ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗΣ

.

Η ανατροπή του καπιταλισμού είναι εφικτή και η Άμεση Δημοκρατία είναι ζωτικά αναγκαία για την ανθρωπότητα

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

prodial21@gmail.com, 

. 

Ο καπιταλισμός, ως οικονομικό σύστημα, όπως είναι γνωστό, βρίσκεται, εξαιτίας της χαοτικής του φύσης, από την εμφάνισή του σε μια διαρκή καταστροφική κρίση. Για το ξεπέρασμα των εκάστοτε κρίσεών τους οι 'εθνικοί καπιταλισμοί', έβρισκαν διέξοδο στις τοπικές, τις εθνικές και τις παγκόσμιες πολεμικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αυτή η διαδικασία αντιμετώπισης των καπιταλιστικών κρίσεων σε συνδυασμό με τη λεηλασία της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας, έφερνε, όπως είναι φυσικό, όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές δυνάμεις απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα.

Τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα που διαμορφώθηκαν σ' αυτή τη διαδικασία αντιμετώπισης των κρίσεων, οργάνωσαν σε συνεργασία με τις διαπλεκόμενες πολιτικές γραφειοκρατίες της αστικής-αντιπροσωπευτικής 'δημοκρατίας', ένα πραξικόπημα στο εσωτερικό του καπιταλιστικού συστήματος και ενάντια στον καπιταλισμό ως τρόπο παραγωγής, με στόχο την απόλυτη καθυπόταξη της κοινωνίας στα συμφέροντα όχι γενικά του κεφαλαίου, αλλά στα ηγεμονικά σχέδια του σκληρού πυρήνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας. Το αποτέλεσμα ήταν η νεοφιλεέυθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία αναγορεύει σε υπέρτατες αξίες τα τρία βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού:

·Ο γενικευμένος κανιβαλισμός είναι το πρώτο χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης, που στηρίζεται στη βασική καπιταλιστική αρχή του καταστροφικού ανταγωνισμού για την απεριόριστη και βίαιη συσσώρευση πλούτου, ανισότητας και δυστυχίας σύμφωνα με την οποία “το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό και συνεπώς ο θάνατός σου η ζωή μου”, με συνέπεια τον εκπρολεταρισμό εκατοντάδων χιλιάδων, ή και εκατομμυρίων μικροεπιχειρηματιών.

·Ο οργανωμένος βαμπιρισμός είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στην κύρια καπιταλιστική αρχή για την απεριόριστη εκμετάλλευση της Εργασίας, που καταλήγει στη βίαιη αφαίμαξη των μισθωτών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, μέχρι την πλήρη εξαθλίωση της αποφασιστικής πλειονότητας της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας.

·Ο οικοφασισμός του κεφαλαίου είναι το τρίτο χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στη μυωπική αντιμετώπιση της ζωής, της Φύσης και της κοινωνίας από το κεφάλαιο, που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την απεριόριστη μεγέθυνση της παραγωγής, με μοναδικό σκοπό τη μεγιστοποίηση και την υπερσυσσώρευση του ιδιωτικοποιημένου κοινωνικού πλούτου, με αποτέλεσμα να ανατρέπει τις ισορροπίες της Φύσης και των διάφορων ζωτικών για τον άνθρωπο οικοσυστημάτων, να καταναλώνει ληστρικά τους φυσικούς πόρους των επόμενων γενεών και να απειλεί άμεσα ακόμα και την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.

Η απόλυτη αποτυχία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η αδυναμία του σκληρού πυρήνα να ηγεμονεύσει πάνω στην ανθρωπότητα αποδείχνει πως ο καπιταλισμός μπήκε οριστικά στη φάση της παρακμής του, στο τελικό στάδιο της ύπαρξής του, το στάδιο που χαρακτηρίζεται από τη “ζωική κατάρρευση του καπιταλισμού”. Είναι το στάδιο που ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται το τέλος του και αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Στην κατανόηση αυτής της πραγματικότητας δεν μπορούμε να φτάσουμε με θολές και πληκτικές ποσοτικές αναλύσεις πλευρών ή και συνολικά της καπιταλιστικής οικονομίας, αλλά με την αναζήτηση μιας άλλης οικονομικής φιλοσοφίας που θα εκτοπίζει την κερδοκεντρική φιλοσοφία του καπιταλισμού και θα αποκαθιστά τη θέση του ανθρώπου στην οικονομία και συνεπώς στην κοινωνία.

Η εμφάνιση του κινέζικου μανιακού κρατικοκαπιταλισμού, που τόσα χρόνια κρυβόταν πίσω από τη μάσκα του ψευδοκομμουνισμού, χάλασε προσωρινά τα σχέδια για τη δυτική παγκόσμια ηγεμονία, αλλά πρόσφερε τη μαγική συνταγή στο δυτικό καπιταλισμό για τη 'σωτηρία και μακροημέρευσή του'. Το μυστικό της συνταγής δεν είναι, φυσικά, παρά τα χαμηλά κινέζικα μεροκάματα και οι μεγάλες στρατιές των ανέργων.

Ο ΣΚΛΗΡΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ

Ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποίησης, η παγκόσμια συμμορία με τα πολλά πρόσωπα, αποφάσισε να επιταχύνει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και να κινεζοποιήσει ακόμα και σε υπερθετικό βαθμό την Εργασία για να γίνει ανταγωνιστικότερη, πράγμα που επιδιώκεται να επιτευχθεί:

·        ·με τη μείωση της ρευστότητας που θα βγάλει από τη μέση την πολυάριθμη μικρομεσαία επιχειρηματική τάξη (τη βάση της πραγματικής οικονομίας, αλλά και της αστικής δημοκρατίας) και θα μεγαλώσει τις στρατιές των ανέργων, αλλά και την πίττα και τα κέρδη του ηγεμονικού κεφαλαίου,

·        ·με τις πολιτικές και τα προγράμματα λιτότητας με τα οποία θα ρίξει μισθούς και συντάξεις στο επίπεδο της απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης της εργαζόμενης κοινωνίας, με αποτέλεσμα τη διάλυση κάθε μορφής συλλογικότητας και συνεπώς την καταστροφή κάθε μορφής ατομικής Εαυτότητας και συλλογικής-κοινωνικής Ταυτότητας που θα μπορούσαν να αρθρώσουν κοινωνικό αντίλογο και κοινωνικές διεκδικήσεις και

·        ·με την ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων, των υποδομών και της παραγωγικής βάσης των χωρών, τον μηδενισμό των δημοσίων επενδύσεων και του κοινωνικού κράτους, πράγμα που αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση ολόκληρης της υπαρξιακής βάσης της κοινωνίας με αναπόφευκτη συνέπεια το θρυμματισμό του κοινωνικού ιστού και την αγελοποίηση-οπαδοποίηση των εργαζόμενων και άνεργων ανθρώπων για να μην αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια του ηγεμονικού κεφαλαίου.

Ο καθένας μας κατανοεί πως όλα αυτά τα καταστροφικά και απάνθρωπα δεν θα μπορούσαν να γίνουν σε συνθήκες αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με πολιτικούς αχυράνθρωπους. Οι νέοι αλχημιστές ανκάλυψαν τη νέα 'φιλοσοφική λίθο', τους τεχνοκράτες και γι' αυτό το σύστημα αποσύρει έναν-έναν τους πολιτικούς γραφειοκράτες και κατασκευάζει θεωρίες περί μάγων τεχνοκρατών που τάχα θα λύσουν τα προβλήματα, μερικοί από τους οποίους βρίσκονται κιόλας σε πρωθυπουργικούς θώκους. Πρόκειται για τη νέα γενιά αχυρανθρώπων που θα εφαρμόσουν τα “σχέδια σωτηρίας” των χωρών τους με συνταγές Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά με νομιμοποιητικές αποφάσεις των “εθνικών αντιπροσωπειών” και των αστικών κοινοβουλίων. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται πως τους “τεχνοκράτες” θα τους ακολουθήσουν όπου χρειαστεί οι ΝΑΤΟϊκοί Κολονέλοι, για να ολοκληρωθεί η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και να στηθεί η λεγόμενη παγκόσμια κυβέρνηση ως παγκόσμιος φασισμός, είναι καταδικασμένος να χειροκροτεί τους δημίους του μέχρι την τελευταία του πνοή, κρατώντας την άδεια καραβάνα, “χορηγία της άλφα Πολυεθνικής, του βήτα δοτού Δημάρχου ή του γάμα Μητροπολίτη”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα και αυτό το συντηρητικό κατασκεύασμα, αποτελεί εμπόδιο για τα σχέδια της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας, γιατί θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να αντιδράσει ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου και την κινεζοποίηση της Εργασίας και με ένα άλμα προς το μέλλον, όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, να κινηθεί σε αντίθετη και διαφορετική κατεύθυνση προς μια Ευρώπη των Λαών και της Άμεσης Δημοκρατίας. Γι' αυτό η Ε. Ε. είναι πια στόχος υπό διάλυση. Την υπεργολαβία την ανάλαβε προφανώς Γερμανία με αντάλλαγμα να της ανατεθεί ο ρόλος του Ευρωπαίου Ηγεμόνα και να δει το εθνικοσοσιαλιστικό της όραμα να γίνεται πραγματικότητα. Ο γερμανικός Λαός μπορεί και πρέπει να διαχωρίσει τη θέση του από το γερμανικό κεφάλαιο και το γερμανικό ιμπεριαλισμό, γιατί η ιστορία και η ανθρωπότητα δεν θα του συγχωρήσει ένα νέο έγκλημα σε βάρος της Ευρώπης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με την υπόδειξη του υπεργολάβου,  αναλαμβάνει τα οικονομικά της μιας μετά την άλλη των χωρών της Ε. Ε. και σε λίγο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα χρηματοδοτεί το Δ.Ν.Τ. για να σώσει την Ε.Ε. που χρηματοδοτεί την Ε. Κ. Τ. με τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Πρόκειται ασφαλώς για την απόλυτη καπιταλιστική σχιζοφρένεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται τα σχέδια του Κεφαλαίου και γνωρίζοντας πως η κατάρρευση του καπιταλισμού θα οδηγήσει στο χάος που βολεύει τις καραδοκούσες δυνάμεις του φασισμού, ετοιμάζονται για τη ριζική και τη μεθοδική ανατροπή του. Οι πρόσφατες εμπειρίες του Κινήματος των Πλατειών δείχνουν πως η ανθρωπότητα αποφάσισε να γυρίσει σελίδα και από την αστική δημοκρατία του Κεφαλαίου να περάσει στην Άμεση Δημοκρατία της Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης. Συνοψίζοντας τις εμπειρίες από διάφορα μέρη του πλανήτη διαπιστώνουμε πως σταδιακά διαμορφώνεται στις Πλατείες, που λειτουργούν ως Νέα Εκκλησία του Δήμου, ως Νέος Δημόσιος Χώρος, μια “Πολιτική από τα Κάτω” η οποία εκδηλώνεται:

1.      Ως μερική άρνηση του καπιταλισμού, δηλαδή ως αντίδραση απέναντι σε επιμέρους πολιτικές του Κεφαλαίου με το αίτημα για ένα δικαιότερο σύστημα, (ΗΠΑ, Καναδάς, Ιαπωνία, Κίνα, Ισραήλ κλπ.)

2.      Ως άρνηση του υφιστάμενου αυταρχικού συστήματος διακυβέρνησης και αίτημα ένα σύστημα Λαϊκής Κυριαρχίας, (Αφρική, Μέση Ανατολή)

3.      Ως πλήρη άρνηση του καπιταλισμού που εκφράζεται με την κατάληψη και αυτοδιαχείριση των εργοστασίων από τους ίδους τους εργαζόμενους, με αίτημα την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και στόχο μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ένα άλλο κοινωνικό σύστημα κοινωνικής αυτοδιαχείρισης (Λατινική Αμερική)

4.      Ως ξεκαθαρισμένη αντικαπιταλιστική στρατηγική με στόχο την οριστική υπέρβαση του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού σε όλες τις εκδοχές του και την αντικατάστασή του με την Άμεση Δημοκρατία Παντού, (Ευρώπη).

Είναι προφανές πως ο καπιταλισμός έχει οριστικά χρεοκοπήσει και η ανθρωπότητα βρίσκεται σε προϊούσα επαναστατική διαδικασία, με στόχο να αποτρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της να βάλει ένα σύστημα κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, που θα αποκαταστήσει:

·        Τη σχέση αρμονικής συνύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας με τη Φύση.

·        Τη σχέση κοινωνίας και οικονομίας, στα πλαίσια της οποίας τα μέσα παραγωγής και ολόκληρος ο φυσικός, ο οικονομικός και ο κοινωνικός πλούτος ανήκουν συνολικά και αδιαίρετα στην κοινωνία-ανθρωπότητα και η οικονομία υποτάσσεται στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το αντίστροφο.

·         Τη σχέση αμοιβαιότητας μεταξύ των μελών μιας κοινωνίας, στα πλαίσια της οποίας καταργείται κάθε σχέση διακρίσεων και ιεραρχικής εξουσίας και συνεπώς εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και η ελευθερία του καθενός αποτελεί προϋπόθεση για την ελευθερία και την ευτυχία των άλλων.

·        Τη σχέση των ανθρώπων με την κοινωνία, η οποία προσδιορίζεται από την αρχή “πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος”, που βρίσκει την καλύτερη δυνατή πραγμάτωσή της στα πλαίσια της Άμεσης Δημοκρατίας.

·        Τη σχέση μεταξύ των Λαών, και των Εθνών, η οποία απαλλαγμένη από την πολιτική του “διαίρει και βασίλευε” του κεφαλαίου, θα μπορεί να προσδιορίζεται από τον αλληλοσεβασμό και την αμοιβαία συνεργασία, στα πλαίσια ενός οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Στον πυρήνα αυτής της επιλογής της ανθρωπότητας βρίσκεται η συνειδητοποίηση, πως η αιτία όλων των δεινών του πολιτισμού βρίσκεται στην ανισότητα, η οποία προκαλείται από την ατομική ιδιοκτησία και ειδικότερα από την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στον έλεγχο της οικονομίας από μια μικρή μειοψηφία επιχειρηματιών που καταδυναστεύουν την εργαζόμενη κοινωνία για να συσσωρεύουν πλούτη από τη μεριά των λίγων και δυστυχία από τη μεριά των πολλών. Η συνειδητοποίηση πως, όπου υπάρχει ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ελευθερία, ούτε δημοκρατία, οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους στην ιδέα της κοινοκτημοσύνης και της Άμεσης Δημοκρατίας με προοπτική την αταξική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.

Έτσι διαμορφώνεται μια νέα κοσμοαντίληψη που ξεπερνάει τον παραδοσιακό καπιταλισμό, αλλά και τον κρατικοκαπιταλισμό της τριτοτεταρτοδιεθνούς εκδοχής και ανοίγει τις προοπτικές για μια κοινωνία της κοινοκτημοσύνης, της ισότητας, της ευημερίας και της ελευθερίας, για μιά κοινωνία της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικότητας και του Οικουμενικού Ουμανισμού. Στα πλαίσια αυτών των εξελίξεων η τακτική του Κινήματος των Πλατειών θα αναβαθμίζεται, σε μιά σχέση αλληλοτροφοδότησης με εμπειρίες και ιδέες, σταθερά σε Κίνημα ολόκληρης της Κοινωνίας, που αμέσως μετά από τις πλατείες θα καταλάβει τα εργοστάσια, κάθε χώρο παραγωγής χρήσιμων αξιών, όπως και κάθε χώρο λήψης αποφάσεων, για να τους μετασχηματίσει σε κυψέλες Άμεσης Δημοκρατίας, Ισότητας, Ελευθερίας, Ευημερίας και Ευτυχίας όλων ανεξαίρετα των Πολιτών.

Οι εργαζόμενες κοινωνίες γνωρίζουν πως ο καπιταλισμός δεν θα καταρρεύσει. Γνωρίζουν επίσης πως όσο παρακμάζει τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, γι' αυτό και ετοιμάζονται να τον ανατρέψουν και να οικοδομήσουν ένα καλύτερο κόσμο στον οποίο θα ισχύει η ισότητα: Κοινοκτημοσύνη+Άμεση Δημοκρατία Παντού = Κονωνική Ισότητα+Αταξική Κοινωνία.

Η ανατροπή του παρακμασμένου καπιταλισμού, σήμερα, δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία για την παραπέρα κίνηση της ανθρωπότητας. Με αυτή την έννοια η σημερινή κρίση του καπιταλισμού, μπορεί να αναδειχθεί σε ευκαιρία για την ανθρωπότητα, φτάνει να απαλλαγούμε από τους σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους περί 'ανθρώπινου καπιταλισμού', περί 'καλοπροαίρετων τεχνοκρατών' και περί των καλών προθέσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ακόμα και περί εναλλακτικότητας της τριτοτεταρτοδιεθνιστικής 'Αριστεράς'.

Οι νέες συνθήκες απαιτούν νέες αναλύσεις, νέες αντιλήψεις και νέες λύσεις ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ, κι' αυτό συντελείται ήδη με τη διακριτικότητα της ιστορικής διεργασίας και του κοινωνικού Γίγνεσθαι. Και μάλιστα συντελείται μακριά από τη "χάβρα" των 'ειδικών' αναλυτών, οικονομετρών, θεραπευτών και νοσηλευτών του καπιταλισμού, που προσπαθούν με βαρύγδουπες αναλύσεις και διαγνώσεις και με διάφορα μαντζούνια και γιατροσόφια να τον θεραπεύσουν και να βελτιώσουν τάχα τη σχέση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, ενώ γνωρίζουν πως Alea iacta est, γιατί ο καπιταλισμός απέτυχε, χρεοκόπησε οριστικά και αμετάκλητα, τόσο σε εθνικό, ως τοπικό local-national mafia system, όσο σε παγκόσμιο επίπεδο, ως world mafia system και παγκόσμια κυβέρνηση και γι' αυτό πρέπει να και θα ανατραπεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ  Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com,

prodial21@gmail.com,

H βίαιη διαταραχή και η στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου, σε ένα όποιο σημείο του ανθρώπινου οργανισμού, μπορεί να προκαλέσει τη λειτουργική αποκοπή και αυτονόμηση κάποιων κυττάρων, τα οποία αυτοαναπαράγονται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία όγκων, οι οποίοι με τη σειρά τους προκαλώντας νέες στρεβλώσεις κυτταρικών κύκλων πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, καταστρέφοντας υγιή κύτταρα και ζωτικά όργανα, με τα οποία έρχονται σε επαφή και μπλοκάρουν την κανονική λειτουργία του οργανισμού μέχρι που προκαλούν το θάνατό του. Αυτό τα φαινόμενο αποτελεί τη γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη αρρώστια του καρκίνου.

Από τότε που ο τροφοσυλλέκτης εξελίχθηκε σε εργαλειοκατασκευαστή και κάποιοι, με τη βίαιη στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, μετεξελίχθηκαν βίαια σε ιδιοκτήτες εργαλείων και εργαλειοκατασκευαστών και κατά συνέπεια σε εκμεταλλευτές, εξουσιαστές και δυνάστες της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας, από τότε και η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται με όρους στρέβλωσης, ανισότητας, αδικίας, ανελευθερίας, φτώχειας, Φόβου, βίας, καταστροφής και πολέμων. Η βίαιη επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, στους ανθρώπους και στα μέσα παραγωγής, αποτελεί διαταραχή του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, προκαλεί στρεβλώσεις και ατροφικότητες στο κοινωνικό σώμα, συμπεριφέρεται ως κοινωνικό καρκίνωμα και καταγράφεται ως η βασική αιτία της όποιας κοινωνικής και οικουμενικής νοσηρότητας. Αυτή η αρρώστια της κοινωνίας δεν είναι άλλη από το κοινωνικοοικονομικό σύστημα που είναι γνωστό ως καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση του οποίου ισοδυναμεί με γενική μετάσταση καρκινογόνων κυττάρων και καρκινικών όγκων σε όλο το σώμα της ανθρωπότητας.

Η ιατρική επιστήμη σε συνεργασία με την ιατρική έρευνα και τη φαρμακολογία κατάφερε να θεραπεύει πολλές από τις διακόσιες περίπου μορφές του καρκίνου, όταν γίνεται έγκαιρα η διάγνωσή τους και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν είναι μακριά η εποχή που ο καρκίνος θα είναι μια ακόμα θεραπεύσιμη αρρώστια και συνεπώς κανένας άνθρωπος δεν θα πεθαίνει από καρκίνο. Βέβαια γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αποεμπορευματοποιηθεί η δημόσια υγεία, πράγμα που προϋποθέτει πως η δημόσια υγεία παύει να είναι υπόθεση κερδοσκοπίας των φαρμακοβιομηχανιών, των κλινικαρχών και των μεγαλογιατρών και αποκαθίσταται μέσω του απόλυτου κοινωνικού ελέγχου ως δημόσιο αγαθό.

Οι κοινωνικές επιστήμες σε συνεργασία με την κοινωνική έρευνα, την ιστορία και τους κοινωνικούς αγώνες σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, πασχίζουν να θεραπεύσουν την κοινωνία και συνολικά την ανθρωπότητα από το δικό της καρκίνο, τον καπιταλισμό, πράγμα που προϋποθέτει την άρση της στρέβλωσης του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που σημαίνει τη μετατροπή τους από ιδιωτικά μέσα εξουσιασμού σε δημόσια αγαθά, και την απόλυτη κοινωνικοποίησή τους σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας Παντού, δηλαδή στην Οικονομία, στην Κοινωνία και στον Πολιτισμό.

Κι’ ενώ ο ανθρώπινος καρκίνος δεν έχει συνείδηση της ύπαρξής του και γι’ αυτό οδηγείται στο θάνατο μαζί με τον οργανισμό που έχει προσβάλλει, αν βέβαια δεν προλάβει η επιστήμη να τον σκοτώσει και να θεραπεύσει τον οργανισμό που έχει προσβληθεί, ο καπιταλισμός, ως καρκίνος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, έχει πλήρη συνείδηση της ύπαρξης και του ρόλου του και γι’ αυτό συνειδητά και συστηματικά αμύνεται με χίλιους δυό τρόπους, απέναντι στις δυνάμεις που θέλουν να απαλλάξουν την κοινωνία και την ανθρωπότητα από τη θανατηφόρα λειτουργία του.

Αμύνεται πρώτον με την κατασκευή σκοταδιστικών, ρατσιστικών, φονταμενταλιστικών και σε τελική ανάλυση εξουσιαστικών ιδεολογιών περί της υποτιθέμενης κοινωνικής χρησιμότητας της λεγόμενης οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Δεύτερον με την παραχάραξη και τη στρέβλωση των επιστημών σύμφωνα με τις οποίες η απληστία του κεφαλαίου αποτελεί αντικατοπτρισμό της υποτιθέμενης απληστίας της ανθρώπινης φύσης. Και τρίτον με τις αντεπιστημονικές ερμηνείες, πως τάχα η κανιβαλική (το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό), αλλά και η βαμπιρική (το κεφάλαιο αφαιμάζει την εργασία) φύση του καπιταλισμού αποτελεί προέκταση του φυσικού νόμου της εξέλιξης των ειδών. Όλα αυτά επενδύονται με βαρύγδουπες θεωρίες ‘πολυβραβευμένων’ στελεχών επίλεκτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ερευνητικών παραμάγαζων των μυστικών υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού και του παγκόσμιου ηγεμόνα, με πολλαπλασιαστή τα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ και συνεπίκουρο τις τοπικές και ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις καταστολής, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του καρκίνου της ανθρωπότητας κατά της ίδιας της ανθρωπότητας. Μπροστά σε όλο αυτό το οπλοστάσιο του καρκίνου της ανθρωπότητας, η εργαζόμενη ανθρωπότητα αναζητάει το αντίδοτο για να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό και να αποφύγει την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η από τη φύση της επαναστατική και ανυπότακτη επιστήμη καταφέρνει παρά τη στρέβλωση και του δικού της κυτταρικού κύκλου και τον ασφυκτικό έλεγχό της από τα ιερατεία της εξουσίας να ρίχνει φως στα σκοτάδια με τα οποία έχουν τυλίξει την εργαζόμενη ανθρωπότητα και να δείχνει το δρόμο της δικής της απελευθέρωσης, ως προϋπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της από τα καρκινογόνα κύτταρα του καπιταλισμού. Μόνο που αυτό η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν μπορεί να το περιμένει από το εκπαιδευτικό σύστημα του καπιταλισμού και γι’ αυτό είναι αναγκασμένη να δημιουργήσει η ίδια τις αναγκαίες υποδομές για ένα σύγχρονο και ανεξάρτητο κίνημα διαφωτισμού, που θα εκλαϊκεύσει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, με στόχο τη διαμόρφωση μιάς νέας επαναστατικής απελευθερωτικής κοινωνικοπολιτικής συνείδησης.

Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχουν ήδη κάνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη διάγνωση της φύσης του καρκίνου της ανθρωπότητας και με αυτό στη συνειδητοποίηση της ανάγκης να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό-καρκίνο που την ταλαιπωρεί και την απειλεί θανάσιμα. Αυτή η συνειδητοποίηση εκφράζεται στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων με το αίτημα για ένα καλύτερο, απαλλαγμένο από τον καπιταλιστικό καρκίνο, κόσμο. Αυτό το αίτημα επανέρχεται στο τέλος του 20^ου και στις αρχές του 21^ου αιώνα με μεγαλύτερη ένταση και αποφασιστικότητα, κύρια εξαιτίας της αποκάλυψης του μεταμορφισμού του ‘ελευθεραγορίτικου’ καπιταλισμού-καρκίνου σε κρατικοκαπιταλιστικό καρκίνο, γεγονός που αποπροσανατόλισε για ένα ολόκληρο αιώνα την κοινωνία-ανθρωπότητα.

Η απόδειξη γι’ αυτό είναι η ποιοτική αναβάθμιση του προτάγματος, από την αστική δημοκρατία και το κρατικοκαπιταλιστικό υποκατάστατό της τη ‘δικτατορία του προλεταριάτου’, στην Άμεση Δημοκρατία. Με αυτό τον τρόπο η ανθρωπότητα περνάει από την ατομική και την ταξική κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής στην απόλυτη κοινωνικοποίηση, δηλαδή στην κοινοκτημοσύνη τους και με αυτό στην κοινωνική αυτοδιαχείριση της οικονομίας με αποκλειστικό στόχο την οικονομική και κοινωνική ισότητα όλων των ανθρώπων, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει καθολική ελευθερία και ευημερία.

Στο βαθμό που αυτή η νέα αναγκαιότητα θα γίνεται νέα συνείδηση και νέα πραγματικότητα στον ίδιο βαθμό η ανθρωπότητα θα αποκαθιστά την ισορροπία του κυτταρικού της κύκλου και συνεπώς θα αυτοθεραπεύεται από τον καπιταλισμό-καρκίνο που καταστρέφει τη Φύση, καταδικάζει το μεγαλύτερο μέρος της στην εξαθλίωση και στο θάνατο και απειλεί τον πολιτισμό της και το μέλλον της.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία πρόκειται για μια υπόθεση στην οποία αντιπαρατίθενται από τη μια μερικές δεκάδες και το πολύ μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μεγαλοϊδιοκτήτες μέσων παραγωγής που διαπλεκόμενοι εξουσιάζουν τον κόσμο ολόκληρο και από την άλλη τα περίπου εξίμισι δισεκατομμύρια που είναι καταδικασμένα να υφίστανται την εξοντωτική καπιταλιστική εκμετάλλευση και να ζουν σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η ποσοτική και η ποιοτική υπεροχή της ανθρωπότητας έναντι των καπιταλιστικών καρκινωμάτων είναι προφανής, αλλά και καθοριστική για την τελική έκβαση του αγώνα μεταξύ της ζωής και του θανάτου, μεταξύ του πολιτισμού και της βαρβαρότητας, μεταξύ του παραλυτικού καπιταλισμού-καρκίνου και της δρώσας ανθρωπότητας. Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι και οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί μπορούν να συνεχίσουν να ‘θεραπεύουν’ τον καρκίνο, αδιαφορώντας για την ανθρωπότητα, τη στιγμή μάλιστα που η ανθρωπότητα δοκιμάζει το φάρμακο, δηλαδή την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που θα την απαλλάξει οριστικά και αμετάκλητα από τον καρκίνο της.

Το Κίνημα των Πλατειών με τα αντικαπιταλιστικά κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά του και με στρατηγικό στόχο την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ, αποτελεί αναμφισβήτητα το πρώτο αποφασιστικό βήμα του 21^ου αιώνα στη Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε στις Πλατείες, η αγανάκτιση μετασχηματίζεται σταθερά σε Νέα Συνείδηση και η αναθρωπότητα αργά ή γρήγορα θα ξαναθεραπευθεί, όπως συνέβει άλλωστε πολλές φορές στη μακρόχρονη διαδρομή της, για να συνεχίσει τη θριαμβευτική πορεία της προς τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

____________________________________________

* Αυτό το κείμενο αφιερώνεται στο σεμνό αγωνιστή, στον Ουμανιστή Γιώργο Φραγκούλη

Η Διακήρυξη του φωτός

Λάβαμε και δημοσιεύουμε τη ‘Διακήρυξη του Φωτός’, της Νεκταρίας Μοσχονησιώτου. Την προσυπογράφουμε ως ένα θεμελιακό κείμενο του αγώνα για την Άμεση Δημοκρατία και το Νέο  Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

Αγαπητέ φίλε

Προσπαθώντας να βρω την πιο ειρηνική διέξοδο στην οργή μου για το τελευταίο 48ωρο σκέφτηκα να γράψω κάτι σαν απάντηση στο Κράτος και τη Βία. Κάτι σαν διακήρυξη της πλατείας, αν τα παιδιά θέλουν να μας εκφράζει .Το παραθέτω, 30 Ιουνίου 2011.

 *

Η Διακήρυξη του Φωτός

Δυνάμεις του σκότους αν δεν το καταλάβατε ήδη άρχισε να ξημερώνει.

Γεννήτορες της άγνοιας , της λήθης, του ψεύδους, της αδικίας, αίτιοι κάθε μορφής δυστυχίας, το Φως το αρχέγονο είναι εδώ. Κυλάει στο αίμα μας. Είναι η φλόγα του Προμηθέα. Εμείς φωτίζουμε το δρόμο και ο δρόμος μας είναι η Ιστορία. Εμείς. Οι απόγονοι του πρώτου ανθρώπου και οι γενάρχες του Μέλλοντος.

Σκλάβοι των χαμερπών αναγκών σας δεν μπορείτε να μας νικήσετε. Είστε κίβδηλοι και κιβδηλοποιοί. Φθαρμένοι και φθοροποιοί.

Μας πολεμάτε και χάνετε γιατί σας καταστρέφει αυτό που είσαστε. Δεν σας πολεμάμε γιατί ήδη έχετε χάσει. Μυρίζετε αποσύνθεση και μοσχοβολάμε δημιουργία. Εμείς πολεμάμε για δικαιοσύνη, ισότητα, ελευθερία. Εσείς δεν είχατε ποτέ ιδανικά.

Η αξιοπρέπεια μας δεν μας επιτρέπει να σας αναγνωρίσουμε σαν αντιπάλους κι ούτε αναγνωρίζουμε κανένα τεχνητό περιορισμό σας γιατί προσβάλει τις πανανθρώπινες αξίες.

Δεν συμβιβαζόμαστε ούτε διαπραγματευόμαστε με τα απομεινάρια ενός παρελθόντος θλιβερού. Ο κόσμος μας ανήκει. Η Γη είναι το σπίτι μας. Είμαστε οι Νέοι Άνθρωποι.

Είμαστε οι Πολίτες οι Παγκόσμιοι!

Νεκταρία Μοσχονησιώτου

Το κίνημα πρέπει να ξεκαθαρίσει την αντικαπιταλιστική του ταυτότητα και να ξεκαθαρίσει τον κεντρικό στρατηγικό του στόχο.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΨΗΦΙΣΗ 
του Κώστα Λάμπου 
http://www.epithesh.blogspot.com,
 prodial21@gmail.com,

Θέμα: Το κίνημα πρέπει να ξεκαθαρίσει την αντικαπιταλιστική του ταυτότητα και να ξεκαθαρίσει τον κεντρικό στρατηγικό του στόχο.

Η Άμεση Δημοκρατία δεν είναι υπόθεση του εποικοδομήματος και δεν περιορίζεται και φυσικά δεν εξαντλείται στις εκλογές, στη «συμμετοχή», στα «δημοψηφίσματα» και στη διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος.

Η Άμεση Δημοκρατία είναι υπόθεση του κοινωνικού οικοδομήματος που σημαίνει πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δηλαδή η αμεσοδημοκρατικά θεσμικά συγκροτημένη κοινωνία ελέγχει την παραγωγική βάση, υπαγορεύει τους όρους της οικονομικής δραστηριότητας και ορίζει την κατανομή του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου στη βάση των ατομικών και κοινωνικών αναγκών, με τρόπο που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν να πλουτίζει, δηλαδή να εξουσιάζει και σε κανέναν να εξουσιάζεται και να πεινάει, γιατί η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ  επανακαθορίζει την έννοια του πλούτου στη βάση της πρωταγόρειας αρχής «πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος». Άμεση Δημοκρατία στην οικονομία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την κοινωνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής και την εγκαθίδρυση σχέσεων ισοκτησίας και κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης της οικονομίας.

Αυτό σημαίνει πως Άμεση Δημοκρατία και καπιταλισμός είναι έννοιες και συνθήκες ασυμβίβαστες και αυστηρά αλληλοαποκλειόμενες. Σε συνθήκες οικονομικής ανισότητας δεν μπορεί να υπάρξει καμιά ισονομία και ισοπολιτεία και συνεπώς καμιά πραγματική δημοκρατία. Κατά συνέπεια η σύγκριση, ή ακόμα και η ταύτιση της Άμεσης Δημοκρατίας με το αγριοκαπιταλιστικό και κλεπτοκρατικό «ελβετικό μοντέλο», ή με τις σοσιαλδημοκρατικές ιδεοληψίες περί «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», «σοσιαλισμού της αγοράς», «συμμετοχικής δημοκρατίας», ακόμα και με μοντέλα τριτοτεταρτοδιεθνιστικού κρατισμού είναι παραπλανητική και αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό του Κινήματος ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ.

Ένα πολύ μεγάλο τμήμα του πληθυσμού διστάζει να εκδηλωθεί υπέρ του Κινήματος γιατί αυτό δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει τον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα του και τον κεντρικό στρατηγικό του στόχο, δηλαδή την πλήρη και απόλυτη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την εγκαθίδρυση της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΤΟΥ, στην Οικονομία και στην Κοινωνία, στο Οικοδόμημα και στο Εποικοδόμημα.

Όσο καθυστερεί το Κίνημα να ξεκαθαρίσει το χαρακτήρα του και το στρατηγικό του στόχο, τόσο θα φθίνει, θα περιέρχεται σε διαλυτική διαδικασία εσωστρέφειας και τελικά θα εξαφανιστεί από το προσκήνιο, δίνοντας στο απάνθρωπο και καταστροφικό καπιταλιστικό σύστημα την ευκαιρία να ολοκληρώσει την καπιταλιστική βαρβαρότητα σε βάρος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας συνολικά.

Το Κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας είναι τόσο παλιό όσο και η ανθρωπότητα και το μέλλον της ανθρωπότητας είναι ταυτισμένο με την κατίσχυση της αντικαπιταλιστικής ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ.

25 Ιουνίου 2011

ΠΡΟΒΑ, ή ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ; Από την εξέγερση των «αγανακτισμένων» στην επανάσταση των συνειδητοποιημένων.

ΠΡΟΒΑ, ή 

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ;

Από την εξέγερση των «αγανακτισμένων» στην επανάσταση των συνειδητοποιημένων.

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com, 

prodial21@gmail.com,

 

ΘΕΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

Ζούμε αναμφίβολα στη χαραυγή μιάς νέας κοσμογονίας. Ζούμε στην απαρχή του αυτοπροσδιορισμού των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού. Ζούμε το γλυκοχάραμα ενός καλύτερου κόσμου. Του κόσμου της Νέας Ελευθερίας του Ανθρώπου.

Τα νερά της εγκυμονούσης ιστορίας έσπασαν και οι ‘απολίτικοι’, οι ‘αδιάφοροι’, οι ‘τεμπέληδες’, οι εκτός των κομματικών τειχών, οι μόνοι αδιάφθοροι ξεχύνονται ‘αγανακτισμένοι’ καθημερινά με όλο και μεγαλύτερη ορμή, σαν ένα ανθρώπινο τσουνάμι, στις πλατείες των πόλεων και φωνάζουν ‘Ελευθερία’, Πραγματική Δημοκρατία Τώρα’. Και μόνο αυτό το ‘ξύπνημα’ στάθηκε ικανό για να πέσουν τα πρώτα πανίσχυρα αυταρχικά καθεστώτα. Η αρχή έγινε και ο αγώνας συνεχίζεται στην ιαχή του Τσε: Hasta laVictoria siebre, μέχρι να πέσουν όλα τα καταπιεστικά και εκμεταλλευτικά καθεστώτα και συστήματα.

Η βίαιη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, αφού κατάφερε, με τη βοήθεια της άρχουσας σοβιετικής νομενκλατούρας, υπό την ηγεσία του Γκορμπατσόφ και του Γιέλτσιν, να θαμπώσει τους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης, και μέσω των λεγόμενων «πορτοκαλί επαναστάσεων» που σχεδιάστηκαν στα εργαστήρια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, ιδεολογικοποιήθηκαν στα διάφορα Χάρβαρντ και υποστηρίχτηκαν με εκατομμύρια δολάρια, να τους οδηγήσει στο δυτικό καπιταλιστικό παράδεισο, προχώρησε δυναμικά στην αναδιάταξη του κόσμου για τον απόλυτο έλεγχο της Ευρασίας και του πλανήτη και με απώτερο στόχο την επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας του αμερικανισμού[1]. Οι πόλεμοι του αμερικανισμού με τις ευλογίες του ΟΗΕ, με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ και των «πρόθυμων συμμάχων» της λεγόμενης «Ευρωπαϊκής Ένωσης» εναντίον του Ιράκ, του Αφγανιστάν, η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και ο απάνθρωπος βομβαρδισμός της Σερβίας, σε συνδυασμό με τη συνεχώς εντεινόμενη πίεση πάνω στα μουσουλμανικά καθεστώτα της Μέσης και της Άπω Ανατολής για ακόμα μεγαλύτερη υποταγή στα σχέδια του αμερικανισμού είχε ως συνέπεια την εμφάνιση της φανατικής ιδεολογίας του Ισλάμ από τη μια μεριά και την αύξηση της κοινωνικής δυσαρέσκειας από την άλλη, με κοινό αίτημα την ανατροπή των αντιδραστικών-υποτακτικών καθεστώτων προς μια ‘δημοκρατική’ και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση.

Η φανερή ήττα, ίσως και η κρυφή συνθηκολόγηση της στρατηγικής του φανατικού Ισλάμ που λειτουργούσε ως άμεσο ή έμμεσο στήριγμα για τα αντιδραστικά καθεστώτα, αλλά και για τους δοκιμαζόμενους αραβικούς λαούς, άνοιξε προφανώς το δρόμο στον αμερικανισμό για την επιθυμητή καθεστωτική αλλαγή. Φαίνεται όμως πως δεν εκτιμήθηκε σωστά η αντίδραση των αραβικών λαών, ως συνέπεια της αίσθησης πως έμειναν προδομένοι και ανυπεράσπιστοι και συνεπώς το μόνο που θα μπορούσε να τους σώσει ήταν η δική τους αυτενεργή παρουσία στο κοινωνικό γίγνεσθαι με στόχο την ανατροπή των αντιδραστικών, αυταρχικών και ξενόδουλων καθεστώτων τους και την δημοκρατική μετεξέλιξη των κοινωνιών τους. Μέσα σε αυτό το κλίμα ξεκαθάρισαν σταδιακά, όσο αντικειμενικά είναι αυτό δυνατό στα πλαίσια ολιγαρχικών-θεοκρατικών καθεστώτων, τα κοινωνικά μέτωπα, πράγμα που οδήγησε στη διαφοροποίηση των ταξικών-κοινωνικών συνειδήσεων και στη σταδιακή διαμόρφωση ενός συγκρουσιακού κλίματος, που περίμενε την αφορμή, το προσάναμμα, για να ανάψει η φλόγα της εξέγερσης.

Στην Τυνησία «η αυτοκτονία ενός άνεργου πτυχιούχου, του Muhammad Bouazizi, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την κατάσχεση των λαχανικών που πουλούσε, αναμίχθηκε με την οικονομική μιζέρια και το θυμό για την κτηνωδία και τη διαφθορά του καθεστώτος. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεσπάσουν μαζικές διαδηλώσεις. Το καθεστώς αντέδρασε αρχικά με καταστολή. Όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησε κάνοντας παραχωρήσεις. Όταν και αυτές απέτυχαν, ο Ben Ali υποσχέθηκε να παραιτηθεί το 2014. Μια ημέρα αργότερα, παραιτήθηκε και εγκατέλειψε τη χώρα. Η εξέγερση από τα κάτω διέσπασε τις δυνάμεις του καθεστώτος. Η κρίσιμη καμπή επήλθε όταν η Γενική Ομοσπονδία Εργατών της Τυνησίας (UGTT), μέχρι τότε ενσωματωμένη στους μηχανισμούς του καθεστώτος, διέρρηξε τους δεσμούς της με το καθεστώς συμμετέχοντας στις διαδηλώσεις, διοργάνωσε τον αποκλεισμό του υπουργείου Εσωτερικών και προκήρυξε γενική απεργία. Για να διαφυλαχθεί η υπάρχουσα δομή της εξουσίας, ο Ben Ali έπρεπε να θυσιαστεί»[2]. Και πράγματι ‘θυσιάστηκε’, εγκαταλείποντας την Τυνησία προς κάποιο ασφαλές παραδεισένιο καταφύγιο που του εξασφάλισαν οι προστάτες του.

Η φλόγα μεταφέρεται από την Τυνησία στην Αίγυπτο. Οι Αιγύπτιοι που την τελευταία δεκαετία κλιμακώνουν σταθερά τους αγώνες τους για δημοκρατία, για απασχόληση και για καλύτερες συνθήκες εργασίας συγκεντρώνονται στην Πλατεία Ταχρίρ και απαιτούν να φύγει ο Μουμπάρακ, να αλλάξει το καθεστώς, να ψηφιστεί καινούργιο σύνταγμα που θα εγγυάται τις δημοκρατικές ελευθερίες, να καταπολεμηθεί η διαφθορά και μια σειρά άλλων αιτημάτων. Το καθεστώς Μουμπάρακ αντέδρασε δυναμικά και προσφέρει στην εξέγερση εκατοντάδες νεκρούς, με αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που αυτός και κάθε ανόητος δυνάστης φαντάζεται. Η εξέγερση φουντώνει ακόμα περισσότερο και περνάει στους χώρους παραγωγής, οπότε οι κινητοποιήσεις άρχισαν να ξαπλώνονται με μαζικές απεργίες στις ιδιωτικές και στις κρατικές βιομηχανίες, πολλές από τις οποίες ήταν ιδιαίτερα ριζοσπαστικές, φτάνοντας μέχρι το σημείο της εκδίωξης των διευθυντών από τα εργοστάσια και την κατάληψης τους από τους εργάτες[3]. Αυτή η εξέλιξη έβαζε τις βάσεις για ένα αγώνα για την «πραγματική δημοκρατία», η οποία προφανώς βρίσκεται πέρα από την αστική δημοκρατία και τον καπιταλισμό, γεγονός που έπεισε το στρατό (και τους υποβολείς του) να παρέμβει, να στείλει τον Μουμπάρακ διακοπές διαρκείας και να αναλάβει να σώσει το σύστημα εξουσίας με τη βοήθεια των αμερικάνων, τις ευλογίες του Ισραήλ και τη συμμετοχή των «αδερφών Μουσουλμάνων» στις διαπραγματεύσεις, με την κοινωνία, φυσικά, και πάλι στο περιθώριο της εξουσίας.

Ακολούθησαν η Υεμένη, η Συρία, η Λιβύη και η δυναμική ανάμειξη του ΝΑΤΟϊκού παράγοντα με την έγκριση του ΟΗΕ και τη ‘χορηγία’ του αφροαμερικανού Μπάρακ Χουσείν Ομπάμα, που λοξοκοιτάζει προς το Ιράν, υποτίθεται για τη ‘σωτηρία των λαών και της δημοκρατίας’. Έτσι κλείνει ο πρώτος κύκλος των λαϊκών κινητοποιήσεων, προφανώς γιατί στους άραβες που ζουν για εκατονταετίες υπό αυταρχικά καθεστώτα, η κοινωνική αλλαγή περιορίζεται σε πολιτική αλλαγή και ακόμα πιο στενότερα σε αλλαγή του κεντρικού προσώπου της ταξικής εξουσίας. Όμως ακόμα και αυτό το λίγο να είναι το κέρδος από την εξέγερση και τη θυσία τόσων ανθρώπων, ένα είναι βέβαιο πως τίποτα πιά δεν θα είναι όπως ήταν χτες και πως η μνήμες αυτού του αγώνα θα τροφοδοτήσουν τους επόμενους, που είναι βέβαιο ότι θα είναι σε ένα ανώτερο επίπεδο με αντισυστημικά-αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά και με μια συγκεκριμένη αντίληψη πως πραγματική δημοκρατία σημαίνει ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Στα μέσα Μάη η φλόγα περνάει τη Μεσόγειο και αρχίζει από την Puerta del Sol της Μαδρίτης την ευρωπαϊκή της πορεία. Εδώ τα πράγματα είναι πιο καθαρά και η εξέγερση των Indignados (αγανακτισμένων), παίρνει διαστάσεις αμφισβήτησης και καταγγελίας του οικονομικοκοινωνικοπολιτικού συστήματος διαπλοκής μεταξύ των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων και των πολιτικών κομμάτων εξουσίας. Δύο είναι οι «βασικοί συνένοχοι» που μας αγανάκτησαν και βγήκαμε στους δημόσιους δρόμους και στις δημόσιες πλατείες και αυτοί είναι, όπως δηλώνει κατηγορηματικά, ένα από τους αγανακτισμένους, ο Φάμπιο Γκαντάρα, «οι πολιτικοί, οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποί μας που δρουν σε συνάρτηση με τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις και οι οικονομικές δυνάμεις που μέσω των μεγάλων κομμάτων επιβάλλουν ένα πλαίσιο απορρύθμισης και κερδοσκοπίας…»[4].

Είναι προφανές πως οι αγανακτισμένοι από την μπόχα των κομματικών, των οργανωμένων αντικοινωνικών και των απαξιωτικών χώρων ιδιώτευσης και ιδιωτίας, αποφάσισαν να ξαναποκτήσουν το Δημόσιο Χώρο, την Αγορά και την Εκκλησία του Δήμου για να καλλιεργήσουν το Λόγο, να αναπτύξουν το Διάλογο, να επεξεργαστούν τα Δημόσια ζητήματα, να αναζητήσουν τις εναλλακτικές λύσεις, να πάρουν αμεσοδημοκρατικά τις αποφάσεις τους και μέσα από τη συλλογική δημιουργική πράξη να επιδιώξουν τις προσφορότερες λύσεις για το κοινωνικό σύνολο. Έτσι δείχνουν τουλάχιστο οι πρώτες διακηρύξεις τους.

Το κοινωνικό στίγμα της εξέγερσης των ‘αγανακτισμένων’ βγαίνει από τις παρακάτω θέσεις[5]:

·        Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, «την αποκαλούν δημοκρατία αλλά δεν είναι».

·        Οι βουλευτές της «δεν μας εκπροσωπούν…μην τους ψηφίζετε».

·        «Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζών».

·        «Οι Λαοί πάνω από τα κέρδη».

·        «Δεν φοβόμαστε» τη συστημική βία και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.

·        Είμαστε η κοινωνία και «Δεν ταυτιζόμαστε με κανένα κόμμα».

·        «Φτάνει πιά με τα ψέματα και τη διαφθορά».

·        «Δεν θέλουμε την υποστήριξη των κομμάτων και των συνδικάτων».

·        «Το κίνημά μας είναι ειρηνικό. Αυτό που επιδιώκουμε είναι να αφυπνίσουμε την κοινωνική συνείδηση».

·        «Εμείς απλώς ξεκινήσαμε το κίνημα. Τώρα είναι στα χέρια των πολιτών να οργανωθούν».

·        «Σεβασμός-Αξιοπρέπεια».

·        «Λαοί της Ευρώπης εξεγερθείτε…», αλλά,

·        «Κάντε ησυχία για να μην ξυπνήσουν οι Έλληνες»*.

Αυτά σαν πρώτες θέσεις, γιατί με την πορεία των γεγονότων ωριμάζει και ενεργοποιείται η ιδέα για τη σύνταξη ενός μανιφέστου που παραμένει ανοιχτό για συνεχή συμπλήρωση και βελτίωση.

Παρατηρώντας την πορεία των εξεγέρσεων των ‘αγανακτισμένων’, διακρίνουμε, μέχρι τώρα δύο φάσεις, ή δύο κατηγορίες. Την αραβική που περιορίζετε, με την αμφισβήτηση και την ανατροπή των αυταρχικών καθεστώτων, σε μια πολιτική αλλαγή και την ευρωπαϊκή που προχωράει στην αμφισβήτηση του κοινωνικοοικονομικού συστήματος. Όμως στις κοινωνικές εξεγέρσεις το «τι δεν θέλουμε» δεν είναι αρκετό για να δικαιωθούν. Είναι αναγκαίο να ξέρουν και το «τι θέλουμε», γιατί διαφορετικά κάποιοι άλλοι, που ξέρουν τι θέλουν, όπως συμβαίνει με τις ντόπιες ολιγαρχίες στον αραβικό κόσμο, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με τους προστάτες τους αμερικάνους, θα χειραγωγήσουν τις εξεγέρσεις

Η σωστή αξιοποίηση του δημόσιου χώρου θα βοηθήσει στο ξεκαθάρισμα τόσο του «τι δεν θέλουμε», όσο και κύρια του «τι θέλουμε». Η Ισπανική κοινωνία κουβαλάει μεγάλη εμπειρία τόσο για το τι θέλουμε όσο και για το πώς δεν θα το ξαναχάσουμε μέσα από τα χέρια μας.

Στο σύνθημα των Indignados «Λαοί της Ευρώπης εξεγερθείτε…», απάντησε ο λαός της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και πολλών άλλων πόλεων με το σοφιστικέ σύνθημα «Ξυπνήσαμε. Τι ώρα είναι; Ώρα να φύγουν»». Ποιοι να φύγουν; Οι κλέφτες, και το Μνημόνιο απαντούν επαναλαμβάνοντας το σύνθημα του Πολυτεχνείου «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία» και τραγουδώντας κατά διαστήματα τον Εθνικό Ύμνο. Κάποιοι προχωρούν παραπέρα με το σύνθημα «μας κλέβετε τα όνειρα, σας κλέβουμε τον ύπνο. Μόνο μας χρέος μας να σας διώξουμε»[6]. Από μια πρώτη προσέγγιση θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι δεν πρόκειται για εξέγερση συνειδητοποιημένων, αλλά για μια διαμαρτυρία απολίτικων αγανακτισμένων. Υποστηρίζεται η άποψη πως το φτωχό, και χωρίς καμιά αναφορά στο κοινωνικοοικονομικό σύστημα και στο μέλλον, συνθηματολόγιο των «αγανακτισμένων» δείχνει το αυθόρμητο της εξέγερσής τους. Θα μπορούσε να είναι κι’ έτσι. Στο μεταξύ όλο και περισσότεροι συγκεντρώνονται στην πλατεία Συντάγματος, όπου αρχίζουν και κάποιες συνελεύσεις όχι μόνο για την αντιμετώπιση πρακτικών ζητημάτων όπως η περιφρούρηση της συγκέντρωσης, η καθαριότητα κλπ., αλλά και για την επεξεργασία θέσεων και τη λήψη αποφάσεων για την τακτική που θα ακολουθήσουν. Σύντομα λοιπόν θα δούμε τι θα προκύψει και ποιους στόχους θα βάλει αυτή η διαμαρτυρία, από τους οποίους και θα εξαρτηθεί το που θα πάει και πόσο θα αντέξει. Προς το παρόν παραμένει ανοιχτό τόσο το να μετεξελιχθούν από αγανακτισμένοι σε  απογοητευμένους και να διαλυθούν, όσο και να αναβαθμιστούν σε συνειδητοποιημένους εξεγερμένους, ικανούς να ταρακουνήσουν συθέμελα τον ελληνικό πλιατσικοκαπιταλισμό και να διεκδικήσουν, μαζί και αλληλέγγυα με τους λαούς των ευρωπαϊκών χωρών  και όλων των χωρών του πλσνήτη, ένα καλύτερο κόσμο. Όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για την Ευρώπη και τον πλανήτη ολόκληρο, πράγμα που θα έθετε στις σωστές ευρωπαϊκές και οικουμενικές διαστάσεις του το πρόβλημα της Ελλάδας, ως πρόβλημα αντιδραστικού προσανατολισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως πρόβλημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και της αμερικανικής ηγεμονίας και σε τελική ανάλυση ως πρόβλημα του παρακμασμένου καπιταλισμού που εξελίσσεται σε απειλή για την ανθρωπότητα. Κάθε άλλη εκδοχή θα οδηγούσε σε λύσεις εκτόνωσης και συνεπώς σε μια καινούργια ήττα, για την οποία διεξάγεται ένας υπόγειος αγώνας χειραγώγησης, υπονόμευσης, ακόμα και συκοφάντησης[7] με στόχο, φυσικά, τη διάλυση της εξέγερσης.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη πραγματικότητα, αυτή που σπρώχνει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στο περιθώριο της κοινωνίας και οδηγεί την Ανθρωπότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η πραγματικότητα  που βγάζει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, επειδή βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους και κατά συνέπεια βγάζει τις κοινωνίες στους δρόμους και στις πλατείες. Όπως υπάρχουν και πολλές δυνάμεις τα συμφέροντα των οποίων ταυτίζονται με τη διατήρηση της εξουσίας του κεφάλαιου πάνω στην Εργασία και πάνω στην κοινωνία-ανθρωπότητα που «θέλουν την ησυχία τους».

Υπάρχει όμως και μια ζωντανή ιστορική πραγματικότητα που λέει πως όσο υπάρχει ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, θα υπάρχει ανισότητα στην κατανομή του πλούτου και συνεπώς όσο θα υπάρχει ανισοκατανομή του πλούτου θα υπάρχει η βία, ή αδικία, η καταστροφή της Φύσης, ο φασισμός, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ο ρατσισμός, η αλλοτρίωση και ο πόλεμος. Συμπερασματικά όσο θα υπάρχει κεφάλαιο με την έννοια της εξουσίας των λίγων πάνω στους πολλούς, τόσο η ανθρωπότητα θα σπρώχνεται στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. «Πρέπει, να λάβουμε υπόψη την απειλή του καπιταλισμού όπως αυτός εκφράζεται σήμερα. Η νεολαία πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα που υπάρχει ν’ αντισταθεί ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση των εργαζομένων από τους έχοντες. Τέλος, υπάρχει μία ακόμα αμφισβήτηση: η επιδείνωση του πλανήτη μας. Αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, σε 50 χρόνια μπορεί να μην είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο», προτρέπει ο 93χρονος αντιφασίστας Στεφάν Εσέλ[8]. Γι' αυτό αυτός ο αγώνας δεν πρέπει να μείνει σε τοποικό ή μόνο σε εθνικό επίπεδο, γιατί θα ηττηθεί. Αντίθετα πρέπει να  γίνει ένας, κοινός και ενιαίος πανευρωπαϊκός και  παγκόσμιος για να επιτύχει και να μην ηττηθεί ποτέ ξανά.
 Αυτές οι εξεγέρσεις δεν είναι παρά οι προσπάθειες της ανθρωπότητας να ανακόψει αυτήν την πορεία προς την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Αυτές οι εξεγέρσεις δεν είναι παρά η ελπίδα να μπούμε στο δρόμο που οδηγεί στην «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα» (Democracia Real Ya ). Και βέβαια Πεαγματική Δημοκρατία Παντού.

Αυτές οι εξεγέρσεις, όμως δεν πρέπει να εγκλωβιστούν σε ψευδαισθήσεις. Αντίθετα οφείλουν να δουν και να δράσουν με ρεαλισμό, που σημαίνει πως πραγματική δημοκρατία και καπιταλισμός είναι ασυμβίβαστες έννοιες και καταστάσεις και κατά συνέπεια αγώνας για την πραγματική δημοκρατία, σημαίνει αγώνας για την κατάργηση του καπιταλισμού σε όλες τις πιθανές και απίθανες μορφές του και την εγκαθίδρυση της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και της ΑΤΑΞΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Όλα τα άλλα είναι γιατροσόφια που βολεύουν τους εξουσιαστές και τους υποψήφιους εξουσιαστές. Για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, που πρέπει να ενταχθούν σύσσωμες σ’ αυτό τον αγώνα, το πραγματικό σύνθημα αυτής της εξέγερσης πρέπει να μετεξελιχθεί σε «Άμεση Δημοκρατία Τώρα  και Παντού για την Αταξική Κοινωνία και τον Ουμανισμό». 
_____________________
* Να σημειωθεί πως αμφισβητείται η αυθεντικότητα αυτού του συνθήματος, αλλά κι' έστσι να είναι και να πρόκειται για κάποια δημοσιογραφική επινόηση, συμβαίνει, άλλωστε, συχνά και για πολύ σοβαρότερα ζητήματα, εκείνο που μετράει δεν είναι τόσο το ποιός ξεκινάει πρώτος, αλλά το ποιός φτάνει στο σκοπό του. Τα πράγματα λοιπόν δείχνουν πως οι Έλληνες "ξύπνησαν" ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα για πανευρωπαϊκή εξέγερση των "αγανακτισμένων" Indignados, αλλά δεν έμειναν αγανακτισμένοι μοιρολάτρες, όπως ενδεχόμενα υπέθεται ο  "δημιουργός" αυτού του συνθήματος, αλλά μετεξελίσσονται σταδιακά σε ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΥΣ να κάνουν πραγματικότητα το πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο σύνθημα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ. Με αυτή την έννοια ακόμα και αυθεντικό να είναι το παραπάνω σύνθημα δεν νομίζω πως ενοχλεί κανέναν που γνωρίζει πως στα πεδία των κοινωνικών αγώνων η άμιλλα και η συντροφικότητα εκφράζονται και με το χιούμορ, που λειτουργεί ως λιπαντικό των  σχέσεων και του αγώνα. ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ  ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΑ  ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΝ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ.

---

[1] Αναλυτικά βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

[2] Τυνησία: Το νόημα της εξέγερσης, στο: http://www.aformi.gr/2011/02

[3] Βλέπε σχετικά: Οι «indignados» και το Σύνταγμα ως η φάρσα της πλατείας Ταχρίρ, στο: http://www.aformi.gr/2011/05.

[4] Βλέπε Βεργολιά Μαργαρίτα, Democracia Real Ya, (Πραγματική Δημοκρατία Τώρα), στο: Strategist, τεύχος 31/28.05.2011, Ένθετο στην εφημερίδα Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 28.Μαϊου 2011, σελ. 6.

[5] Ό. π., σελ. 5-8.

[6] Βλέπε, Ημέρα ‘Ευρωπαϊκής Επανάστασης», στο: http://tvxs.gr/news (29.05.2011)

[7] Κάποιοι άρχισαν ήδη τις «αποκαλύψεις» πως ο εμπνευστής αυτής της εξέγερσης είναι ο πρώην διπλωμάτης, Στεφάν Εσέλ, το βιβλίο του οποίου «Αγανακτήστε!» («Ιndignez-vous!»), σπρώχνει τάχα τη νεολαία στο να υιοθετήσει την πολιτική για μια παγκόσμια διακυβέρνηση που προωθεί ο σκληρός πυρήνας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, βλέπε λ. χ. Τί κρύβεται πίσω από την κίνηση των αγανακτισμένων; στο: http://filonohpontou.wordpress.com/2011/05/26

[8] Εσέλ Στεφάν, Νέοι και Νέες εξοργιστείτε. Εξεγερθείτε, στο: http://www.tvxs.gr/news (14.02.2010).