ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

-->

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

www.infonewhumanism.blogspot.com

prodial21@gmail.com

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΙΑΙΟ ΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

*

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

Έγινε πρόσφατα, 12 Μάη 2009, το «Συμπόσιο Αθηνών» με θέμα: «Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ», με κύρια ομιλήτρια τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ[1]. Το συμπόσιο άνοιξε ο Πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς» Γιώργος Παπανδρέου, περιγράφοντας ένα «Προοδευτικό Μοντέλο για την Ευρώπη». Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο Φελίππε Γκονζάλες και ο Μάσιμο Νταλέμα.

Ας δούμε μερικές θέσεις για να κατανοήσουμε τα ιδεολογικά αδιέξοδα και κατά συνέπεια το μύθο της Σοσιαλδημοκρατίας. Ένα μύθο τον οποίο διατηρεί ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου μονοπωλιακού Κεφάλαιου, για να κατασκευάζει κάθε τόσο «εναλλακτικές προοδευτικές λύσεις», όταν οι δεξιές κυβερνήσεις οδηγούν με την πολιτική της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης τις κοινωνίες σε αντικαπιταλιστικές εξεγέρσεις.

Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ διαπιστώνει[2] πως:

α. «Οι Λαοί δεν εμπιστεύονται την Ευρώπη» και προφανώς εννοεί πως οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν εμπιστεύονται τη φιλοσοφία, τη δομή και τη λειτουργία της συγκεκριμένης «Ευρωπαϊκής Ένωσης», όπως αυτή, δεκαετίες τώρα, διαμορφώνεται - συνδιαμορφώνεται στα διάφορα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τις νεοφιλελεύθερες δεξιές-κεντροδεξιές κυβερνήσεις που εκφράζονται κύρια από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, αλλά και από τις, επίσης νεοφιλελεύθερες, λεγόμενες κεντροδεξιές-σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις οι οποίες εκφράζονται από το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το γεγονός πως η Ρουαγιάλ χαρακτηρίζει τη συγκεκριμένη καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση «κοινότητα πεπρωμένου» σημαίνει μάλλον πως οι δυνάμεις της Εργασίας πρέπει να δεχτούν την Ευρωπαϊκή Ένωση του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου ως μοίρα τους.

β. «Η κρίση που διερχόμαστε είναι ηθική και πολιτιστική», εννοώντας προφανώς πως αυτή η κρίση, ως «ηθική και πολιτιστική» περιορίζεται στο εποικοδόμημα και όχι στο οικοδόμημα, δηλαδή στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα που αφήνει να εννοηθεί πως φταίνε οι δεξιές κυβερνήσεις και όχι ο καπιταλισμός και το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο, θέση που παραπέμπει στη Χίμαιρα του πολιτικαντισμού του τύπου, «εμείς οι ‘σοσιαλιστές’ μπορούμε να διαχειριστούμε τον καπιταλισμό αποτελεσματικότερα και εντιμότερα από τους νεοφιλελεύθερους της Δεξιάς»

γ. «Οι σοσιαλιστές θα ξαναβρούν την ενότητά τους και θα δώσουν νέες αξίες», πράγμα που σημαίνει πως η Ρουαγιάλ ελπίζει και αισιοδοξεί ότι ξεπεράστηκαν οι αιτίες που διάσπασαν την Αριστερά στις αρχές του 20^ου αιώνα και συνεχίζουν να τη διασπούν και σήμερα, γιατί κάποιοι εγκατάλειψαν την αντικαπιταλιστική πάλη της κοινωνίας με όραμα το Σοσιαλισμό των Εργαζόμενων και προτίμησαν να υπηρετήσουν τον «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ή τον κρατικομονοπωλικαό καπιταλισμό, ως πρώην «υπαρκτό σοσιαλισμό».

δ. «Η Αριστερά της συμμετοχικής δημοκρατίας, οφείλει να αγωνίζεται για μια ‘δίκαιη τάξη’, την ’κοινωνική συμφιλίωση’, την ‘κοινωνική αρμονία", φαίνεται να είναι το ‘σοσιαλιστικό’ όραμα της Ρουαγιάλ και της Σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς ωστόσο να μας λέει με ποιο τρόπο η σημερινή απαξιωμένη και γελοιοποιημένη Σοσιαλδημοκρατία θα καταφέρει, πράγμα που δεν το κατάφερε ολόκληρο τον 20 αιώνα, να συμφιλιώσει το Κεφάλαιο με την Εργασία, και να επιβάλλει μια δίκαιη τάξη και την κοινωνική αρμονία, χωρίς να καταργεί το Κεφάλαιο, ως κοινωνική σχέση στα πλαίσια της οποίας η καπιταλιστική ηθική ταυτίζεται με την εκμετάλλευση μέχρι εξαθλίωσης της Εργασίας και κατά συνέπεια της εργαζόμενης κοινωνίας. Κάτι τέτοιο μόνο πολιτικοί φακίρηδες μπορούν να το υποσχεθούν στο τσίρκο που ονομάζεται «αστική Δημοκρατία», όπου το Κεφάλαιο με τους νόμους που επιβάλλει και με το πολιτικό χρήμα κανονίζει το ρυθμό στον οποίο χορεύουν τα πολιτικά κόμματα και το «πολιτικό προσωπικό» τους.

ε. «Πρέπει να βάλουμε περισσότερη δημοκρατία στην παγκοσμιοποίηση…, η αριστερά έχει πολιτική ευθύνη, πρέπει να κάνουμε τον κόσμο να καταλαβαίνει και να μην φοβάται την παγκοσμιοποίηση. Αν αποδώσει στην παγκοσμιοποίηση τα χαρακτηριστικά του δαίμονα, τότε αυτόματα θα ενισχυθεί ο εθνικισμός». Έτσι λοιπόν αντιλαμβάνεται η Σοσιαλδημοκρατία την Αριστερά. Σαν μια δύναμη που θα προσφέρει ‘δημοκρατικό άλλοθι’ στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, γιατί διαφορετικά ‘θα ενισχυθεί ο εθνικισμός’. Με αυτό όμως το επιχείρημα η Σοσιαλδημοκρατία ως πολιτικός φακίρης εξαφάνισε το Σοσιαλισμό από το καπέλο της αστικής δημοκρατίας, αφού στην ιδεολογία της δεν υπάρχει παρά μόνο παγκοσμιοποίηση ή εθνικισμός.

Ας δούμε και μερικές από τις βασικές θέσεις του Προέδρου της ‘Σοσιαλιστικής Διεθνούς’ και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου[3], ως του πιο έγκυρου εκφραστή της παγκόσμιας Σοσιαλδημοκρατίας, για να κατανοήσουμε καλύτερα το ρόλο και την αιτία διατήρησης του τυμπανιαίου πτώματος που λέγεται ‘Σοσιαλιστική Διεθνής’.

α. «Η πρόκληση σήμερα είναι πρόκληση Δημοκρατίας. Για την ποιότητα της Δημοκρατίας σε αναπτυγμένες χώρες, για την ποιότητα της Δημοκρατίας, ή τη δημιουργία δημοκρατικών θεσμών σε αναπτυσσόμενες χώρες, για τη γνήσια εκπροσώπηση, συμμετοχή και φωνή των πολιτών μας». Είναι προφανές πως ο Παπανδρέου μιλάει για την αστική Δημοκρατία, τη Δημοκρατία στα πλαίσια της οποίας το Κεφάλαιο ασκεί την ταξική δικτατορία του νοθεύοντας τόσο τη Δημοκρατία του, ώστε να γίνεται λόγος για κακής ποιότητας της Δημοκρατίας και την ανάγκη αποκατάστασης της ποιότητάς της. Βέβαια το πρόβλημα της ποιότητας της αστικής Δημοκρατίας ήταν πάντα ένα σοβαρό ζήτημα για τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, αλλά ως συνθήκη ανάπτυξης της γνώσης και των αγώνων για το πέρασμα της κοινωνίας από τον καπιταλισμό της μισθωτής σκλαβιάς στο σοσιαλισμό της άμεσης αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας, για το πέρασμα δηλαδή στην Άμεση Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Αντίθετα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο Γιώργος Παπανδρέου φαίνεται πως θεωρεί τον καπιταλισμό μοίρα της ανθρωπότητας και συνεπώς θεωρεί την αστική Δημοκρατία σαν το διαχρονικό, το υπεριστορικό και συνεπώς το μόνιμο μοντέλο διακυβέρνησης και γι’ αυτό μιλάει για βελτίωση της ποιότητάς του, που προφανώς κάποιοι τη νοθεύουν. Το κακό είναι πως πιστεύει ότι «με τη συμμετοχική παρουσία εργαζομένων, πολιτών σε επιχειρήσεις» ή «με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στις διαβουλεύσεις…, στην εκλογή του Προέδρου της (Ευρωπαϊκής) Επιτροπής (COMMISSION) άμεσα από τους πολίτες», ή «με πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα», θα καταφέρει η Σοσιαλδημοκρατία να μετασχηματίσει την αστική Δημοκρατία σε «Συμμετοχική Δημοκρατία», χωρίς να καταργήσει τον καπιταλισμό.

β. «Η επαναφορά του πολίτη δεν σημαίνει να επιλέξουμε μεταξύ αγοράς και κράτους, αλλά να βάλουμε και την αγορά και το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη. Διότι έχουμε αρνητικά παραδείγματα και για τη λειτουργία του κράτους και για τη λειτουργία της αγοράς…, γι’ αυτό θέλουμε τη συμμαχία και των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας… Αυτή είναι η έννοια της συμμετοχικής Δημοκρατίας». Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς είναι σαφής ως προς το ρόλο της αγοράς και του κράτους, ρόλο που μπορούν οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί να τον θέσουν ‘ στην υπηρεσία του πολίτη». Είναι όμως πολύ ασαφής όταν εμφανίζει ως δίπολο αντιθέσεων την αγορά και το κράτος, γιατί στον καπιταλισμό αγορά και κράτος δεν είναι παρά οι όψεις του ίδιου καπιταλιστικού νομίσματος. Έτσι ο Παπανδρέου φαίνεται να παραγνωρίζει, ή να αποκρύπτει το γεγονός πως η βασική αντίθεση στον καπιταλισμό είναι η αντίθεση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, δηλαδή μεταξύ Κεφαλαίου και Κοινωνίας και στην εποχή της παγκοσμιοποίησης μεταξύ Κεφαλαίου και Ανθρωπότητας, γι’ αυτό και οραματίζεται τη Συμμετοχική Δημοκρατία του ως ‘συμμαχία μεταξύ των αδυνάτων και των δυναμικών στρωμάτων κάθε κοινωνίας’, κάτι, δηλαδή, σαν συμμαχία μεταξύ αρνιών που τρώνε χόρτα και λύκων που τρώνε αρνιά.

γ. «Θεωρώ ότι το στοίχημα για την ανθρωπότητα πραγματικά είναι, ή θα πάμε σε Δημοκρατία και σε Σοσιαλισμό, ή θα πάμε σε βαρβαρότητα. Ή θα βρούμε ανθρώπινες λύσεις, με τις οποίες αισθάνονται συμμέτοχοι οι πολίτες, ή θα αναζητήσουν οι λαοί μας, οι πολίτες μας, νέους φονταμενταλισμούς, νέους αυταρχισμούς, νέους απολυταρχισμούς και θα δούμε κρίσεις, συγκρούσεις και βία… Το όραμα για μια νέα Ευρώπη….είναι να εξανθρωπίσει την παγκοσμιοποίηση…». Ως συνεπής σοσιαλδημοκράτης ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς εμφανίζει ως συνώνυμα την αστική Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό, γιατί οι σοσιαλδημοκράτες το Σοσιαλισμό τον θέλουν μέσα στον καπιταλισμό, είτε ως «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», είτε ως «Σοσιαλισμό της αγοράς», γι’ αυτό και ποτέ δεν κατάγγειλαν το κεφαλαιοκρατικό σύστημα συνολικά και ποτέ δεν μίλησαν για το Σοσιαλισμό σαν ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που καταργεί το Κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση το οποίο διασπά την κοινωνία σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, σε δυό ασυμβίβαστες και εχθρικές κοινωνικές τάξεις. Γι’ αυτό και αποσυνδέει την καπιταλιστική βαρβαρότητα από την καπιταλιστική αστική Δημοκρατία και την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, για να απενοχοποιήσει την αστική Δημοκρατία και την παγκοσμιοποίηση και να τις εμφανίσει ως αντίπαλο πόλο της βαρβαρότητας, εμφανίζοντας μάλιστα τους ‘λαούς και τους πολίτες να επιλέγουν φονταμενταλισμούς, αυταρχισμούς, απολυταρχισμούς, κρίσεις, συγκρούσεις και βία, δηλαδή ως υπεύθυνους για την τρέχουσα καπιταλιστική βαρβαρότητα με την οποία το ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση και τον αμερικανισμό.

δ. Κι’ ενώ ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, διαπιστώνει, όπως άλλωστε και ο κάθε πολίτης που βλέπει γύρω του, σκέπτεται και στοχάζεται ένα καλύτερο κόσμο, ένα κόσμο χωρίς Φόβο, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς βία και χωρίς την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ότι «η ανθρωπότητα σήμερα, η Ευρώπη, εμείς έχουμε θεωρητικά τις δυνατότητες, τα εργαλεία, την τεχνολογία, τη γνώση, τον τεράστιο οικονομικό πλούτο που είδαμε με τα πακέτα σωτηρίας των τραπεζών. Έχουμε λοιπόν όλα αυτά για να λύσουμε τα μικρά και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας», καταλήγει, ευθυγραμμιζόμενος απόλυτα με τις οδηγίες-αποφάσεις της τελευταίας συνόδου των G20, για τον ‘εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης’, να προτείνει: «Εμείς οι Σοσιαλιστές στην Ευρωπαϊκή Ένωση διεκδικούμε μια ευρωπαϊκή στρατηγική για έξυπνη ‘πράσινη ανάπτυξη’ που θα κάνει την Ευρώπη ανταγωνιστική μέσα σε μια παγκόσμια οικονομία… Ζητάμε την διασφάλιση της κεφαλαιακής επάρκειας των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων…, απαιτούμε μια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα βάλει τέλος στους φορολογικούς παράδεισους…, προτείνουμε ένα συμπληρωματικό Σύμφωνο, παράλληλα με το Σύμφωνο Μάαστριχτ» και μια πολιτική αλλαγή , όπως αυτή «που έγινε πρόσφατα στις ΗΠΑ με τον Πρόεδρο Ομπάμα…σε μια Αμερική που αρχίζει να διαμορφώνει μια πιο προοδευτική ατζέντα…, (προφανώς γιατί πιστεύei πως), η παγκοσμιοποίηση ανοίγει νέους δρόμους, όχι μόνο οργάνωσης του κεφαλαίου, αλλά οργάνωσης και των πολιτών».

Αυτή η φλυαρία για πράσινη ανάπτυξη του καπιταλισμού, για καλό καπιταλισμό και καλή παγκοσμιοποίηση που χρειάζονται μόνο λίγο σοσιαλδημοκρατικό ‘εξανθρωπισμό’, για έλεγχο του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου από τους επαγγελματίες πολιτικούς, τις κρατικές ρυθμιστικές και ελεγκτικές αρχές και για περιορισμό των γεωγραφικών και κοινωνικών ανισοτήτων, είναι επικίνδυνες αφέλειες, αν δεν είναι δουλειά επαγγελματιών πολιτικάντηδων και συνεπώς σκόπιμη παραπλάνηση του κόσμου της δουλειάς. Όποιος όμως ξεχνάει, (επειδή πιστεύει πως μπορεί να αλλάξει τον καπιταλισμό χωρίς να καταργήσει το Κεφάλαιο, ή υποκρίνεται κάτι τέτοιο, επειδή τον ενδιαφέρει η εξουσία για την εξουσία), πως στον καπιταλισμό κουμάντο κάνει το Κεφάλαιο και όχι οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και με κούφια λόγια υπόσχεται πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα της εικονικής πραγματικότητας, θα αναγκαστεί κάποια στιγμή να υποστεί τη σκληρή αντικειμενική πραγματικότητα και τον εξευτελισμό από το Κεφάλαιο, αλλά και την περιφρόνηση της κοινωνίας που της έκρυψε την αλήθεια και την εξαπάτησε.

Είναι αλήθεια πως κάποιοι ευαγγελίστηκαν τη Νέα Σοσιαλδημοκρατία και πολλοί πίστεψαν πως με το Γιώργο Παπανδρέου στο τιμόνι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κάτι μπορεί να αλλάξει ώστε να σταματήσει αυτή καθολική παρακμή που προκαλεί συνειδητά και συστηματικά το Κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του. Οι τελευταίες σύνοδοι της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως και το Συμπόσιο των Αθηνών, όμως, απόδειξαν πως η κάθε τοπική κοινωνία, η Ευρώπη και η Ανθρωπότητα συνολικά δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα πιά από το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας. Η σύγχρονη Σοσιαλδημοκρατία, αλλά και η σύγχρονη παραδοσιακή Αριστερά δεν μπορούν να υπερβούν τον αστικό, ελίτικο ηγετικό-πρωτοποριακό εαυτό τους και τις πολλαπλές εξαρτήσεις τους από εξωθεσμικά και από συντεχνιακά κέντρα εξουσίας και να εξελιχθούν σε μια σύγχρονη Αντικαπιταλιστική-Ουμανιστική Αριστερά, τα οράματα της οποίας θα μπορούσαν να επανατροφοδοτήσουν την ταξική, κοινωνική και οικουμενική συνείδηση-αυτοπεποίθηση της πλειοψηφίας κοινωνίας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την ανατροπή του Καπιταλισμού και την ανοικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου.

Κάποια στιγμή ο Γιώργος Παπανδρέου, όταν χρειάζονταν την ψήφο της κοινωνικής βάσης του ΠΑΣΟΚ, για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνιστή συνυποψήφιό του για την προεδρεία του ΠΑΣΟΚ ένοιωσε την ανάγκη να μιλήσει και «για μια Αριστερά που θα δημιουργεί ένα νέο δρόμο για την ανάπτυξη…, με σοσιαλιστική προοπτική… Μια Αριστερά του Ουμανισμού…»[4]. Ήταν η στιγμή που κάποιοι καλοπροαίρετοι «παπανδρεϊκοί» πίστεψαν πως ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έσπασε τις όποιες εξαρτήσεις του, έκανε την προσωπική του υπέρβαση και δίνει το προσωπικό του ραντεβού με τη σύγχρονη ιστορία και το μέλλον της ανθρωπότητας. Φαίνεται όμως πως το ραντεβού που ο Γιώργος Παπανδρέου επιδίωκε και επιζητεί είναι αυτό με την εξουσία της ‘καλύτερης’ διαχείρισης του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού. Ένα ραντεβού με το Κεφάλαιο και θεατή την κοινωνία και την ανθρωπότητα. Μέχρι οι κοινωνίες και η ανθρωπότητα να αποφασίσουν να καταργήσουν το Κεφάλαιο, να αυτοκυβερνώνται και να κάνουν πραγματικότητα τον Οικουμενικό Ουμανισμό.

Σε μια ανθρωπότητα που τα 5/6 των μελών της λιμοκτονούν, στερούνται των βασικών δικαιωμάτων τους και ζουν μια ζωή που προσβάλει την ίδια την ανθρώπινη υπόστασή τους, γιατί ο καπιταλισμός παράγει όπλα και συστήματα εξουσιασμού και κυριαρχίας και όχι αγαθά ευημερίας και ειρήνης, είναι αναγκαία μια νέα αντίληψη για τον άνθρωπο, την κοινωνία, την ανθρωπότητα και για το μέλλον τους. Είναι αναγκαία μια αντίληψη που θα ρίχνει τους προβολείς της πέρα από τον καπιταλισμό, τη σοσιαλδημοκρατία και τον καρτικομονοπωλιακό καπιταλισμό, γνωστό και ως τριτοτεαρτοδιεθνιστικό «σοσιαλισμό» και θα ανοίγει το δρόμο για την ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού και για την οικοδόμηση ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος που θα στηρίζεται στο σύγχρονο Ανθρωπισμό, στην Άμεση Δημοκρατία και στην Οικουμενική Ειρήνη και θα διαμορφώνει σταδιακά ένα καλύτερο κόσμο κι’ ένα καινούργιο πολιτισμό, τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[5].

Προϋπόθεση γι’ αυτό το βήμα της ανθρωπότητας είναι η απαγκίστρωση των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού από τους σκοταδιστικούς μύθους και από όλες τις εξουσιαστικές ιδεολογίες του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού Κεφάλαιου. Στο βαθμό που θα συμβαίνει αυτό στον ίδιο βαθμό θα μπαίνει στο προσκήνιο η ίδια η συνειδητή και θεσμικά συγκροτημένη κοινωνία, δηλαδή η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», και όχι η αγελοποιημένη «κοινωνία των πολιτών… μας»[6], όπως θέλουν την κοινωνία το Κεφάλαιο και οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, οπότε και στον ίδιο βαθμό θα απομακρύνεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της θα οικοδομείται ο Ουμανισμός ως Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου και ως Αταξική Κοινωνία.

---

[1] Και όχι η Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας Μαρτιν Ντελόρ-Ομπρί. Γιατί αλήθεια;

[2]. Βλέπε ΤΑ ΝΕΑ 13.05.2009

[3].http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=6&rd=7739474&f=1359&rf=1307755822&m=12227&rm=10641464&l=2

[4] Παπανδρέου Γιώργος, Συνέντευξη στην Εφημερίδα ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ, 13-14.10.2007.

[5]. Λάμπος Κώστας, Από τον Ευρωπαϊκό Ουμανισμό στην καπιταλιστική βαρβαρότητα ή στον Οικουμενικό Ουμανισμό;, www.monthlyreview.gr 15.05.2009

[6] «Η άποψη του παλιού υλισμού είναι η κοινωνία των πολιτών, η άποψη του καινούργιου υλισμού είναι η ανθρώπινη κοινωνία, η κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», Μάρξ Καρλ, Θέσεις για τον Φόιερμπάχ.

________________________________

Αναδημοσίυση απο το www.monthlyreview.gr

(29.05.2009)

ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

«Το Παρίσι των εργατών με την

Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα

σαν δοξασμένος προάγγελος

μιας νέας κοινωνίας.

Τους μάρτυρές της τους έχει

κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά

η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της

τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον

πάσσαλο της ατίμωσης απ' όπου

δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε

όλες οι προσευχές των παπάδων τους».

Καρλ Μαρξ

*

“Μιά εξουσία φυσική, αυθόρμητη,

που δεν είναι κλεμμένη, ούτε εκβιαστικά

αποσπασμένη,...μιά εξουσία που δεν

οφείλει τίποτα ...στην αυθεντία

των ενδόξων ανδρών,

στο κύρος των αρχηγών και στα

τερτίπια των κομμάτων...,

Φελίξ Πυά

*

«Επανάσταση την οποία δεν εκπροσωπούσαν

ούτε δικηγόροι, ούτε βουλευτές, ούτε

δημοσιογράφοι, ούτε στρατηγοί. Τη θέση

τους είχε πάρει ο μεταλλωρύχος Κρεζό,

ο βυρσοδέψης, ο μάγειρας..."

Αρτύρ Αρνού

ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Η απροθυμία του Γιώργου Παπανδρέου να τοποθετηθεί και να μιλήσει ως Σοσιαλιστής του 21ου Αιώνα και η πρόθεσή του να ταυτίζει το Σοσιαλισμό με την αστική Δημοκρατία και τη Σοσιαλδημοκρατία, ως Σοσιαλδημοκράτης του περασμένου Αιώνα, δημιουργούν σύγχυση στον Ελληνικό Λαό αναφορικά με τις προθέσεις του.

Αυτή την ασάφεια που προκαλεί σύγχυση σπεύδει ο αντιδραστικός πολιτικός κόσμος της συντήρησης και συγκεκριμένα η αμόρφωτη και παρακμιακή Δεξιά του πλιατσικοκαπιταλισμού, να την εκμεταλλευτεί για να κάνει τη σύγχυση μεγαλύτερη και με τον τρόπο αυτό να ανακόψει τη απώλεια ψηφοφόρων και κατά συνέπεια της κυβερνητικής εξουσίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αριστερόθωρη καιροσκοπική αναφορά, και μάλιστα με παράφραση, του Γιώργου Παπανδρέου στο σύνθημα «Δημοκρατία και Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα;».

Η σύγχυση κατά τη γνώμη μου προκαλείται από το γεγονός πως ο Γιώργος Παπανδρέου δεν αντιλαμβάνεται το Σοσιαλισμό ως κοινωνικοοικονομικό σύστημα με το οποίο η κοινωνία θα αντικαταστήσει τον Καπιταλισμό και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά τον αντιλαμβάνεται ως σοσιαλδημοκρατική πολιτική των κεντροαριστερών κομμάτων, τα οποία ανταγωνίζονται, σε επίπεδο αστικής Δημοκρατίας και καπιταλιστικού κοινωνικοοικονομικού συστήματος, τη νεοσυντηρητική πολιτική των κεντροδεξιών κομμάτων, χρεώνοντας αποκλειστικά στα δεύτερα τη Βαρβαρότητα.

Το αποτέλεσμα είναι η Βαρβαρότητα να εμφανίζεται ως υπόθεση του εποικοδομήματος, δηλαδή του κομματικού ανταγωνισμού στα πλαίσια της αστικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και όχι ως αποτέλεσμα του ίδιου του οικοδομήματος, δηλαδή της φύσης και της λειτουργίας του καπιταλισμού. Έτσι όμως μένει στο απυρόβλητο και απενοχοποιείται το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα που καταστρέφει τον πλανήτη, εξαθλιώνει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή και ο Λαός καλείται να επιλέξει, μέσα σ’ αυτή τη σύγχυση, μεταξύ σκληρής δεξιάς και σοσιαλδημοκρατικής κεντρώας light καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Ο Μαρξ, ο Έγκελς και η Λούξεμπουργκ απέναντι στην καπιταλιστική Βαρβαρότητα αντέταξαν το Σοσιαλισμό. Ο Καστοριάδης υπερασπίστηκε το Σοσιαλισμό απέναντι στη σταλινική βαρβαρότητα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού.

Στην εποχή μας, στον 21^ο Αιώνα η Ανθρωπότητα που απειλείται όσο ποτέ άλλοτε από την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα, αναζητά το σύγχρονο Σοσιαλισμό, το Σοσιαλισμό του 21^ου Αιώνα, που θα την απαλλάξει οριστικά από κάθε μορφής καπιταλισμό και θα ανοίξει το δρόμο για ένα καλύτερο κόσμο, για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Γι’ αυτό κάθε θελημένη ή αθέλητη σύγχυση γύρω από το Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα εμποδίζει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να δουν καθαρά το σοσιαλιστικό-ουμανιστικό μέλλον τους και να οργανώσουν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα τους και με αυτή την έννοια η σύγχυση εξυπηρετεί τον Καπιταλισμό και την παγκόσμια ολιγαρχία.

Η σύγχρονη πραγματικότητα είναι σύνθετη, αλλά μία:

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ.

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΜΣΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΕΣΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Η ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.

Όποια πολιτική παραγνωρίζει κάποιο από τα στοιχεία αυτής της πραγματικότητας είναι μια πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντα του Κεφάλαιου και κατά συνέπεια είναι μια πολιτική εχθρική απέναντι στους Λαούς και στην πρόοδο της Ανθρωπότητας και σαν τέτοια πρέπει να καταγγέλλεται ως ιδεολόγημα, να καταδικάζεται και να αντικαθίσταται με την ατόφια Αλήθεια, την αλήθεια της συγχρονης και συγκεκριμένης πραγματικότητας, η οποία απαιτεί ένα Νέο Ανθρωπισμό, όχι ως υποκριτική φιλανθρωπία, ή ως "μασκαρεμένη κοινωνική ευαισθησία του καπιταλισμού", αλλά ως ένα νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα της Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας και του Αυτοπροσδιορισμού της κοινωνίας και συνολικά της Ανθρωπότητας.

ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ


"Αν η βαρβαρότητα υπάρχει, ποιό είναι το αντίθετό της;
Ο Κομμουνισμός,
ο Σοσιαλισμός,
η Σοσιαλδημοκρατία,ο Κοινωνικός Φιλελευθερισμός, ή
ο Ουτοπικός εν γένει Ουμανισμός;
Κάτι άλλο;
Όχι μόνο ως ιδεολογία, αλλά και ως πολιτική και οικονομική πρόταση οργάνωσης και περαιτέρω εξέλιξης τησ κοινωνίας"
http://felnikos.blogspt.com

Εσείς ποιά γνώμη έχετε;

ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΩΣ ΕΞΟΥΣΙΑ ΒΛΑΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

ΕΤΣΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

Ένα παράδειγμα πραγματικά ελεύθερης οικονομίας από την Αργεντινή. Η Αυτοδιεύθυνση της Εργασίας, η Αυτοδιαχείριση της Οικονομίας, η Κοινωνικοποίηση της παραγωγής και της κατανομής του πλούτου, ανατρέπουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα και οικοδομούν ένα καλύτερο κόσμο, τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτσμό.
Γιατί δεν θα μπορούσε να υπάρχει Δημοκρατία και μάλιστα Άμεση στην οικονομία και κατά συνέπεια και στην κοινωνία;
Γιατί δεν θα μπορούσε η Αυτοδιαχείριση της Οικονομίας
από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να γενικευθεί και να γίνει ένα καθολικό, ένα παγκόσμιο, ένα ανθρωπιστικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα, που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στην Ευημερία, στην Ισότητα, στην Ελευθερία, στην Άμεση Δημοκρατία, στην Ειρήνη και στην Πρόοδο;

Δείτε αυτό το παράδειγμα, σκεφθείτε το, συζητείστε το και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Θα χρειαστούν . Θα είναι πολύτιμα κάποια στιγμή, όταν θα βρεθείτε στη θέση των compagnieros argentinos. Και θα βρεθείτε γρήγορα, αν δεν βρίσκεστε ήδη σε χειρότερη .
(Κάντε κλικ στο βελάκι κάτω αριστερά της εικόνας)

Ο ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

E.: www.infonewhumanism.blogspot.com

E-mail: prodial21@gmail.com

___________________________________

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21^ου ΑΙΩΝΑ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

1.Ένα σύντομο ιστορικό της έννοιας του Ουμανισμού

Υπάρχει μια παρεξήγηση, ή έστω μια σύγχυση γύρω από τον Ουμανισμό και το Νέο Ουμανισμό, που άλλους τους απωθεί και κάποιους άλλους τους προκαλεί. Βέβαια για όσους μελετούν, για τους ελάχιστους δυστυχώς, η ιδέα του Ουμανισμού, όπως και κάθε ιδέα, ιδεολογία, φιλοσοφία και επιστημονική θεωρία, εξελίσσεται, παρακολουθώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού και ανάλογα με τις εποχές και τις αντοχές της που προσδιορίζονται από το βαθύτερο περιεχόμενό της, αποβάλλεται ως ιστορία, ή επιβιώνει επειδή μπορεί να αλλάζει, να εξελίσσεται και να βελτιώνεται ως ποιότητα και να προσαρμόζεται στην εκάστοτε καινούργια πραγματικότητα ασκώντας τη δική της μικρή ή μεγάλη επίδραση πάνω σ’ αυτήν.

Αν και ο όρος Ουμανισμός (Humanismus) πρωτοχρησιμοποίθηκε το 1808, από τον Γερμανό φιλόσοφο Fr. I. Niethammer (1766-1848)[1], και περιοριζόταν σε θέματα ουσίας της εκπαίδευσης και γενικότερα της παιδείας, είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως, θεμελιωτική βάση του Ουμανισμού αποτελεί η αρχαία Ελληνική Γραμματεία και παιδεία[2].

Η κοσμοαντίληψη «Μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος» του Πρωταγόρα, οι ανθρωποκεντρικές αξίες πάνω στις οποίες ήταν θεμελιωμένη η αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπως αυτές περιγράφονται στον Επιτάφιο του Περικλή, αλλά και οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και των άλλων κλασικών δασκάλων της Ανθρωπότητας, ξεχάστηκαν, ως πολιτικοί κρατούμενοι των σκοταδιστικών μύθων του χριστιανισμού, των σταυροφοριών και της «ιεράς εξέτασης», πράγμα που σημαίνει πως η ανθρωπότητα στερήθηκε για αιώνες των ευεργετημάτων που θα πρόσφερε η παραπέρα εξέλιξη του αρχαιοελληνικού ανθρωποκεντρικού πολιτισμού. Μέχρι που η ανθρωπότητα αποφάσισε να βάλει τέρμα στη μεσαιωνική βαρβαρότητα, οπότε τα έργα της αρχαιοελληνικής Γραμματείας ξαναβγήκαν, όσα βέβαια περισώθηκαν από την καταστροφική μανία του χριστιανικού ιερατείου, στην επιφάνεια κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, όταν η προϊούσα αποσύνθεση της Φεουδαρχίας άφηνε περιθώρια για την αστική μετεξέλιξη της Ευρώπης και το Κίνημα της Αναγέννησης έβαζε στη θέση του πονηρού και άχρηστου «αγίου» τον χρήσιμο και ανθρωπιστικά μορφωμένο άνθρωπο. Η Αναγέννηση ταυτίστηκε σχεδόν με τον Ουμανισμό, πράγμα που οδήγησε τους θεωρητικούς του πρώιμου Ουμανισμού του 19^ου Αιώνα, να προτείνουν ως συνώνυμους όρους τον «Hellenismus» (Ελληνισμό) o Γερμανός ιστορικός Johann Gustav Droysen, (1808–1884) και τον «Kultur der Renaissance» (Πολιτισμό της Αναγέννησης) ο Ελβετός ιστορικός της Τέχνης και του Πολιτισμού Carl Burckhardt (1818-1897).[3]

Η ιδέα του Ουμανισμού δέσποζε, όλο το 19^ο Αιώνα σε κάθε συζήτηση για την παιδεία και, όπως ήταν φυσικό, μέσω αυτής της συζήτησης απλώθηκε και στις υπόλοιπες επιστήμες και συνεπώς σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό ήταν αρκετό για να αναγκαστούν τόσο οι εξουσιαστικές θρησκείες, όσο και οι κοσμικές εξουσίες να βάλουν και λίγο «Ουμανισμό», ως «ηθική» και «φιλανθρωπία», στους σκοταδιστικούς τους μύθους και στις υποκριτικές αστικές πολιτικές ιδεολογίες τους. Το αποτέλεσμα ήταν η συζήτηση να μετακινηθεί από τον Ουμανισμό ως ουσία της παιδείας και να γίνει διαμάχη στο πεδίο της οποίας συγκρούονταν και συνεχίζουν να συγκρούονται οι αθεϊστές με τα ιερατεία και τους θεολάτρες, σύγκρουση η οποία έβγαζε και βγάζει ουσιαστικά τον Ουμανισμό έξω από την πραγματική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.

Ο Γάλλος φιλόσοφος, από τους βασικούς θεμελιωτές της επιστήμης της Κοινωνιολογίας Auguste Comte (1798–1857) έκανε για πρώτη φορά λόγο για τον «κοινωνικό ουμανισμό», ύψιστος σκοπός του οποίου είναι η, μέσω της ολόπλευρης κοινωνικής εξέλιξης, διασφάλιση της ανάπτυξης του καθαρώς ανθρώπινου στοιχείου που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, πράγμα που δεν νοείται παρά μόνο σε πλήρη διάζευξη από τον όποιο θρησκευτικό μύθο.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Karl Marx (1818-1883), έκανε ένα βήμα παραπέρα και συνδυαστικά όρισε τον Ουμανισμό, ως ανθρωπιστικό κοινωνικό πρόταγμα οικουμενικού χαρακτήρα, που θα βγάλει σταδιακά την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα με τα παρακάτω λόγια:

· «Το ξεπέρασμα του 'θεού' είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού...Το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού... (και τα δυό) αναγκαία προϋπόθεση για το θετικό Ουμανισμό»[4].

Με αυτές τις δυό καταλυτικές παρεμβάσεις στην εξέλιξη της ουμανιστικής ιδέας, ο Ουμανισμός ξαναστήνεται στα πόδια του, ως κοινωνικός-οικουμενικός Ουμανισμός, ξαναβρίσκει την ανθρωπιστική ουσία του και μ’ αυτό ξαναμπαίνει στο πεδίο της κοινωνικής δυναμικής ως οδηγήτρα ιδέα και ως όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν κόσμο της Ισότητας, της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Ανθρωπιάς.

2. Ο «Ουμανισμός» του 20^ου Αιώνα και η καπιταλιστική βαρβαρότητα

Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν για κάποιου θεού ή προφήτη «την πίστη την αγία», για το καλό «κάποιας πατρίδας», για το «καλό» της ανθρωπότητας και για την «παντοτινή ειρήνη». Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία, ξεστράτισαν την ανθρωπότητα από την πορεία της προς τον Ανθρωπισμό και τον Οικουμενικό Ουμανισμό και την οδήγησαν στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία:

· α. εχθρεύεται τη Φύση και γι’ αυτό την καταστρέφει,

· β. εχθρεύεται την Ανθρωπότητα και γι’ αυτό περιορίζει τις ελευθερίες της και την καταδικάζει στη φτώχια, την πείνα και την εξαθλίωση,

· γ. εχθρεύεται τον ανθρώπινο πολιτισμό και γι’ αυτό απεργάζεται σχέδια για την επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου φασισμού και τέλος,

· δ. εχθρεύεται την ίδια τη ζωή και γι’ αυτό καταστρέφει τους όρους της ύπαρξής της στον πλανήτη Γη.

Για να πετύχουν τους στόχους τους οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας πρέπει να συκοφαντήσουν, να απαξιώσουν και να νικήσουν την ιδέα του κοινωνικού Ανθρωπισμού, του Οικουμενικού Ουμανισμού, ιδιαίτερα μετά την πλήρη αποκάλυψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», οπότε και η συζήτηση για τον Ουμανισμό άρχισε να αναζωπυρώνεται[5]. Αυτό το στόχο τους οι αντιδραστικές δυνάμεις τον επιδιώκουν με κάθε πρόσφορο μέσον, όπως λ. χ. :

· α. με την προσεταιρισμένη, στην πλειοψηφία της πνευματικά ευνουχισμένη, αστική διανόηση και τις υποβολιμαίες ψευδοεπιστημονικές θεωρίες της,

· β. με τις ουσίες, με τη νέα «θρησκεία της στρογγυλής θεάς» και με τις ρατσιστικές ανοησίες με τις οποίες αδειάζουν όχι μόνο τις τσέπες, αλλά τα μυαλά και την κοινωνική-ταξική συνείδηση των αφελών και

· γ. με τις προπαγανδιστικές ιδεολογικές καταιγίδες με τις οποίες «διανοούμενοι», «καλλιτέχνες», κομματικοί αξιωματούχοι, ελεγχόμενα ΜΜΕ και εκκλησιαστικά ιερατεία βομβαρδίζουν νύχτα και μέρα νηστικούς και χορτάτους με ισχυρότατες δόσεις ψέματος και φόβου, σε βαθμό που αναγκαστικά να πείθουν, προφανώς αρκετούς, πως οι παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά και οι προληπτικοί πόλεμοι για τη βίαιη επιβολή του αμερικανισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης γίνονται «καθ’ υπαγόρευση του θεού» και «για λόγους ανθρωπιστικούς».

Η σύγχυση που προφανώς επιτυγχάνεται μεταφέρει μεγάλα τμήματα της ανθρωπότητας από τη σφαίρα του Υπαρκτού, δηλαδή της αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην οθόνη του ελεγχόμενου φαντασιακού, δηλαδή στο θόλο μιας εικονικής Πραγματικότητας, με αποτέλεσμα την παραίτηση από το ουμανιστικό όραμά της και την αποδοχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ως `μοίρα της ανθρωπότητας. Είναι προφανές πως ο νέος Μεσαίωνας αντιστέκεται.

3. Ο «Ουμανισμός» της «μοναδικής αλήθειας» και των Γκούλαγκς[6]

Από τα τέλη του 18^ου Αιώνα ήταν κιόλας φανερό πως η αστική επανάσταση (1789), έβαζε στη θέση της απάνθρωπης εξουσίας της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας, την εξουσία των καινούργιων αφεντικών της καπιταλιστικής πλουτοκρατίας, η οποία διέψευδε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις διακηρύξεις της περί Ελευθερίας, Ισότητας και Αδερφοσύνης. Οι απελεύθεροι δουλοπάροικοι που αγωνίστηκαν για την καινούργια εξουσία, κατάλαβαν πολύ γρήγορα πως ήταν καταδικασμένοι, ως βιομηχανικοί εργάτες και ως «άνεργος εφεδρικός βιομηχανικός στρατός», να κερδίζουν τη μίζερη ζωή τους σε συνθήκες ουσιαστικής ανελευθερίας, προσβλητικής ανισότητας και εμφυλιοπολεμικής εχθρότητας. Αυτή τη νέα πραγματικότητα οι Εργάτες αποφάσισαν να την αντιμετωπίσουν με τη συνδικαλιστική οργάνωσή τους, με την ταξική αλληλεγγύη τους και με τους ταξικούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες τους, με βασικό αίτημα την αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασής τους και των απαράγραπτων δικαίων του ανθρωπισμού. Ένα καινούργιο όραμα διαμορφώνονταν μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Το όραμα του Σοσιαλισμού και του Κομουνισμού, το οποίο τροφοδότησαν με τις ιδέες τους κορυφαίες πνευματικές, καλλιτεχνικές και επιστημονικές προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, το υιοθέτησαν μερικά παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, αλλά και κύρια πολλά καινούργια αντικαπιταλιστικά, επαναστατικά σοσιαλιστικά και κομουνιστικά κινήματα. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους θεωρητικούς που τροφοδότησαν το σοσιαλιστικό όραμα, έχουν αναμφισβήτητα οι Κάρολος Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, οι οποίοι με τις πολλές αναλύσεις τους για την καπιταλιστική οικονομία και το αστικό σύστημα, εξόπλιζαν με επιχειρήματα το προοδευτικό και αριστερό εργατικό κίνημα για την αναγκαιότητα κατάργησης του Καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του Σοσιαλισμού. Βέβαια το έργο τους έτυχε πολλές αναγνώσεις και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολλών επιγόνων τους, πολλές από τις οποίες πήραν, στο πεδίο των προσωπικών, ταξικών και εθνικών συμφερόντων, τη μορφή αλληλοεξοντωτικών εμφύλιοπολεμικών συγκρούσεων.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε στο όνομα του Σοσιαλισμού, ως προστάδιο του Κομουνισμού και με απώτερο προορισμό τον Ουμανισμό και την Αταξική Κοινωνία, με κυρίαρχο σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» (Εργατικά Συμβούλια). Ο Λένιν και κατ’ επέκταση και το Κόμμα των Μπολσεβίκων, αυτή την εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων την κατανόησε, κύρια με το έργο του «Κράτος και Επανάσταση» και την επέβαλε, με τη βοήθεια του Κόκκινου Στρατού, ως «Δικτατορία του Προλεταριάτου», σε σύγκρουση όχι μόνο με τους Ρώσους εργάτες, στρατιώτες και ναύτες υπερασπιστές των Σοβιέτ, αλλά και με πολλούς πρώην συντρόφους του, «Μπολσεβίκους» και «Μενσεβίκους», όπως επίσης σε σύγκρουση και με τα περισσότερα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που μιλούσαν για κάποια «Δημοκρατία του Προλεταριάτου» ή για κάποια «Συμβουλιακή Δημοκρατία» με την έννοια του Σοσιαλισμού ολόκληρης της κοινωνίας, δηλαδή της Αυτοδιαχείρισης της Οικονομίας και της Άμεσης Δημοκρατίας.

Η ιστορία, ως ιστορική συγκυρία και διεθνής συσχετισμός δύναμης, «δικαίωσε» τον Λένιν και έτσι η οκτωβριανή επανάσταση μετάτρεψε τη μισοφεουδαρχική τσαρική Ρωσία σε «σοσιαλιστική χώρα», στην οποία δεν καταργήθηκε η μισθωτή εργασία, δηλαδή το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση και δεν κοινωνικοποιήθηκε ο παραγωγικός πλούτος, αλλά μετατράπηκε σε «κρατική ιδιοκτησία». Έτσι η ηγεσία της οκτωβριανής επανάστασης ταυτίζοντας σκόπιμα το σοσιαλισμό με την κρατικοποίηση, περιορίστηκε στην απλή αντικατάσταση του καπιταλισμού της «ελεύθερης αγοράς» με πρωταγωνιστές τους καπιταλιστές επιχειρηματίες, από τη «σχεδιασμένη οικονομία» με μοναδικό διαχειριστή-επιχειρηματία το «σοβιετικό κράτος», ως συλλογικό καπιταλιστή. Έτσι από τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου», η Οκτωβριανή Επανάσταση υποχωρεί στη «Δικτατορία του ΚΚΣΕ», η οποία με τη βίαιη μυθοποίηση, δηλαδή με τη βίαιη αποκοινωνικοποίηση του σοσιαλισμού, που συνοδεύτηκε από την θεοποίηση «του κόμματος» και την αγιοποιητική προσωπολατρία του Στάλιν, κατάληξε στη «Δικτατορία της μοναδικής αλήθειας», στη θηριώδη δικτατορία του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και όχι απλά του Στάλιν.

Στη πραγματικότητα όμως από τη στιγμή που όλες οι εξουσίες πέρασαν, με την υπόδειξη του ίδιου του Λένιν, σταδιακά και με τη βία του κόκκινου στρατού, υπό την καθοδήγηση του ίδιου του Τρότσκι, στα χέρια του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, οπότε και οι εκλεγμένες από τα Σοβιέτ των Εργατών Διοικήσεις των εργοστασίων πέρασαν στα χέρια των κομματικών κομισάριων, από εκείνη τη στιγμή η «Δικτατορία του Προλεταριάτου» έγινε δικτατορία του «συλλογικού καπιταλιστή» και η σοβιετική κοινωνία και το προλεταριάτο υποβιβάστηκαν σε απλούς θεατές και σε θύματα του θηριώδους κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, που αυτοπροβάλλονταν ως «σοσιαλισμός», καταγράφτηκε ως «υπαρκτός σοσιαλισμός», κατάληξε «πρώην υπαρκτός σοσιαλισμός», τελικά σήμερα συμπεριφέρεται ως μανιακός καπιταλισμός και τώρα ότι απόμεινε απ’ αυτόν αναζητεί και βρίσκει ιστορικό άλλοθι είτε στο «φαινόμενο του σταλινισμού», είτε «στην «προδοσία του τροτσκισμού».

Η ήττα του ναζισμού και του φασιστικού άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν αποτέλεσμα του μέχρι αυτοθυσίας αγώνα των Λαών ολόκληρης της Ευρώπης, του σοβιετικού συμπεριλαμβανομένου, έκλεισε με το παζάρι της λεγόμενης «Συμφωνίας της Γιάλτας», η οποία ουσιαστικά ήταν μια συμφωνία του παγκόσμιου Κεφαλαίου ενάντια στην Εργασία και στους νικητές Λαούς. Έτσι με την ιμπεριαλιστική προσάρτηση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, διαμορφώθηκε το λεγόμενο «Ανατολικό Μπλοκ», η ΚΟΜΕΚΟΝ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και ολοκληρώθηκε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», ο οποίος, ως καθυστερημένος καπιταλισμός, έβαλε στόχο «να φτάσει και να ξεπεράσει τον (δυτικό) καπιταλισμό» σε παραγωγή, πλούτο, στρατιωτική ισχύ κ.λπ.

Η συνέπεια αυτής της επιλογής ήταν να περιθωριοποιείται ακόμα περισσότερο η κοινωνία και η Εργασία να υφίσταται ακόμα εντατικότερη εκμετάλλευση, να περιορίζονται σταθερά οι όποιες πολιτικές ελευθερίες και το βιοτικό επίπεδο των Λαών να κατρακυλάει στο βαθμό που να αμφισβητείται μαζικά ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τον οποίο, η νομενκλατούρα, η νέα άρχουσα τάξη και μαζί της όλα τα εξαρτημένα «κομουνιστικά» κόμματα της Δύσης, τον βάφτιζε ακόμα και Ουμανισμό. Οι Λαοί της Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν να πιέζουν για σοσιαλισμό, περισσότερο πραγματικό σοσιαλισμό και η νομενκλατούρα του υπαρκτού σοσιαλισμού απάντησε με επιστροφή στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», δηλαδή με περισσότερο καπιταλισμό. Έτσι όπως τελείωσε και η ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης, τελείωσε και ο μύθος του «ουμανισμού» του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η βίαιη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που μέρα με τη μέρα ολοκληρώνει τον παγκόσμιο φασισμό και την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα ωθεί αναγκαστικά τους Λαούς ολόκληρου του πλανήτη στην οργάνωση της αντίστασης απέναντι σ’ αυτή την απειλή και στην αναζήτηση ενός αντικαπιταλιστικού δρόμου για το πέρασμα σε ένα καλύτερο κόσμο. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες επανέρχεται στην ιστορική μνήμη των Λαών το όραμα του Ουμανισμού, της Αταξικής Κοινωνίας και της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας.

Γίνεται προφανές πως το όραμα του Νέου Ουμανισμού δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τους ψευδοουμανισμούς των σκοταδιστικών ιερατείων, των αστικών «φιλανθρωπικών» υποκρισιών, του αμερικανισμού των Γκουαντανάμος και του σταλινισμού των Γκούλαγκς. Το όραμα του Νέου Ουμανισμού για να είναι πράγματι ανθρωπιστικό θα πρέπει να είναι οικουμενικό στη σύλληψη και στην εφαρμογή του. Καταλύτης γι’ αυτό μπορεί να είναι μια σύγχρονη επαναστατική Αριστερά, η Ουμανιστική Αριστερά που δεν θα αρκείται, όπως η αστική σοσιαλδημοκρατική, ή τριτοτεταρτοδιεθνιστική παραδοσιακή Αριστερά στο ρόλο του αριστερού ψάλτη στο αστικό κοινοβούλιο, αλλά θα βγει έξω στην κοινωνία με στόχο όχι να διαχειριστεί την καπιταλιστική εξουσία για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, αλλά για να καταγγείλει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και για να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε δύναμη Διαφωτισμού, Ανατροπής του καπιταλισμού και αρχιτέκτονα του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

4. Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανισμό του 21^ου Αιώνα

Οι σκεπτόμενοι πολίτες που εκφραζόμαστε άμεσα ή έμμεσα από την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό και το δεκασέλιδο ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ της, (www.infonewhumanism.blogspot.com), γνωρίζουμε πως η υπεράσπιση του Ουμανισμού είναι όρος για τη σωτηρία της Ανθρωπότητας. Όμως είμαστε προσγειωμένοι άνθρωποι και γνωρίζουμε πως ο κόσμος δεν θα αλλάξει από τα πάνω, από μεσσίες και προφήτες, αλλά από τα κάτω, όταν αυτός θα το αποφασίσει. Εμείς καταθέτουμε απλά τις απόψεις μας για την αναγκαιότητα, την εφικτότητα και για το χαρακτήρα της αλλαγής που χρειάζεται σήμερα η ανθρωπότητα και καλούμε κάθε συνάνθρωπο που έχει τις ίδιες με μας αγωνίες να κάνει το ίδιο. Ο σκοπός μας είναι προφανής. Να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα του Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, από όσο γίνεται περισσότερους, οι οποίοι θα κάνουν το ίδιο, συγκροτώντας αντίστοιχους Κύκλους Προβληματισμού και Διαλόγου, με την ελπίδα πως αυτό το φαινόμενο θα αρχίσει να πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο στο χρόνο, μέχρι να διαμορφωθεί η παγκόσμια συνισταμένη δύναμη δημιουργικής ανατροπής του καπιταλισμού και αρχιτέκτονας ενός καλύτερου κόσμου.

Συνεπώς εμείς οι Ουμανιστές, γνωρίζοντας πως ο σκληρός πυρήνας της τοπικής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, αναζητεί πρόθυμα και συχνά κατασκευάζει «νέα κόμματα», όταν τα παλιά φτάνουν στην ημερομηνία λήξης τους και δεν είναι πια καταναλώσιμα, δεν βρισκόμαστε στην αναζήτηση ενός «Νέου Κόμματος», αλλά στην αναζήτηση ενός Νέου Ουμανιστικού Οράματος που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στην έξοδο από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και στη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου.

Γνωρίζουμε επίσης πως τα τελευταία χρόνια φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια πολλές κινήσεις με το Brand Name “Humanism, New-Humanism” κ.λπ. Η εικόνα που έχουμε γι’ αυτές τις "κινήσεις", είναι πως κατά κανόνα αυτές κινούνται στο δίπολο "αθεϊστές" κόντρα σε θρησκευόμενους - θεολάτρες και περιορίζονται σ' αυτό το επίπεδο, δηλαδή στο εποικοδόμημα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, δηλαδή στο οικοδόμημα που είναι το κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

Κάποιες ελάχιστες κινήσεις αθεϊστών "νεοουμανιστών" αγγίζουν και το πολιτικό-συστημικό ζήτημα, αλλά με ένα εξεζητημένο αντικομουνισμό-αντισοσιαλισμό και μια εξεζητημένη ηθικολογόγα-λατρεία της «αγίας ιδιοκτησίας», δηλαδή του καπιταλισμού, με σκοπό τους:

· α. να κάνουν τον καπιταλισμό «καλύτερο», με τη βοήθεια πληθώρας κρατικοδίαιτων ή χορηγιοφάγων «ανθρωπιστικών μη-κυβερνητικών οργανώσεων», στις τάξεις των οποίων λουφάζουν από διάφορα «ψώνια» μέχρι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και ατζέντηδες πολλαπλών και ύποπτων οικονομικών συμφερόντων

· β. να κάνουν, μερικούς από τους μεγαλοκαπιταλιστές "φιλάνθρωπους", μέσω φοροελαφρύνσεων των κερδών των επιχειρήσεών τους, για να κρύψουν το αποκρουστικό τους πρόσωπο και το βρώμικο ρόλο τους στη λειτουργία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως λ. χ. ο Τζωρτζ Σόρος, ο Μπιλ Γκέιτς (!!!) και πολλοί άλλοι, και

· γ. να αποκοιμίσουν τον κόσμο για τις τάχα καλές προθέσεις του καπιταλισμού, προθέσεις που καταδικάζουν τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού του πλανήτη στη μιζέρια, στην εξαθλίωση και στο θάνατο από πείνα ή από «τον ανθρωπισμό των όπλων», όπως ονομάζουν τώρα τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη μορφή των προληπτικών τοπικών πολέμων, για τη βίαιη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού.

Εμείς, σε αντίθεση με όλους αυτούς, δεν αρνούμαστε τίποτα από την ιστορία του παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος, ούτε ακόμα και από την ιστορία του αστικού-εκκλησιαστικού και σε μεγάλο βαθμό υποκριτικού ουμανισμού, γιατί γνωρίζουμε τα βάσανα της ανθρωπότητας στην αργόσυρτη διαδρομή της. Γι’ αυτό και δεν μας ενδιαφέρει να διαγράψουμε ή να ξαναγράψουμε την ανθρώπινη ιστορία. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να μην υπάρχουν τα σκοταδιστικά ιερατεία και οι εκμεταλλευτικές εξουσίες, για να μπορούν οι απελευθερωμένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να γράψουν αυτές την μελλοντική ιστορία της Ανθρωπότητας.

Γι’ αυτό θέλουμε να βλέπουμε το μέλλον της ανθρωπότητας χωρίς παραμορφωτικούς ιδεολογικούς φακούς, αλλά μέσα από τη σημερινή πραγματικότητα και με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες, ανάγκες και οράματα. Αυτή η σύγχρονη πραγματικότητα δε χωράει στα χθεσινά οράματα, ούτε και σ’ αυτά των μεγαλύτερων στοχαστών του Χθες, στους οποίους βέβαια η ανθρωπότητα υποκλίνεται και αποκαλύπτεται για τη μεγάλη προσφορά τους στις τέχνες, στις επιστήμες και στα γράμματα, χωρίς την οποία προσφορά τους δεν θα υπήρχε δυνατότητα για Νέα Οράματα.

Η εποχή μας διαθέτει έναν άπειρο σε μέγεθος και ανεκτίμητο σε αξία πνευματικό πλούτο, μία ασύλληπτη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, μια φανταστική τεχνολογία και ένα τόσο χυμώδη πολιτισμό, καρποί των αμέτρητων θυσιών του ανθρώπινου γένους από τους μακρινούς τρωγλοδύτες μέχρι τους μεγάλους ερευνητές της μοριακής βιολογίας, της αστροφυσικής και τους περιπατητές του διαστήματος. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν σήμερα να δημιουργήσουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΥΗΜΕΡΙΑ, την ΑΜΕΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, έναν Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, φτάνει η πλειονότητα να κατανοήσει αυτή τη δυνατότητα και να αποφασίσει να οργανώσει διαφορετικά, δηλαδή ορθολογικά τη ζωή της, στη βάση της αρχής "βούτυρο, αντί για κανόνια (Butter, statt Kanonen)", ή στη βάση της αρχής «ορθολογική κοινωνική οικονομία για τον άνθρωπο και όχι χαοτικός καταστροφικός οικονομισμός για τα κέρδη».

Είναι ολοφάνερο πως πίσω από τις περισσότερες κινήσεις αυτού του είδους του υποκριτικού αστικού και εκκλησιαστικού ουμανισμού, κρύβονται ύποπτα συμφέροντα με στόχο τον αποπροσανατολισμό του κόσμου, αλλά και ένα επιπλέον στόχο να καλύψουν το χώρο του Νέου, αυτού που αναπόφευκτα έρχεται, του Οικουμενικού Ουμανισμού[7], ως πρόταση:

· α. συνολικής απόρριψης του καπιταλισμού σε κάθε ενδεχόμενη μορφή του, μέσα από διαδικασίες ριζοσπαστικού Διαφωτισμού με εκφραστές τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού,

· β. αμεσοδημοκρατικής γόνιμης και δημιουργικής ιδεολογικής, δομικής και θεσμικής ανατροπής του χρεοκοπημένου κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής που καταστρέφει τον πλανήτη, εκβαρβαρίζει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή, και

· γ. σταδιακής οικοδόμησης ενός καλύτερου, που θα πει ενός ανθρωπινότερου κόσμου, που θα είναι απαλλαγμένος από τον οικονομικό εγωισμό, που οδηγεί στο σφετερισμό του κοινωνικού πλούτου, με συνέπεια τις κοινωνικές, περιφερειακές, εθνικές και ευρύτερες ανισότητες, οι οποίες αναγκαστικά και αναπόφευκτα καταλήγουν σε καταστροφικές συγκρούσεις, που βρίσκουν άλλοθι στον «ιδεολογικό-πολιτικό φανατισμό», στο «θρησκευτικό φονταμενταλισμό» και στην υποτιθέμενη «σύγκρουση των πολιτισμών».

Είμαστε βέβαιοι πως σ’ αυτήν την αναζήτηση δεν είμαστε οι μόνοι που στοχάζονται καθαρά και χωρίς ιδιοτέλεια και εργάζονται για τη διαμόρφωση ενός νέου αισιόδοξου, ρεαλιστικού και αποτελεσματικού ουμανιστικού οράματος, για ένα Νέο Άλμα της Ανθρωπότητας που θα τη βγάλει έξω από την καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική και τριτοτεταρτοδιεθνιστική βαρβαρότητα και θα την οδηγήσει σε ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Για εμάς τελικά ο Ουμανισμός του 21^ου Αιώνα δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Με αυτές τις πρώτες αναγκαίες διευκρινίσεις, συνεχίζουμε το Διάλογο για τον Οικουμενικό Ουμανισμό του 21^ου Αιώνα, με την ελπίδα πως αυτός θα εμπλουτιστεί με τις απόψεις πολλών άλλων, θα απλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και θα γίνει υπόθεση του καθενός μας, αλλά και των συγκροτημένων και συνεργαζόμενων απελευθερωμένων, από τις σκοταδιστικές δοξασίες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, τη μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

---

[1] Niethammer, Fr. I. , Der Streit dew Philanthropismus und Humanismus in de Theorie des Erziehunsunterichts unserer Zeit, F.Frommann, Jena 1808.

[2] ΄Βλέπε αναλυτικά, Μαρκαντώνης Ι. Σ. και Γεωργούλης Κ.Δ., Ανθρωπισμός (Ουμανισμός), Ανθρωπιστική Παιδεία, στο: Παιδαγωγική – Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια – Λεξικό, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 1989, τόμος 1^ος, σελ. 482-488. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

[3] Όπου παραπάνω.

[4] Marx Karl, Early Writings, RENGUIN BOOKS, 1992, Page 395.

[5] Βλέπε ενδεικτικά, . Φρομ Έριχ, Σοσιαλιστικός Ουμανισμός, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, 1976. Βλέπε επίσης, Novack, George, Ανθρωπισμός και Σοσιαλισμός Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 1978. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

[6] Η ρωσική λέξη "ГУЛАГ" είναι αρκτικόλεξο των λέξεων Главное Управление исправительно-трудовых ЛАГерей ОГПУ [Γενική Διεύθυνση Αναμορφωτικών Στρατοπέδων Εργασίας και Αποικιών, του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών, η οποία έγινε συνώνυμο των στρατοπέδων αναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης των αντιπάλων του Σταλινισμού. Βλέπε σχετικά Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ 1918-1956 .

[7] Λάμπος Κώστας, Για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, ΕΞΟΡΜΗΣΗ, 05.01.1997.

Βλέπε επίσης, Λάμπος Κώστας, Ο Ουμανισμός του 21^ου Αιώνα είναι ο δικός μας Ουμανισμός, στο: www.infonewhumanism.blogspot.com , και www.monthlyreview.gr

ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ

ΛΑΟΙ ΔΕΝ

ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ

ΑΙΩΝΙΑ


Αριστερό κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση.

___________________

Πρωτοσέλιδο στο ΠΟΝΤΙΚΙ της 02.04.09