Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη

Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

http://www.infonewhumanism.blogspot.com,

Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες»

Emma Goldmann

Ένα νέο εκλογικό σκηνικό στήνει το σύστημα του κεφαλαίου για τις 6 Μάη 2012 με στόχο να εξαπατήσει για μια ακόμα φορά την εργαζόμενη και άνεργη ελληνική κοινωνία και να ξαναλειτουργήσει τη λεγόμενη αντιπροσωπευτική δημοκρατία του που πνέει τα λοίσθια. Ο ελληνικός Λαός σέρνεται για μια ακόμα φορά στις κάλπες, υποτίθεται για να εκλέξει την κυβέρνηση της χώρας, με την ψευδαίσθηση πως αυτή τη φορά, όπως άλλωστε κάθε φορά που οδηγείται στις κάλπες, θα εκλέξει μια καλύτερη από την προηγούμενη κυβέρνηση. Αμέσως μετά τις εκλογές θα διαπιστώσει και πάλι, όπως και κάθε προηγούμενη φορά, πως κάθε νέα κυβέρνηση αποδείχνεται χειρότερη από την προηγούμενη και η κατάσταση στη χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, με τελικό αποτέλεσμα η σύγχυση γύρω από τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος να μεγαλώνει και η απογοήτευση από την πολιτική, τα κόμματα και τους πολιτικούς να οδηγεί στην αποπολιτικοποίηση, στη μοιρολατρία και στην κοινωνική κατάθλιψη.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Πως είναι δυνατό να ξοδεύονται δισεκατομμύρια, από δεκάδες πολιτικά κόμματα και χιλιάδες υποψήφιους που υπόσχονται να αλλάξουν τα πράγματα και να αντιμετωπίσουν την χρόνια και καταστροφική κρίση, να βελτιώσουν τη ζωή των εργαζόμενων, να δημιουργήσουν θέσεις απασχόλησης για τους άνεργους, να προστατέψουν το περιβάλλον, να αναβαθμίσουν τη θέση της χώρας στη διεθνή κοινότητα και αντί γι’ αυτό η κρίση να βαθαίνει, το βιοτικό επίπεδο να χειροτερεύει, η ανεργία να μεγαλώνει, το περιβάλλον να υποβαθμίζεται επικίνδυνα και η θέση της χώρας να αποδυναμώνεται σε βαθμό απώλειας της εθνικής ανεξαρτησίας;

Για να βρούμε απαντήσεις στα προβλήματα αυτά είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε τη λειτουργία μιας κοινωνίας ως Όλον και ως προς αυτό που πράγματι είναι και όχι ως ένα κάποιο επιμέρους της και ως προς αυτό που φαίνεται. Η κοινωνία μας λοιπόν δεν νοείται απλά ως ένα άθροισμα ατόμων, αλλά ως ένα πολυπαραγοντικό, πολυσύνθετο, πολυεπίπεδο, πολύπλοκο και πολυδιάστατο σύστημα που το λέμε κοινωνικό σύστημα και το οποίο συντίθεται από πολλά επιμέρους υποσυστήματα, όπως λ. χ.:

· το θεμελιακό θεσμικό σύστημα, δηλαδή το «σύνταγμα» και το σύνολο των νόμων και των θεσμών, των αξιών και των αρχών στη βάση των οποίων δομείται και λειτουργεί η συγκεκριμένη κοινωνία,

· το οικονομικό σύστημα, δηλαδή σε ποιόν, με ποιο τρόπο και για ποιο λόγο ανήκουν τα μέσα παραγωγής και ο εθνικός πλούτος και με ποιο τρόπο παράγεται ο κοινωνικός πλούτος και πως κατανέμεται αυτός ο πλούτος μεταξύ των τάξεων και των μελών της συγκεκριμένης κοινωνίας,

· το πολιτικό σύστημα, δηλαδή με ποιο τρόπο συγκροτείται ως σώμα και αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της η συγκεκριμένη κοινωνία και ποιος ο ρόλος των οικονομικών συγκροτημάτων, των κομμάτων και των Πολιτών,

· το εκπαιδευτικό σύστημα, δηλαδή με ποιο τρόπο η συγκεκριμένη κοινωνία παράγει και αναπαράγει γνώση, επιστήμη και πολιτισμό και εφοδιάζει τα μέλη της με τις αναγκαίες ποσοτικά και ποιοτικά γνώσεις για να κατανοούν τη συνολική λειτουργία της κοινωνίας, τη θέση τους στην κοινωνία, τις μεταξύ τους σχέσεις καθώς επίσης και τη σχέση τους με τους γείτονες και τους άλλους λαούς και με τον κοινό τους μέλλον,

· το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, ασφάλισης και υγείας, δηλαδή με ποιο τρόπο η συγκεκριμένη κοινωνία προστατεύει τη δημόσια υγεία και αντιμετωπίζει τα προβλήματα ασθένειας, υγειονομικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης των μελών της,

· το σύστημα ενημέρωσης των πολιτών, δηλαδή με ποιόν τρόπο η εκάστοτε η ηγετική και κύρια η άρχουσα τάξη της κοινωνίας εφοδιάζει τους πολίτες με τις αναγκαίες χρήσιμες πληροφορίες για τα τρέχοντα ζητήματα ώστε τα μέλη της να είναι κάθε στιγμή σε θέση να αποφασίζουν με τρόπο ορθολογικό που θα διασφαλίζει στο κοινωνικό σύνολο την κοινωνική ισότητα και τη γενική ευημερία και θα αποκλείει τις ατομικές, τοπικές και επαγγελματικές ανισότητες που οδηγούν σε κοινωνικές συγκρούσεις, εμφύλιες συγκρούσεις και καταστροφικούς πολέμους.

Είναι αναμφισβήτητη η χρησιμότητα και η σημασία όλων των παραπάνω και πολλών ακόμα υποσυστημάτων, όμως δεν έχουν όλα το ίδιο ειδικό βάρος για τη συγκρότηση και τη λειτουργία της συγκεκριμένης κοινωνίας και συνεπώς το ζητούμενο είναι να εντοπίσουμε το πρωταρχικό και κυρίαρχο, η φύση του οποίου προσδιορίζει τη φύση και τη λειτουργία των υπόλοιπων υποσυστημάτων. Η ιστορική εμπειρία των τελευταίων αιώνων, η ιστορική εμπειρία του καπιταλισμού, που καταγράφεται ως κοινή λογική, δέχεται πως «το χρήμα κυβερνάει τον κόσμο», πράγμα που σημαίνει πως πρωταρχική πηγή της εξουσίας, δηλαδή κυρίαρχο υποσύστημα στην κοινωνία είναι το οικονομικό σύστημα, η φύση του οποίου ρυθμίζει την παραγωγή και κατανομή του κοινωνικού πλούτου, δηλαδή την παραγωγή και κατανομή της εξουσίας στα πλαίσια της συγκεκριμένης κοινωνίας με μοναδικό κριτήριο τη μεγιστοποίηση του κέρδους και την ελαχιστοποίηση των εργαζόμενων ανθρώπων ως ανθρώπων.

Κανένας δεν αμφισβητεί πως το υφιστάμενο οικονομικό σύστημα, το σύστημα του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και κατανομής του κοινωνικού πλούτου, είναι ένα σύστημα άνισης και κοινωνικά άδικης κατανομής του κοινωνικού πλούτου. Το ίδιο αναμφισβήτητη είναι η πραγματικότητα πως αυτή την άνιση και κοινωνικά άδικη κατανομή του κοινωνικού πλούτου δεν την αποφάσισε με κάποιο άμεσο και ρητό τρόπο η κοινωνία συνολικά, αλλά ένα κάποιο νομοθετικό σώμα που υποτίθεται ότι νομοθετεί με γνώμονα το γενικό καλό και το εθνικό συμφέρον. Βέβαια το γενικό καλό, η καθολική ευημερία και το εθνικό συμφέρον δεν συμβιβάζονται ούτε με την κοινωνική ανισότητα και αδικία, αλλά ούτε και με την αναγκαστικότητα, δηλαδή με τη βίαιη επιβολή και τήρηση των άδικων νόμων. Και παρά τις αντίθετες ιδεοληψίες πως τάχα η ανισότητα, η αδικία και η βιαιότητα αποτελούν την κινητήρια δύναμη της προόδου και συνεπώς του γενικού και εθνικού συμφέροντος η κοινωνική πραγματικότητα γίνεται όλο και χειρότερη και εξελίσσεται σε καπιταλιστική βαρβαρότητα. Πιο συγκεκριμένα η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής που κατοχυρώνεται με τη βία των όπλων και των άδικων νόμων, αποτελεί την πηγή κάθε μορφής οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας, γιατί από τη φύση της η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής δεν αποσκοπεί στην κοινωνική ευημερία και στο εθνικό συμφέρον, αλλά στη μεγιστοποίηση του κέρδους και συνεπώς στην απεριόριστη συσσώρευση πλούτου των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής, πράγμα που συντελείται σε βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας, αλλά και συνολικά σε βάρος του έθνους.

Για να γίνει κοινωνικά αποδεκτή αυτή η απάνθρωπη και περιβαλλοντοκτόνος, αντικοινωνική και αντεθνική λειτουργία του οικονομικού συστήματος ήταν αναγκαία η κατασκευή ενός αντίστοιχου εκπαιδευτικού και πολιτικού συστήματος, του λεγόμενου εποικοδομήματος, που μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, των σκοταδιστικών ιερατείων και των μέσων μαζικής ενημέρωσης θα παραμορφώνει, θα παραπληροφορεί, θα παραπλανά, θα κάνει το μαύρο άσπρο και το Λαό μοιρολάτρη για να μπορεί η άρχουσα τάξη να διαπράττει εγκλήματα κατά της Κοινωνίας, της Φύσης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Η μεγάλη σκευωρία, όμως, που έρχεται ως αντιστοιχία του οικονομικού συστήματος, αλλά και ως συνέπεια του εκπαιδευτικού συστήματος με την ευρεία έννοια, είναι το λεγόμενο πολιτικό σύστημα με τη λειτουργία του οποίου νομιμοποιούνται όλα τα εγκλήματα της άρχουσας τάξης μέσω της τυπικής διαδικασίας των εκλογών των μελών της λεγόμενης εθνικής αντιπροσωπείας, δηλαδή των βουλευτών που, στην περίπτωση της Ελλάδας, ορίζουν και στηρίζουν την κυβέρνηση δηλαδή την εκτελεστική εξουσία, αλλά και ‘νομοθετούν’ ψηφίζοντας ή καταψηφίζοντας τους νόμους που προτείνει η εκάστοτε κυβέρνηση και οι ταξικοί υποβολείς της.

Να σημειωθεί πως οι νόμοι μπορούν να δημιουργούν ή να λύνουν προβλήματα ανάλογα με το συσχετισμό και τη διαπλοκή των κομματικών δυνάμεων. Δεν μπορούν όμως να θέσουν υπό αμφισβήτηση βασικές διατάξεις του θεμελιακού νόμου, (σύνταγμα), που αναφέρονται στη «μορφή του πολιτεύματος» και στο «δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας» γενικά, (βλέπε άρθρα 17 και 18)[1] Σύμφωνα με αυτές τις διατάξεις εξισώνεται η «ιδιοκτησία» της ενυπόθηκης σε κάποια τοκογλυφική τράπεζα αυθαίρετης «καμαρούλας μια σταλιά» του μεροκαματιάρη με την μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία της βαριάς βιομηχανίας, του ορυκτού πλούτο, των οικονομικών και κοινωνικών υποδομών και όλων των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, οι ιδιοκτήτες των οποίων τους εκμεταλλεύονται με τρόπο που καταδικάζει τη χώρα στην καθυστέρηση και την αποφασιστική πλειονότητα της κοινωνίας στην εξαθλίωση. Με αποτέλεσμα να πλουτίζει, μέσω της ανισοκατανομής του πλούτου και εξαιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, μια ελάχιστη μειοψηφία κεφαλαιοκρατών, η οποία μάλιστα στις περισσότερες των περιπτώσεων βρίσκεται υπό τον έλεγχο ξένων συμφερόντων τα οποία λειτουργούν υπό προνομιακό καθεστώς και καθοδηγούν την ελληνική οικονομία σύμφωνα με τα συμφέροντα των χωρών και των μητρικών εταιριών προέλευσης των κεφαλαίων. Το τελικό αποτέλεσμα αυτού του οικονομικού συστήματος είναι η σημερινή χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και η προτεκτορατοποίηση της Ελλάδας με τεράστιες κοινωνικές και εθνικές αρνητικές συνέπειες που οδηγούν τον Ελληνισμό σε νέες περιπέτειες.

Το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας δομείται και λειτουργεί ως εποικοδόμημα, με τρόπο που να καλύπτει τη λειτουργία του οικονομικού συστήματος, δηλαδή του οικοδομήματος που αποτελεί και την πρωτογενή πηγή εξουσίας η οποία προσδιορίζει τη φύση και τη λειτουργία όλων των υπόλοιπων υποσυστημάτων του κοινωνικού συστήματος ως φορέων δοτής και συνεπώς δευτερογενούς εξουσίας. Βασικά δομικά στοιχεία του πολιτικού συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι τα αρχηγικά κόμματα η λειτουργία των οποίων στηρίζεται κύρια στο μαύρο πολιτικό χρήμα που διαθέτουν όλα τα μεγάλα διαπλεκόμενα οικονομικά συγκροτήματα για να ρυθμίζουν μέσω των ομάδων επιρροών τους το νομοθετικό έργο και τις πολιτικές αποφάσεις των κυβερνήσεων σύμφωνα με τα επιχειρηματικά τους σχέδια, πράγμα που υποβαθμίζει τα κόμματα, τις κυβερνήσεις και τους βουλευτές σε αχυράνθρωπους-υπαλλήλους των οικονομικών συγκροτημάτων. Με αυτή την έννοια το πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν είναι παρά μια καλοστημένη απάτη της άρχουσας ολιγαρχίας σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας[2].

Το κομματικό σκηνικό και η θεατρική αντιπαλότητα των ορκισμένων στη δοσμένη κεφαλαιοκρατική συνταγματική νομιμότητα κομμάτων μετατοπίζουν το κοινωνικό πρόβλημα της οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας εξαιτίας της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, στο επίπεδο των κομματικών ιδεολογιών και των προεκλογικών πολιτικών προγραμμάτων. Συνήθως μάλιστα και σε επίπεδο αρχηγικών κοκορομαχιών. Αυτή η πολιτική μιζέρια οδηγεί τελικά στην πολυδιάσπαση, στον κομματικό ανταγωνισμό-φανατισμό και στην οπαδοποίηση της εργαζόμενης κοινωνίας, πράγμα που καταλήγει στην χειραγώγηση, στην αποδυνάμωση και στη δημιουργία της ψευδαίσθησης πως ο απληροφόρητος ψηφοφόρος-οπαδός, ως γελοιογραφία του «κυρίαρχου Λαού» αποφασίζει, με την ολιγόλεπτη συμμετοχή του σε μια στημένη εκλογική διαδικασία, να νομιμοποιήσει το έγκλημα που το κεφάλαιο διαπράττει σε βάρος του και συνεπώς να εγκρίνει την αυτοκαταδίκη του. Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε πως το οικονομικό σύστημα, ως η πρωταρχική πηγή εξουσίας καταφέρνει να μένει στο απυρόβλητο επειδή έχει τον τρόπο να φορτώνει τις δικές του ευθύνες στα πολιτικά κόμματα και στους πολιτικούς που το ίδιο ανάδειξε και χρηματοδότησε για να ασκήσουν πολιτική νυχτοφύλακα της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και γκάουλάϊτερ της εργαζόμενης κοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι η οργή της κοινωνίας να στρέφεται αποκλειστικά και μόνο ενάντια στα κόμματα και στους πολιτικούς και όχι ενάντια στην οικονομική ολιγαρχία και το σύστημά της. Έτσι τα κόμματα και οι πολιτικοί στην υπηρεσία της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου έρχονται και παρέρχονται, αλλά το καπιταλιστικό σύστημα παραμένει και συνεχίζει να λειτουργεί σε βάρος της εργαζόμενης και άνεργης κοινωνίας με καινούργια κόμματα και νέους πολιτικούς που το ίδιο το σύστημα επιλέγει και χρηματοδοτεί, αλλά εμείς, κολυμπώντας μέσα στην ψευδαίσθηση του «κυρίαρχου κάθε τέσσερα χρόνια και για μια μέρα Λαού», ψηφίζουμε και εκλέγουμε και μάλιστα μέσα σε ένα κλίμα κομματικού φανατισμού και αδελφοκτόνου εμφυλιοπολεμικού μίσους.

Μπροστά στις επικείμενες εκλογές ο ελληνικός Λαός:

1.Καλείται να αναλογιστεί την κατάστασή του και το μέλλον της χώρας.

2.Καλείται να διδαχτεί από την εμπειρία του πως η κακοδαιμονία του ξεκινάει κύρια από τους θεσμούς της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας και κατά δευτερεύοντα λόγο από τα παρένθετα κόμματα και πρόσωπα που λειτουργούν ως υπεργολάβοι και αχυράνθρωποι-εξαγνιστές του οικονομικού συστήματος της ολιγαρχίας.

3.Καλείται να απαλλαγεί από την ψευδαίσθηση του «κυρίαρχου Λαού» που η οικονομική ολιγαρχία του επιτρέπει κάθε τέσσερα χρόνια να νομιμοποιεί με την ψήφο του τα εγκλήματά της και να συνειδητοποιήσει πως κυρίαρχος Λαός σημαίνει ότι αυτός ο ίδιος αυτοπροσώπως και όχι δι’ αντιπροσώπων που τον προδίδουν, είναι που πρέπει να αποφασίζει κάθε μέρα για τη ζωή του, για τον τόπο του και για το μέλλον του. 

Αυτό όμως δεν μπορεί να συμβεί με μόνη την αλλαγή των προσώπων και την εναλλαγή των κομμάτων στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση της ‘δημοκρατίας’ του κεφαλαίου. Και φυσικά οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε σε πολιτικά ψευτοδιλήμματα περί ‘μνημονιακών’ και ‘αντιμνημονιακών’ κομμάτων, γιατί o καπιταλισμός δεν είναι παρά η μήτρα μιας ατέλειωτης σειράς μνημονίων και καπιταλισμός χωρίς μνημόνια δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει και συνεπώς το ζητούμενο δεν είναι να επιλέξουμε 'αντιμνημονιακούς' που μετά τις εκλογές θα γίνουν μνημονιακοί για ένα υπουργικό θώκο και μνημονιακούς που θα γίνουν αντιμνημονιακοί επειδή δεν θα πάρουν υπουργικό θώκο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ στις πολιτικές επιλογές μας πως η αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, δηλαδή μεταξύ καπιταλισμού και κοινωνίας παραμένει, όσο υπάρχει καπιταλισμός, η βασική αντίθεση από την οποία και καθορίζεται η πολιτική συμπεριφορά των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Συνεπώς την πολιτική μας περπατησιά δεν την προσδιορίζει η πολιτική των μεταρρυθμίσεων για τη σωτηρία του καπιταλισμού, αλλά η επιλογή για την ανατροπή του καπιταλισμού, πολιτική που προϋποθέτει την αλλαγή των θεσμών που με τη βία των άδικων νόμων και των κατασταλτικών δυνάμεων καθηλώνουν την κοινωνία σε ρόλο αντικειμένου οικονομικής, κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής εκμετάλλευσης, πράγμα που μπορεί να συμβεί όταν η αποφασιστική κοινωνική πλειονότητα αποφασίσει να αλλάξει τους θεσμούς της κοινωνικής ανισότητας και αδικίας με θεσμούς ισονομίας, ισοκτησίας, ισηγορίας ισοπολιτείας. Αυτό, όπως γίνεται αντιληπτό, σημαίνει πως η εργαζόμενη κοινωνία συνολικά αποφασίζει να καταργήσει την ανισότητα, δηλαδή την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και συνεπώς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου και στη θέση του να βάλλει την άμεση οικονομική αυτοδιαχείριση των κοινωνικοποιημένων και όχι κρατικοποιημένων μέσων παραγωγής με στόχο την καθολική ευημερία και την πρόοδο της χώρας. Σημαίνει παράλληλα και ταυτόχρονα την αντικατάσταση της απατηλής αστικής αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής ψευτοδημοκρατίας του κεφαλαίου με την Άμεση Δημοκρατία της εργαζόμενης κοινωνίας. Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί να είναι έργο κανενός πολιτικού κόμματος που δεν αρνείται στο σύνολό του το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά περιορίζεται σε σοσιαλδημοκρατικά ή τριτοτεταρτοδιεθνιστικά γιατροσόφια. Κι’ αυτό γιατί η ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν μπορεί να είναι υπόθεση του αστικού κοινοβουλίου, αλλά μπορεί και πρέπει να γίνει υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας στον τόπο εργασίας και στον τόπο κατοικίας της, που θα εκφράζεται με ένα αυτοδιαχειριστικό αμεσοδημοκρατικό ουμανιστικό όραμα με πυρήνα του την κοινωνική ισότητα, που σημαίνει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την κοινωνική αυτοδιαχείρισή τους.

Αναμφισβήτητα αυτή η ρήξη της εργαζόμενης κοινωνίας με την κεφαλαιοκρατική ολιγαρχία και το πολιτικό σύστημά της δεν είναι σήμερα τόσο ώριμη για να γίνει τώρα πραγματικότητα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να ακολουθήσουμε το δρόμο που μας υποδεικνύει η κοινοβουλευτική δημοκρατία, τα πολιτικά της κόμματα και τα αφεντικά τους και να ψηφίσουμε ένα από αυτά, αφού τάχα ‘δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο’, γιατί απλούστατα σε συνθήκες καπιταλιστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας δεν θα υπάρξει ποτέ κάτι καλύτερο που να την αναιρεί, αν εμείς όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά δεν αποφασίσουμε να ανοίξουμε το δρόμο περπατώντας προς μια διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που μας υποδεικνύουν τα φερέφωνα του κεφαλαίου. Και αυτή η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι άλλη από την αντικαπιταλιστική αμεσοδημοκρατική κατεύθυνση που σημαίνει καθολική άρνηση πολιτικής νομιμοποίησης του απάνθρωπου και καταστροφικού οικονομικού συστήματος του κεφαλαίου με σκοπό την πλήρη ακύρωσή του. Αυτή η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει άμεσα, ως πράξη κορυφαίας πολιτικής ανυπακοής με το συνειδητά και πολιτικά άκυρο ψηφοδέλτιο που θα γράφει  ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. Αν έτσι βάλλουμε το νερό στο αυλάκι της ιστορίας τότε είναι βέβαιο πως στην πορεία αυτή η μεγάλη κοινωνική επιλογή θα ολοκληρώνεται μέχρι την ώρα που η πλειονότητα της εργαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, σε παράλληλη και αλληλέγγυα πορεία με τους υπόλοιπους Λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του κόσμου ολόκληρου, γιατί και αυτοί κινούνται για τους ίδιους λόγους και προς την ίδια κατεύθυνση, μέχρι τη στιγμή που θα μπορούν μέσα από διαδικασίες κομματικά, πολιτικά και ιδεολογικά αυτόνομων και αυθεντικών τοπικών Λαϊκών Αμεσοδημοκρατικών Συνελεύσεων να καταλήξουν σε Συντακτικές Εθνοσυνελεύσεις που θα καταργούν δημοκρατικά με τη δύναμη της κοινωνικής πλειοψηφίας την κοινωνική ανισότητα και θα εγκαθιδρύσουν την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία. Το σημερινό υποκείμενο της ουμανιστικής επανάστασης το συνθέτουν οι συνειδητές δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα και είναι αυτό που θα αποφασίσει τα επόμενα βήματα της δικής του απελευθέρωσης από το κομματικό κατεστημένο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου ως της μοναδικής ικανής και αναγκαίας συνθήκης απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Μακρύ το ταξίδι, κακοτράχαλο το τοπίο, αλλά και αυτό όπως και κάθε άλλο ταξίδι της Ανθρωπότητας ας αρχίσει με το πρώτο δικό μας μικρό βήμα. Ας το ξεκινήσουμε ο καθένας ξεχωριστά και στο δρόμο θα συναντηθούμε, όπως οι σταγόνες της βροχής, για να σχηματίσουμε ρυάκια, ορμητικούς χειμάρρους και ανθρώπινα ποτάμια που θα σαρώσουν κάθε τι το παρακμασμένο και αντιδραστικό που στέκεται εμπόδιο στην κατάκτηση της κοινωνικής ισότητας, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία, ούτε και καθολική ευημερία. Ο καπιταλισμός δεν είναι αήττητος και δεν είναι η μοίρα της ανθρωπότητας, αλλά δεν μπορεί να ανατραπεί από εξουσιομανείς μειοψηφίες στο όνομα τάχα της κοινωνίας. Η απελευθέρωση της κοινωνίας είναι υπόθεση της ίδιας της κοινωνίας. Γι’ αυτό ας γυρίσουμε οριστικά τις πλάτες στο κομματικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου και ας καταθέσουμε τη βούλησή μας για ανυπακοή, ανατροπή, αλλαγή. Για Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού.

Κάποιοι διατυπώνουν την άποψη πως η επιλογή του άκυρου και του λευκού λειτουργεί υπέρ του πρώτου κόμματος. Σκόπιμα παραβλέπουν όσοι διατυπώνουν αυτή την άποψη, ότι η  Πρωτοβουλία Διαλόγου  για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό δεν προτείνει απολίτικο λευκό και άκυρο απόγνωσης ή τάχα τιμωρίας, αλλά συνειδητό αντισυστημικό άκυρο με σασφή πολιτική θέση υπέρ της Άμεσης Δημοκρατίας και της κοινωνικής ισότητας. Με αυτή τη θέση μας κάνουμε ταυτόχρονα, ως Πρωτοβουλία Διαλόγου,   την καταλυτική παρέμβαση απεγκλωβισμού των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από όλες τις κατ' επίφαση διαφορετικές πολιτικές των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας του κεφαλαίου  αδιαφορώντας για το συσχετισμό των κομμάτων του αστικού κοινοβουλευτισμού. Αρνούμαστε την όποια εμπλοκή μας στην απάτη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και την εκβιαστική λογική επιλογής μεταξύ των κακών το λιγότερο κακό, γιατί αυτός ο παραλογισμός μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση.  Με αυτή την επιλογή μας δεν καταγγέλλουμε το ένα ή το άλλο κόμμα του αστικού κοινοβουλευτισμού, ούτε   μόνο το πολιτικό  σύστημα της αστικής ψευτοδημοκρατίας, αλλά αρνούμαστε συνολικά το απάνθρωπο και καταστροφικό οικονομικό σύστημα του κεφαλαίου σε οποιαδήποτε εκδοχή του βάζοντας απέναντι στο  κακό και παρακμασμένο καπιταλιστικό σύστημα την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και τη Λαϊκή Εξουσία με τη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και περιεχόμενο την κοινωνική ισότητα και στρατηγικό στόχο την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Όλοι στις κάλπες της 6^ης Μάη 2012 για να ρίξουμε το σπόρο της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Όσο περισσότερα άκυρα ψηφοδέλτια για  ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ τόσο πιο γρήγορα θα γίνουν οι σπόροι δέντρα και τα δέντρα θα γίνουν δάση που θα δημιουργήσουν, από τα κάτω, το αναγκαίο κοσμοθεωρητικό και πολιτικό οικοσύστημα που θα κάνει πραγματικότητα το πανάρχαιο όραμα της ανθρωπότητας για κοινωνική ισότητα[3].

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ-ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 *ΔΕΝ ΠΕΦΤΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΗΝ ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙKΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ, ΓΙ' ΑΥΤΟ

                                                                                                                                                                                                                                                                                                              *ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΑΚΥΡΟ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΘΕΣΗ. ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΟ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ ΜΕ ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ:

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

---

[1] Βλέπε, ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/8c3e9046-78fb-48f4-bd82-bbba28ca1ef5/SYNTAGMA.pdf

[2] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2012.

ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΟΥΦΙΕΣ ‘ΕΥΧΕΣ’

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ,

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟΥΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ,

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ, ΑΓΥΡΤΕΣ, ΗΓΕΜΟΝΕΣ,

ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ.

ΑΓΩΝΕΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ

ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΕΓΚΥΡΗΣ

ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

ΓΙΑ ΕΠ-ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΛΑΟΥ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΟΝΙΜΗ ΑΝΟΙΞΗ ΙΣΟΤΗΤΑΣ,

ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ,

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ.

ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΑΠΑΝΤΑΜΕ

ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΓΙΑ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ

ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ.

======================

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Άμεση Δημοκρατία και αταξική κοινωνία . Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος,

Άμεση Δημοκρατία και αταξική κοινωνία . Η μεγάλη πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό

Για να ξέρουμε πού βαδίζουμε είναι αναγκαίο να γνωρίζουμε από πού ερχόμαστε και τι ζητάμε από την ιστορική μας αφετηρία μέχρι σήμερα. Στο βιβλίο αυτό, ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει στις εξισωτικές κοινωνίες και τον «Πρωτόγονο Κομμουνισμό», την Αθηναϊκή Δημοκρατία, την Ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα, την Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη, τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια, το «Κράτος του Θεού», την Αγροτική Επανάσταση της Αγγλίας, την Κομμούνα της Θεσσαλονίκης, την Ουτοπία του Τόμας Μουρ, την Παρισινή Κομμούνα, το Πρόταγμα του Σοσιαλισμού, τη Συμβουλιακή Δημοκρατία, τα Ρώσικα Κοινόβια Μιρ, τα Κιμπούτς, την Κινέζικη Κομμούνα, τη Μεξικανική Επανάσταση, την Ισπανική Επανάσταση, τη Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα, το Συνεταιριστικό Κίνημα και το Αγροτοβιομηχανικό συγκρότημα του Μοντραγκόν, το Γαλλικό Μάη, την Αυτοδιαχείριση στη Λατινική Αμερική, το Σάμμερχιλ, τη Μαριναλέντα και πολλούς ακόμα σταθμούς, μέχρι τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα των αντικαθεστωτικών, των ‘αγανακτισμένων’, της Άμεσης Δημοκρατίας και της αλληλέγγυας και αχρήματης οικονομίας, που σηματοδοτούν τη σταθερή πορεία της Ανθρωπότητας προς την Άμεση Δημοκρατία και την Αταξική Κοινωνία, αφήνοντας την ίδια την Ιστορία να αναδείξει και να υποδείξει αυτή την εξελικτική πορεία ως τη μοναδική και ολοκληρωμένη απάντηση στη σημερινή καθολική συστημική κρίση, στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και στον φασιστικό παγκοσμιοκυβερνητικό ηγεμονισμό της.

Ο Κώστας Λάμπος δείχνει με σαφήνεια και τεκμηρίωση τη σταθερή εκατομμυριόχρονη εξέλιξη της Ανθρωπότητας προς έναν κόσμο κοινωνικής ισότητας και Άμεσης Δημοκρατίας, αποκαλύπτοντας την ιστορική αγωνία και τους αγώνες του Ανθρώπου και συνολικά των δυνάμεων της Εργασίας, της Eπιστήμης και του Πολιτισμού, για ένα καλύτερο κόσμο, ο οποίος δεν είναι μόνο επιθυμητός και αναγκαίος, αλλά σήμερα, στον 21^ο αιώνα, είναι και εφικτός.

Ένα βιβλίο που μας βγάζει με ασφάλεια έξω από το λαβύρινθο των σκοταδιστικών μύθων και όλων των εξουσιαστικών ιδεολογιών, την νεοκλασική-νεοφιλελεύθερη τρομοκρατία-βαρβαρότητα και την κοινωνική κατάθλιψη-μοιρολατρία και μας οδηγεί στην ατομική και συλλογική αυτογνωσία, στη συνειδητοποίηση της θέσης μας στην κοινωνία και στην κατάκτηση της αυτοπεποίθησης πως μπορούμε να αλλάξουμε να πράγματα ώστε να ζούμε ειρηνικά και σε συνθήκες καθολικής ευημερίας ως ίσοι μεταξύ ίσων, ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια. Ένα βιβλίο επίκαιρο, τολμηρό, καλογραμμένο, χρήσιμο και γεμάτο αισιοδοξία γιατί λύση υπάρχει, όχι στο Εγώ, αλλά στο Εμείς και όχι στο Επέκεινα αλλά στο Εδώ, στο Παντού και στο Τώρα. Ένα βιβλίο πρόκληση για ένα σύγχρονο και γόνιμο διάλογο, για κοινωνική-απελευθερωτική αντίσταση απέναντι στον καταστροφικό και απάνθρωπο καπιταλισμό σε όλες τις πιθανές παραλλαγές του.

*

Αναλυτικά περιεχόμενα: -    

                

Σημείωμα του συγγραφέα

Πρόλογος Μανώλη Γλέζου

- 1. Βάζοντας σε τάξη τις σκέψεις μας - Ζούμε, σκεπτόμαστε και δρούμε στο 'Βέλος του Χρόνου' - Για την έννοια και τον ρόλο της ουτοπίας στην ιστορία - Για την έννοια και τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία - Η ανθρωπία ως ελεύθερη ατομική και συλλογική δημιουργικότητα - Η οικονομία ως συλλογική-κοινωνική ανθρωπία - Ταξική οικονομία εναντίον της κοινωνίας. Το μεγάλο σχίσμα - Η οικονομία ως ιδιωτική επιχειρηματικότητα και ταξική ιδεολογία - Αποϊδεολογικοποίηση και κοινωνικοποίηση της οικονομίας

- 2. Εξισωτικές κοινωνίες. Κοινωνίες της αθώας αγριότητας

- 3. Η Αθηναϊκή Δημοκρατία και η Ελληνική Αρχαιότητα - Η Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία. Το κράτος του Δήμου - Δομή της Αθηναϊκής Δημοκρατίας - Η Πόλις - Ο Δήμος - Το κύτταρο της Άμεσης Δημοκρατίας - Η Λαϊκή Συνέλευση. Το κύτταρο του Δήμου - Τα όργανα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας - Η Αγορά του Δήμου - Η Εκκλησία του Δήμου - Η Βουλή - Η Ηλιαία -Αρχές της Αθηναϊκής Δημοκρατίας - Η πολιτική ισονομία - Η κλήρωση και η εκλογή των οργάνων - Η εναλλαγή των μελών όλων των οργάνων - Η λογοδοσία και το 'εύθυνο των αρχών' - Κυρίαρχες αξίες στην Άμεση Αθηναϊκή Δημοκρατία - Τα αίτια της κατάρρευσης της Αθηναϊκής Δημοκρατίας:- 1. Η διατήρηση της δουλείας - 2. Η ατελής ισότητα μεταξύ των 'ίσων' - 3. Πλουτοκρατία ενάντια στη Δημοκρατία - 4. Η στρατηγική της ιμπεριαλιστικής ηγεμονίας - Το τέλος του ιστορικού κύκλου της Αθηναϊκής Δημοκρατίας - Η Λακεδαιμονίων Πολιτεία. Ο Δήμος του κράτους - Η ιδανική Πολιτεία του Πλάτωνα - Η Άριστη Πόλη του Αριστοτέλη - Το 'Μαγικό σπήλαιο' και η εικονική πραγματικότητα

- 4. Διαχρονική αναζήτηση της ισότητας - Η Πολιτεία του Ιάμβουλου και η επανάσταση του Ανδρόνικου - Τα πρωτοχριστιανικά κοινόβια - Η Πολιτεία του Θεού - Εξισωτικά κινήματα στον Μεσαίωνα - Το Δημοτικό Κίνημα του 11ου και 12ου αιώνα - Η Κομμούνα της Θεσσαλονίκης - Η λαϊκή επανάσταση στην Αγγλία - Η Ουτοπία του Thomas More - Η 'Πολιτεία του Ήλιου' - Το ρωσικό αγροτικό κοινόβιο Μιρ - Η Κομμούνα της Άνδρου - Το συνεταιριστικό ιδεώδες στη θεωρία και στην πράξη - Το ισραηλινό κοινόβιο Κιμπούτς. Ένας αιχμάλωτος θεσμός - Η μεξικανική Κομμούνα της Μπάχα Καλιφόρνια και της Μορέλος

- 5. Το πρόταγμα του Σοσιαλισμού - Η 'Παρισινή Κομμούνα'. Η πρώτη απόπειρα - Η 'Επανάσταση του 1905'. Η δεύτερη απόπειρα - Η Επανάσταση του 1917'. Η τρίτη απόπειρα

- 6. Απόπειρες σύνθεσης του Σοσιαλισμού και της Άμεσης Δημοκρατίας - Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στη Γερμανία - Απόπειρα Συμβουλιακής Δημοκρατίας στην Ιταλία - Η Κομμούνα της Κρονστάνδης - Οι μετασεισμικές δονήσεις του σοβιετικού κρατικοκαπιταλισμού - Οι Κομμούνες στην Ασία - Η Αγροτική Κομμούνα της Κίνας

- 7. Απόπειρες Αυτοδιαχείρισης - Summerhill: Ένα αυτοδιαχειριζόμενο σχολείο - Κολεκτιβισμός και αυτοδιαχείριση στην Ισπανία - Κοινοτισμός και λαϊκή εξουσία στην Ελλάδα - Κοινοτισμός στην Ελεύθερη Ελλάδα κατά την τουρκοκρατία - Η Λαϊκή Εξουσία στην Ελλάδα κατά τη γερμανική κατοχή - Ο 'Κώδικας Ποσειδώνα' και η Άμεση Λαϊκή εξουσία - Η Λαϊκή Συνέλευση - Η Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης (ΕΛΑ) - Η Τομεακή Επιτροπή Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΤΕΛΑ) - Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τοπικό Λαϊκό Δικαστήριο - Η Λαϊκή Δικαιοσύνη. Το Τομεακό Λαϊκό Δικαστήριο - Νομαρχιακή Εξουσία - Τα τσιφλίκια, ως Λυδία λίθος της γνησιότητας της επανάστασης - Η Κυβέρνηση του Βουνού (ΠΕΕΑ) - Η Άμεση Δημοκρατία της Μαριναλέντας της Ανδαλουσίας - Ο Γαλλικός Μάης - Η Λατινική Αμερική στον δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης - Το Κίνημα των Chiapas και η 'πολιτική από τα κάτω' - Fabricas sin Patron (FaSinPa) - Trabalhadores sin Patron (TraSinPa)

- 8. Χαρτογραφώντας μια αχρήματη κοινωνία - Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση - Το πρόβλημα της Δημοκρατίας στον 21ο αιώνα - Η μεγαλοπρεπής απάτη της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας - Η Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την Αταξική Δημοκρατία - Τα Δίκτυα - Τα κοινωνικά Δίκτυα - Εναλλακτικά Δίκτυα - Χαριστικά Εναλλακτικά Δίκτυα - Σκέψεις για μια αχρήματη κοινωνία - Τράπεζες Χρόνου. Εναλλακτικές μορφές αχρήματων ανταλλαγών - Ο χρόνος ως χρήμα για μια κοινωνία χωρίς χρήμα - Η Νεολαία χαρτογραφεί έναν κόσμο χωρίς χρήμα - Η Ισότητα ως αναλλοίωτος πλούτος - Η Ενέργεια ως χρήμα για μια οικονομία χωρίς χρήμα

- 9. Ο Μύθος, η Παγίδα το Όνειρο και το Πείραμα - Για τον μύθο της ελβετικής 'Άμεσης Δημοκρατίας' - Zeitgeist και Venus Project: Ένας Δούρειος Ίππος του 21ου αιώνα - Η 'Όλβια Πολιτεία των Ρόδων' - Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γενιέται "στ' Απεράθου της Νάξου"

- 10. Η ιστορία κάνει Ταμείο: Απανθρωπιά εναντίον Ανθρωπίας - Το 'Βέλος του Χρόνου' και η Σταθερά του Ουμανισμού - Ανθρωπία. Η πρωταρχική ουσία του ανθρώπου και της κοινωνίας - Η Ανθρωπία ως Εργασία, Αλλοτρίωση, Κατάρα και 'Ευλογία' - Μισθωτή Εργασία και Κεφάλαιο - Η Εργασία ως έννοια, δομή και λειτουργία - Τα δύο πρόσωπα της διχοτομημένης εργασίας - Τα 'αριστερά' ιδεολογήματα και η 'σοσιαλιστική' επανάσταση - Κεφάλαιο και Ιδιοκτησία - Η αρχή και το τέλος της ατομικής ιδιοκτησίας

- 11. Ουμανισμός, το μέλλον της Ανθρωπότητας - Κοινωνία της Γνώσης και της Επίγνωσης ως υποκείμενο της ιστορίας - Άγνοια, σκοταδισμός και βία ως 'μαμή' της εξουσίας - Γιατί Ανθρωπισμός-Ουμανισμός; - Κοινοκτημοσύνη + Άμεση Δημοκρατία = Αταξική Κοινωνία - Ουμανιστική αποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της Ανθρωπότητας - Αυτοαποκαπιταλιστικοποίηση στο όνομα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας - Αποκαπιταλιστικοποίηση της οικονομίας στο όνομα της Ισότητας - Αποκαπιταλιστικοποίηση της κοινωνίας στο όνομα της ελευθερίας - Αποκαπιταλιστικοποίηση του πλανήτη στο όνομα του Ουμανισμού

- 12. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Πλατείες και Άμεση Δημοκρατία - Ένας καινούργιος καλύτερος κόσμος γεννιέται - Πρόβα ή ψευδαίσθηση Άμεσης Δημοκρατίας; - Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού - Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας χωρίς ταυτότητα και στρατηγικό του στόχο δεν μπορεί να υπάρξει - Στις πλατείες της Άμεσης Δημοκρατίας δεν κινδυνεύει καμιά πατρίδα, αλλά ο καπιταλισμός - Ο καπιταλισμός είναι ο καρκίνος της ανθρωπότητας. Η άμεση δημοκρατία είναι το φάρμακο - Καπιταλισμός και Άμεση Δημοκρατία. Σχέσεις αδυναμίας συνύπαρξης

- Summary

- Kurze Zusammenfassung

- Resume succinct. -

I.S.B.N.: 978-960-9488-24-2

 

Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία.

ΝΗΣΙΔΕΣ Δεσπερέ 3, 54621 Θεσσαλονίκη

Τηλέφωνο: 2310 236575, info@nissides.gr, www.nissides.gr

Νεογερμανισμός. Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

http://.www.infoneuhumanism.blogspot.com,

Νεογερμανισμός. 

Ο νέος εφιάλτης της Ευρώπης

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

prodial21@gmail.com,

Οι άνθρωποι αποφάσισαν από πολύ νωρίς να συμβιώνουν σε Κομμούνες και στη συνέχεια σε κοινωνίες για να μετριάσουν τα μειονεκτήματα και τις αδυναμίες τους και να αντιμετωπίσουν τις αντίξοες συνθήκες της ζωής τους. Γι’ αυτό ένωσαν τη λογικής τους, τις δυνάμεις της φαντασίας και του σώματός τους, τη νοημοσύνη, την εξυπνάδα, τις γνώσεις τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους, δηλαδή ένωσαν την ανθρωποσύνη τους[1], με το συνειδητό στόχο τόσο της διασφάλισης της επιβίωσή τους, όσο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρθηκαν και οι κοινωνίες, ως ανθρώπινα δημιουργήματα, και συμπτύχθηκαν σε κράτη και τα κράτη σε Ενώσεις κρατών με το συγκεκριμένο στόχο, οι λαοί να ζήσουν σε συνθήκες ευημερίας και ειρηνικής συνεργασίας στα πλαίσια ενός δημιουργικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Βέβαια υπήρξαν και υπάρχουν ακόμα ατομικές, συλλογικές, ταξικές και κρατικές αποκλίνουσες τάσεις και συμφέροντα που νόθευσαν το κοινωνικό όραμα και αποπροσανατόλισαν τις κοινωνίες από τον κύριο σκοπό τους, με αποτέλεσμα να εμποδίζουν, να φρενάρουν και να καθυστερούν την πορεία των επιμέρους κοινωνιών και συνολικά της ανθρωπότητας προς ένα καλύτερο κόσμο, ποτέ όμως δεν κατάφεραν να ακυρώσουν συνολικά και διαπαντός αυτή την πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία χτίζεται πάνω στους ενδοευρωπαϊκούς καπιταλιστικούς και εθνικιστικούς ανταγωνισμούς, στους ενδοϊμπεριαλιστικούς πολέμους και στις εμφυλιοπολεμικές καταστροφές με σκοπό το ξεπέρασμά τους για την ευημερία και την ειρηνική συμβίωση των λαών της Ευρώπης. Παρά τις εγγενείς αντιφάσεις-αντιθέσεις και τις στραπάτσες της γέννας της, η ΕΕ κατάφερε να κάνει μερικά, δειλά ίσως, βήματα προς την κατεύθυνση των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς σε βάρος του γεωγραφικού και του κοινωνικού ευρωπαϊκού Νότου, δηλαδή σε βάρος των μεσογειακών λαών και όλων των εργαζόμενων της ΕΕ. Η αιτία γι’ αυτή την εξέλιξη είναι βέβαια ο  πραγματικά υπαρκτός καπιταλισμός, ο οποίος ως εθνοκαπιταλισμός, ως γερμανικός ηγεμονισμός, δηλαδή ως νεογερμανισμός συμπεριφέρεται ως διάδοχος του εθνικοσοσιαλισμού, με εχθρότητα απέναντι στα μικρότερα έθνη-μέλη της ΕΕ και απέναντι στις καταπιεζόμενες κοινωνικές τάξεις και τα φτωχά κοινωνικά στρώματα.

Σήμερα η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα κρίσιμο, ίσως στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Ο ένα δρόμος είναι αυτός του ευρωπαϊκού καπιταλισμού ο οποίος υπό την ηγεσία του γερμανικού κεφαλαίου είναι ενταγμένος στη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του ηγεμονικού κεφαλαίου. Με την έννοια αυτή η ιδεολογία του νεογερμανισμού, ως κυρίαρχης ιδεολογίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, λειτουργεί συμπληρωματικά ως δίδυμη αδελφή ιδεολογία του αμερικανισμού[2], της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του παγκοσμιοκυβερνητισμού που σταδιακά ολοκληρώνεται και από τους λαούς βιώνεται ως παγκόσμια καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Ο άλλος δρόμος είναι ο δρόμος του σταδιακού μετασχηματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης από ένωση των κεφαλαίων σε αντικαπιταλιστικά προσανατολισμένη και ανασυγκροτημένη ΕΕ των Λαών που θα οικοδομηθεί πάνω στα γερά θεμέλια των αγωνιστικών –ουμανιστικών παραδόσεων των λαών της Ευρώπης, με προεξάρχουσα μορφή αυτή της τοπικής Άμεσης Δημοκρατίας. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή οι λαοί της Ευρώπης οραματίζονται και αγωνίζονται για μια ΕΕ που θα εκφράζεται ως Ομοσπονδία Αμεσοδημοκρατιών Βάσης σε αμεσοδημοκρατικά έθνη και θα ολοκληρώνεται ως Συνομοσπονδία αμεσοδημοκρατικών εθνών στις Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης με συγκεκριμένο κοινό στόχο την οικοδόμηση της αταξικής ευρωπαϊκής κοινωνίας και ενός καλύτερου δημιουργικού και ειρηνικού κόσμου.

Αντίθετα γίνεται προφανές πως ο αμερικανισμός και ο νεογερμανισμός απεργάζονται σχέδια διάλυσης της ΕΕ με σκοπό να αποκλείσουν το παραπάνω ενδεχόμενο, δηλαδή την εμφάνιση των λαών στο προσκήνιο και την ανάληψη της ευθύνης της πορείας της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Άμεσης Δημοκρατίας. Στα πλαίσια αυτών των σχεδίων ήταν εύκολο για το νεογερμανισμό να εμφανίσει τη μικρή και γονατισμένη Ελλάδα, ως το μαύρο πρόβατο, που τάχα φταίει για τη μεγάλη καπιταλιστική κρίση και για την καταλήστευση των ευρωπαϊκών λαών από το κεφάλαιο. Μια συκοφαντία που έφτασε να γίνει και απειλή για την έξωση της Ελλάδας από το νεογερμανικό παράδεισο με σκοπό την κατατρομοκράτηση των άλλων λαών της ΕΕ για να αποδεχτούν τη  μοίρα που τους επιφυλάσσει το αρπακτικό κεφάλαιο και ο μανιακός καπιταλισμός.

Μόνο που αυτά τα σχέδια σκόνταψαν πάνω στη συνειδητοποίηση των λαών, πως σε συνθήκες καπιταλισμού όλοι οι εργαζόμενοι είναι Έλληνες και συνεπώς μετά την Ελλάδα έρχεται και η δική τους σειρά, ως Pigs1, Pigs2 και πάει λέγοντας μέχρι ο νεογερμανισμός να στεριώσει την ηγεμονία του πάνω στην Ευρώπη ως υπεργολάβος του κεφαλαιοκρατικού ηγεμονισμού και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας με την ταμπέλα του αμερικανισμού ή του αναδυόμενου κινεζισμού. Είναι ιστορικά βέβαιο πως όπως ο εθνικοσοσιαλισμός έτσι και ο νεογερμανισμός θα ηττηθεί, αλλά το ζητούμενο είναι να μην ξαναζήσει η Ευρώπη και Ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Συνεπώς οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού είναι υποχρεωμένες να αφοπλίσουν ιδεολογικά, οργανωτικά, πολιτικά και κοινωνικά το νεογερμανισμό και να τον καταστήσουν ανίσχυρο να επαναλάβει τα εγκλήματα του εθνικοσοσιαλισμού σε βάρος της Ευρώπης και της Ανθρωπότητας, πριν να είναι αργά. Και θα είναι αργά αν ο νεογερμανισμός προλάβει να γίνει ο νεκροθάφτης της Ευρώπης.

Σημαντικό παραμένει το ζητούμενο της αποστασιοποίησης του γερμανικού λαού από τα σχέδια του νεογερμανισμού που είναι σχέδια του κεφαλαίου και καμιά σχέση δεν έχουν ούτε μπορούν να έχουν με τους γερμανούς εργαζόμενους, γιατί αυτή είναι η πρώτη προϋπόθεση ματαίωσης των σχεδίων διάλυσης της ΕΕ, πράγμα που θα σήμαινε πισωγύρισμα της Ευρώπης και συνολικά της Ανθρωπότητας στην εποχή των καταστροφικών ανταγωνισμών μεταξύ των φιλόδοξων ηγεμόνων της ανθρωπότητας.

Ας έρθουμε όμως στην περίπτωση της Ελλάδας και ας δούμε την εξέλιξή της κατά τα τελευταία εβδομήντα χρόνια, μια περίοδος κατά την οποία οι μνήμες όσων γεννήθηκαν λίγο πριν από το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο είναι ακόμα ζωντανές, για να δούμε ποιος φταίει που η Ελλάδα βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται.

1.    1.   Είναι παγκόσμια γνωστό πως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (1941-1944) η ελληνική οικονομία υποτάχθηκε βίαια στα γερμανικά πολεμικά σχέδια, τα οποία αγνόησαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού με αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό του από την πείνα. Ακόμα και αναγκαστικό δάνειο, της τάξης κάμποσων δισεκατομμυρίων Ευρώ, από την κατεχόμενη Ελλάδα πήρε η Γερμανία για να χρηματοδοτήσει την ιμπεριαλιστική της επέκταση προς τη Μέση Ανατολή. Τόσο κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής όσο και κατά την υποχώρηση των ηττημένων γερμανικών στρατευμάτων η ελληνική οικονομία ερειπώθηκε με την ολοκληρωτική καταστροφή από τη Βέρμαχτ όλων των οικονομικών και κοινωνικών υποδομών της χώρας. Εκατοντάδες χωριά και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς και περισσότεροι από εφτακόσιες χιλιάδες Έλληνες έχασαν τη ζωή τους με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία να μην μπορεί για δεκαετίες μετά να ξαναβρεί τον αναγκαίο αναπτυξιακό δυναμισμό της. Το αποτέλεσμα της γερμανικής θηριωδίας παραμένει ακόμα ανοιχτή πληγή, γιατί η μεταπολεμική Γερμανία, ακόμα και μετά την επανένωσή της, αρνείται πεισματικά να επιστρέψει στην Ελλάδα το αναγκαστικό δάνειο και να καταβάλει τις οφειλόμενες πολεμικές αποζημιώσεις[3], οι οποίες, σύμφωνα με συντηρητικούς υπολογισμούς ανέρχονται στο ποσό των 168 δισεκατομμυρίων Ευρώ, χωρίς τους τόκους[4], γιατί αν λογαριάσουμε και τους τόκους, όχι βέβαια τους τοκογλυφικούς με τους οποίους δανείζει την Ελλάδα η Γερμανία, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι ‘Κεφαλαιαγορές’ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τότε η σημερινή Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ΕΡυρώ, τα τριπλάσια δηλαδή από όσα καταχρηστικά δάνεια (Odious Debt)[5] που υποτίθεται οφείλει η Ελλάδα στους δανειστές της. Με αυτά τα λίγα αποκαλύπτεται, πως η αυταπάτη του γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού για το Γερμανικό Ράϊχ των χιλίων χρόνων, καταδίκασε με την καταστροφικότητά του και την απανθρωπιά του την Ελλάδα να γυρίσει πίσω εκατό χρόνια και να ξαναρχίσει από την αρχή το δρόμο της ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου.

2.      Ο καινούργιος μετά την ήττα του εθνικοσοσιαλισμού, ανταγωνισμός των καπιταλιστικών και κρατικοκαπιταλιστικών μεγάλων δυνάμεων για ‘ζωτικό χώρο’ και για σφαίρες επιρροής, έσπρωξε την καταστραμμένη Ελλάδα στον πιο καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), από τον οποίο η Ελλάδα, από αγγλικό, αναβαθμίστηκε σε αμερικανικό προτεκτοράτο. Η φτώχεια, η ανεργία, η καταπίεση και η δεξιά τρομοκρατία οδήγησαν περισσότερους από ένα εκατομμύριο Έλληνες στη μετανάστευση, από τους οποίους πεντακόσιες περίπου χιλιάδες κατάληξαν εργάτες στη Γερμανία (Gastarbeiter), οι οποίοι, στις συνθήκες του εξαντλητικού συστήματος εργασίας (Akordarbeit), του μίσους και του απροκάλυπτου ρατσισμού, πρόσφεραν, με τεράστιες θυσίες και απώλειες χιλιάδων ζωών, στη δημιουργία του λεγόμενου γερμανικού οικονομικού θαύματος, ενώ αν μπορούσαν να έμεναν στην Ελλάδα θα μπορούσαν να έχουν συμβάλει στην ανάπτυξη της δικής τους χώρας, για να μην έχει ανάγκη να δανείζεται από τους τοκογλύφους ‘συμμάχους’ της.

3.      Αλλά και οι ελληνογερμανικές οικονομικές σχέσεις από το 1960 και μέχρι σήμερα, για τα τελευταία 50 χρόνια οικοδομήθηκαν πάνω στη λογική του ισχυρότερου και με τους άδικους όρους εμπορίου, διαμορφώνονταν σταθερά και αυξανόμενα παθητικά εμπορικά ισοζύγια, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ελλειμμάτων στην Ελλάδα και πλεονασμάτων στη Γερμανία. Οπότε η Ελλάδα για την κάλυψη των ελλειμμάτων της κατάφευγε και πάλι στη Γερμανία για δάνεια με τον όρο βέβαια να αυξάνει τις εισαγωγές γερμανικών βιομηχανικών προϊόντων και εξοπλισμών, όπως τανκς, υποβρύχια, αμυντικά συστήματα, αεροπλάνα κλπ. κλπ. Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζονταν η απασχόληση των γερμανών, οι γερμανικές εξαγωγές προς την Ελλάδα και τα κέρδη των γερμανικών βιομηχανιών και τραπεζών, αλλά μειώνονταν η απασχόληση, συρρικνώνονταν η βιομηχανική ανάπτυξη στην Ελλάδα, μεγάλωνε η εξάρτηση της χώρας από τη Γερμανία και φυσικά μεγάλωνε ραγδαία το χρέος της Ελλάδας προς τη Γερμανία και τις άλλες αντίστοιχες χώρες. Όταν κάποια στιγμή η Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, άρχισε να σκέπτεται την εξομάλυνση της οικονομικής συνεργασίας με τους «προστάτες» και τη διεκδίκηση όρων αμοιβαίας συνεργασίας, αναζητώντας τη σύσφιξη των σχέσεών της με την Ευρώπη μέσω της σύνδεσής της με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (1962), τότε καταδικάστηκε για εφτά ολόκληρα χρόνια, (1967-1974), να ζει, κάτω από το φασιστικό ζυγό της αμερικανονατοϊκής χούντας, σε συνθήκες πολιτικής τρομοκρατίας, οικονομικής στασιμότητας και κοινωνικής καθυστέρησης. Έτσι ανατράπηκε ο όποιος δειλός ευρωπαϊκός αναπροσανατολισμός της Ελλάδας και η χώρα μετατοπίστηκε ακόμα περισσότερο προς το δορυφορικό στερέωμα του αμερικανισμού. Με την ανατροπή της χούντας και την επαναφορά μιας καχεκτικής αστικής δημοκρατίας η ελληνική οικονομία εξελίσσεται σε συμπλήρωμα των μητροπολιτικών οικονομιών της Ευρώπης και κύρια της γερμανικής οικονομίας, η οποία δορυφοροποιεί σταδιακά την Ελλάδα και επισπεύδει (1980) την ένταξή της στην ΕΟΚ, για να βγει υποτίθεται από την εξάρτηση και την καθυστέρηση[6]. Έτσι η Ελλάδα, ως γερμανικός δορυφόρος, βρέθηκε, θέλοντας και μη, με την προστασία της Γερμανίας και με περισσή γκλαμουριά και επαίνους, πλήρες μέλος της Ευρωζώνης (2001), αλλά και με αυτή την εξέλιξη η Ελλάδα απομακρυνόταν από τον καπιταλιστικό παράδεισο, ο οποίος σταδιακά πρόβαλε ως η πραγματική κόλαση για τους εργαζόμενους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρου του κόσμου.

4.      Αυτή την περίοδο αναδύεται ξαφνικά για την κοιμώμενη Δύση, η κρατικοκαπιταλιστική Κίνα η οποία τρελαίνει τις αγορές και αποσταθεροποιεί τη δυτική οικονομική ηγεμονία, με αποτέλεσμα τη βίαιη ανακατανομή της πίττας του παγκόσμιου λιανεμπορίου και τη σταδιακή αποβιομηχάνιση των παραδοσιακών καπιταλιστικών χωρών. Αυτά τα γεγονότα ήταν αρκετά για να επιτάχυναν την έκρηξη της τρέχουσας μεγάλης συστημικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού[7], όπου τα μεγάλα στοκ εμπορευμάτων δεν μπορούν να πωληθούν και το υπερσυσσωρευμένα κεφάλαια δεν μπορούν να επενδυθούν. Και όσο ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται πως έχουν εξαντληθεί τα όρια μεγέθυνσής του, τόσο επιστρέφει υπό την καθοδήγηση του αμερικανισμού, για τη βίαιη επιβίωσή του, στις γνωστές πολιτικές του και στις μεθόδους του καταστροφικού σοκ και της τρομοκρατίας, του θερμού αλλά και ψυχρού οικονομικού πολέμου ενάντια στην εργαζόμενη ανθρωπότητα και στις φτωχές και τις μικρές χώρες[8] και ιδιαίτερα σε χώρες με σημαντική, για τα συμφέροντα του ηγεμόνα, γεωπολιτική θέση και γεωστρατηγική σημασία με σκοπό τον έλεγχο της Ευρασίας. Ο απώτερος σκοπός είναι η, με ιδιωτικά και κρατικά τοκογλυφικά δάνεια, «επανασυγκρότηση» των οικονομιών και χωρών που κατάστρεψε η παγκόσμια πολεμοκάπηλη συμμορία του κεφαλαίου, η απόκτηση του ελέγχου των κοιτασμάτων πετρελαίου, φυσικού αερίου και άλλων ορυκτών και ο αποκλεισμός ανταγωνιστών στην κάθε κρίσιμη περιοχή. Η Κίνα όμως είναι μια μεγάλη χώρα με τεράστιο εργατικό δυναμικό που το κρατάει σε συνθήκες δουλείας για να παράγει και να πουλάει φτηνά και για να μπορεί να αγοράζει μαζικά τεράστιες ποσότητες κρατικών ομολόγων από χώρες της Δύσης με πρώτες και καλύτερες τις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής, πράγμα που της επιτρέπει να διεκδικεί ακόμα και την παγκόσμια καπιταλιστική ηγεμονία[9]. Για να επιβιώσει ο δυτικός καπιταλισμός καταφεύγει σε προγράμματα λιτότητας για τους εργαζόμενους, κινεζοποιώντας τις συνθήκες εργασίας, φτωχαίνοντας τους εργαζόμενους και σπρώχνοντας τις κοινωνίες στα όρια των αντοχών τους. Ίσως ακόμα και πέραν αυτών των ορίων με σκοπό να περιορίσει ακόμα και αυτή την ευνουχισμένη αστική δημοκρατία του κεφαλαίου με φασιστικά, κρατικοκαπιταλιστικά, ακόμα και με μαφιόζικα κυβερνητικά συστήματα που θα επιβάλλουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες ρευστότητας του καπιταλιστικού συστήματος η Γερμανία προσπαθεί να κατοχυρώσει τη θέση της ως κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη και στο βαθμό που η ΕΕ αποτελεί εμπόδιο στα ηγεμονικά της σχέδια δεν έχει πρόβλημα ακόμα και να τη διαλύσει, για να υποτάξει στη συνέχεια μια-μια τις οικονομίες της Ευρώπης με όπλο το Ευρώ ή το Ευρωμάρκο. Αυτή η διαδικασία δείχνει πως η για δεκαετίες κρυμμένη ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού μεταλλάσσεται και σταδιακά μεταβάλλεται σε ιδεολογία του Νεογερμανισμού, στην υπηρεσία πάντα των βλέψεων του γερμανικού κεφαλαίου για την καθυπόταξη των χωρών και των λαών της Ευρώπης.

5.      Η Ελλάδα, ως σταυροδρόμι μεταξύ Βορά και Νότου, Ανατολής και Δύσης ήταν πάντα και για κάθε επίδοξο ηγεμόνα της περιοχής μια χώρα με μεγάλη γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία. Τελευταία μάλιστα με την ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και στο χώρο της εδαφικής κυριαρχίας της η Ελλάδα απόκτησε ξαφνικά τεράστια οικονομική σημασία και έγινε το ‘μήλον της έριδας’, εξαιτίας και του ανταγωνισμού μεταξύ των ενδιαφερόμενων δυνάμεων να βάλλουν στο χέρι αυτούς τους θησαυρούς. Το στήσιμο του άξονα μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας για τη σύνδεση των Αυτόνομων Οικονομικών  Ζωνών τους, (ΑΟΖ) και την από κοινού εκμετάλλευση των πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Μεσογείου φαίνεται πως έγινε με την υπόδειξη και προς το συμφέρον του αμερικανισμού. Το μπάσιμο του Διεθνούς Νομισματικού  Ταμείου στα οικονομικά των χωρών της ΕΕ με την υποστήριξη της Γερμανίας, αποτελεί προφανώς μια προσπάθεια συμβιβασμού μεταξύ αμερικανισμού και νεογερμανισμού, να γίνει δεκτή η Γερμανία από τον αμερικανισμό στη συνεκμετάλλευση αυτών των κοιτασμάτων, ακόμα και αν αυτή η συνεργασία θα απαιτούσε τη διάλυση της ΕΕ. Έτσι μπορεί να εξηγηθεί και η πολιτική του καρότου και του μαστίγιου με την οποία η Γερμανία απειλεί από τη μια να πετάξει έξω από την Ευρωζώνη την Ελλάδα και από την άλλη να τη «σώσει» από τη χρεοκοπία[10]. Το σχέδιο αποσκοπεί στο να δεχτεί η Ελλάδα να ξεπουλήσει, για να ξεπληρώσει τάχα τους δανειστές της, όλο τον εθνικό της πλούτο, από βασικές υποδομές, μέχρι στρατηγικούς τομείς και ορυκτό πλούτο, ακόμα και αυτό το σύμβολο του παγκόσμιου πολιτισμού, τον Παρθενώνα θα ήθελαν οι γερμανοί για να ξαναϋψώσουν τη σημαία του κατακτητή της Ελλάδας. Για να πραγματοποιηθεί όμως αυτό το σχέδιο θα πρέπει η ελληνική κοινωνία να αναγκαστεί με κάθε τρόπο να δεχτεί νέα δανειακά βάρη «σωτηρίας» και να παραιτηθεί από όλα αυτά τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία της, δηλαδή σε τελική ανάλυση από την εδαφική της ακεραιότητα και την εθνική της κυριαρχία. Ο νεογερμανισμός (ΕΚΤ) και ο αμερικανισμός (ΔΝΤ) θα καταφέρουν ίσως να πείσουν ελληνικές κυβερνήσεις να υποθηκεύσουν το μέλλον πολλών γενεών Ελλήνων και να υποτάξουν την  Ελλάδα στα ηγεμονικά τους σχέδια. Φαίνεται όμως να λογαριάζουν χωρίς τον ελληνικό λαό και χωρίς τους εργαζόμενους της ΕΕ και του κόσμου, που ακόμα δεν είπαν τον τελευταίο λόγο τους.

6.      Κάποιοι χαρακτηρίζουν τη συμπεριφορά του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα ως έκφραση μίσους και εκδίκησης για την αντίστασή της ενάντια στον εθνικοσοσιαλισμό, που του χάλασε τα σχέδια. Μπορεί , αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πολιτική του νεογερμανισμού ως πολιτική της Κλεπτοκρατίας, της Δανειοκρατίας και της Πλουτοκρατίας δεν υπαγορεύεται από συναισθήματα, αλλά από συμφέροντα και γι’ αυτό η πολιτική του νεογερμανισμού απέναντι στην Ελλάδα βρωμάει πετρέλαιο, μπαρούτι και αίμα. Η μέθοδος του νεοκαπιταλισμού είναι απλή. Στρατολογεί με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο και με τη βοήθεια των επιχειρήσεων, των πανεπιστημίων, των διάφορων Στοών και Λεσχών και των μυστικών υπηρεσιών του, από τις χώρες στόχο πρόθυμους συνεργάτες τους οποίους βοηθά, κύρια με το μαύρο πολιτικό χρήμα, να αναρριχηθούν σε κυβερνητικά και κρατικά πόστα με αντάλλαγμα να μεγαλώσουν με κάθε τρόπο οικονομικής συνεργασίας, αλλά και με αλόγιστο δανεισμό την εξάρτηση της χώρας τους από την οικονομία των προστατών-εργοδοτών τους, μέχρι οι οικονομίες των μικρών χωρών να πάθουν ασφυξία και να εκλιπαρούν γονατιστές για βοήθεια σωτηρίας σε δόσεις, δηλαδή για ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση.

7.      Όλο αυτό το σκηνικό δεν είναι τίποτα λιγότερο από την καπιταλιστική παρακμή που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί και να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, Πρόκειται όμως για μια κατάσταση από την οποία δεν θα γλυτώσουν, όπως δεν γλύτωσαν και από τον εθνικοσοσιαλισμό, ούτε οι γερμανοί εργαζόμενοι. Γι’ αυτό σήμερα περισσότερο από ποτέ, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού κατανοούν πως απέναντι στην παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και στην καπιταλιστική βαρβαρότητα η μόνη απάντηση είναι ο κοινός αγώνας για την απελευθέρωση όλων των χωρών και συνολικά της ανθρωπότητας από τον καπιταλισμό, είτε αυτός εκφράζεται ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός, ή παγκοσμιοκυβερνητισμός.

8.      Ιδιαίτερα οι λαοί της Ευρώπης οφείλουν όλοι να κατανοήσουν πως κάθε ευημερία σε βάρος άλλων ανθρώπων και λαών είναι, όπως διδάσκει η ιστορία, προσωρινή και αργά ή γρήγορα αποδείχνεται ανθρωποτροφική πολιτική για να προσφέρει τους λαούς ως κρέας στις κρεατομηχανές αυτάρεσκων και αναποτελεσματικών ηγεμονικών ληστρικών πολέμων για να πλουτίζει μια απειροελάχιστη μειονότητα διεστραμμένων εγκληματιών σε βάρος της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της. Αυτή η βαρβαρότητα, είναι βέβαιο, πως στις μέρες μας , στον 21^ο αιώνα, θα πάρει ένα τέλος, γιατί, όπως έλεγε ο Λίνκολν «Μπορεί κάποιοι να εξαπατούν ένα τμήμα του λαού για μεγάλο διάστημα, Κάποιοι μπορούν να εξαπατήσουν για λίγο ολόκληρο το Λαό, αλλά ποτέ και κανένας δεν μπόρεσε να εξαπατήσει για πάντα τους Λαούς».

9.      Οι λαοί της ΕΕ, αλλά και του κόσμου ολόκληρου σφυρηλατώντας, στη βάση των κοινών αντικαπιταλιστικών συμφερόντων τους, την αγωνιστική ενότητά τους μέσα από την αλληλεγγύη, μπορούν να σταματήσουν την πολιτική του καπιταλισμού πριν φτάσουμε στη μεγάλη σφαγή που ετοιμάζουν στον ευρύτερο χώρο της Ευρώπης, της Αφρικής και της Ασίας για τον έλεγχο της Ευρασίας. Ιδιαίτερα ο γερμανικός λαός μπορεί και πρέπει να κατανοήσει πως δεν είναι οι έλληνες εργαζόμενοι υπεύθυνοι για τη δική τους κατάσταση, αλλά οι γερμανοί κεφαλαιοκράτες που τους σέρνουν κάθε λίγο και λιγάκι σε καταστροφικούς πολέμους με θύματα πρώτα τους ίδιους και συνεπώς ο νεογερμανισμός δεν μπορεί να είναι δική τους ιδεολογία.

10.  Μετά από όλα αυτά γίνεται αντιληπτό πως απέναντι στην καταστροφική και απάνθρωπη ιδεολογία και πολιτική του καπιταλισμού και τις ειδικότερες εκφράσεις της ως αμερικανισμός, νεογερμανισμός, κινεζισμός κλπ. κλπ., οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή ολόκληρη η εργαζόμενη ανθρωπότητα έχουν, ως κληρονόμοι του παγκόσμιου πλούτου των επιστημών, της τεχνολογίας και του πολιτισμού να αντιπαραθέσουν τον ανθρωπισμό, τον Ουμανισμό, ως κοσμοαντίληψη που βασίζεται στην αρχή, πως όλων των πραγμάτων μέτρο είναι ο άνθρωπος και όχι το κέρδος. Και συνεπώς απέναντι στην κεφαλαιοκρατία και στην ψεύτικη αντιπροσωπευτική δημοκρατία του κεφαλαίου έχουν να αντιπαραθέσουν την πανάρχαια και τώρα περισσότερο από ποτέ επίκαιρη Άμεση Δημοκρατία, τη μόνη και ικανή συνθήκη για να βγει η ανθρωπότητα από την καπιταλιστική παρακμή και να πορευτεί προς την κοινωνική ισότητα, την αταξική κοινωνία και την ευημερούσα και ειρηνική ανθρωπότητα.

Αυτός ο καλύτερος κόσμος σήμερα δεν είναι μόνο αναγκαίος, αλλά για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία είναι και εφικτός.

---

[1]  Ανθρωποσύνη, Ανθρωπία, Ανθρωπινότητα, βλέπε: Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την Κοινωνική Ισότητα και τον Ουμανισμό, υπό έκδοση.

[2] Βλέπε αναλυτικά Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής, ΠΑΠΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[3] Roth Karl Heinz, Die offene Reparationsfrage. Die Profiteure des Raubzugs müssen zahlen , (Ανοιχτό το θέμα των αποζημιώσεων. Αυτοί που κέρδισαν από την αρπαγή πρέπει να πληρώσουν), στο Περιοδικό: LUNAPARK²¹, Heft 15/Herbst 2011. Βλέπε επίσης Παπαδημητρίου Ζήσης, Η Ελλάδα, το Ευρώ και οι γερμανικές αποζημιώσεις, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 31/Οκτώβρης.

[4] Για περισσότερες πληροφορίες βλέπε ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΧΡΕΟΣ, Μηνιαίο Δελτίο του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων, διάφορα τεύχη.

[5] Λάμπος Κώστας, Odious Debt, (δυσβάστακτος, δόλιος, καταχρηστικός δανεισμός) και τρία ερωτήματα, στο http://epithesh.blogspot.com/2010/06/odious-dept.html

[6] Βλέπε Lambos Kostas D., Abhängigkeit und fortgeschrittene Unterentwicklung dargestellt am Beispiel der Landwirtschaft Griechenlands, R. G. Fischer Verlag, Frankfurt am Main 1981 και Λάμπος Κώστας, Εξάρτηση, προχωρημένη υπανάπτυξη και αγροτική οικονομία της Ελλάδας, ΑΙΧΜΗ, Αθήνα 1983.

[7] Βλέπε, Roth Karl Heinz, Die globale Krise (Η παγκόσμια κρίση), VSA: VERLAG, HAMBURG 2009.

[8] Βλέπε Klein Naomi, No Logo, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2005, καθώς επίσης και Klein Naomi, Το δόγμα Schock, Αθήνα 2010.

[9] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Κιναζισμός. Το ανώτατο στάδιο του πλιατσικοκαπιταλισμού ή το κατώταο στάδιο του πολιτισμού;, ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 21/Δεκέμβρης 2010.

[10] Η γερμανική πολιτική του καρότου και του μαστίγιου εκφράζεται από την μετριοπαθή τάχα Merkel και από τον αδυσώπητο Schäuble.