύμφωνα με την οποία η σημερινή απάνθρωπη κατάσταση είναι ‘θέλημα θεού’ ο οποίος μας δοκιμάζει, με την κόλαση των διάφορων εξουσιών, μέχρι να μετανοήσουμε για να μας ανταμείψει στη ‘μεταθανάτιο’ ζωή.

Όμως όλες οι ιδεολογίες όπως και όλες οι θρησκείες εκφράζουν συμφέροντα, οι κυρίαρχες ιδεολογίες-θρησκείες εκφράζουν τα συμφέροντα των κυρίαρχων κοινωνικών τάξεων και του ιερατείου, και κρύβουν από τα θύματά τους την πραγματικότητα πίσω από κούφιες έννοιες όπως «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» με τις οποίες εμπορεύονται την πατρίδα, την πίστη και την οικογένεια για να πλουτίζουν και να εξουσιάζουν την εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα.

Εν τούτοις οι αδικημένοι όλων των εποχών και χωρών και στο βαθμό που κατανοούν την κατάστασή τους ως σκευωρία των εξουσιαστών και του ιερατείου, προσπαθούν να βρουν τις πραγματικές αιτίες των κοινωνικών φαινομένων και γι’ αυτό καταφεύγουν στο διάλογο και στην αναζήτηση της αλήθειας μέσω της απόκτησης της σχετικής γνώσης, από την οποία αναζήτηση προέκυψαν οι διάφορες επιστήμες.

Οι επιστήμες της βιολογίας, της ανθρωπολογίας, της αρχαιολογίας, της κοινωνιολογίας και της ιστορίας, για να σταθούμε μόνο σε αυτές, μας προσφέρουν την επιστημονικά έγκυρη γνώση σύμφωνα με την οποία οι διάφορες μικροκοινωνίες και συνεπώς η ανθρωπότητα για εκατομμύρια χρόνια πορεύτηκε το δρόμο της κοινωνικής ισότητας και μόνο όταν κάποιοι ελάχιστοι κατάφεραν με το ψέμα και με τη βία να ξεχωρίσουν και να καθυποτάξουν την υπόλοιπη κοινωνία στην εξουσία τους η ανθρωπότητα έγινε κομμάτια που συγκρούονται και αλληλοσπαράσσονται στη λογική του απάνθρωπου παραλογισμού που τον ονόμασαν και ‘ανταγωνισμό’, σύμφωνα με τον οποίο «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Έτσι απέναντι στις ιδεολογίες και στους σκοταδιστικούς μύθους ορθώνεται σταδιακά η γνώση και η συνείδηση πως τα κοινωνικά φαινόμενα δεν είναι έργο κανενός υποτιθέμενου θεού ή καμιάς υποτιθέμενης φυλετικής ανωμαλίας και πολύ περισσότερο δεν είναι συνέπεια της ανθρώπινης φύσης η οποία άλλωστε, όπως από την εποχή του Αριστοτέλη είναι γνωστό, προσδιορίζεται ως ιστορικό και όχι ως φυσικό ή μεταφυσικό μέγεθος. Συνεπώς τα κοινωνικά φαινόμενα, ως α, β, γ κοινωνικό πρόβλημα άσκησης εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς με σκοπό τον πλουτισμό των μεν και την εκμετάλλευσή των δε, είναι έργο κάποιων ανθρώπων και όχι όλων των ανθρώπων.

Συνέπεια αυτής της συνειδητοποίησης ήταν οι πολλοί και υπό εκμετάλλευση εξουσιαζόμενοι άνθρωποι να παλεύουν να απαλλαγούν από τους εξουσιαστές-εκμεταλλευτές τους και οι εξουσιαστές-εκμεταλλευτές να ‘νομιμοποιούν’ τα παράνομα και απάνθρωπα συμφέροντά τους και να θωρακίζουν την εξουσία τους με το εκάστοτε ταξικό κράτος και τους μηχανισμούς αποπροσανατολισμού και καταστολής. Αυτός ο αγώνας των μεν εναντίον των δε με τη μορφή της άμυνας ή της επίθεσης οδήγησε την ανθρώπινη ιστορία από τη μια ανισορροπία στην, ανάλογα με τον εκάστοτε συσχετισμό δυνάμεων, επόμενη πρόσκαιρη ισορροπία, μέχρι που φτάσαμε στον 21ο αιώνα.

Η εργαζόμενη ανθρωπότητα μέσα από την αργόσυρτη και βασανιστική της πορεία σμιλεύει το όραμα της κοινωνικής ισότητας, της ειρήνης και του Ανθρωπισμού κάνοντας κάθε φορά ένα βήμα μπροστά με μερικές εξαιρέσεις που τα απάνθρωπα και καταστροφικά ταξικά συμφέροντα των εκάστοτε εξουσιαστών που κατάφεραν να γυρίσουν την ιστορία μερικά χρόνια ή ακόμα και κάμποσους αιώνες πίσω.

Σήμερα η εργαζόμενη ανθρωπότητα βρίσκεται εξαιτίας του απάνθρωπου και καταστροφικού παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού μπροστά σε ένα καινούργιο κρίσιμο σταυροδρόμι και καλείται να επιλέξει μεταξύ ενός καινούργιου μεσαίωνα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας από τη μια και της κοινωνικής απελευθέρωσης με μορφή την Άμεση Δημοκρατία-Αταξική Κοινωνία και περιεχόμενο την Κοινωνική Ισότητα.

Οι εκάστοτε εξουσιαστές και οι πληρωμένοι ντελάληδες, αλλά ακόμα και κορυφαία μυαλά της εκάστοτε εποχής αφόριζαν και συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να αφορίζουν, από άγνοια ή από σκοπιμότητα, τα αιτήματα των εργαζόμενων τάξεων για ένα καλύτερο χωρίς καταπίεση, εκμετάλλευση, πολέμους και πείνα κόσμο, ως ουτοπία και ζορμπαλίκι, αλλά τελικά αυτός ο εκάστοτε καλύτερος κόσμος ξεπερνούσε τα υποκειμενικά και αντικειμενικά εμπόδια και από ‘ουτοπία’ γινόταν πραγματικότητα και στη συνέχεια γινόταν βήμα-βήμα ιστορία για να δώσει τη θέση του σε έναν ακόμα καλύτερο κόσμο.

Αποτέλεσμα αυτής της αέναης πάλης ήταν ο δούλος να γίνει δουλοπάροικος, ο δουλοπάροικος εργάτης και ο σημερινός συλλογικός εργάτης με την έννοια των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να προσπαθεί με τη βοήθεια του, με ανυπολόγιστες θυσίες της εργαζόμενης ανθρωπότητας, αποκτηθέντος και συσσωρευθέντος τεράστιου πνευματικού πλούτου με τη μορφή των επιστημών των τεχνολογιών και του πολιτισμού να κατακτήσει τη θέση που του αξίζει ως ελεύθερος Άνθρωπος μέσα σε μια αυτοπροσδιοριζόμενη αταξική κοινωνία-ανθρωπότητα.

Μετά από αυτή την διακριτικά διατυπωμένη σύντομη ανάλυση για τις αιτίες και την ιστορία της σημερινής απάνθρωπης παγκόσμιας πραγματικότητας μπορούμε να προσεγγίσουμε τις αιτίες της σημερινής τραγικής νεοελληνικής πραγματικότητας.

Προσωπικά δεν συμμερίζομαι τις υποτίθεται αντιπολιτευτικές κραυγές και τους υποτίθεται προοδευτικούς αφορισμούς εναντίον προσώπων και θεσμών του εποικοδομήματος. Όχι βέβαια γιατί δεν έχουν ευθύνες, αλλά γιατί όσες φορές αγνοήθηκε από άγνοια ή από σκοπιμότητα ο ρόλος του οικοδομήματος και το ‘κακό’ χρεώθηκε μόνο σε πρόσωπα και θεσμούς του εποικοδομήματος, δηλαδή στο πολιτικό σύστημα και στο πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του που ασκούν δευτερεύουσας σημασίας δοτή εξουσία για λογαριασμό των ενοίκων και ιδιοκτητών του οικοδομήματος, άλλες τόσες φορές τα πράγματα μένουν στάσιμα αν δεν κάνουν βήμα προς τα πίσω.

Η ιστορία μας διδάσκει πως κάθε φορά που ο ελληνικός λαός αφέθηκε σε τέτοιες λογικές και προχώρησε με την ξερή και τυπική ψήφο του στην αλλαγή των προσώπων, των κομματικών θεσμών ή ακόμα και του ίδιου του πολιτικού συστήματος με την εναλλαγή από ‘βασιλευόμενη δημοκρατία’ σε προεδρική δημοκρατία και από στρατιωτική δικτατορία σε μειοψηφική πολιτική μονοκομματική ή δικομματική κοινοβουλευτική δικτατορία, χωρίς να είναι σε θέση να κατανοήσει το ρόλο και να αγγίξει στον πυρήνα του το κοινωνικοοικονομικό οικοδόμημα, δυστυχώς τα πράγματα για τον κόσμο της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού όχι μόνο δεν άλλαξαν προς το καλύτερο, αλλά εξελίχθηκαν από το κακό στο χειρότερο.

Η λογική κατάληξη όλου αυτού του σισύφειου πολιτικού μύθου είναι τα σημερινά αδιέξοδα που δεν κατασπαράζουν μόνο τα κοινωνικά-υπαρξιακά δικαιώματα των εργαζόμενων και την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας, αλλά απειλούν ευθέως ακόμα και την εθνική ακεραιότητα και την ίδια την υπόσταση της Ελλάδας ως χώρας. Γι’ αυτό θα προσπαθήσω σε συντομία να αναφερθώ στους όρους κυοφορίας και στις στραπάτσες της γέννας αλλά και τις εξέλιξης του νεοελληνικού κράτους.

Σ’ αυτή την προσέγγιση δεν πρέπει να αφήσουμε να μας διαφύγει το γεγονός πως στα πλαίσια της οθωμανικής κατοχής ο δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός είχε τρία σκληρά και εξουσιαστικά αλληλοδιαπλεκόμενα απάνθρωπα αφεντικά, δηλαδή τον τούρκο κατακτητή πασά και σουλτάνο, τον έλληνα φοροεισπράκτορα και στη συνέχεια κοτζάμπαση και τον υψηλόβαθμο ‘ορθόδοξο’ κλήρο. Από το 1535 και μετά ο σουλτάνος για να αυξήσει τον πλούτο και την εξουσία του και να εξασφαλίσει εξωτερικούς συμμάχους παραχωρεί σταδιακά και επιλεκτικά το καθεστώς των διομολογήσεων με το οποίο η οικονομική δραστηριότητα στον υπόδουλο ελλαδικό χώρο εκχωρείται στους Άγγλους και στους Γάλλους.

Από τότε η οικονομικές δομές του ελλαδικού χώρου σταδιακά προσαρμόζονται συμπληρωματικά στις οικονομίες των αναδυόμενων καπιταλιστικών μητροπόλεων και ο υπόδουλος ελλαδικός οικονομικός χώρος μετατρέπεται σε αποικιακό χώρο και στην κυριολεξία σε αγγλογαλλικό προτεκτοράτο με τις ευλογίες της «Μεγάλης Πύλης».

Η άγρια εκμετάλλευση έφερε την απόλυτη εξαθλίωση του ελληνικού λαού και αυτή με τη σειρά της τις δεκάδες ή και εκατοντάδες αγροτικές εξεγέρσεις, μαζί και τα φαινόμενα των ελληνικών παροικιών και του ορεινού ελληνικού χώρου και κοινοτισμού που κράτησαν ζωντανό το όραμα της απελευθέρωσης από τον τούρκικο ζυγό και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου σύγχρονου ελληνικού κράτους. Έτσι φτάσαμε στην επανάσταση του 1821 με στόχο την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση για να απαλλαγεί ο ελληνικός λαός από την τούρκικη κατοχή αλλά και από τους ελέω της εξουσίας του πασά και του σουλτάνου κοτζαμπάσηδες.

Δυστυχώς όμως η επανάσταση του 21 απέτυχε για πολλούς εσωτερικούς και εξωτερικούς λόγους ως κοινωνική, και ως εθνική έμεινε ανολοκλήρωτη γιατί οι αγγλογάλλοι αποικιοκράτες απέτρεψαν την εθνική απελευθέρωση ολόκληρου του ελλαδικού χώρου και περιόρισαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος στο ένα τρίτο του ελλαδικού χώρου και των Ελλήνων.

Ο στόχος τους ήταν να ελέγχουν το νεοελληνικό κράτος, να συνεχίσουν να κρατούν την οικονομία του σε συμπληρωματικό προς τις δικές τους οικονομίες ρόλο, ώστε να παραμείνει προτεκτοράτο και σε κάθε περίπτωση να εμποδίζει ‘την αρκούδα να βρέξει τα πόδια της στη Μεσόγειο’. Για να πετύχουν όλους αυτούς τους στόχους τους έπρεπε να ελέγχουν στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά το νεοσύστατο ελληνικό κράτος και αυτό το κατάφεραν:

• με τα αγγλικά ‘δάνεια ανεξαρτησίας’ που δεν έφτασαν ποτέ στην Ελλάδα εκτός από ένα ελάχιστο ποσοστό τους (20%) που πυροδότησε μάλιστα τον πιο σκληρό εμφύλιο πόλεμο,
• με τις ένοπλες στρατιωτικές δυνάμεις που διατηρούσαν στην περιοχή και παρενέβαιναν κάθε φορά που τα ελληνικά ένοπλα επαναστατικά τμήματα, αλλά και ο δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός διεκδικούσαν λύσεις με στόχο την ανεξαρτησία και τη δικαιοσύνη,
• επιβάλλοντας μάλιστα για βασιλιά τοποτηρητή τους ένα ανδρείκελο με στήριγμα τμήμα του βαυαρικού στρατού και μια στρατιά ξένων αντιβασιλέων, υπουργών και μυστικοσυμβούλων και
• με τη συγκρότηση των κοτζαμπάσηδων σε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα που συγκρούονταν καθ’ υπαγόρευση των προστάτιδων δυνάμεων για να κρατήσουν την Ελλάδα υποχείριό τους.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες το νεοελληνικό κράτος αναγκάζονταν, υπό την πίεση του ελληνικού λαού και παρά την απροθυμία των δοτών ξενόδουλων και κατά κανόνα αγγλόδουλων συντηρητικών κυβερνήσεων, κάθε τόσο να αναλώνεται σε στρατιωτικούς αγώνες για την ολοκλήρωση της επανάστασης του 21 με στόχο την απελευθέρωση των ακόμα υπόδουλων τμημάτων του ελλαδικού χώρου και του Ελληνισμού, πράγμα φυσικά που δεν άφηνε πόρους για την οικονομική, την κοινωνική και την εθνική ανασυγκρότηση.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την επιδρομή των χρυσοκάνθαρων της διασποράς που σε συνεργασία με το ντόπιο μεταπρατικό κεφάλαιο λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας για λογαριασμό του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και φυσικά για το δικό τους παράνομο πλουτισμό τότε θα κατανοήσουμε μερικές ακόμα από τις αιτίες της σημερινής ελληνικής τραγωδίας.

Οι πολλές και συνεχόμενες πολεμικές εμπλοκές καθώς επίσης και ο διαρκής εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των αντιμαχόμενων συντηρητικών και ξενόδουλων μερίδων της άρχουσας τάξης αποδυνάμωναν κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια του εργαζόμενου ελληνικού λαού και οδήγησαν τη χώρα σε πέντε επίσημες πτωχεύσεις.

Ιδιαίτερα ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος που είχε ως αποτέλεσμα τη γερμανική κατοχή (1940-1944) η οποία ισοπέδωσε όλες τις οικονομικές και κοινωνικές υποδομές και αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ελλάδας, γύρισε τη χώρα σε συνθήκες όμοιες με αυτές του τέλους το 19ου αιώνα, όταν οι καπιταλιστικές οικονομίες των άλλων ευρωπαϊκών χωρών κάλπαζαν με στόχο την αύξηση της μερίδας τους στην παγκόσμια καπιταλιστική αγορά, κερδίζοντας συνεχώς βαθμίδες στον διεθνή καταμερισμό της παραγωγής και της εργασίας.

Σε όλη αυτή την ιστορική διαδρομή ο εργαζόμενος ελληνικός λαός συνειδητοποιούσε σταδιακά πως η ρίζα της κακοδαιμονίας του δεν βρίσκεται στον αέρα, δηλαδή στο εποικοδόμημα, αλλά στη ρίζα, στα θεμέλια του καπιταλιστικού οικονομικοκοινωνικού συστήματος, διαδικασία που ενισχύθηκε από την επιτυχία της Οκτωβριανής Επανάστασης, την προοδευτική στροφή της ελληνικής διανόησης κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου και τη δράση των διάφορων Σοσιαλιστικών οργανώσεων και κύρια από τη δράση του Κομμουνιστικού Κόμματος και ανδρώθηκε σε δύναμη εξουσίας κατά τη διάρκεια της παλλαϊκής αντιφασιστικής εθνικής αντίστασης με κύρια έκφρασή της το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ.

Δυστυχώς όμως αυτή η ευκαιρία χάθηκε εξαιτίας της υποταγής της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στις συμφωνίες των «συμμάχων» (Γιάλτα, Λίβανος, Βάρκιζα, Καζέρτα) σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα έπρεπε να συνεχίσει να είναι αγγλικό προτεκτοράτο. Για να συμβεί όμως αυτό θα έπρεπε να συντριβεί το πνεύμα της εθνικής αντίστασης και το όραμα για σοσιαλισμό των εργαζόμενων και για ένα καλύτερο κόσμο. Έτσι φτάσαμε στον καθ’ υπαγόρευση εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε (1946-1949), ο οποίος ολοκλήρωσε την καταστροφή, δίχασε βαθύτατα τον ελληνικό λαό και ανάκοψε κάθε προσπάθεια οικονομικής ανόρθωσης.

Η μεταπολεμική-μετεμφυλιακή πορεία της χώρας, ως αμερικανικό πια προτεκτοράτο, υποκείμενη στο δόγμα «ανήκουμε στη Δύση», στην αντικομουνιστική υστερία των ‘νικητών’ του εμφυλίου και στην τρομοκρατία του αστυνομικού κράτους της Δεξιάς συνέχισε την αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας με αποτέλεσμα την αθρόα μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων εκ των παραγωγικότερων Ελλήνων με αποτέλεσμα την όξυνση των κοινωνικών αγώνων για δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και εθνική ανεξαρτησία.

Η απάντηση της μητρόπολης και των ντόπιων τοποτηρητών της ήταν η αμερικανονατοϊκή στρατιωτική δικτατορία με αποτέλεσμα την οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και κατάληξη την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους. Αυτά τα γεγονότα ακρωτηριάζουν τον ελληνισμό και καταστέλλουν την ορμή του για πρόοδο και συντονισμό του βηματισμού του με τις σύγχρονες εξελίξεις και δυνατότητες.

Η χούντα τελικά καταρρέει κάτω από την πίεση του ελληνικού λαού και την παγκόσμια κατακραυγή και έτσι μπαίνομε με την ‘αλλαγή σκυτάλης’ στην εποχή που ονομάστηκε ‘μεταπολίτευση. 

Ο ελληνικός λαός και σύσσωμος ο ελληνισμός ξαναμαζεύει τα συντρίμμια του, ξαναφρεσκάρει το όραμά του για μια σύγχρονη Ελλάδα σε ένα καλύτερο κόσμο και στρατεύεται στον αγώνα για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία και Κοινωνική Απελευθέρωση με Δημοκρατικές Διαδικασίες. Αλλά ξέχασε ή δεν του είπαν πως αυτές οι αλλαγές δεν είναι υπόθεση του εποικοδομήματος, αλλά της ριζικής αλλαγής του οικοδομήματος μέχρι και την ριζική ξεθεμελίωσή του.

Στο μεταξύ το πολιτικό σύστημα, το εποικοδόμημα με τη μορφή της light αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μεγαλούργησε ως κατοχικός σαράφης με τα παρακάτω θαυμαστά έργα του με τη βοήθεια των οποίων ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας πέρασε κυριολεκτικά στα χέρια μιας νέας ανελέητης υπερεθνικής νεοαποικιοκρατικής-νεοϊμπεριαλιστικής μαφίας η οποία έδρασε με σύστημα και σχέδιο, που το εφάρμοσαν οι ντόπιοι συνεταίροι τους, Ας δούμε μερικά στοιχεία από το σχέδιο λεηλασίας της Ελλάδας:

1.      Οι ‘αγορές του αιώνα’ που έρχονταν και απέρχονταν κάθε χρόνο, όπως η άνοιξη, και προέρχονταν από τοκογλυφικά ‘δάνεια εξυπηρέτησης’ και ανέρχονταν σε δεκάδες δισεκατομμύρια Δραχμές και στη συνέχεια Ευρώ, γεμίζουν την Ελλάδα με τα, συνήθως άχρηστα και μη συμβατά με τις αμυντικές και αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας, αμερικανικά Φάντομ, τα F16 και τα Απάτσι, τα γερμανικά Λέοπαρντ, τις πυραυλάκατες και τα υποβρύχια τύπου 214, ‘που γέρνουν’, τα γαλλικά Μιράζ και τους πυραύλους Εξοσέτ, αλλά και τα σοβιετικά και αργότερα τα ρωσικά αμυντικά-πυραυλικά συστήματα, όπως οι S300, για να κερδοσκοπεί η οικονομία του Βορά και να υπάρχει εργασία και ‘κοινωνική ειρήνη’ στη Μητρόπολη, έδιναν ένα συμπληρωματικό χαρακτήρα στην ελληνική οικονομία που επέτρεπε τη σταδιακή αφαίμαξη της Ελλάδας.

2.      Αν δίπλα στις ‘αγορές του αιώνα’ βάλουμε και τα λεγόμενα μεγάλα και σκανδαλωδώς υπερτιμημένα και υπερκοστολογημένα  έργα, όπως η Εγνατία οδός, το Μετρό της Αθήνας, τη ζεύξη Ρίου-Αντιρρίου και φυσικά τα μεγαλοϊδεατικά έργα της Ολυμπιάδας της Αθήνας, που κι’ αυτά έγιναν με ‘δανεισμό εξυπηρέτησης’, με εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους, αλλά τα περισσότερα εκχωρήθηκαν για μακροχρόνιες εκμεταλλεύσεις σε συνεργαζόμενες αμερικανικές, γαλλικές, γερμανικές, ελβετικές κ.λπ. ιδιωτικές εταιρείες με ελάχιστη μέχρι μηδενική συμμετοχή χάρη στην υπερτιμολόγηση των έργων και της δημιουργικής λογιστικής.

3.      Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφερθούμε και στο colpo grosso του ελληνικού χρηματιστηρίου με το οποίο οι ίδιοι πάντα κύκλοι άδειασαν τις ελληνικές τράπεζες από τη λαϊκή αποταμίευση με πρώτους και κύριους συνεργούς και κράχτες τον τότε έλληνα πρωθυπουργό, τον υπουργό του επί των οικονομικών και τους αχυράνθρωπους ‘τραπεζίτες’ που με τις blue chips-φούσκες και τα περίφημα ‘λαμπρόχαρτα’, παραπλάνησαν συνειδητά και εσκεμμένα τους Έλληνες μικροαποταμιευτές να παίξουν για γίνουν πλούσιοι ή να πάρουν ‘μετοχοδάνεια για να ρεφάρουν’, γιατί τάχα το χρηματιστήριο που ‘εκφράζει τη δυναμική της οικονομίας… και θα ανεβεί στις 7000 ή και περισσότερες μονάδες’, συνέβαλαν στην απόλυτη αφαίμαξη της οικονομίας της χώρας, η ‘σωτηρία’ της οποίας οδηγούσε αναγκαστικά στη χρεοκοπία δηλαδή στην ‘ευρωπαϊκή βοήθεια’ και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

4.      Τέλος και για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της λεηλασίας της Ελλάδας και του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού πρέπει να λάβουμε υπόψη μας την πάγια τακτική της κομπραδόρικης άρχουσας τάξης να μεταφέρει, με τη βοήθεια βέβαια ή την ανοχή του αστικού κράτους και παρακράτους, τα αθεμίτως αποκτηθέντα από υποτιμολογήσεις και υπερτιμολογήσεις και φυσικά από μίζες διαμεσολάβησης και τα με χίλιους τρόπους κλεμμένα εισοδήματά της στις τράπεζες της Ελβετίας και των διάφορων άλλων ‘φορολογικών παραδείσων’, τα οποία σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις ανέρχονται στο ύψος των περίπου 600 δισεκατομμυρίων Ευρώ, τότε δεν θα είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί φτάσαμε ως εδώ, ποιοι χρεοκόπησαν την Ελλάδα και ποιος χρωστάει πόσα, γιατί και σε ποιόν.

Για όλους αυτούς τους λόγους που είναι άρρηκτα δεμένοι με τα συμφέροντα του γεωγραφικού και κοινωνικού Βορά, δηλαδή του Κεφαλαίου, αλλά και για πολύ σημαντικούς επίσης γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς λόγους που έχουν να κάνουν με τα ηγεμονικά σχέδια του Αμερικανισμού (που πήραν αέρα μετά την εθελούσια κατάρρευση της πάλλε ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης) και τα συμφέροντά των ΕΠΑ στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και με τα υποηγεμονικά σχέδια του Νεογερμανισμού για τη γερμανοποίηση της Ευρώπης.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα ‘μπήκε’ με τη βοήθεια της Goldman Sachs, των Γάλλων και Γερμανών ‘φίλων’ της, αλλά και με τις ευλογίες της δημιουργικής λογιστικής και της νόθευσης των στατιστικών των μακροοικονομικών μεγεθών της, σε γνώση βέβαια και με την κάλυψη της Eurostat, στην Ευρωζώνη.

Προφανώς με τον ίδιο τρόπο και για τους ίδιους περίπου λόγους η Ευρωπαϊκή Κοινότητα διευρύνθηκε προς το Νότο και προς την Ανατολή και ‘αναβαθμίστηκε’ σε Ευρωπαϊκή Ένωση και σε Ευρωπαϊκή Ζώνη με το Ευρώ ως κοινό νόμισμα, αλλά χωρίς κοινή δημοσιονομική και οικονομική πολιτική. Αυτή η πολιτική της διεύρυνσης αντί της εμβάθυνσης της ΕΕ βόλευε την καπιταλιστική υπερσυσσώρευση και προφανώς και τα αμερικανικά ηγεμονικά ή συνηγεμονικά σχέδια του ‘γαλογερμανικού άξονα’, που στόχευαν και συνεχίζουν να επιδιώκουν τη διάλυση της ΕΕ, της ΕΖ και την κατάργηση του Ευρώ που εκτόπιζε σταδιακά το δολάριο ως αποθεματικό νόμισμα.

Στο μεταξύ οι ευρωπαϊκές χώρες αναγκάστηκαν να στραφούν προς το φτηνότερο ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, προκαλώντας τις ΕΠΑ που ελέγχουν την παγκόσμια ενεργειακή τράπεζα, δηλαδή την Ευρασία, (Μέση Ανατολή και Περσικό Κόλπο) και οργανώνουν σε συνεργασία με τους τοπικούς αντιδραστικούς άρχοντες του πετρελαίου τον ‘πόλεμο των αγωγών’.

Το αποτέλεσμα όλης αυτής της μεγαλοκαπιταλιστικής φάρσας ήταν ο ήπιος και στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ‘συμμαχικός’ ανταγωνισμός μεταξύ Ευρώπης και ΕΠΑ να μετεξελιχθεί σε ένα ανοιχτό πόλεμο μεταξύ Δολαρίου και Ευρώ.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση κομμένη στα μέτρα του αμερικανισμού κλονίζεται, ο γαλλογερμανικός άξονας υποχωρεί μπροστά στα σχέδια του Νεογερμανισμού και η σοβούσα κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης βγαίνει στην επιφάνεια, με συνέπεια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, το αποφασιστικότερο όργανο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και του αμερικανισμού να αναδειχτεί με πρόταση του Έλληνα Πρωθυπουργού και της Γερμανίδας Καγκελαρίου σε συνδιαχειριστή των ευρωπαϊκών υποθέσεων και σε εταίρο της Ευρωζώνης.

Και επειδή κανένας από τους αχυράνθρωπους πολιτικούς και κανένας από τους ‘σιτιζόμενους στο πρυτανείο’ οικονομολόγους δεν ήθελαν να εκθέσουν τον εργοδότη τους, δηλαδή το καπιταλιστικό σύστημα, για την κρίση, ανακάλυψαν όλοι μαζί ξαφνικά πως για την κρίση φταίει το ‘μαύρο πρόβατο’, δηλαδή η Ελλάδα και συγκεκριμένα το ‘μεγάλο χρέος’ που όλοι αυτοί μαζί δημιούργησαν και γι’ αυτό αποφάνθηκαν πως η Ελλάδα θα έπρεπε να μπει σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης και σε πρόγραμμα λιτότητας που φτάνει μέχρι του βαθμού της κατάλυσης της εθνικής κυριαρχίας και της εξόντωσης των εργαζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο εκφυλισμός του μεταπολιτευτικού κοινωνικού οράματος σε πολιτικό όραμα, η χυδαία ενσωμάτωση του ηγετικού πολιτικού προσωπικού στο καπιταλιστικό οικοδόμημα, το ξεθώριασμα του οράματος για ‘σοσιαλιστικό μετασχηματισμό’, η ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας και τελικά η διαγούμηση του πλούτου της από τους δανειστές της που δόλια τη δάνειζαν για να μην πτωχεύσουν αυτοί και οι χώρες τους.

Το συμπέρασμα είναι πως ο αρχιτέκτονας της τρέχουσας παγκόσμιας κρίσης είναι ο σκληρός πυρήνας του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος στα πλαίσια του οποίου το κεφάλαιο γενικά ρουφάει το αίμα των εργαζόμενων για να μεγαλώσει τα κέρδη και την εξουσία του πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα, αλλά όπου και το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό για να διευκολύνει την καπιταλιστική συσσώρευση-συγκεντροποίηση, για λογαριασμό των σχεδίων του αμερικανισμού για την παγκόσμια ηγεμονία.

Το ξαφνικό ξεπέταγμα της Κίνας ως μεγάλης οικονομικής δύναμης και υποψήφιου ηγεμόνα αναγκάζει το δυτικό καπιταλισμό να κινεζοποιήσει την εργασία για να μπορέσει να προωθήσει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου, να φρενάρει τον κινεζισμό ως όραμα της κρατικομονοπωλιακής καπιταλιστικής Κίνας να διαλύσει την οικονομία της Δύσης και να ηγεμονεύσει για να προλάβει η Δύση να επιβάλει την παγκόσμια ηγεμονία του αμερικανισμού.

Το συμπέρασμα είναι πως η κατάσταση είναι σοβαρή και συνεπώς κάτι πρέπει να κάνουμε.

Κάποιοι μας λένε πως γενικά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Άλλοι πάλι μας λένε πως μπορούν αυτοί να κάνουν τα πάντα για λογαριασμό μας φτάνει να τους δώσουμε τη δύναμή μας, να τους βοηθήσουμε να πάρουν την εξουσία και δεν κατανοούν πως το πρόβλημα της σύγχρονης κοινωνίας δεν είναι να πάρει την καπιταλιστική εξουσία, αλλά να καταργήσει τον καπιταλισμό ως κοινωνική σχέση και μ’ αυτό να καταργήσει κάθε μορφή εξουσίας και να εγκαθιδρύσει σχέσεις αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας που θα πάρουν τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας με περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και την Αταξική Κοινωνία.

Βέβαια το θέμα της κατάργησης του καπιταλισμού ως κοινωνική σχέση καταχρηστικής ιδιοποίησης των μέσων παραγωγής και του κοινωνικού πλούτου και συνεπώς της αντικατάστασής του με την Άμεση Δημοκρατία είναι για πολλούς ένα ταμπού και για άλλους terra incognita, πράγμα που κάνει επιτακτική την ανάγκη ανάδειξής του σε θέμα δημόσιου διαλόγου για να πάψει να είναι ταμπού, άγνωστη χώρα ή ουτοπία μέχρι να γίνει κεντρικό κοινωνικό θέμα της μίζερης καθημερινότητάς μας που μπορούμε και πρέπει να αλλάξουμε.

Αν η έννοια Αριστερά μπορεί να αποκτήσει ένα σύγχρονο περιεχόμενο, ως Αριστερά του 21ου αιώνα, τότε αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από το δημόσιο διάλογο με θέμα την Άμεση Δημοκρατία, την Κοινωνική Ισότητα, την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό που θα απαλλάξει την κοινωνία από όλους τους εξουσιαστικούς μύθους, θα την φέρει σε επαφή με την εκλαϊκευμένη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση και θα την κάνει ικανή να αποφασίσει η ίδια πότε, γιατί και πως θέλει να αυτοκυβερνηθεί, γιατί είναι βέβαιο πως η κοινωνία δεν θέλει να είναι ετεροπροσδιοριζόμενη και αντικείμενο εξουσιασμού και μάλιστα βίαιου.

Αυτή η σύντομη ανάλυση δείχνει πως η τρέχουσα κρίση, δεν είναι παρά μια κρίση παρακμής του καπιταλιστικού συστήματος και συνεπώς από τη στιγμή που το συγκεκριμένο οικονομικό σύστημα, που στηρίζεται πάνω στις οικονομικές, κοινωνικές, περιφερειακές και εθνικές ανισότητες και καταδικάζει το 99% του παγκόσμιου πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση, καταστρέφει τα αναγκαία για τη ζωή οικοσυστήματα του πλανήτη και εξελίσσεται σε ένα παγκόσμιο φασισμό, αυτό το σύστημα δεν έχει λόγο ύπαρξης και η κοινωνία-ανθρωπότητα οφείλουν να το αντικαταστήσουν με ένα νέο σύστημα που θα βάζει τους ανθρώπους, το μέλλον και τον πολιτισμό τους πάνω από τα κέρδη μιας ελίτ που αποτελεί το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Βέβαια το πέρασμα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα σ’ έναν καλύτερο κόσμο δεν είναι εύκολη υπόθεση και προπαντός δεν είναι υπόθεση νέων πολιτικών μεσσιών, νέων ‘ηγετών’, νέων πρωτοποριών και νέων κομμάτων που θα λειτουργήσουν ως εκτόνωση της κοινωνικής αγανάκτησης και ως κολυμβήθρες εξαγνισμού του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλιστικού συστήματος. Και προφανώς στις σημερινές συνθήκες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν είναι υπόθεση ενός μόνο λαού και μιας μόνο χώρας.

Ο καινούργιος καλύτερος κόσμος μπορεί και πρέπει να είναι υπόθεση της κάθε κοινωνίας ξεχωριστά και σε συνδυασμένη και αλληλέγγυα συνεργασία της ανθρωπότητας συνολικά, σε μια διαδικασία από τα κάτω προς τα πάνω που θα ξεκινάει από τον καθένα μας ως συνειδητή προσπάθεια να απαλλαγούμε από τις εξουσιαστικές ιδεολογίες και τους σκοταδιστικούς μύθους και από ότι αυτές εκφράζουν και από όποιον αυτές εκφράζονται.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε ή να αποκτήσουμε τη χαμένη μας Ανθρωπία και Εαυτότητα ως αυτεξούσια άτομα που παύουν να είναι οπαδοί εξουσιομανών ηγετίσκων, ως αυτοπροσδιοριζόμενες συλλογικότητες που παύουν να είναι μπουλούκια τοπικών και κλαδικών τσοπαναραίων, ως αυτοδιευθυνόμενες κοινωνίες που παύουν να είναι ακολουθία δημαγωγών αχυρανθρώπων, κομματικών αξιωματούχων και αντικείμενο εκμετάλλευσης πλουτοκρατών πατριδοκάπηλων, ως έθνη και ως οικουμενικότητα που αγωνίζονται να ντύσουν τη ζωή με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά και να δώσουν πνοή ζωής και προοπτική στον ανθρώπινο πολιτισμό.

Αυτά όλα δεν είναι παρά ένας καινούργιος σύγχρονος διαφωτισμός που θα ξαναζωντανέψει το δημόσιο χώρο και το δημόσιο διάλογο και θα ανοίξει τους ορίζοντες για μια επανάσταση ατομικής, συλλογικής, οικονομικής, κοινωνικής, τοπικής περιφερειακής, εθνικής, οικουμενικής αποκαπιταλιστικοποίησης.

Στην πορεία αυτής της διαδικασίας η γνώση θα γίνεται επίγνωση, όραμα και συνείδηση, απόφαση και αγώνας όλο και περισσότερων ανθρώπων και σταδιακά ο καθένας θα ανακαλύπτει το Εμείς και θα γίνεται συλλογικότητα, οι συλλογικότητες κινήματα και τα πολλά κινήματα θα γίνονται μια συμπαγής και συνειδητή κοινωνική πλειονότητα, η οποία θα μπορεί να αφοπλίσει ιδεολογικά τους μηχανισμούς της εξουσίας, να καταργήσει τους θεσμούς που νομιμοποιούν την ανισότητα, την άδικη, τη σκληρή και απάνθρωπη εξουσία των λίγων πάνω στους πολλούς και να επανοικοιοποιηθεί το σφετερισμένο δικό της πλούτο για τη διασφάλιση της κοινωνικής ισότητας και της καθολικής ευημερίας.

Όπως οι σταγόνες γίνονται ρυάκια, τα ρυάκια παραπόταμοι και οι παραπόταμοι ορμητικά ποτάμια, έτσι και τα κινήματα θα συμπαρασύρουν στην πορεία τους κάθε εμπόδιο στην προσπάθεια της κοινωνίας-ανθρωπότητας να οικοδομήσει ένα σύστημα κοινωνικής ισότητας, ευημερίας, ελευθερίας, δημοκρατίας, ειρήνης και ουμανισμού.

Όλα αυτά δεν είναι γενικότητες και θεωρίες, φαντασιώσεις και ουτοπίες, αλλά η καθημερινή πραγματικότητα σε όλο και περισσότερους χώρους δουλειάς και κατοικίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, όπου ο ένας άνθρωπος διδάσκει τον άλλον και όλοι μαζί διδάσκονται και διδάσκουν τον καθένα τη χαρά της ζωής, την ευτυχία της ελεύθερης δημιουργικότητας και τη δύναμη της ισότιμης συνεργασίας και έτσι ξεπετάγονται νέες μορφές επικοινωνίας, έκφρασης και δράσης, νέα κινήματα που παίρνουν τη σκυτάλη από τα κινήματα των προηγούμενων γενιών για να συνεχιστεί ο αγώνας ενάντια στην εξουσία και το σκοταδισμό των εκμεταλλευτικών ιερατείων.

Όλες οι τεχνοκρατικές συνταγές για ενδοσυστημικές νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές και τριτοτεταρτοδιεθνιστικές λύσεις αποσκοπούν στη διατήρηση του καπιταλισμού με τη μια ή την άλλη μορφή και δεν οδηγούν την ανθρωπότητα παρά στα κρεματόρια, στα γκούλαγκ και στα γκουαντανάμο κι’ από εκεί κατ’ ευθείαν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Οι εργαζόμενοι των περισσότερων χωρών της Λατινικής Αμερικής αφού διαπίστωσαν πως δεν ωφελεί να κάνεις πορείες και να καταλαμβάνεις τις πλατείες και να διαμαρτύρεσαι για τη φτώχεια και την αδικία σε ‘ένα άπληστο ταξικό κράτος, όπως και δεν οδηγεί πουθενά το να κάνεις απεργίες μπροστά στα κλειστά και στα έτοιμα να κλείσουν χρεοκοπημένα εργοστάσια ανίκανων και ‘ανήθικων’ επιχειρηματιών, κατάληξαν μέσα από εργοστασιακές και τοπικές συνελεύσεις, αλλά και μετά από δημόσιο διάλογο στην απόφαση να μπουν μέσα, να καταλάβουν και να λειτουργήσουν μόνοι τους, όπως άλλωστε έκαναν και πριν, τα εργοστάσια.

Οι πρώτες καταλήψεις εργοστασίων, αλλά και άλλων επιχειρήσεων έφεραν τους εργαζόμενους σε σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, αλλά η συμπαράσταση των τοπικών κοινωνιών σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις και η αυτομόληση ενόπλων προς τη μεριά των εργαζόμενων, ανάγκασε τις κυβερνήσεις να αποσύρουν τους ένοπλους. Έτσι οι εργαζόμενοι κέρδισαν χρόνο και κατάφεραν τις πρώτες οικονομικές επιτυχίες, οι οποίες έδωσαν θάρρος και σε άλλους και βρήκαν γρήγορα και άλλους μιμητές και έγιναν σύντομα χιλιάδες με αποτέλεσμα τα αυτοδιαχειριζόμενα εργοστάσια να προχωρήσουν σε διεθνείς συνεργασίες που συντονίζονται από δικά τους διεθνή δίκτυα αλληλεγγύης, διεύρυνσης, εμβάθυνσης και κατοχύρωσης του συστήματος της αυτοδιαχείρισης.

Η Λατινική Αμερική σήμερα αποτελεί ένα εργαστήρι της κοινωνίας του μέλλοντος και ταυτόχρονα ένα ζωντανό παράδειγμα για το τι πρέπει να γίνει στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο. Στο βαθμό που αυτή η καταλυτική παρέμβαση στις κοινωνικές διεργασίες γίνει υπόθεση όλων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, στον ίδιο βαθμό θα χάνει έδαφος η καπιταλιστική λογική, ιδεολογία και εξουσία και ο καινούργιος καλύτερος κόσμος θα γίνεται πραγματικότητα.

Η οικονομική εξόντωση του εργαζόμενου ελληνικού λαού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τον αστικό κοινοβουλευτισμό γιατί αυτά είναι όργανα του κεφαλαίου που τελικά λειτουργούν στην κατεύθυνση της αποδυνάμωσης της Ελλάδας, η γεωστρατηγική σημασία της οποίας αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον έλεγχο της παραγωγής και μεταφοράς πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη προκειμένου να διατηρηθεί ο έλεγχός της από τον αμερικανισμό και να εξουδετερωθεί η επιρροή της Ρωσίας πάνω στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Είναι η ώρα της ελληνικής κοινωνίας, των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, να πάψουν να ποδηγετούνται, να αυτομαστιγώνονται και να μοιρολατρούν και να συνειδητοποιήσουν πως το Σήμερα και το Αύριο της Χώρας βρίσκεται στα χέρια τους, γι’ αυτό ας τα απλώσουν για να το πάρουν, όπως άλλωστε έκαναν πολλές φορές στην ιστορική διαδρομή αυτής της χώρας, γιατί αν δεν το κάνουν αυτές οι δυνάμεις θα το κάνουν και πάλι τα παρακρατικά ‘τάγματα εφόδου’ για λογαριασμό της Νέας Τάξης Πραγμάτων που θα είναι χειρότερη από την παλιά.

Και επειδή η κρίση δεν είναι ελληνική, αλλά ευρωπαϊκή και παγκόσμια και κύρια καπιταλιστική και συνεπώς τα ίδια κοινωνικά προβλήματα αντιμετωπίζουν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό και οι άλλοι λαοί, είναι βέβαιο πως όποια κοινωνία κάνει την αρχή για την κατάργηση του καπιταλισμού και την κοινωνική και εθνική αυτοδιάθεσή της είναι βέβαιο πως σ’ αυτή την προσπάθειά της δεν θα μείνει μόνη.

Το πρόβλημα είναι να νικήσουμε το φόβο ή/και το πάθος της εξουσίας, να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση που οδηγεί στην κοινωνική αδράνεια και να αναδειχτούμε ως κοινωνία σε υποκείμενο της δικής μας απελευθέρωσης και σε αρχιτέκτονα οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου που σήμερα, στον 21ο αιώνα δεν είναι μόνο αναγκαίος αλλά και εφικτός.-

---

*Ο Κώστας Λάμπος είναι Δρ. της Σχολής Οικονομικών Επιστημών του Freie Universität Berlin. Έχει διδάξει στην ΑΒΣΘ (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και στο ΤΕΙ Αθήνας. Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα στα ελληνικά, στα γερμανικά και στα αγγλικά, καθώς και τα βιβλία:

"Abhaengigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung darkestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands", R.G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981-

"Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας", Αιχμή,1983

- "Συνεταιρισμοί και ανάπτυξη" (Kοχλίας, 1986, Ηλίανθος, 1996 και Δαρδανός-Τυπωθήτω, 2000

- "Από την κρίση στην υπέρβαση του ελληνικού περιφερειακού καπιταλισμού", Αιχμή, 1988.

- "Συντεταγμένες εθνικής αγροτικής αγροτικής ανασυγκρότησης", Ηλίανθος, 1991.

- "Εισαγωγή στον οικονομικό προγραμματισμό", Ηλίανθος, 1996.

- "Η ζεύξη Ρίου Αντιρρίου και οι εχθροί της ανάπτυξης", Αθήνα 1992 και 1993

- "Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του φόβου και της παρακμής", Παπαζήσης, 2009.

- "Άμεση δημοκρατία και αταξική κοινωνία: Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητα προς την κοινωνική ισότητα και τον ουμανισμό", Νησίδες, 2012.

http://tvxs.gr/news/ti-na-kanoyme/ti-prepei-na-kanoyme-apanta-o-kostas-lampos

Αστικός κοινοβουλευτισμός και Δημοκρατία a la foie gras

Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία 

και τον Ουμανισμό

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Αστικός κοινοβουλευτισμός

και

Δημοκρατία a la foie gras

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Όσο η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει διάθεση για αυτονομία,

δεν μπορεί να σωθεί, διότι δεν θέλει να σωθεί από μόνη της,

να πάρει τις τύχες της στα χέρια της. Όσο θα αναθέτει τη σωτηρία της

σε κομματικούς και εκκλησιαστικούς ποιμένες, θέτοντας τον εαυτό της

σε κατάσταση ποιμνίου, κομματικού και εκκλησιαστικού, τόσο τα ποίμνια

το μόνο που θα μπορούν να διεκδικήσουν θα είναι οι καλύτερες συνθήκες

σφαγής – αυτό είναι άλλωστε το μόνο που προσφέρουν σίγουρα οι

κομματικοί και εκκλησιαστικοί ποιμένες»

Γιώργος Οικονόμου[1]

Ο Ελληνικός Λαός άκουσε κατά την προεκλογική διαδικασία των εκλογών της 6^ης Μάη 2012 την πρόθεση του ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει «αριστερή κυβέρνηση» και του έδωσε τη δυνατότητα να το επιχειρήσει και μάλιστα με τη συνεργασία της Δημοκρατικής Αριστεράς, αλλά και με τη στήριξη ή και ανοχή του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας που βρίσκονταν στο καναβάτσο και έτρεμαν τη λαϊκή οργή και μια νέα προσφυγή στις κάλπες. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν αξιοποίησε την ευκαιρία είτε γιατί εθισμένος στη βολική αντιπολίτευση έπαθε πολιτικό σοκ[2] μπροστά στις κυβερνητικές ευθύνες, είτε από βοναπαρτική πολιτική πλεονεξία του «όλα ή τίποτα», πράγμα που οδήγησε στις εκλογές της 17^ης Ιουνίου 2012, εξέλιξη που του τη χρέωσαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι και σε μεγάλο βαθμό και το εκλογικό σώμα.

Με την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να κατανοήσει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού, οι πολιτικές δυνάμεις του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού, που χορεύουν στο ρυθμό της ορχήστρας των 'ανδρών με τα μαύρα κοστούμια', βρήκαν την ευκαιρία να ανασυνταχθούν και με τη βοήθεια όλων των ‘θεών και δαιμόνων’ του παγκόσμιου καπιταλισμού κατάφεραν να αποτρέψουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση που θα του έδινε την ηγεμονική δυνατότητα να σχηματίσει αυτοδύναμη και μάλιστα ‘αριστερή’ κυβέρνηση.

Κατά την προεκλογική διαδικασία με ορίζοντα τις εκλογές της 17 Ιούνη 2012, κατά την οποία η σύγκρουση μετεξελίχθηκε από επαρχιακή σύγκρουση μεταξύ ‘μνημονιακών και αντιμνημονιακών’, σε σύγκρουση μεταξύ ‘Ευρώ και Δραχμής’ και κατά ένα σουρεαλιστικό τρόπο σε σύγκρουση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ευρωζώνης ή Ευρωπαϊκής Ένωσης και για κάποιους σε σύγκρουση μεταξύ ‘Ελλάδας και Κόσμου’. Αυτή η εξέλιξη προφανώς δεν ήταν επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ κάτι άλλωστε που ήταν ανώτερο και των δυνάμεών του, αλλά ήταν η επιλογή-παγίδα του σκληρού πυρήνα του ηγεμονικού κεφάλαιου με δυό στόχους. Ο ένας ήταν να φρενάρουν τον ανατρεπτικό ενθουσιασμό του Ελληνικού Λαού και να του κόψουν τη φόρα για ‘αριστερή’ κυβέρνηση, όπως αυτός την εννοεί, και ο άλλος λόγος είναι για να δαμάσουν το ΣΥΡΙΖΑ και να τον προσγειώσουν να αρκεστεί στο ρόλο του ‘αριστερού διαχειριστή’ του κεφαλαίου, πράγμα άλλωστε που μερικά κορυφαία στελέχη του φάνηκαν με κάποιες ουσιαστικές διαφοροποιήσεις να αντιλαμβάνονται και να αποδέχονται. Το σύστημα δεν φοβήθηκε το ΣΥΡΙΖΑ που πολιτεύεται με κεϋνσιανές θεωρίες και σοσιαλδημοκρατικά γιατροσόφια για τη θεραπεία του καπιταλισμού, αλλά τον κόσμο που στο όνομα της ‘αριστερής κυβέρνησης’ μεγάλωνε τις αντικαπιταλιστικές προσδοκίες του και δεν θα μπορούσε να ελεγχθεί, γι’ αυτό κράτησε το ΣΥΡΙΖΑ στη αντιπολίτευση για να μετεξελιχθεί από κατά φαντασία, ή από εκλογική σκοπιμότητα επαναστάτης σε ρεαλιστή ‘αριστερό’ διαχειριστή του κεφαλαίου[3].

Αλλά ας δούμε πως κατάφερε το σύστημα να συνέλθει από τη λαϊκή κατραπακιά της 6^ης Μάη, να ανασυντάξει τις δυνάμεις του, να κηδέψει το όραμα για μια ‘αριστερή κυβέρνηση’ που αυτοκτόνησε σύριζα και στο τσάκα-τσάκα να γιορτάσει τα «40ημερα» με τη συγκρότηση κυβέρνησης του συντηρητικού ‘ευρωπαϊκού μετώπου’. Για να κατανοήσουμε γιατί μας ήρθε ο ουρανός σφοντύλι θα πρέπει να βάλουμε μπροστά μας την εικόνα μιας Νέας Δημοκρατίας που από το τριάντατόσο % των προηγούμενων εκλογών του 2009 κατρακύλησε στο 18% και κάτι, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ από το 4,6% εκτινάσσεται στο 16% και κάτι. Με τη νέα προσφυγή στις κάλπες της 17^ης Ιούνη, όλοι περίμεναν πως με τη φόρα που έχει πάρει ο Ελληνικός Λαός, η μικρή διαφορά των 2 ποσοστιαίων μονάδων που χώριζε το πρώτο από το δεύτερο κόμμα, θα αντιστρέφονταν, και μάλιστα στο πολλαπλάσιο, εξαιτίας της συντριπτικής κατάρρευσης της ΝΔ και της ραγδαίας δυναμικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ με αποτέλεσμα ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι πρώτο κόμμα και να συγκροτήσει την ‘αριστερή’ κυβέρνησή του. Πράγμα όμως που δεν συνέβει. Αντίθετα μάλιστα . Η σειρά επιτυχίας δεν άλλαξε και η διαφορά διευρύνθηκε, οριακά βέβαια, αλλά υπέρ της ΝΔ. Γιατί όμως; Γιατί ανακόπηκε η ανατρεπτική ορμή του εκλογικού σώματος και ποια δύναμη, ή καλύτερα ποιών η αδυναμία, ‘ανάστησε το νεκρό Λάζαρο’;

Αυτό το ερώτημα θα προσπαθήσω να το απαντήσω με αναφορά στην ιστορία του τρόπου παραγωγής του Φουά γκρα[4]. Το εκλογικό αποτέλεσμα που θέλει κάθε φορά να βγάλει το σύστημα μοιάζει πολύ με τη διαδικασία του καπιταλιστή που παράγει Φουά γκρα.

Συνεπώς η νίκη της ΝΔ στις εκλογές της 17^ης Ιούνη 2012 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το πολιτικό Φουά γκρα της παγκόσμιας πολιτικής ελίτ, που βρίσκεται στην υπηρεσία της Α.Μ. του ηγεμονικού Κεφαλαίου της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης[5]. Γι’ αυτό άλλωστε έκαναν όλοι οι πολιτικοί αχυράνθρωποι του πλανήτη, του πλανητάρχη μη εξαιρουμένου, ότι μπορούσαν για να τρομοκρατήσουν τον Ελληνικό Λαό και μόλις έβγαλαν το πολιτικό Φουα γκρά τους ανάσαναν, γιατί έτσι αποσοβήθηκε τάχα η καταστροφή του παγκόσμιου συστήματος της αγοράς, ικανοποιήθηκαν τα αφεντικά τους και βεβαίως δεν θα λείψει από το τραπέζι τους το καθημερινό Φουά γκρα τους. Αυτή η συμπεριφορά της παγκόσμιας ελίτ να κατασυκοφαντεί μια ολόκληρη χώρα και ένα Λαό με την ιστορία του Ελληνικού Λαού και να τρομοκρατεί μια αριθμητικά τόσο μικρή κοινωνία δείχνει αφ’ ενός την αχίλλεια φτέρνα του παγκόσμιου καπιταλισμού και αφ’ ετέρου την τεράστια δύναμη που μπορεί να αποκτήσει και η πιο μικρή χώρα αν αποφασίσει να αντισταθεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό με όπλο της το όραμα της αριστερής κοινωνίας για κοινωνική ισότητα.

Φουά γκρά (foie gras) σημαίνει "λιπαρό συκώτι" και παράγεται από πάπιες ή χήνες. Πρόκειται για μια πανάκριβη θρεπτική λιχουδιά για λίγους, όπως ακριβώς είναι και η αστική δημοκρατία, ένα σύστημα για κεφαλαιοκράτες και εξουσιαστές. Ο τρόπος που παράγεται είναι φρικιαστικός, γιατί τα πτηνά ταΐζονται μηχανικά και βίαια ‘μέχρι σκασμού’ με στόχο να εμπλουτιστεί το συκώτι τους με λίπος και να αυξηθεί σε μέγεθος και βάρος μέχρι και δέκα φορές πάνω από το κανονικό του μέγεθος[6]. Αυτό συμβαίνει στις ‘σύγχρονες’ μονάδες παραγωγής μεγάλων ποσοτήτων Φουά γκρα. Σύμφωνα με την παράδοση πέρα από τη μέθοδο βίαιου υπερταΐσματος εφαρμόζεται και ο εγκλεισμός των πτηνών σε περιορισμένο χώρο στον οποίο αυτά  κατατρομοκρατούνται με τη βοήθεια ειδικών εκκωφαντικών θορύβων και ζουν σε συνθήκες ακραίου φόβου και αγωνίας θανάτου μέχρι να πρηστεί αρκετά το συκώτι τους.

Αν βάλουμε στη θέση του Φουά γκρα το επιδιωκόμενο εκλογικό αποτέλεσμα, στη θέση των μονάδων παραγωγής Φουά γκρα, τα πολιτικά κόμματα του αστικού κοινοβουλίου, στη θέση των πτηνών που αποτελούν την ‘πρώτη ύλη’ παραγωγής Φουά γκρα, τους ψηφοφόρους, στη θέση της 'κατάλληλης τροφής', την σκόπιμα αποπροσανατολιστική γνώση και στη θέση των θορύβων τα κομματικά συνθήματα φόβου, τους τραμπουκισμούς και τις ιαχές των κομματικών ταλιμπάν και τις απειλές, τότε θα κατανοήσουμε γιατί το σύστημα του καπιταλισμού δημιουργεί, κάθε φορά που στήνει εκλογές, αντίστοιχες συνθήκες και μας ταΐζει με συγκεκριμένη 'γνώση' και σε συνθήκες κατατρομοκράτησης και ακραίου φόβου με στόχο να μας φέρει σε απόγνωση, τότε θα καταλάβουμε πως για τον καπιταλισμό οι εργαζόμενοι άνθρωποι, οι οπαδοί και ψηφοφόροι, δεν μετράνε παρά σαν δύναμη παραγωγής πλούτου και σαν πρώτη ύλη παραγωγής του επιθυμητού εκλογικού αποτελέσματος που αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση των εγκλημάτων που διαπράττει το σύστημα σε βάρος της Φύσης, της  κοινωνίας, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Αυτή είναι η τακτική του καπιταλισμού και του πολιτικού του συστήματος, δηλαδή του αστικού κοινοβουλευτισμού, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση των κομμάτων ο σκοπός των οποίων είναι να ζαλίσουν, να πρήξουν το συκώτι και να θολώσουν τα μυαλά των ψηφοφόρων, μέχρι να επιτύχουν το εκλογικό αποτέλεσμα που βολεύει την εξουσία του. Θέση για άτομα και συλλογικότητες που δεν δέχονται να γίνουν μαριονέτες και κόμματα του κοινοβουλευτικού παραλόγου και να παίξουν το παιχνίδι της παραπλάνησης, της κατατρομοκράτησης και της τεχνητής διάσπασης της εργαζόμενης κοινωνίας και συνεπώς να συμβάλλουν στη μετατροπή των ανθρώπων σε αλλοτριωμένους οπαδούς και σε ‘κοινωνικές πάπιες’ δεν προβλέπεται, δεν είναι επιθυμητή και επιπλέον, ως ‘εχθρική και επικίνδυνη’ τιμωρείται με κάθε πρόσφορο τρόπο.

Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που μας διδάσκει πως ο κομματικός ανταγωνισμός στο αστικό κοινοβούλιο αντανακλά τον θανάσιμο ανταγωνισμό μεταξύ των καπιταλιστών και εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου σε βάρος των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, διαιρώντας και αποπροσανατολίζοντας την εργαζόμενη κοινωνία τα συμφέροντα της οποίας είναι κοινά και αδιαίρετα. Το κομματικό πολιτικό σύστημα λειτουργεί κύρια ως διαμεσολαβητής μεταξύ των διαφορετικών ανταγωνιζόμενων κατηγοριών του κεφαλαίου, και μόνο δευτερευόντως μεταξύ του Κεφαλαίου και της εργαζόμενης κοινωνίας συνολικά, με αποτέλεσμα η κοινωνία να χάνει, με τη βοήθεια των σκοταδιστικών, των εκπαιδευτικών, των προπαγανδιστικών και λοιπών εξουσιαστικών ιερατείων, το πραγματικό περιεχόμενο του κομματικού ανταγωνισμού και να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση πως αυτός ο ανταγωνισμός γίνεται προς όφελός του "πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου" 'κυρίαρχου για μια μέρα λαού'[7]. Γι’ αυτό όλα τα πολιτικά κόμματα ‘αγωνίζονται’ ανταγωνιζόμενα για τη σωτηρία του κοινοβουλευτικού συστήματος, για τη βελτίωση της ‘Δημοκρατίας μας’, εννοώντας προφανώς την αστική δημοκρατία, δηλαδή τη δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία, ‘για περισσότερες θέσεις εργασίας’ και ‘για καλύτερα μεροκάματα’, αλλά κανένα δεν τόλμησε να αμφισβητήσει τη φύση και τη θέση, το ρόλο και την εξουσία του Κεφαλαίου και πολύ περισσότερο κανένα δεν τόλμησε να μιλήσει για το ρόλο της κοινωνίας και για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση, για την Άμεση Δημοκρατία, κι’ αυτό γιατί για το καπιταλιστικό σύστημα αυτές είναι έννοιες απαγορευμένες για το πολιτικό υπηρετικό προσωπικό του. Η ιδεολογική διαφοροποίηση των πολιτικών κομμάτων υπαγορεύεται τόσο από το γεγονός πως το καθένα εκφράζει τα συμφέροντα διαφορετικής ομάδας καπιταλιστικών και εξουσιαστικών κύκλων, όσο και από την ανάγκη να γίνονται πιστευτά από το εκλογικό σώμα και να διασπούν τους εργαζόμενους σε ακροδεξιούς, δεξιούς, κεντροδεξιούς, κεντροαριστερούς, ‘αριστερούς’ και ακροαριστερούς οπαδούς. Αυτό όμως σημαίνει πως τα πολιτικά κόμματα στον καπιταλισμό δεν είναι παρά μηχανισμοί ‘παπιοποίησης’ και ‘χηνοποίησης’ των εργαζόμενων ανθρώπων, δραστηριότητα που εκφράζεται σε εκλογικά ποσοστά με λάφυρο την κυβερνητική εξουσία για όσο διάστημα το κάθε κόμμα διατηρεί τα εκλογικά ποσοστά του πρώτου, του ‘νικητή’, γιατί η συμμετοχή στην πολιτική εξουσία του καπιταλισμού είναι ανάλογη με το ποσοστό κοινωνίας που το κάθε κόμμα καταφέρνει να παραπλανήσει. Με άλλα λόγια ο καπιταλισμός θα υπάρχει όσο η κοινωνία θα πείθεται, θα αναγκάζεται και θα αποδέχεται να «κάνει την πάπια»

Οι κοινωνίες και η Ελληνική κοινωνία ιδιαίτερα, φαίνεται να συνειδητοποιούν σταδιακά, ακόμα κι’ αν αυτό προς το παρόν και συγκυριακά εκφράζεται με λάθος τρόπο, ή από σκοπιμότητα και από λάθος φορείς, πως στη μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας έχουν διαμορφωθεί οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για να πάψουν οι κοινωνίες να «κάνουν την πάπια» και να απαλλαγούν από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και από το συμπλήρωμά του, το αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα και στη θέση τους να οικοδομήσουν μια κοινωνία της ισότητας, της ισηγορίας, της ισοπολιτείας, της ισονομίας και κατά συνέπεια της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, δηλαδή της Άμεσης Δημοκρατίας, με στόχο την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[8].

Τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα προς αυτή τη γνήσια  αντικαπιταλιστική κατεύθυνση δείχνουν, γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο πως με την εμφάνισή τους, το καπιταλιστικό σύστημα έτρεξε να τα καπελώσει και μέσω της χειραγώγησης της δυσαρέσκειας να τα ευνουχίσει με σκοπό να τα εντάξει στα υφιστάμενα, ή στα "νέα" συστημικά πολιτικά κόμματα , πράγμα που επιβεβαιώνεται και από την τρέχουσα αναδιάταξη του κομματικού τοπίου. Το σκηνικό της πολιτικής παραπλάνησης και τρομοκρατίας που στήθηκε στις δυό τελευταίες εκλογές δείχνει πως τα νέα κοινωνικά κινήματα αποτελούν τη μοναδική απειλή για το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και γι’ αυτό το σύστημα προσπαθεί, δίπλα στο ανίσχυρο να τα αναχαιτίσει καπιταλιστικό κράτος, να οργανώσει το συμπλήρωμά του, δηλαδή το ημιπαράνομο και τώρα ημινόμιμο φασιστικό παρακράτος.

Είναι γεγονός πως η χώρα και η Ευρώπη και μαζί της η Ανθρωπότητα ολόκληρη, μπήκε σε μια καινούργια φάση κατά την οποία τα νέα κοινωνικά κινήματα θα αποστασιοποιούνται σταδιακά από κάθε ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική έκφραση του καπιταλιστικού συστήματος και του συμπληρώματός του, τον αστικό κοινοβουλευτισμό, διεκδικώντας την αυτόνομη και αυτενεργό παρουσία τους με στόχο την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη αντικαπιταλιστική δράση με κατεύθυνση την πραγματική εξωσυστημική αριστεροποίηση της κοινωνίας συνολικά. «Η οριζόντια αντι-ιεραρχική και αδιαμεσολάβητη σύνδεση, συντονισμός και αλληλεγγύη όλου αυτού του «αστερισμού» κοινοτήτων και συλλογικοτήτων, κινημάτων και δράσεων, κοινωνικών δομών και αντιθεσμών, που στηρίζονται στην καθημερινή άμεση πράξη εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι δεν περιμένουν την ‘κατάλληλη ώρα’ και τον ‘κατάλληλο συσχετισμό’, θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιβιώσουμε αλλάζοντας τη ζωή μας και να ζήσουμε υπερβαίνοντας την επιβίωση. Επανασυστήνοντας έναν διαφορετικού τύπου κοινωνικό δεσμό, ικανό να αναπτύξει και να προστατεύσει μια ζωή άξια να βιωθεί, πέρα από τη “γυμνή ζωή” της επιβίωσης και εν τέλει την καταστροφή της ζωής που επιφυλάσσουν ως μέλλον μας»[9]. 
 Η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα, με καταλύτη τα νέα κοινωνικά κινήματα, αυτοαριστεροποιείται-ωριμάζει σταδιακά και από κάποιο βαθμό ωριμότητας και μετά δεν θα χρειάζεται μεσσίες, σωτήρες, ψευτοεπαναστατικές πρωτοπορίες, ‘αριστερούς’ διαμεσολαβητές και ‘αριστερά’ συστημικά κόμματα για να την εκφράσουν, γιατί θα είναι η ίδια μια συμπαγής αριστερή δύναμη ικανή να αποκαπιταλιστικοποιηθεί, να απελευθερωθεί και να διεκδικήσει την πραγματοποίηση του πανάρχαιου, μόνιμου, πάντα επίκαιρου και τον 21^ο αιώνα εφικτού οράματός της για κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία καμιά ελευθερία, πέρα από αυτήν των εξουσιαστών, καμιά ειρήνη, πέρα από αυτή των πολεμοκάπηλων και καμιά ευημερία, πέρα από αυτή των εκμεταλλευτών δεν μπορεί να υπάρξει. Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Ένας καλύτερος κόσμος είναι εδώ και καμιά δύναμη δεν θα αποτρέψει την ολοκλήρωσή του.

Χαϊδάρι, 18 Ιούνη 2012

---

[1] Οικονόμου Γιώργος, Τα αδιέξοδα των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού, στο περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 38/Μάης 2012.

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Το σοκ του ΣΥΡΙΖΑ, στο περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 38/Μάης 2012 καθώς επίσης και σε δεκάδες ιστότοπους του διαδικτύου (http://epithesh.blogspot.gr/2012/05/v-behaviorurldefaultvmlo.html, )

[3] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Αριστερή διαχείριση του κεφαλαίου ή αυτοδιαχείριση της αριστερής κοινωνίας;, http://epithesh.blogspot.gr/2012/06/blog-post_12.html, (υπό δημοσίευση στο περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ).

[4] ΝΤΡΟΠΗ. ΞΕΡΕΤΕ ΠΩΣ ΠΑΡΑΓΕΤΕ ΤΟ ΦΟΥΑΓΚΡΑ (FOIE GRAS)? http://www.pamepreveza.gr/Blog/Blogs/tabid/218/articleType/ArticleView/articleId/9082/---FOIE-GRAS-.aspx,

[5]  Βλέπε Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[6] «Φουά-γκρα, είναι ο γαλλικός όρος για το «λιπώδες ήπαρ", που είναι το προϊόν ακραίας σκληρότητας ανθρώπων απέναντι στα ζώα. Είναι το πρησμένο, ασθενές συκώτι πάπιας ή χήνας που τρέφονται βίαια μόνο μέχρι το σημείο του θανάτου τους πριν από τη σφαγή. Τα πτηνά υποφέρουν τρομερά, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τη διαδικασία του βίαιου θηλασμού. Σε λίγες μόνο εβδομάδες, το συκώτι τους πρήζεται έως και δέκα φορές πάνω από το κανονικό μέγεθος του και τα πουλιά ούτε καν μπορούν να σταθούν, να περπατήσουν ή ακόμα και να αναπνεύσουν. Σε αυτό το σημείο, θανατώνονται και τα συκώτια τους πωλούνται ως "γκουρμέ"», βλέπε, Η αλήθεια του Φουά γκρα: http://paratolmo.blogspot.gr/2010/07/blog-post.html,

[7] Λάμπος Κώστας, Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη, (http://www.infonewhumanism.blogspot.gr/2012/04/blog-post_19.html και στο περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 37/Απρίλη 2012,

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

[9] Χαριτάκης Κώστας, Πέρα από τις εκλογές, Εφημερίδα ΔΡΑΣΗ,  http://efimeridadrasi.blogspot.gr/

ΑΥΡΙΟ ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΧΘΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΘΕΣ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ,

ΓΙΑ 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ,

ΓΙΑ 

ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΚΑΙ ΓΙΑ

ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ


 

Πέρα από τις εκλογές;

 

Του Κώστα Χαριτάκη*

 

Έχει νόημα, άραγε, να συζητάμε λίγες μέρες πριν τις εκλογές, με θέμα “πέρα από τις εκλογές”; Πολλοί θεωρούν περιττή πολυτέλεια ή εγκληματική αφέλεια μια τέτοια συζήτηση. Κατηγορούν, μάλιστα, όσους αρνούνται να σκεφτούν και να πράξουν με τους όρους της “εκλογικής ατζέντας” ότι εγκαταλείπουν την “Πολιτική”, για θολές, αποσπασμένες από την πραγματικότητα, θεωρητικές φλυαρίες...

Αν όμως, όπως λένε ορισμένες ψυχαναλυτικές θεωρίες, η πραγματική “πραγματικότητα” είναι το “απωθημένο”, το “ακατανόμαστο”, αυτό που πρέπει να κρυφτεί βαθιά μέσα στην “πραγματικότητα”, ακριβώς για να μπορέσει αυτή να συνεχίσει να λειτουργεί ομαλά, τότε μήπως αυτές οι “θεωρητικές φλυαρίες” που αποσκοπούν να σκάψουν κάτω από την επιφάνεια, να εξορύξουν αυτό που δεν λέγεται και να κονιορτοποιήσουν τις συνήθεις “αυτονόητες παραδοχές”, βρίσκονται τελικά πιο κοντά στην πραγματικότητα;

Για παράδειγμα, οι αγωνίες, οι προσδοκίες, οι απαιτήσεις, με τις οποίες έχει επενδυθεί η μεθαυριανή εκλογική μάχη μήπως αποτελούν μορφές συγκάλυψης και “εξομάλυνσης” των πραγματικών ερωτημάτων που διακυβεύονται αυτή την εποχή; Δεν εννοώ ότι δεν είναι υπαρκτές για κάθε ξεχωριστό άνθρωπο που τις προβάλλει στην εκλογική επιτυχία του ενός ή άλλου κόμματος, αλλά το ότι η συνολική λειτουργία αυτής της προβολής είναι πρωτίστως μια κατεργασία των ανησυχητικών σκέψεων ώστε να κλείσει το τραύμα της κοινωνικής καταστροφής που ζούμε, με όρους επιστροφής σε μια “ομαλότητα” που θα μας επιτρέψει εντέλει να ζούμε, λίγο πολύ, όπως ζούσαμε.

Η εκλογική διαδικασία, και η πολιτική όταν ορίζεται με κέντρο την αντιπροσώπευση και τη διάταξη των κομματικών σχηματισμών, είναι ο κατεξοχήν μηχανισμός “προφύλαξής” μας από το “αδύνατο”, ο μηχανισμός επαναφοράς μας στο “δυνατό”, στο ρεαλισμό των κυβερνητικών λύσεων διαχείρισης της υπάρχουσας κατάστασης, ακριβώς για να αποφύγουμε το τραύμα της συνάντησής μας με το χάος του “αδύνατου”.

Δεν είναι τυχαίο ότι προμετωπίδα όλων των κομματικών σχηματισμών είναι ότι “αυτοί” μπορούν να διαχειριστούν τις καταστάσεις. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, ότι δε θα βρεθούμε στη δίνη του “απρόβλεπτου” που συνιστά το “αδύνατο”. Είναι ο εξορθολογισμός των βαθύτερων ανησυχιών μας, σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο ορθολογισμού που υπηρετεί τη συνέχιση της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων, κι ακόμη περισσότερο, η καταστολή των ερωτοτροπιών μας με το “αδύνατο”.

Και να ποιο είναι αυτό το τραυματικό ερώτημα το οποίο μας βοηθούν, καθησυχαστικά, να αποφύγουμε: Μπορεί να υπάρξει κοινωνικός δεσμός στις σημερινές συνθήκες; Ή πάμε σε μια ανεπίστρεπτη διάβρωση κάθε κοινωνικότητας, σε έναν “πόλεμο όλων εναντίον όλων” απομονωμένων εγωιστικών ατόμων που το μόνο που απέμεινε να τα συνδέει είναι η αγορά;

Αυτό είναι το “ερώτημα της κοινωνίας”, που αναβλύζει από τρεις ανυπέρβλητες αντιφάσεις της εποχής:

- Ενώ παραμένουμε “κοινωνίες της εργασίας”, μεγάλα πλήθη πετιούνται οριστικά και αμετάκλητα εκτός εργασίας.

- Ενώ παραμένουμε “κοινωνίες της κατανάλωσης”, μεγάλα πλήθη μετατρέπονται σε “ελαττωματικούς καταναλωτές” (κατά την έκφραση του Μπάουμαν) ανίκανοι να καταναλώσουν.

- Ενώ παραμένουμε “κοινωνίες της ανάπτυξης”, τα περιβαλλοντικά (και τα ανθρώπινα) όριά της έχουν εξαντληθεί.

Και η αλήθεια η οποία επιχειρείται να “απωθηθεί” είναι ότι δεν υπάρχουν καπιταλιστικά μέσα για την υπέρβαση αυτών των καταστροφικών αντιφάσεων, αλλά ούτε και τα μέσα που μας κληροδοτήθηκαν από τα παραδοσιακά αριστερά, επαναστατικά και αναρχικά κινήματα επαρκούν πια.

Χρειαζόμαστε νέες απαντήσεις (που προφανώς θα εμπνέονται και θα ενσωματώνουν-αναπτύσσουν στις νέες συνθήκες πλευρές παλαιότερων απαντήσεων των χειραφετικών προσπαθειών). Χρειαζόμαστε, εν τέλει, μια επανασύσταση του κοινωνικού δεσμού, μια επανίδρυση της κοινωνίας, με διαφορετικούς όρους από αυτούς που μας έχουν οδηγήσει και μας οδηγούν στο “θάνατο της κοινωνίας”.

Αυτό το “ερώτημα της κοινωνίας” δείχνει προς τις ανατροπές-κλειδιά από τις οποίες εξαρτάται πραγματικά το μέλλον μας, πολύ πέρα από τα τρέχοντα διλήμματα που έχουν επιβληθεί στην πολιτική αντιπαράθεση, του είδους “ευρώ ή δραχμή”, “μνημόνιο ή εθνική ανασυγκρότηση”, κ.λπ., τα οποία συγκαλύπτουν και διαστρεβλώνουν τα πραγματικά διακυβεύματα. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για ορισμένα διλήμματα διαφορετικά από αυτά που μας “βομβαρδίζουν” το τελευταίο διάστημα...

1. Ανατροπή της πολιτικής:

Τι θα αντικαταστήσει την “αστική δημοκρατία” που έχει εκπέσει με ραγδαίους ρυθμούς; Ένας νέος τεχνικοποιημένος και γραφειοκρατικός-διοκητικός ολοκληρωτισμός; Ή η άμεση δημοκρατία – κοινωνική αυτοδιεύθυνση;

Θα εξακολουθήσουμε να κινούμαστε στον κύκλο της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης ή θα δημιουργήσουμε τις δομές αυτοθέσμισης της κοινωνίας, με όρους ισότητας και ελευθερίας;

Θα εξακολουθήσουμε να τα εναποθέτουμε όλα στο κράτος-κηδεμόνα (στο όνομα, μάλιστα, ότι έτσι δεν απεμπολούμε τις “κατακτήσεις” μας, όταν πια είναι φανερό ότι οι “κατακτήσεις” ήταν κυρίως υπεξαίρεση από το κράτος των δικών μας ικανοτήτων, δυνατοτήτων και μορφών ανεξάρτητης συνεργασίας και δημιουργίας), δίνοντάς του έτσι το δικαίωμα να ελέγχει καθολικά τη ζωή μας, ή θα επιχειρήσουμε το μεγάλο άλμα προς την ατομική και κοινωνική αυτονομία, την ικανοποίηση των αναγκών μας με τις δικές μας αποφάσεις και με τα δικά μας μέσα;

2. Ανατροπή της οικονομίας:

Τι θα αντικαταστήσει τη “μισθωτή εργασία” που πετιέται διαρκώς στο δρόμο; Μια νεοφεουδαρχία εργαζομένων, με όρους προσωπικής εξάρτησης στα νέα δίκτυα της εργασίας; Ή η κοινωνικά χρήσιμη, αλληλέγγυα και συνεργατική οικονομία;

Θα εξακολουθήσουμε να διεκδικούμε το “δικαίωμα” στην εργασία-εκμετάλλευση και την ανέφικτη πλέον “πλήρη (μισθωτή) απασχόληση” ή θα θέσουμε στο κέντρο της σκέψης και της δράσης μας την απελευθέρωση από την εργασία, το πράττειν, την ελεύθερη δημιουργική δραστηριότητα που μπορεί να καλύπτει κοινωνικές και ατομικές ανάγκες και επιθυμίες;

Θα εξακολουθήσουμε να ανταγωνιζόμαστε για τις λιγοστές “θέσεις εργασίας” ή θα προχωρήσουμε στην οριζόντια συνεργασία και συντονισμό βάσης συνεργατικών εγχειρημάτων;

Θα εξακολουθήσουμε να επαφίουμε τις ελπίδες μας για βιώσιμη ζωή στην ανάπτυξη, στην υπόσχεση της διαρκούς μεγέθυνσης-καταναλωτικής αφθονίας, ή θα δώσουμε έναν άλλο χαρακτήρα στην οικονομία, απο-αποικιοποιώντας τη ζωή από την κυριαρχία της, αποκλιμακώνοντάς την στις διαστάσεις των πραγματικών κοινωνικών αναγκών, φέρνοντάς την στα μέτρα της εγγύτητας και της αυτάρκειας των κοινοτήτων, και τοποθετώντας στη θέση του απρόσωπου και ποσοτικού ΑΕΠ την ποιότητα ζωής και περιβάλλοντος;

3. Ανατροπή του ίδιου του κινήματος: Τι θα αντικαταστήσει τα εκφυλισμένα και αποσαθρωμένα (από την ίδια τους την αδυναμία) παραδοσιακά εργατικά κινήματα; Ένα δίκτυο ομάδων πίεσης και ανταγωνιστικής ατομικής συναλλαγής; Ή κοινότητες αγώνα και δημιουργίας;

Θα εξακολουθήσουμε να δρούμε μέσα από ιεραρχικές και γραφειοκρατικές οργανώσεις-μεσάζοντες των αναγκών μας και διαχειριστές των σχέσεών μας ή θα δημιουργήσουμε νέου τύπου κοινωνικοπολιτικά μορφώματα-συλλογικότητες που πριν απ' όλα στο ίδιο το εσωτερικό τους και στις σχέσεις τους με τους άλλους θα δημιουργούν απελευθερωμένες κοινωνικές σχέσεις;

Η κυτταρική ανατροπή, την οποία ταυτόχρονα προϋποθέτουν και στοχεύουν αυτές οι ανατροπές, είναι η εξής:

Αν το κύτταρο της καπιταλιστική οικονομίας είναι το εμπόρευμα, και γύρω από αυτό οργανώνεται η εκμετάλλευση της εργασίας για την παραγωγή του και ο ατομικός ανταγωνισμός για την κατοχή του, το κύτταρο μιας απελευθερωμένης κοινωνίας είναι τα κοινά, και γύρω από αυτά η συνεργατική οργάνωση για την παραγωγή, διαφύλαξη και ανάπτυξή τους και η ελεύθερη ισότιμη πρόσβαση σε αυτά.

Το μοντέλο της κυριαρχίας του εμπορεύματος-ανταλλακτική αξία (που εμπεριέχει κλεμμένη υπεραξία-εκμετάλλευση) και της ανταγωνιστικής ιδιοκτησίας (με την αγορά ως πεδίο κατανομής του πλούτου) είναι ένα μοντέλο “εξορυκτικό”, δηλαδή εξάντλησης του “μεταλλεύματος” ανθρώπου και φύσης.

Αντίθετα, το μοντέλο που έχει στον πυρήνα του τα κοινά-χρηστική αξία (που εμπεριέχει ελεύθερη συνεργασία) και το μοίρασμα (ελεύθερη πρόσβαση χωρίς αγορά και χρήμα) είναι ένα μοντέλο “δημιουργικό”, δηλαδή συνένωσης ικανοτήτων και δραστηριοτήτων στη βάση της αμοιβαιότητας και της συμπληρωματικότητας.

Αυτό το νέο “παράδειγμα” των κοινών είναι ήδη μια αναδυόμενη πραγματικότητα παντού στον κόσμο, και τα τελευταία χρόνια και στη χώρα μας. Είναι φυσικά ακόμη ένας κόσμος στην αυγή, με πολλές αντιφάσεις, παλινδρομήσεις και αναπάντητα ερωτήματα, ταλαντευόμενος πολλές φορές ανάμεσα στην ενσωμάτωση στην υπάρχουσα τάξη και στην υπέρβασή της. Ωστόσο, ο κύβος ερρίφθη... Ο μετασχηματισμός της πολιτικής έχει ήδη αρχίσει, είναι σε εξέλιξη, και οι εμπειρίες του συγκροτούν πλέον ένα κρίσιμο σώμα νέων και διακριτών ποιοτικών χαρακτηριστικών.

Η κοινωνική αλλαγή, η χειραφέτηση, η επανάσταση, επανανοηματοδοτούνται, πέρα από την αποτυχημένη εκδοχή της «εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα» ή της οικοδόμησης μιας νέας κρατικής (λαϊκής, αριστερής, εργατικής, κ.λπ.) εξουσίας (πόσο μάλλον κυβέρνησης...), ως δημιουργία και οριζόντια δικτύωση πολλαπλών εξεγερμένων, αυτόνομων, κοινοτικών χώρων ελευθερίας και συνεργατικής δημιουργίας. Χώρων που δημιουργούν την άμεση πρακτική δυνατότητα να κόψουμε τους δεσμούς εξάρτησης από το κράτος και το κεφάλαιο, με την αυτοθέσμιση νέων κοινωνικών δεσμών ώστε να μπορέσουμε, εδώ και τώρα, να ζήσουμε χωρίς κυριαρχικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Προφανώς μια τέτοια διαδικασία περιλαμβάνει την αντιπαράθεση και τη σύγκρουση με το κράτος και το κεφάλαιο, και δεν πρόκειται για κάποια “αρμονική συνύπαρξη”. Όμως, πηγαίνει πολύ πέρα από αυτό, στη δημιουργία του τι μπορεί να τα αντικαταστήσει, δίνοντας έτσι στερεότητα, βάθος και προοπτική στον αγώνα. Πρόκειται κυρίως για την «έξοδο» από τον καπιταλισμό όλο και περισσότερων ανθρώπων όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι ταξικό, φυλετικό, εθνοτικό, ή άλλο προσδιορισμό κι αν έχουν, παρά για την “ανατροπή” του με τους παλιούς όρους του έθνους-κράτους.

«Έξοδος» δεν σημαίνει μη σύγκρουση, αλλά ίσα-ίσα σημαίνει το ανώτερο επίπεδο σύγκρουσης που είναι το να αχρηστεύσεις τα μέσα του συστήματος, αρνούμενος να τα χρησιμοποιήσεις και οργανώνοντας τη ζωή σε άλλη βάση από αυτή της οικονομικής και κρατικής επιβολής.

Η οριζόντια αντι-ιεραρχική και αδιαμεσολάβητη σύνδεση, συντονισμός και αλληλεγγύη όλου αυτού του «αστερισμού» κοινοτήτων και συλλογικοτήτων, κινημάτων και δράσεων, κοινωνικών δομών και αντιθεσμών, που στηρίζονται στην καθημερινή άμεση πράξη εκατομμυρίων ανθρώπων οι οποίοι δεν περιμένουν την «κατάλληλη ώρα» και τον «κατάλληλο συσχετισμό», θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιβιώσουμε αλλάζοντας τη ζωή μας και να ζήσουμε υπερβαίνοντας την επιβίωση. Επανασυστήνοντας έναν διαφορετικού τύπου κοινωνικό δεσμό, ικανό να αναπτύξει και να προστατεύσει μια ζωή άξια να βιωθεί, πέρα από τη “γυμνή ζωή” της επιβίωσης και εν τέλει την καταστροφή της ζωής που επιφυλάσσουν ως μέλλον μας.

Τοποθέτηση στην εκδήλωση-συζήτηση “Πέρα από τις Εκλογές - Ας πιάσουμε το νήμα”, που πραγματοποιήθηκε στις 14/6, στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Νοσότρος

----------------------------------------------------------------------------------------------

*Αναδημοσίευση από την Εφημερίδα ΔΡΑΣΗ,  http://efimeridadrasi.blogspot.gr/