Ιδεολογία ή Κοσμοθεωρία;

Ιδεολογία ή Κοσμοθεωρία;

Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

prodial21@gmail.com

*

Συχνά, ιδιαίτερα μετά την απορρόφηση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» από τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, ακούμε το ερώτημα: "Υπάρχει σήμερα ιδεολογία"; Αυτό το ερώτημα, για κάποιους άλλους παραπέμπει, στο άλλο ερώτημα :"Υπάρχει θεός"; Και επειδή η απάντηση που υπαινίσσονται όσοι βάζουν τέτοια ερωτήματα είναι : Όχι δεν υπάρχει ιδεολογία, κι’ αν κρίνουμε από την ανισότητα και την αδικία που πνίγει τον κόσμο, τότε ούτε θεός υπάρχει, για να καταλήξουν στο βολικό συμπέρασμα: " Ε, τότε είμαστε χαμένοι. Αυτή είναι η μοίρα μας. Να βρισκόταν τουλάχιστον κάποιος ηγέτης-μεσσίας να μας σώσει»!

Η συνέχεια είναι απλή. Έρχονται κάποιοι 'μάγκες’ που φτιάχνουν ιδεολογίες, φτιάχνουν θρησκείες, ηγέτες, μεσσίες και θεούς και αναλαμβάνουν να μας σώσουν. Φτάνει να δεχτούμε πως υπάρχουν και ιδεολογίες και θεοί, να δεχτούμε δηλαδή να γίνουμε δούλοι των ιερατείων των ιδεολογιών, των θρησκειών και των πάσης φύσεως εξουσιών. Η ιδεολογία λ. χ. του καπιταλισμού, σύμφωνα με την οποία τα συμφέροντα της κοινωνίας και κατ’ επέκταση της εργαζόμενης ανθρωπότητας ταυτίζονται με τη λεγόμενη «ελεύθερη αγορά» και τα συμφέροντα του Κεφαλαίου, διαμορφώνει μια φαντασιακή, δηλαδή ψεύτικη σχέση των εργαζόμενων με τις πραγματικές συνθήκες της ζωής τους, πράγμα που εκφράζεται με μια ψευδή συνείδηση. Η ιστορία είναι γνωστή. Είναι η ιστορία της ανθρωπότητας. Μέχρι σήμερα.

Η άποψή μου είναι πως δεν χρειαζόμαστε ούτε νέες ιδεολογίες, ούτε θεούς παλιούς και νέους, για να σωθούμε από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, γιατί αυτές και «αυτοί» δημιούργησαν αυτή τη βαρβαρότητα. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι Γνώση. Γνώση. Γνώση. Γνώση και Επίγνωση. Η γνώση είναι Δύναμη Απελευθέρωσης από σκοταδιστικούς μύθος, από εξουσιαστικές ιδεολογίες και εκμεταλλευτικές εξουσίες. Η Επίγνωση είναι Ελευθερία δημιουργικής επαναστατικής δράσης. Συνεπώς η σωτηρία μας είναι συνάρτηση της εκλαΐκευσης και διάχυσης μιας "ποιοτικά κρίσιμης μάζας" της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης από και προς τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, ικανής να διαμορφώσει την αναγκαία Αυτογνωσία, την Αυτοπεποίθηση και τον Αυτοσεβασμό, στοιχεία απαραίτητα για τον αυτοπροσδιορισμό κάθε ατόμου και συνόλου, κάθε κοινωνίας και τελικά ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Άρα η πιό επαναστατική πράξη σήμερα είναι συσσώρευση γνώσης και η απόκτηση κοσμοθεωρίας που απελευθερώνει. Αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα μας όλα τα ιερατεία και γι' αυτό οργανώνουν με κάθε τρόπο την παραπληροφόρησή μας και το 'τάϊσμά' μας με ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες, αντεπιστημονική γνώση, δογματικές και ταξικές ιδεολογίες και πολιτιστικά σκουπίδια.

Θα πρότεινα λοιπόν, να πάψουμε να ψάχνουμε για ιδεολογίες και ντουντούκες και να στραφούμε προς τη γνώση και τις βιβλιοθήκες, οι οποίες είναι το ίδιο απαραίτητες με τις κατσαρόλες και το ψυγείο σε κάθε σπίτι και περισσότερο απαραίτητες από πολλά διαρκή καταναλωτικά «αγαθά» των «καταναλωτικών δανείων» και διάφορες απαξιωτικές «ψυχαγωγικές» ψευδαισθήσεις, που μας χωρίζουν και μας κοιμίζουν όπως οι ουσίες, οι ανοησίες, τα σκυλάδικα και ο χουλιγκανισμός, γιατί εκεί στις βιβλιοθήκες υπάρχει αρκετή γνώση που μας ενώνει και μας κάνει ικανούς να χτίσουμε όλοι μαζί έναν καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο της Ανθρωπιάς. Και να παραμερίσουμε την καπιταλιστική βαρβαρότητα, για να βάλουμε στη θέση της ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Ο τεράστιος πνευματικός, πολιτιστικός και επιστημονικός πλούτος που με τεράστιες θυσίες συσσώρευσε στο αργόσυρτο και βασανιστικό διάβα της ολόκληρη η ανθρωπότητα σε συνεργασία με τη σύγχρονη τεχνολογία μπορούν σήμερα, στον 21ο αιώνα, αυτόν τον καλύτερο κόσμο από όνειρο, από Ουτοπία να τον κάνουν πραγματικότητα. Οι λεπτομέρειες βρίσκονται στις βιβλιοθήκες, στο διάλογο και στη συνεργασία.

Μόνο μέσα από την εκλαΐκευση και τη διάχυση της Γνώσης και την κατάκτηση της Επίγνωσης θα μπορέσουν οι κοινωνίες (και στο σύνολό της η εργαζόμενη ανθρωπότητα) να ξεδοντιάσουν τον καπιταλισμό και τις δεξιές, κεντροδεξιές, κεντροαριστερές και «αριστερές» εξουσίες, που τις καταδυναστεύουν με τη βοήθεια των ιδεολογιών, των θρησκειών, των ουσιών και των ανοησιών, του Φόβου και των όπλων των ενόπλων.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο Αλέν Μπαντιού, κορυφαία μορφή της σύγχρονης φιλοσοφίας, μαθηματικός, πολιτικός στοχαστής στρατευμένος στην πολιτική δράση, θεατρικός συγγραφέας και ομότιμος καθηγητής στην φημισμένη Ecole Normale Superieure, μίλησε στο tvxs με την ευκαιρία του συνεδρίου που οργάνωσε το Γαλλικό Ινστιτούτο στις 20 και 21 Νοεμβρίου προς τιμή της συμβολής του στην φιλοσοφία.

Με αφορμή το βιβλίο του «Η Κομμουνιστική Υπόθεση» που μόλις εκδόθηκε στα ελληνικά, ο Αλέν Μπαντιού μας μίλησε για την ιδέα του Κομμουνισμού, την δημοκρατία, τις εξεγέρσεις του Δεκεμβρίου τις οποίες είχε στενά παρακολουθήσει, τους ξένους στην Ευρώπη αλλά και για την αγάπη του προς τον Πλάτωνα. ΔΕΊΤΕ ΤΗ ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Αλέν Μπαντιού

http://www.tvxs.gr/v27408

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ ή ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;

ΤΕΧΝΟΚΡΑΤΙΚΟ

ή

ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

prodial21@gmail.com

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Το μανιακό κεφάλαιο, οι εξαγορασμένοι καλαμαράδες και οι υπηρέτες του αστοί πολιτικάντηδες οργανώνουν αλλεπάλληλες καταιγίδες παραπληροφόρησης και εξαπάτησης του κόσμου της Εργασίας στην προσπάθειά τους να αποκρύψουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Δισεκατομμύρια ξοδεύονται από τον αμερικανισμό και το σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος, για να μας πείσουν πως οι κακές επιδόσεις του καπιταλιστικού συστήματος οφείλονται σε κακούς πολιτικούς και σε κακούς οικονομολόγους.
Γι’ αυτό βάλθηκαν να οργανώνουν ανοιχτά ή κλειστά, φανερά ή μυστικά, διεθνή ή περιφερειακά συμπόσια, συνέδρια και συσκέψεις, όπου σχεδιάζουν το αύριο της ανθρωπότητας στα μέτρα του αμερικανισμού, να συγκροτούν «επιτροπές σοφών» και διάφορα think tanks και να «προμηθεύουν τις κυβερνήσεις των προθύμων» με «σοφούς συμβούλους», τιμημένους με Νόμπελ, θητεύσαντες στα εργαλεία του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα, εκπαιδευθέντες στα διάφορα Harvard και στα MIT και προφανώς μετεκπαιδευθέντες στα σεμινάρια του State Department, της DIA και της CIA, για να μεταλαμπαδεύσουν λύσεις σε βάρος των εργαζόμενων, της Φύσης και της ανθρωπότητας.
Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική από αυτήν που θέλουν να μας παρουσιάζουν, κι’ αυτό γιατί, σήμερα ο κόσμος πεινάει, η φύση καταστρέφεται και η ανθρωπότητα απειλείται, όχι γιατί ο πλούτος που παράγεται στον πλανήτη είναι λίγος, αλλά για τι ο πλούτος που παράγεται μοιράζεται, με τη βοήθεια των σκοταδιστικών θρησκειών, της αμάθειας, των άδικων ταξικών νόμων και των ιδιωτικών και κρατικών δυνάμεων καταστολής, άδικα στο βαθμό μάλιστα που το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού να σφετερίζεται το 85% του παγκόσμιου πλούτου, πράγμα που σημαίνει πως το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι αναγκασμένο, να φυτοζωεί και να λιμοκτονεί με το 15% του παγκόσμιου πλούτου.
Το γεγονός πως εκείνοι που έφεραν την ανθρωπότητα σ’ αυτή την κατάσταση, είτε με τις διδασκαλίες τους στα πανεπιστήμια, είτε ως σύμβουλοι του αμερικανισμού, είτε ως υπεύθυνοι και στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΟΟΣΑ κλπ., κλπ., ορίζονται σήμερα ως σοφοί θαυματοποιοί και σύμβουλοι κυβερνήσεων των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, της Αφρικής, της Ασίας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αρκετό για να μας κάνει να κατανοήσουμε τα σχέδια του αμερικανισμού και κατά συνέπεια ποια θα είναι η εξέλιξη της οικονομίας της κάθε χώρας ξεχωριστά και της ανθρωπότητας γενικότερα.
Ο Γκορ Βιντάλ πάντως ζώντας και αναλύοντας την καθημερινότητα του αμερικανισμού προειδοποιεί την ανθρωπότητα με μια πρόσφατη δήλωσή του στο Time Online με τα παρακάτω λόγια: «Σήμερα η θρησκευτική μανία έχει μολύνει την πολιτική και η Αμερική έχει απομονωθεί τελείως…, η Αμερική δεν έχει καμία διανοητική κατηγορία πολιτών και σαπίζει αργά με σταθερό ρυθμό. Θα έχουμε μια στρατιωτική δικτατορία αρκετά σύντομα. Ο Ομπάμα θα πρέπει να εστιάσει στην εκπαίδευση των αμερικανών. Το πρόβλημά του είναι πως ο ίδιος είναι υπερβολικά μορφωμένος χωρίς να κατανοεί πόσο αμυδρά πνευματώδες και ανίδεο είναι το ακροατήριό του…» Ο Jeremy Rifkin μας λέει επίσης ότι: «Το αμερικανικό όνειρο είναι σε μεγάλο βαθμό παγιδευμένο στο ένστικτο του θανάτου…, υπερκαταναλώνουμε, ικανοποιούμε κάθε μας όρεξη και σπαταλάμε την απλοχεριά της Γης. Επιβραβεύουμε την απεριόριστη οικονομική μεγέθυνση, ανταμείβουμε τον ισχυρό και περιθωριοποιούμε τον ευάλωτο, Αναλωνόμαστε στην προστασία των ιδιοτελών μας συμφερόντων και έχουμε δημιουργήσει την πιο ισχυρή στρατιωτική μηχανή σε ολόκληρη την ιστορία για να πάρουμε αυτό που θέλουμε και πιστεύουμε ότι μας αξίζει. Θεωρούμε τους εαυτούς μας περιούσιο λαό και άρα προικισμένο με το δικαίωμα να νέμεται μεγαλύτερο μερίδιο από τα δώρα της Γης. Δυστυχώς το ίδιον συμφέρον μας μεταμορφώνεται σταδιακά σε καθαρό εγωισμό. Έχουμε γίνει πολιτισμός του θανάτου».
Τώρα πως γίνεται οι αρχιτέκτονες του πνευματικού ευνουχισμού του αμερικανικού λαού και οι σχεδιαστές του αμερικανικού οράματος, δηλαδή του αμερικανισμού και της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου, δηλαδή του «πολιτισμού του θανάτου» να θέλουν να σώσουν εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο, μόνο παραμυθιασμένοι και εξουσιομανείς πολιτικάντηδες μπορούν να το πάρουν στα σοβαρά.
Αντίθετα οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που γνωρίζουν πως το πρόβλημα της σύγχρονης εποχής στην Ελλάδα , αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, δεν είναι ένα τεχνοκρατικό πρόβλημα, ή ένα πρόβλημα πολιτικής ηγεσίας , αλλά ένα πρόβλημα πολιτικό και στην ουσία του συστημικό της κοινωνίας και συνεπώς τη λύση του δεν θα τη δώσουν οι όποιοι τεχνοκράτες και οι πολιτικάντηδες, αλλά ο αγώνας για τη διάχυση της γνώσης και την κατανόηση της πραγματικότητας πως ο τεράστιος πνευματικός πλούτος που η ανθρωπότητα συσσωρεύει στην ιστορική διαδρομή της και που σήμερα εκφράζεται ως επιστήμη, με την έννοια της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης, αλλά και ως υψηλή τεχνολογία, μπορούν, αν ανατραπεί ο συσχετισμός δύναμης που διαμορφώνει η αμάθεια, ο Φόβος και η κάθε μορφής Βία , να απελευθερώσουν την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να ανοίξουν καινούργιους ορίζοντες για ένα καλύτερο κόσμο .
Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, στις αυριανές εκλογές, αυτός ο αγώνας μπορεί να εκφραστεί στις κάλπες με οποιοδήποτε τρόπο, ως αντιδεξιά-αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική επιλογή και από την επομένη των εκλογών ως αγώνας για τη μετεξέλιξη της κοινωνίας, από κοινωνία οπαδών και ψηφοφόρων, σε μια πνευματικά και οργανωτικά αυτονομημένη κοινωνία, που σκέπτεται και δρα στην κατεύθυνση της κατάργησης του κάθε καπιταλισμού και της κάθε ηγεμονίας, πράγμα που σημαίνει τη μετεξέλιξή της από μια ιδεολογικά και οργανωτικά πολυδιασπασμένη και γι’ αυτό οπαδοποιημένη-υποδουλωμένη κοινωνία, σε μια επαναστατική ενιαία αριστερή κοινωνία που οργανώνει σταδιακά την απελευθέρωσή της και οικοδομεί ένα καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο χωρίς αφεντικά και ηγεμόνες, έναν κόσμο της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικής Κοινωνίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού .
__________________

-->

[1]  Για μια διεξοδική ανάλυση βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της παρακμής,  ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009, σελίδες 67-107.

[1]  Rifkin Jeremy, Το Ευρωπαϊκό Όνειρο. Πως το όραμα της Ευρώπης για το μέλλον επισκιάζει αθόρυβα  το αμερικανικό όνειρο, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα  2005, σελίδα 602 και επόμενες.

[1] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ιστορικές διαστάσεις της κοινωνικής Ηγεσίας, MONTHLY REVIEW, τεύχος Σεπτέμβρη 2007.

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Φόβος και Οικονομία. Όψεις της καπιταλιστικής παρακμής, NOBTHLY REVIEW, τεύχος Γενάρη 2009.

[1]  Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η Επιστημονικοτεχνική επανάσταση στην υπηρεσία της Ανθρωπότητας και όχι των κερδών, www.monthlyreview.gr και 

[1]  Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας, ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, τεύχος Οκτώβρη 2008.

ΣΗΜΕΡΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ

Η Αριστερά σήμερα, αύριο

Του Βασίλη Κρεμμυδά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: ΤΑ ΝΕΑ , 15 Σεπτεμβρίου 2009

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι οι όποιες σκέψεις διατυπώνονται εδώ δεν αφορούν μιαν εθνική Αριστερά· αφορούν την ευρωπαϊκή Αριστερά, αν είναι θεμιτός ένας τέτοιος όρος. Ουσιαστικά, οι σκέψεις αυτές παρακολουθούν την πορεία της Αριστεράς από πολλά χρόνια στην καθίζησή της έως το σημερινό κατάντημά της- την περίπου εξαφάνισή της.

Ας διευκρινίσω πρώτα όμως τι περιλαμβάνω σε αυτό που λέω Αριστερά· γιατί και οι όροι έχουν την ιστορικότητά τους- την ιστορία τους. Αριστερά ονομάζω, στο κομματικό- πολιτικό επίπεδο, ό,τι ονομάζουν έτσι στην Ευρώπη: από τα σοσιαλιστικά κόμματα και πέρα, μαζί με αυτά. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, δυτικές όπως λέμε, η διάκριση είναι Αριστερά- Δεξιά. Ας μου επιτραπεί να το πω με δικά μου λόγια: Αριστερά είναι ό,τι δεν είναι εναντίον της κοινωνίας, ό,τι έχει στραμμένο το βλέμμα σ΄ αυτήν, στους ανθρώπους· ό,τι καταστρώνει το πολιτικό πρόγραμμά του σύμφωνα με τα αιτήματα της κοινωνίας σε κάθε ιστορική στιγμή· αυτό το τελευταίο, το «σε κάθε ιστορική στιγμή», να το προσέξουμε - έχει μεγάλο πολιτικοϊδεολογικό βάρος.

Είναι, λοιπόν, πολλά χρόνια τώρα που αυτό το οποίο ονόμασα Αριστερά έχει όλο και μικρότερη απήχηση στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, που εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους- όχι μόνον με την ψήφο· μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη. Με την πτώση του Τείχους, του συμβόλου τής αναίμακτης- γιατί δεν το λέμε;- κατάρρευσης των κοινωνικοπολιτικών συστημάτων αυτού που συλλήβδην ονομάσαμε «υπαρκτός σοσιαλισμός», τα γνωστά και σε αυτόν τον τομέα παπαγαλάκια αστραπιαία μίλησαν για τον «θάνατο του Μαρξ»! Τα παπαγαλάκια είχαν πείσει ακόμη και αριστερούς ότι γι΄ αυτό πρόκειται- πόσοι μαρξιστές είχαν τότε πει ότι αυτά τα συστήματα μόνο με τη διδασκαλία του Μαρξ δεν είχαν σχέση; Ποιος είχε τολμήσει να πει ότι δεν επρόκειτο για κοινοκτημοσύνες και κοινωνικοποιήσεις, αλλά για άγριο γραφειοκρατικό κρατικό καπιταλισμό; για ό,τι δηλαδή ήταν αντίθετο με αυτά που ζητούσε ο Μαρξ;

Στο σημείο αυτό, λοιπόν, άρχισαν να ανθούν οι διάφορες, μαρξικές τάχα μου, αποδομήσεις, οι διάφοροι μεταμοντερνισμοί και τα παρόμοια. Την ώρα που η ανάπτυξη της ηλεκτρονικής επανάστασης άρχιζε να δημιουργεί εντελώς διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, μια διαφορετική κοινωνία.

Πιστεύω ότι εκεί ακριβώς, σε εκείνην την ιστορική ανατροπή, τα απομεινάρια από ό,τι θα μπορούσε να λέγεται κομμουνιστικό, αριστερό, έχασαν τον μπούσουλα: στην παραζάλη του ό,τι από τα παλαιά συστήματα δεν πέρασε αυτομάτως στην απέναντι όχθη, δηλαδή το μικρότερο κομμάτι, στην προσπάθειά του να ανασυγκροτήσει έναν αριστερό λόγο- να μην παραδοθεί πλήρως- έχασε τα βήματα της Ιστορίας· αυτή έτρεξε πολύ πιο γρήγορα.

Έτσι άρχισε η καθίζηση· οι όποιες προσπάθειες ανανέωσης, προσαρμογής, διαμόρφωσης ενός σύγχρονου αριστερού λόγου επιχειρήθηκαν με παλαιά υλικά και αναμείχθηκαν στη δίνη των κοινοβουλευτικών προοπτικών προτού μορφοποιηθούν. Και, δυστυχώς, χωρίς να συναντηθούν με την κοινωνία- η κοινωνία δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Για να παρακολουθούμε τώρα τις ευρωπαϊκές κοινωνίες με τη δημοκρατική- επαναστατική παράδοση που όλοι ξέρουμε να τις διαχειρίζονται- και να τις μεταχειρίζεται- οι μπερλουσκόνηδες, οι σαρκοζήδες και οι μπαρόζοι- ή μήπως και οι «βλαστοί»; Όλοι μιλούν για συντηρητικοποίηση της κοινωνίας. Σύμφωνοι! Πότε θα ψάξουμε πώς έγινε αυτή; Πότε θα ερευνήσουμε και θα μελετήσουμε το γιατί; Κι αν βρούμε ότι η απουσία της Αριστεράς είναι η μία τουλάχιστον από τις κύριες αιτίες;

Η Αριστερά δεν μπορεί να είναι Αριστερά αν το βλέμμα της δεν ξεκινάει από την κοινωνία και δεν μένει καρφωμένο εκεί· αν δε γνωρίζει με ποια κοινωνία έχει να κάνει και δεν έχει πρόγραμμα που να προωθεί την ανάπτυξή της· αν δεν έχει συλλάβει την ταχύτητα της Ιστορίας σήμερα. Χρειάζεται νέα Αριστερά· και το νέο δεν χτίζεται ποτέ στέρεα με παλαιά υλικά.

Ίσως μερικοί σκεφτούν ότι μιλώ για τη δική μας Αριστερά και αυτά που συμβαίνουν με Συνασπισμό- ΣΥΡΙΖΑ· όχι. Μπορεί να είναι αφορμή· γιατί αυτά που γίνονται στη δική μας Αριστερά, η σύγκρουση, μακάρι να γίνονταν συχνότερα και σκληρότερα· αρκεί η βάση τους να ήταν ιδεολογική - ο ίδιος βλέπω και ολίγη τέτοια στο βάθος.
______________________

Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

HERBERT MARCUSE

Γιατί φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση;

_____________________________________________

«Δεν είμαι προφήτης. Δεν είμαι σοφός.

Έχω απλώς κοινή λογική. Και με βάση

αυτήν, το μόνο που μπορώ να συμβουλέψω

το άνθρωπο αυτού του τέλους του 20^ου

αιώνα, είναι να σκεφτεί και να βρει γιατί

φτάσαμε σ΄ αυτή την κατάσταση, γιατί

οι δυό κόσμοι, ο κομμουνιστικός κόσμος και

ο λεγόμενος «ελεύθερος», συντηρούν τόση

πολλή οδύνη και τόση καταπίεση,

χωρίς αυτό να είναι καθόλου αναγκαίο.

Διότι ποτέ πριν

στην ιστορία δεν είχαν γίνει τόσα πολλά

κοινωνικά έργα και δεν είχε επιτευχθεί

τόση τεχνική πρόοδος, στοιχεία επαρκή για

να καταστήσουν τη ζωή ευχάριστη και

άνετη για τον καθένα. Κι’ όμως

ενώ υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις

ο άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος

και ελεύθερος πουθενά».

Herbert Marcuse

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ

ΚΑΝΤΕ
ΚΛΙΚ
ΠΑΝΩ
ΣΤΙΣ
ΕΙΚΟΝΕΣ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ κ.. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ;

Ο κύριος Καπιταλισμός "τρώει" !!!
( Η σύνθεση είναι από ATHENS VOICE 04-10.06.2009)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

www.infonewhumanism.blogspot.com

prodial21@gmail.com

Αθήνα 01.06.2009

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ @*

ΠΡΟΣ ΤΟΝ

ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ

ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ , κ. ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Σωστά ξαναθέσατε το Δίλημμα: «ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;»

Απόδειξη της ορθότητας είναι από μόνο του το γεγονός της λυσσαλέας αντίδρασης του κόμματος της καπιταλιστικής παρακμής, του κόμματος της αμόρφωτης και αντιδραστικής Δεξιάς, πέρα από το γεγονός της απόλυτης και καθολικής αποτυχίας και παρακμής του ίδιου του Καπιταλισμού, η οποία παρακμή οδηγεί αναγκαστικά την Ανθρωπότητα στην αναζήτηση αντικαπιταλιστικής εναλλακτικής Πρότασης και Προοπτικής.

Το ερώτημά μας είναι:

Σοσιαλισμός Ναι, αλλά Ποιος Σοσιαλισμός;

Και πιο συγκεκριμένα, εσείς ποιόν Σοσιαλισμό προτείνετε;

Α. Το "Σοσιαλισμό της Αγοράς", της Οικονομικής Ολιγαρχίας και της μίζερης αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας, ένα «σοιαλκαπιταλισμό» δηλαδή, τύπου Σοσιαλδημοκρατίας, που αποδείχτηκε η μεγαλύτερη απάτη;

Β. Το Σοσιαλισμό της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, και της «Δικτατορίας του Προλεταριάτου», τύπου «πρώην υπαρκτού Σοσιαλισμού»; (ΕΣΣΔ, Αλβανία, Κίνα, Κούβα κλπ), τον οποίο απέσυρε η ίδια η ιστορία;

Γ. Το Σοσιαλισμό της κοινωνικοποίησης των Μέσων παραγωγής και κάθε μορφής Εθνικού Πλούτου, της Οικονομικής Αυτοδιαχείρισης της Εργασίας και της Άμεσης Δημοκρατίας, που καταργεί με τη διαδικασία του «Σοσιαλιστικού Μετασχηματισμού» ολοκληρωτικά και τελεσίδικα τον Καπιταλισμό, ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα και οδηγεί στην Αταξική Κοινωνία των Δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και στον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό;

Για να αποκτήσει ξανά νόημα το Δίλημμα, "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ", πρέπει να υπάρξει διευκρίνιση, διαφορετικά ο καθένας θα καταλαβαίνει ότι θέλει κάτω από την έννοια Σοσιαλισμός, ο Λαός θα αποστασιοποιείται από παρόμοιες ασαφείς προτάσεις και ο Καπιταλισμός θα συνεχίσει κάνει τη δουλειά του, να καταστρέφει, δηλαδή, το περιβάλλον, να απαξιώνει την Ανθρωπότητα, να αποδεκατίζει Λαούς, να ισοπεδώνει Πολιτισμούς, να απειλεί την ίδια τη ζωή και να ολοκληρώνει τη Βαρβαρότητά του.

Ποια είναι η δική σας πρόταση. Ποιόν Σοσιαλισμό προτείνετε στον Ελληνικό Λαό και στον υπόλοιπο κόσμο, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αντίστοιχα;

Ποια είναι η δική σας αλήθεια;

Ποιος είναι τελικά ο δικός σας Σοσιαλισμός;

Κάθε παράταση αυτής της ασάφειας και κάθε γενικόλογη τοποθέτηση "περί δημοκρατίας και σοσιαλισμού" εξυπηρετεί αντικειμενικά τις δυνάμεις του ιμπεριαλιστικού Κεφαλαίου και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και αποπροσανατολίζει τους Λαούς.

Είμαστε βέβαιοι πως κατανοείτε την κρισιμότητα να υπάρξει επιτέλους απάντηση στο ερώτημα, γι' αυτό και περιμένουμε με ενδιαφέρον την απάντησή σας.

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

____________________

@*: Αυτή η επιστολή έχει αναρτηθεί επίσης:

www.monthlyreview.gr

ww.deltio11.blogspot.com

www.sibilla-gr-sibilla.blogspot.com