Ο ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

E.: www.infonewhumanism.blogspot.com

E-mail: prodial21@gmail.com

___________________________________

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ

ΟΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΑΣ

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21^ου ΑΙΩΝΑ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

1.Ένα σύντομο ιστορικό της έννοιας του Ουμανισμού

Υπάρχει μια παρεξήγηση, ή έστω μια σύγχυση γύρω από τον Ουμανισμό και το Νέο Ουμανισμό, που άλλους τους απωθεί και κάποιους άλλους τους προκαλεί. Βέβαια για όσους μελετούν, για τους ελάχιστους δυστυχώς, η ιδέα του Ουμανισμού, όπως και κάθε ιδέα, ιδεολογία, φιλοσοφία και επιστημονική θεωρία, εξελίσσεται, παρακολουθώντας την εξέλιξη του ανθρώπινου πολιτισμού και ανάλογα με τις εποχές και τις αντοχές της που προσδιορίζονται από το βαθύτερο περιεχόμενό της, αποβάλλεται ως ιστορία, ή επιβιώνει επειδή μπορεί να αλλάζει, να εξελίσσεται και να βελτιώνεται ως ποιότητα και να προσαρμόζεται στην εκάστοτε καινούργια πραγματικότητα ασκώντας τη δική της μικρή ή μεγάλη επίδραση πάνω σ’ αυτήν.

Αν και ο όρος Ουμανισμός (Humanismus) πρωτοχρησιμοποίθηκε το 1808, από τον Γερμανό φιλόσοφο Fr. I. Niethammer (1766-1848)[1], και περιοριζόταν σε θέματα ουσίας της εκπαίδευσης και γενικότερα της παιδείας, είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως, θεμελιωτική βάση του Ουμανισμού αποτελεί η αρχαία Ελληνική Γραμματεία και παιδεία[2].

Η κοσμοαντίληψη «Μέτρον πάντων χρημάτων άνθρωπος» του Πρωταγόρα, οι ανθρωποκεντρικές αξίες πάνω στις οποίες ήταν θεμελιωμένη η αρχαία Αθηναϊκή Δημοκρατία, όπως αυτές περιγράφονται στον Επιτάφιο του Περικλή, αλλά και οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και των άλλων κλασικών δασκάλων της Ανθρωπότητας, ξεχάστηκαν, ως πολιτικοί κρατούμενοι των σκοταδιστικών μύθων του χριστιανισμού, των σταυροφοριών και της «ιεράς εξέτασης», πράγμα που σημαίνει πως η ανθρωπότητα στερήθηκε για αιώνες των ευεργετημάτων που θα πρόσφερε η παραπέρα εξέλιξη του αρχαιοελληνικού ανθρωποκεντρικού πολιτισμού. Μέχρι που η ανθρωπότητα αποφάσισε να βάλει τέρμα στη μεσαιωνική βαρβαρότητα, οπότε τα έργα της αρχαιοελληνικής Γραμματείας ξαναβγήκαν, όσα βέβαια περισώθηκαν από την καταστροφική μανία του χριστιανικού ιερατείου, στην επιφάνεια κατά την υστεροβυζαντινή περίοδο, όταν η προϊούσα αποσύνθεση της Φεουδαρχίας άφηνε περιθώρια για την αστική μετεξέλιξη της Ευρώπης και το Κίνημα της Αναγέννησης έβαζε στη θέση του πονηρού και άχρηστου «αγίου» τον χρήσιμο και ανθρωπιστικά μορφωμένο άνθρωπο. Η Αναγέννηση ταυτίστηκε σχεδόν με τον Ουμανισμό, πράγμα που οδήγησε τους θεωρητικούς του πρώιμου Ουμανισμού του 19^ου Αιώνα, να προτείνουν ως συνώνυμους όρους τον «Hellenismus» (Ελληνισμό) o Γερμανός ιστορικός Johann Gustav Droysen, (1808–1884) και τον «Kultur der Renaissance» (Πολιτισμό της Αναγέννησης) ο Ελβετός ιστορικός της Τέχνης και του Πολιτισμού Carl Burckhardt (1818-1897).[3]

Η ιδέα του Ουμανισμού δέσποζε, όλο το 19^ο Αιώνα σε κάθε συζήτηση για την παιδεία και, όπως ήταν φυσικό, μέσω αυτής της συζήτησης απλώθηκε και στις υπόλοιπες επιστήμες και συνεπώς σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό ήταν αρκετό για να αναγκαστούν τόσο οι εξουσιαστικές θρησκείες, όσο και οι κοσμικές εξουσίες να βάλουν και λίγο «Ουμανισμό», ως «ηθική» και «φιλανθρωπία», στους σκοταδιστικούς τους μύθους και στις υποκριτικές αστικές πολιτικές ιδεολογίες τους. Το αποτέλεσμα ήταν η συζήτηση να μετακινηθεί από τον Ουμανισμό ως ουσία της παιδείας και να γίνει διαμάχη στο πεδίο της οποίας συγκρούονταν και συνεχίζουν να συγκρούονται οι αθεϊστές με τα ιερατεία και τους θεολάτρες, σύγκρουση η οποία έβγαζε και βγάζει ουσιαστικά τον Ουμανισμό έξω από την πραγματική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.

Ο Γάλλος φιλόσοφος, από τους βασικούς θεμελιωτές της επιστήμης της Κοινωνιολογίας Auguste Comte (1798–1857) έκανε για πρώτη φορά λόγο για τον «κοινωνικό ουμανισμό», ύψιστος σκοπός του οποίου είναι η, μέσω της ολόπλευρης κοινωνικής εξέλιξης, διασφάλιση της ανάπτυξης του καθαρώς ανθρώπινου στοιχείου που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, πράγμα που δεν νοείται παρά μόνο σε πλήρη διάζευξη από τον όποιο θρησκευτικό μύθο.

Ο Γερμανός φιλόσοφος Karl Marx (1818-1883), έκανε ένα βήμα παραπέρα και συνδυαστικά όρισε τον Ουμανισμό, ως ανθρωπιστικό κοινωνικό πρόταγμα οικουμενικού χαρακτήρα, που θα βγάλει σταδιακά την ανθρωπότητα από την καπιταλιστική βαρβαρότητα με τα παρακάτω λόγια:

· «Το ξεπέρασμα του 'θεού' είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού...Το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού... (και τα δυό) αναγκαία προϋπόθεση για το θετικό Ουμανισμό»[4].

Με αυτές τις δυό καταλυτικές παρεμβάσεις στην εξέλιξη της ουμανιστικής ιδέας, ο Ουμανισμός ξαναστήνεται στα πόδια του, ως κοινωνικός-οικουμενικός Ουμανισμός, ξαναβρίσκει την ανθρωπιστική ουσία του και μ’ αυτό ξαναμπαίνει στο πεδίο της κοινωνικής δυναμικής ως οδηγήτρα ιδέα και ως όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, για έναν κόσμο της Ισότητας, της Ελευθερίας, της Ειρήνης και της Ανθρωπιάς.

2. Ο «Ουμανισμός» του 20^ου Αιώνα και η καπιταλιστική βαρβαρότητα

Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας έγιναν για κάποιου θεού ή προφήτη «την πίστη την αγία», για το καλό «κάποιας πατρίδας», για το «καλό» της ανθρωπότητας και για την «παντοτινή ειρήνη». Όλοι οι μεγάλοι πόλεμοι στην ανθρώπινη ιστορία, ξεστράτισαν την ανθρωπότητα από την πορεία της προς τον Ανθρωπισμό και τον Οικουμενικό Ουμανισμό και την οδήγησαν στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία:

· α. εχθρεύεται τη Φύση και γι’ αυτό την καταστρέφει,

· β. εχθρεύεται την Ανθρωπότητα και γι’ αυτό περιορίζει τις ελευθερίες της και την καταδικάζει στη φτώχια, την πείνα και την εξαθλίωση,

· γ. εχθρεύεται τον ανθρώπινο πολιτισμό και γι’ αυτό απεργάζεται σχέδια για την επιβολή ενός παγκοσμιοποιημένου φασισμού και τέλος,

· δ. εχθρεύεται την ίδια τη ζωή και γι’ αυτό καταστρέφει τους όρους της ύπαρξής της στον πλανήτη Γη.

Για να πετύχουν τους στόχους τους οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής βαρβαρότητας πρέπει να συκοφαντήσουν, να απαξιώσουν και να νικήσουν την ιδέα του κοινωνικού Ανθρωπισμού, του Οικουμενικού Ουμανισμού, ιδιαίτερα μετά την πλήρη αποκάλυψη του καπιταλιστικού χαρακτήρα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», οπότε και η συζήτηση για τον Ουμανισμό άρχισε να αναζωπυρώνεται[5]. Αυτό το στόχο τους οι αντιδραστικές δυνάμεις τον επιδιώκουν με κάθε πρόσφορο μέσον, όπως λ. χ. :

· α. με την προσεταιρισμένη, στην πλειοψηφία της πνευματικά ευνουχισμένη, αστική διανόηση και τις υποβολιμαίες ψευδοεπιστημονικές θεωρίες της,

· β. με τις ουσίες, με τη νέα «θρησκεία της στρογγυλής θεάς» και με τις ρατσιστικές ανοησίες με τις οποίες αδειάζουν όχι μόνο τις τσέπες, αλλά τα μυαλά και την κοινωνική-ταξική συνείδηση των αφελών και

· γ. με τις προπαγανδιστικές ιδεολογικές καταιγίδες με τις οποίες «διανοούμενοι», «καλλιτέχνες», κομματικοί αξιωματούχοι, ελεγχόμενα ΜΜΕ και εκκλησιαστικά ιερατεία βομβαρδίζουν νύχτα και μέρα νηστικούς και χορτάτους με ισχυρότατες δόσεις ψέματος και φόβου, σε βαθμό που αναγκαστικά να πείθουν, προφανώς αρκετούς, πως οι παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν για το καλό της ανθρωπότητας, αλλά και οι προληπτικοί πόλεμοι για τη βίαιη επιβολή του αμερικανισμού και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης γίνονται «καθ’ υπαγόρευση του θεού» και «για λόγους ανθρωπιστικούς».

Η σύγχυση που προφανώς επιτυγχάνεται μεταφέρει μεγάλα τμήματα της ανθρωπότητας από τη σφαίρα του Υπαρκτού, δηλαδή της αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην οθόνη του ελεγχόμενου φαντασιακού, δηλαδή στο θόλο μιας εικονικής Πραγματικότητας, με αποτέλεσμα την παραίτηση από το ουμανιστικό όραμά της και την αποδοχή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, ως `μοίρα της ανθρωπότητας. Είναι προφανές πως ο νέος Μεσαίωνας αντιστέκεται.

3. Ο «Ουμανισμός» της «μοναδικής αλήθειας» και των Γκούλαγκς[6]

Από τα τέλη του 18^ου Αιώνα ήταν κιόλας φανερό πως η αστική επανάσταση (1789), έβαζε στη θέση της απάνθρωπης εξουσίας της φεουδαρχικής μπουρζουαζίας, την εξουσία των καινούργιων αφεντικών της καπιταλιστικής πλουτοκρατίας, η οποία διέψευδε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις διακηρύξεις της περί Ελευθερίας, Ισότητας και Αδερφοσύνης. Οι απελεύθεροι δουλοπάροικοι που αγωνίστηκαν για την καινούργια εξουσία, κατάλαβαν πολύ γρήγορα πως ήταν καταδικασμένοι, ως βιομηχανικοί εργάτες και ως «άνεργος εφεδρικός βιομηχανικός στρατός», να κερδίζουν τη μίζερη ζωή τους σε συνθήκες ουσιαστικής ανελευθερίας, προσβλητικής ανισότητας και εμφυλιοπολεμικής εχθρότητας. Αυτή τη νέα πραγματικότητα οι Εργάτες αποφάσισαν να την αντιμετωπίσουν με τη συνδικαλιστική οργάνωσή τους, με την ταξική αλληλεγγύη τους και με τους ταξικούς, συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες τους, με βασικό αίτημα την αναγνώριση της ανθρώπινης υπόστασής τους και των απαράγραπτων δικαίων του ανθρωπισμού. Ένα καινούργιο όραμα διαμορφώνονταν μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Το όραμα του Σοσιαλισμού και του Κομουνισμού, το οποίο τροφοδότησαν με τις ιδέες τους κορυφαίες πνευματικές, καλλιτεχνικές και επιστημονικές προσωπικότητες απ’ όλο τον κόσμο, το υιοθέτησαν μερικά παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, αλλά και κύρια πολλά καινούργια αντικαπιταλιστικά, επαναστατικά σοσιαλιστικά και κομουνιστικά κινήματα. Ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους θεωρητικούς που τροφοδότησαν το σοσιαλιστικό όραμα, έχουν αναμφισβήτητα οι Κάρολος Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, οι οποίοι με τις πολλές αναλύσεις τους για την καπιταλιστική οικονομία και το αστικό σύστημα, εξόπλιζαν με επιχειρήματα το προοδευτικό και αριστερό εργατικό κίνημα για την αναγκαιότητα κατάργησης του Καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση του Σοσιαλισμού. Βέβαια το έργο τους έτυχε πολλές αναγνώσεις και προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των πολλών επιγόνων τους, πολλές από τις οποίες πήραν, στο πεδίο των προσωπικών, ταξικών και εθνικών συμφερόντων, τη μορφή αλληλοεξοντωτικών εμφύλιοπολεμικών συγκρούσεων.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση έγινε στο όνομα του Σοσιαλισμού, ως προστάδιο του Κομουνισμού και με απώτερο προορισμό τον Ουμανισμό και την Αταξική Κοινωνία, με κυρίαρχο σύνθημα «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ» (Εργατικά Συμβούλια). Ο Λένιν και κατ’ επέκταση και το Κόμμα των Μπολσεβίκων, αυτή την εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων την κατανόησε, κύρια με το έργο του «Κράτος και Επανάσταση» και την επέβαλε, με τη βοήθεια του Κόκκινου Στρατού, ως «Δικτατορία του Προλεταριάτου», σε σύγκρουση όχι μόνο με τους Ρώσους εργάτες, στρατιώτες και ναύτες υπερασπιστές των Σοβιέτ, αλλά και με πολλούς πρώην συντρόφους του, «Μπολσεβίκους» και «Μενσεβίκους», όπως επίσης σε σύγκρουση και με τα περισσότερα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα της Ευρώπης που μιλούσαν για κάποια «Δημοκρατία του Προλεταριάτου» ή για κάποια «Συμβουλιακή Δημοκρατία» με την έννοια του Σοσιαλισμού ολόκληρης της κοινωνίας, δηλαδή της Αυτοδιαχείρισης της Οικονομίας και της Άμεσης Δημοκρατίας.

Η ιστορία, ως ιστορική συγκυρία και διεθνής συσχετισμός δύναμης, «δικαίωσε» τον Λένιν και έτσι η οκτωβριανή επανάσταση μετάτρεψε τη μισοφεουδαρχική τσαρική Ρωσία σε «σοσιαλιστική χώρα», στην οποία δεν καταργήθηκε η μισθωτή εργασία, δηλαδή το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση και δεν κοινωνικοποιήθηκε ο παραγωγικός πλούτος, αλλά μετατράπηκε σε «κρατική ιδιοκτησία». Έτσι η ηγεσία της οκτωβριανής επανάστασης ταυτίζοντας σκόπιμα το σοσιαλισμό με την κρατικοποίηση, περιορίστηκε στην απλή αντικατάσταση του καπιταλισμού της «ελεύθερης αγοράς» με πρωταγωνιστές τους καπιταλιστές επιχειρηματίες, από τη «σχεδιασμένη οικονομία» με μοναδικό διαχειριστή-επιχειρηματία το «σοβιετικό κράτος», ως συλλογικό καπιταλιστή. Έτσι από τη «Δικτατορία του Προλεταριάτου», η Οκτωβριανή Επανάσταση υποχωρεί στη «Δικτατορία του ΚΚΣΕ», η οποία με τη βίαιη μυθοποίηση, δηλαδή με τη βίαιη αποκοινωνικοποίηση του σοσιαλισμού, που συνοδεύτηκε από την θεοποίηση «του κόμματος» και την αγιοποιητική προσωπολατρία του Στάλιν, κατάληξε στη «Δικτατορία της μοναδικής αλήθειας», στη θηριώδη δικτατορία του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και όχι απλά του Στάλιν.

Στη πραγματικότητα όμως από τη στιγμή που όλες οι εξουσίες πέρασαν, με την υπόδειξη του ίδιου του Λένιν, σταδιακά και με τη βία του κόκκινου στρατού, υπό την καθοδήγηση του ίδιου του Τρότσκι, στα χέρια του Κομουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, οπότε και οι εκλεγμένες από τα Σοβιέτ των Εργατών Διοικήσεις των εργοστασίων πέρασαν στα χέρια των κομματικών κομισάριων, από εκείνη τη στιγμή η «Δικτατορία του Προλεταριάτου» έγινε δικτατορία του «συλλογικού καπιταλιστή» και η σοβιετική κοινωνία και το προλεταριάτο υποβιβάστηκαν σε απλούς θεατές και σε θύματα του θηριώδους κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού, που αυτοπροβάλλονταν ως «σοσιαλισμός», καταγράφτηκε ως «υπαρκτός σοσιαλισμός», κατάληξε «πρώην υπαρκτός σοσιαλισμός», τελικά σήμερα συμπεριφέρεται ως μανιακός καπιταλισμός και τώρα ότι απόμεινε απ’ αυτόν αναζητεί και βρίσκει ιστορικό άλλοθι είτε στο «φαινόμενο του σταλινισμού», είτε «στην «προδοσία του τροτσκισμού».

Η ήττα του ναζισμού και του φασιστικού άξονα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν αποτέλεσμα του μέχρι αυτοθυσίας αγώνα των Λαών ολόκληρης της Ευρώπης, του σοβιετικού συμπεριλαμβανομένου, έκλεισε με το παζάρι της λεγόμενης «Συμφωνίας της Γιάλτας», η οποία ουσιαστικά ήταν μια συμφωνία του παγκόσμιου Κεφαλαίου ενάντια στην Εργασία και στους νικητές Λαούς. Έτσι με την ιμπεριαλιστική προσάρτηση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, διαμορφώθηκε το λεγόμενο «Ανατολικό Μπλοκ», η ΚΟΜΕΚΟΝ και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και ολοκληρώθηκε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός», ο οποίος, ως καθυστερημένος καπιταλισμός, έβαλε στόχο «να φτάσει και να ξεπεράσει τον (δυτικό) καπιταλισμό» σε παραγωγή, πλούτο, στρατιωτική ισχύ κ.λπ.

Η συνέπεια αυτής της επιλογής ήταν να περιθωριοποιείται ακόμα περισσότερο η κοινωνία και η Εργασία να υφίσταται ακόμα εντατικότερη εκμετάλλευση, να περιορίζονται σταθερά οι όποιες πολιτικές ελευθερίες και το βιοτικό επίπεδο των Λαών να κατρακυλάει στο βαθμό που να αμφισβητείται μαζικά ο σοσιαλιστικός χαρακτήρας του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τον οποίο, η νομενκλατούρα, η νέα άρχουσα τάξη και μαζί της όλα τα εξαρτημένα «κομουνιστικά» κόμματα της Δύσης, τον βάφτιζε ακόμα και Ουμανισμό. Οι Λαοί της Σοβιετικής Ένωσης άρχισαν να πιέζουν για σοσιαλισμό, περισσότερο πραγματικό σοσιαλισμό και η νομενκλατούρα του υπαρκτού σοσιαλισμού απάντησε με επιστροφή στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», δηλαδή με περισσότερο καπιταλισμό. Έτσι όπως τελείωσε και η ιστορία της Οκτωβριανής Επανάστασης, τελείωσε και ο μύθος του «ουμανισμού» του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Η βίαιη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που μέρα με τη μέρα ολοκληρώνει τον παγκόσμιο φασισμό και την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα ωθεί αναγκαστικά τους Λαούς ολόκληρου του πλανήτη στην οργάνωση της αντίστασης απέναντι σ’ αυτή την απειλή και στην αναζήτηση ενός αντικαπιταλιστικού δρόμου για το πέρασμα σε ένα καλύτερο κόσμο. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες επανέρχεται στην ιστορική μνήμη των Λαών το όραμα του Ουμανισμού, της Αταξικής Κοινωνίας και της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας.

Γίνεται προφανές πως το όραμα του Νέου Ουμανισμού δεν μπορεί να έχει καμιά σχέση με τους ψευδοουμανισμούς των σκοταδιστικών ιερατείων, των αστικών «φιλανθρωπικών» υποκρισιών, του αμερικανισμού των Γκουαντανάμος και του σταλινισμού των Γκούλαγκς. Το όραμα του Νέου Ουμανισμού για να είναι πράγματι ανθρωπιστικό θα πρέπει να είναι οικουμενικό στη σύλληψη και στην εφαρμογή του. Καταλύτης γι’ αυτό μπορεί να είναι μια σύγχρονη επαναστατική Αριστερά, η Ουμανιστική Αριστερά που δεν θα αρκείται, όπως η αστική σοσιαλδημοκρατική, ή τριτοτεταρτοδιεθνιστική παραδοσιακή Αριστερά στο ρόλο του αριστερού ψάλτη στο αστικό κοινοβούλιο, αλλά θα βγει έξω στην κοινωνία με στόχο όχι να διαχειριστεί την καπιταλιστική εξουσία για λογαριασμό της πλουτοκρατίας, αλλά για να καταγγείλει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και για να συσπειρώσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε δύναμη Διαφωτισμού, Ανατροπής του καπιταλισμού και αρχιτέκτονα του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

4. Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανισμό του 21^ου Αιώνα

Οι σκεπτόμενοι πολίτες που εκφραζόμαστε άμεσα ή έμμεσα από την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό και το δεκασέλιδο ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ της, (www.infonewhumanism.blogspot.com), γνωρίζουμε πως η υπεράσπιση του Ουμανισμού είναι όρος για τη σωτηρία της Ανθρωπότητας. Όμως είμαστε προσγειωμένοι άνθρωποι και γνωρίζουμε πως ο κόσμος δεν θα αλλάξει από τα πάνω, από μεσσίες και προφήτες, αλλά από τα κάτω, όταν αυτός θα το αποφασίσει. Εμείς καταθέτουμε απλά τις απόψεις μας για την αναγκαιότητα, την εφικτότητα και για το χαρακτήρα της αλλαγής που χρειάζεται σήμερα η ανθρωπότητα και καλούμε κάθε συνάνθρωπο που έχει τις ίδιες με μας αγωνίες να κάνει το ίδιο. Ο σκοπός μας είναι προφανής. Να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα του Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, από όσο γίνεται περισσότερους, οι οποίοι θα κάνουν το ίδιο, συγκροτώντας αντίστοιχους Κύκλους Προβληματισμού και Διαλόγου, με την ελπίδα πως αυτό το φαινόμενο θα αρχίσει να πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο στο χρόνο, μέχρι να διαμορφωθεί η παγκόσμια συνισταμένη δύναμη δημιουργικής ανατροπής του καπιταλισμού και αρχιτέκτονας ενός καλύτερου κόσμου.

Συνεπώς εμείς οι Ουμανιστές, γνωρίζοντας πως ο σκληρός πυρήνας της τοπικής και της παγκόσμιας πλουτοκρατίας, αναζητεί πρόθυμα και συχνά κατασκευάζει «νέα κόμματα», όταν τα παλιά φτάνουν στην ημερομηνία λήξης τους και δεν είναι πια καταναλώσιμα, δεν βρισκόμαστε στην αναζήτηση ενός «Νέου Κόμματος», αλλά στην αναζήτηση ενός Νέου Ουμανιστικού Οράματος που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στην έξοδο από τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και στη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου.

Γνωρίζουμε επίσης πως τα τελευταία χρόνια φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια πολλές κινήσεις με το Brand Name “Humanism, New-Humanism” κ.λπ. Η εικόνα που έχουμε γι’ αυτές τις "κινήσεις", είναι πως κατά κανόνα αυτές κινούνται στο δίπολο "αθεϊστές" κόντρα σε θρησκευόμενους - θεολάτρες και περιορίζονται σ' αυτό το επίπεδο, δηλαδή στο εποικοδόμημα, χωρίς να μπαίνουν στην ουσία, δηλαδή στο οικοδόμημα που είναι το κοινωνικοοικονομικό σύστημα.

Κάποιες ελάχιστες κινήσεις αθεϊστών "νεοουμανιστών" αγγίζουν και το πολιτικό-συστημικό ζήτημα, αλλά με ένα εξεζητημένο αντικομουνισμό-αντισοσιαλισμό και μια εξεζητημένη ηθικολογόγα-λατρεία της «αγίας ιδιοκτησίας», δηλαδή του καπιταλισμού, με σκοπό τους:

· α. να κάνουν τον καπιταλισμό «καλύτερο», με τη βοήθεια πληθώρας κρατικοδίαιτων ή χορηγιοφάγων «ανθρωπιστικών μη-κυβερνητικών οργανώσεων», στις τάξεις των οποίων λουφάζουν από διάφορα «ψώνια» μέχρι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών και ατζέντηδες πολλαπλών και ύποπτων οικονομικών συμφερόντων

· β. να κάνουν, μερικούς από τους μεγαλοκαπιταλιστές "φιλάνθρωπους", μέσω φοροελαφρύνσεων των κερδών των επιχειρήσεών τους, για να κρύψουν το αποκρουστικό τους πρόσωπο και το βρώμικο ρόλο τους στη λειτουργία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, όπως λ. χ. ο Τζωρτζ Σόρος, ο Μπιλ Γκέιτς (!!!) και πολλοί άλλοι, και

· γ. να αποκοιμίσουν τον κόσμο για τις τάχα καλές προθέσεις του καπιταλισμού, προθέσεις που καταδικάζουν τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού του πλανήτη στη μιζέρια, στην εξαθλίωση και στο θάνατο από πείνα ή από «τον ανθρωπισμό των όπλων», όπως ονομάζουν τώρα τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη μορφή των προληπτικών τοπικών πολέμων, για τη βίαιη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού.

Εμείς, σε αντίθεση με όλους αυτούς, δεν αρνούμαστε τίποτα από την ιστορία του παγκόσμιου προοδευτικού κινήματος, ούτε ακόμα και από την ιστορία του αστικού-εκκλησιαστικού και σε μεγάλο βαθμό υποκριτικού ουμανισμού, γιατί γνωρίζουμε τα βάσανα της ανθρωπότητας στην αργόσυρτη διαδρομή της. Γι’ αυτό και δεν μας ενδιαφέρει να διαγράψουμε ή να ξαναγράψουμε την ανθρώπινη ιστορία. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι να μην υπάρχουν τα σκοταδιστικά ιερατεία και οι εκμεταλλευτικές εξουσίες, για να μπορούν οι απελευθερωμένες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να γράψουν αυτές την μελλοντική ιστορία της Ανθρωπότητας.

Γι’ αυτό θέλουμε να βλέπουμε το μέλλον της ανθρωπότητας χωρίς παραμορφωτικούς ιδεολογικούς φακούς, αλλά μέσα από τη σημερινή πραγματικότητα και με βάση τις σύγχρονες δυνατότητες, ανάγκες και οράματα. Αυτή η σύγχρονη πραγματικότητα δε χωράει στα χθεσινά οράματα, ούτε και σ’ αυτά των μεγαλύτερων στοχαστών του Χθες, στους οποίους βέβαια η ανθρωπότητα υποκλίνεται και αποκαλύπτεται για τη μεγάλη προσφορά τους στις τέχνες, στις επιστήμες και στα γράμματα, χωρίς την οποία προσφορά τους δεν θα υπήρχε δυνατότητα για Νέα Οράματα.

Η εποχή μας διαθέτει έναν άπειρο σε μέγεθος και ανεκτίμητο σε αξία πνευματικό πλούτο, μία ασύλληπτη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, μια φανταστική τεχνολογία και ένα τόσο χυμώδη πολιτισμό, καρποί των αμέτρητων θυσιών του ανθρώπινου γένους από τους μακρινούς τρωγλοδύτες μέχρι τους μεγάλους ερευνητές της μοριακής βιολογίας, της αστροφυσικής και τους περιπατητές του διαστήματος. Αυτοί οι παράγοντες μπορούν σήμερα να δημιουργήσουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΥΗΜΕΡΙΑ, την ΑΜΕΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, έναν Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, φτάνει η πλειονότητα να κατανοήσει αυτή τη δυνατότητα και να αποφασίσει να οργανώσει διαφορετικά, δηλαδή ορθολογικά τη ζωή της, στη βάση της αρχής "βούτυρο, αντί για κανόνια (Butter, statt Kanonen)", ή στη βάση της αρχής «ορθολογική κοινωνική οικονομία για τον άνθρωπο και όχι χαοτικός καταστροφικός οικονομισμός για τα κέρδη».

Είναι ολοφάνερο πως πίσω από τις περισσότερες κινήσεις αυτού του είδους του υποκριτικού αστικού και εκκλησιαστικού ουμανισμού, κρύβονται ύποπτα συμφέροντα με στόχο τον αποπροσανατολισμό του κόσμου, αλλά και ένα επιπλέον στόχο να καλύψουν το χώρο του Νέου, αυτού που αναπόφευκτα έρχεται, του Οικουμενικού Ουμανισμού[7], ως πρόταση:

· α. συνολικής απόρριψης του καπιταλισμού σε κάθε ενδεχόμενη μορφή του, μέσα από διαδικασίες ριζοσπαστικού Διαφωτισμού με εκφραστές τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού,

· β. αμεσοδημοκρατικής γόνιμης και δημιουργικής ιδεολογικής, δομικής και θεσμικής ανατροπής του χρεοκοπημένου κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής που καταστρέφει τον πλανήτη, εκβαρβαρίζει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή, και

· γ. σταδιακής οικοδόμησης ενός καλύτερου, που θα πει ενός ανθρωπινότερου κόσμου, που θα είναι απαλλαγμένος από τον οικονομικό εγωισμό, που οδηγεί στο σφετερισμό του κοινωνικού πλούτου, με συνέπεια τις κοινωνικές, περιφερειακές, εθνικές και ευρύτερες ανισότητες, οι οποίες αναγκαστικά και αναπόφευκτα καταλήγουν σε καταστροφικές συγκρούσεις, που βρίσκουν άλλοθι στον «ιδεολογικό-πολιτικό φανατισμό», στο «θρησκευτικό φονταμενταλισμό» και στην υποτιθέμενη «σύγκρουση των πολιτισμών».

Είμαστε βέβαιοι πως σ’ αυτήν την αναζήτηση δεν είμαστε οι μόνοι που στοχάζονται καθαρά και χωρίς ιδιοτέλεια και εργάζονται για τη διαμόρφωση ενός νέου αισιόδοξου, ρεαλιστικού και αποτελεσματικού ουμανιστικού οράματος, για ένα Νέο Άλμα της Ανθρωπότητας που θα τη βγάλει έξω από την καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη, σοσιαλδημοκρατική και τριτοτεταρτοδιεθνιστική βαρβαρότητα και θα την οδηγήσει σε ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Για εμάς τελικά ο Ουμανισμός του 21^ου Αιώνα δεν μπορεί παρά να σημαίνει τη λαχτάρα, την προσπάθεια και την ικανότητά μας, ως ανθρωπότητα, να σκουπίσουμε το δάκρυ από τα μάτια της Φύσης και να ξανακάνουμε το άδολο χαμόγελό της, το συναρπαστικό φαινόμενο της ζωής, τη ζωή μας την ίδια, έργο τέχνης, πηγή δημιουργικής ευτυχίας και αιώνιο στολίδι αυτού του αναρχοατελεύτητου και μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Με αυτές τις πρώτες αναγκαίες διευκρινίσεις, συνεχίζουμε το Διάλογο για τον Οικουμενικό Ουμανισμό του 21^ου Αιώνα, με την ελπίδα πως αυτός θα εμπλουτιστεί με τις απόψεις πολλών άλλων, θα απλωθεί σε ολόκληρο τον πλανήτη και θα γίνει υπόθεση του καθενός μας, αλλά και των συγκροτημένων και συνεργαζόμενων απελευθερωμένων, από τις σκοταδιστικές δοξασίες και τις εξουσιαστικές ιδεολογίες, δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, τη μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

---

[1] Niethammer, Fr. I. , Der Streit dew Philanthropismus und Humanismus in de Theorie des Erziehunsunterichts unserer Zeit, F.Frommann, Jena 1808.

[2] ΄Βλέπε αναλυτικά, Μαρκαντώνης Ι. Σ. και Γεωργούλης Κ.Δ., Ανθρωπισμός (Ουμανισμός), Ανθρωπιστική Παιδεία, στο: Παιδαγωγική – Ψυχολογική Εγκυκλοπαίδεια – Λεξικό, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, Αθήνα 1989, τόμος 1^ος, σελ. 482-488. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

[3] Όπου παραπάνω.

[4] Marx Karl, Early Writings, RENGUIN BOOKS, 1992, Page 395.

[5] Βλέπε ενδεικτικά, . Φρομ Έριχ, Σοσιαλιστικός Ουμανισμός, ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ, 1976. Βλέπε επίσης, Novack, George, Ανθρωπισμός και Σοσιαλισμός Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, Αθήνα 1978. Βλ. ακόμα, ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΟΜΗ, τόμος 22, σελ.365-371.

[6] Η ρωσική λέξη "ГУЛАГ" είναι αρκτικόλεξο των λέξεων Главное Управление исправительно-трудовых ЛАГерей ОГПУ [Γενική Διεύθυνση Αναμορφωτικών Στρατοπέδων Εργασίας και Αποικιών, του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών, η οποία έγινε συνώνυμο των στρατοπέδων αναγκαστικής εργασίας και εξόντωσης των αντιπάλων του Σταλινισμού. Βλέπε σχετικά Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ 1918-1956 .

[7] Λάμπος Κώστας, Για ένα Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό, ΕΞΟΡΜΗΣΗ, 05.01.1997.

Βλέπε επίσης, Λάμπος Κώστας, Ο Ουμανισμός του 21^ου Αιώνα είναι ο δικός μας Ουμανισμός, στο: www.infonewhumanism.blogspot.com , και www.monthlyreview.gr

ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ

ΛΑΟΙ ΔΕΝ

ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ

ΑΙΩΝΙΑ


Αριστερό κλικ πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση.

___________________

Πρωτοσέλιδο στο ΠΟΝΤΙΚΙ της 02.04.09

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

Φίλες και Φίλοι,
η καταστροφική κρίση του καπιταλισμού βαθαίνει και μέρα με τη μέρα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη.
Οι κρίσιμες μέρες για τον καθένα μας, αλλά και για όλους μας, ως κοινωνία και ως ανθρωπότητα είναι μπροστά μας. Είναι η ώρα να οξυνθεί και η δική μας κρίση και να απελευθερωθεί από επικίνδυνες δοξασίες, από ιδεολογικούς μύθους και από τις νεοφιλελεύθερες προπαγανδιστικές καταιγίδες.
Προϋπόθεση γι' αυτό είναι αρχίσουμε να κουβεντιάζουμε για την κρίση του καπιταλισμού, για τις αιτίες και για το ξεπέρασμά της. Να αναζητήσουμε τον προσωπικό μας ρόλο στον αγώνα για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας σε συνδυασμό με την οριστική απαλλαγή της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Να ονειρευτούμε ένα καλύτερο κόσμο και να αρχίσουμε ατομικά και συλλογικά να τον χτίζουμε, χτίζοντας ταυτόχρονα και καθημερινά τη Νέα Συνείδησή μας, τη Νέα Αυτοπεποίθησή μας, τη Νέα Αλληλεγγύη μεταξύ μας, στα πλαίσια ενός Νέου Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού ο οποίος θα ανοίξει τους ορίζοντες της ιστορίας για ένα κόσμο της Ανθρωπιάς, της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας, της Ισοελευθερίας, της Αυτοδιεύθυνσης της Εργασίας, της Πανανθρώπινης Ειρήνης και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό συνεχίζει με νέες αναρτήσεις στο ΔΕΚΑΣΕΛΙΔΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΤΗΣ, να τροφοδοτεί με απόψεις-θέσεις-σχόλια αυτό το διάλογο και σας καλεί να κάνετε το ίδιο.
Διαβάστε μεταξύ των άλλων τα τρία τελευταία κείμενα:
1. Η κρίση είναι του καπιταλισμού. Για το συστημικό χαρακτήρα της τρέχουσας χρηματοπιστωτικής κρίσης, στο:
www.infonewhumanism.blogspot.com

2. Για το παραμύθι του φιλελευθερισμού και τον εφιάλτη του "φιλελευθερου σοσιαλισμού", στο: www.monthlyreview.gr και στο: www.epithesh.blogspot.com

3. "SOS, Ο Φασισμός καραδοκεί. Η Αριστερά πρέπει να γεμίσει το ιδεολογικό κενό μετά την κατάρρευση των αγορών, της Ναόμι Κλάιν, στο:www.globala.blogspot.com
ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΓΟΝΙΜΟ ΔΙΑΛΟΓΟ.
Να είστε καλά
Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό
Κώστας Λάμπος

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΓΙΑ

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ

ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ

ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ[1]

________________________________________________________

Κώστας Λάμπος

Prodial21@gmail.com

1. Η κρίση ως έννοια

Η ιστορία διδάσκει πως η κρίση στη φύση, στη ζωή και στην κοινωνία είναι μια κατάσταση οξείας ανισορροπίας, με την έννοια της προϊούσας διαταραγμένης ισορροπίας, που σηματοδοτεί το τέλος μιάς συνθήκης ισορροπίας και την απαρχή μιάς άλλης νέας συνθήκης, η οποία περιέχει καινούργια δυναμικά στοιχεία που διαμορφώνουν τους όρους και κατά συνέπεια προσδιορίζουν το πρόσημο της νέας συνθήκης συμβατικής ισορροπίας.

Με αυτή την έννοια μπορούμε να διακρίνουμε τις κρίσεις σε κρίσεις ακμής που οδηγούν , σε μια ανώτερη ποιότητα, δηλαδή στην πρόοδο και σε κρίσεις παρακμής, κρίσεις εκφυλισμού, κρίσεις θανάτου, που συνειδητά εμποδίζουν την πρόοδο για να διατηρήσουν με τη βία την υφιστάμενη κατάσταση, ακόμα κι’ αν χρειαστεί να βάλουν «τέλος στην ιστορία».

Κάθε πρόοδος, όπως και κάθε πισωγύρισμα της ανθρωπότητας συνοδεύτηκε από μια μεγάλη κρίση, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, κρίση θεσμών, κρίση αξιών, κρίση ακμής ή κρίση παρακμής, ανάλογα με το αποτέλεσμα και το πρόσημο της νέας ισορροπίας, το οποίο διαμορφώθηκε στο πεδίο της σύγκρουσης των θετικών και των αρνητικών κοινωνικών φορτίων, των προοδευτικών και των αντιδραστικών δυνάμεων.

2. Για το συστημικό χαρακτήρα της σημερινής «χρηματοπιστωτικής» κρίσης

Η οικονομία, ως διαδικασία παραγωγής αξιών χρήσης, ή ως διαδικασία παραγωγής ανταλλακτικών αξιών και κοινωνικού πλούτου και κύρια ως διαδικασία κατανομής αυτού του πλούτου, αποτέλεσε, στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, το κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης των κοινωνικών δυνάμεων, μεταξύ των παραγωγών από τη μια μεριά και των διαχειριστών-σφετεριστών του πλούτου από την άλλη, για τη δικαιότερη κατανομή του οι πρώτοι και για την ακόμα πιο άδικη κατανομή του οι δεύτεροι.

Ανάλογα με τη συγκυρία που κάθε φορά διαμορφώνει η αναρχία της κοινωνικά ανεξέλεγκτης οικονομικής παραγωγής, σε συνθήκες καπιταλισμού, οι κρίσεις, που η μια διαδέχεται την άλλη, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά και εμφανίζονται ως κρίση υπερπαραγωγής, κρίση πληθωρισμού, κρίση στασιμότητας, κρίση στασιμοπληθωρισμού, κρίση ενεργειακή, κρίση διατροφική, κρίση ρευστότητας, κρίση πιστωτική, κρίση χρηματοπιστωτική και …δεν συμμαζεύεται.

Αυτή η πραγματικότητα δεν επιτρέπει να κατανοήσουμε και πολύ περισσότερο να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την εκάστοτε κρίση σαν ένα ανεξάρτητο γεγονός που έρχεται τυχαία και από το πουθενά. Αντίθετα η κάθε κρίση αποτελεί καρπό της σειράς των προηγούμενων κρίσεων και ταυτόχρονα το σπόρο των επόμενων κρίσεων. Σε τελική ανάλυση η εκάστοτε επιμέρους κρίση, κι’ εδώ μιλάμε για τις οικονομικές κρίσεις, δεν είναι παρά έκφραση της χαοτικής φύσης, του ανορθολογισμού, δηλαδή της παθογένειας του καπιταλιστικού συστήματος και συνεπώς στην ουσία της είναι μια συστημική κρίση[2].

Η σημερινή, η λεγόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, αποτελεί, ως λειτουργική ανωμαλία που προκαλείται από την χαοτική φύση του καπιταλισμού, τυπική έκφραση της συνολικής κρίσης του νεοφιλελεύθερα παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τη φύση της συγκεκριμένης κρίσης είναι συγκεχυμένη. Από τη μια μεριά βρίσκονται οι απόψεις εκείνες που τη θεωρούν σύμπτωμα ανεξάρτητο από τη φύση του καπιταλισμού, τη θεωρούν ειδική λειτουργική ανωμαλία του «χρηματοπιστωτικού συστήματος» και όχι δομική ανωμαλία του καπιταλισμού, η οποία υποτίθεται ότι σχετίζεται με τις κακές προβλέψεις, με την κακή διαχείριση ή, με την απληστία των golden boys και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Αυτή η άποψη πλάθεται και αναπαράγεται από την αστική διανόηση στα πλαίσια του επαγγελματικού της ρόλου στην υπηρεσία του υποτίθεται «αιώνιου καπιταλισμού». Έτσι αθωώνεται το σύστημα με την υπόσχεση πως θα γίνει καλύτερο, μέχρι να διαπράξει το επόμενο , συνήθως, φρικτότερο έγκλημά του σε βάρος της κοινωνίας, της φύσης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Η άλλη αντίληψη αντιμετωπίζει τις κρίσεις σαν μια φυσική εκφυλιστική διαδικασία του καπιταλισμού , η οποία αργά ή γρήγορα θα τον οδηγήσει στην κατάρρευση. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι οι κρίσεις του καπιταλισμού κατά τον 20^ο αιώνα, όπως και η τρέχουσα κρίση ήταν και είναι κρίσεις παρακμής με την έννοια πως εκφράζουν την ανικανότητα του καπιταλισμού να οδηγήσει την εξέλιξη της ανθρωπότητας σε διευρυμένη-οικουμενική ευημερία, δικαιοσύνη και ελευθερία, όπως άλλωστε υποσχέθηκε, όταν οι Λαοί πάλευαν να απαλλαγούν από το σκοταδιστικό μεσαίωνα και τη βάρβαρη φεουδαρχία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η παρακμή του καπιταλισμού οδηγεί αυτόματα και στην κατάρρευσή του. Αντίθετα ο καπιταλισμός της παρακμής γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος και πιο επιθετικός απέναντι στη Φύση, απέναντι στην Εργασία, τη Γνώση, τον Πολιτισμό, απέναντι στην Ανθρωπότητα και στην ίδια τη ζωή, με αποτέλεσμα να οργανώνει τις καταστροφικές κρίσεις του με τρόπο ώστε να γεφυρώνει βίαια τις εσωτερικές του αντιφάσεις-αντιθέσεις με τη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, προϋπόθεση απαραίτητη για να εξουδετερώνει τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων και να ακυρώνει κάθε προοπτική κοινωνικής ανατροπής του.

Έτσι η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ως τακτική του αμερικανισμού, δηλαδή του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του ηγεμονικού κεφαλαίου, καλείται να υπηρετήσει το βασικό στρατηγικό στόχο του που είναι η εσωτερική αναδιάρθρωσή του στην κατεύθυνση της ακόμα μεγαλύτερης συσσώρευσης και της ακόμα μεγαλύτερης συγκεντροποίησης του πλούτου, πράγμα που αναπόφευκτα σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση της εξουσίας του πάνω στην ανθρωπότητα.

Βέβαια η εντατικοποίηση της διαδικασίας της καπιταλιστικής συγκεντροποίησης σήμαινε πάντα και συνεχίζει να σημαίνει χρεοκοπία, εξαγορά ή συγχώνευση εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων και κατά συνέπεια σημαίνει την προλεταριοποίηση, δηλαδή το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων καπιταλιστών, ως καπιταλιστών, σύμφωνα με τη βασική αρχή του καπιταλιστικού ανταγωνισμού «ο θάνατός σου, η ζωή μου».

Στην πραγματικότητα στα πλαίσια αυτής της «χρηματοπιστωτικής κρίσης» συντελείται μία βίαιη περιθωριοποίηση, ένας βίαιος θάνατος εκατομμυρίων μικρών, μεσαίων ακόμα και μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων και μια βίαιη αναδιάταξη των σχέσεων όλων των εργαζόμενων του πλανήτη και εκατοντάδων Λαών και κρατών ως προς τη συμμετοχή τους στην κατανομή του παγκόσμιου πλούτου και κατά συνέπεια στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας[3], πράγμα που φασιστικοποιεί την παγκόσμια οικονομία.

Συνέπεια αυτού του ενδοταξικού εμφύλιου πολέμου μεταξύ των μεμονωμένων μικρών και μεγάλων καπιταλιστών, αλλά και κύρια μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών που διεκδικούν την παγκόσμια ηγεμονία, όπως οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρωσία και η Κίνα, είναι η συγκέντρωση του ελέγχου της αγοράς, δηλαδή του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια με άμεσο αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση της κοινωνίας-ανθρωπότητας από τον πλούτο της, πράγμα που αποτυπώνεται στην καθημερινή διεύρυνση της παγκόσμιας εξαθλίωσης, αλλά και, στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τους τομείς παραγωγής αγαθών για κοινωνική ευημερία στους τομείς της εξουσίας, της ασφάλειας και του πολέμου, για λογαριασμό της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Σημαίνει ακόμα πως δεκάδες χώρες θα χρεοκοπήσουν, ή θα αναγκαστούν για να αποφύγουν τη χρεοκοπία να καταφύγουν στην αναζήτηση προστασίας και στο δανεισμό από τους ισχυρούς και να τεθούν υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, πράγμα που αναγκαστικά οδηγεί στην εκχώρηση και στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας τους.

Σημαίνει επίσης ότι πρόκειται για ένα σκληρό οικονομικό πόλεμο που σκοπό έχει την κατάκτηση, τη διατήρηση, ή και την επανάκτηση σφαιρών επιρροής, μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης μεταξύ των διεκδικητών της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Τέλος, αυτή η νέα βίαιη συγκεντροποίηση του παγκόσμιου πλούτου, που δεν είναι τόσο αποτέλεσμα κακών οικονομικών μέτρων, αλλά αποτέλεσμα στρατηγικής επιλογής του Κεφάλαιου, σημαίνει παραπέρα διεύρυνση της φτώχειας και της εξαθλίωσης των εργαζόμενων, υποχώρηση μέχρι εξαφάνισης του κράτους πρόνοιας, σημαίνει την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την ελαχιστοποίηση της αμοιβής της εργασίας, τη διόγκωση της ανεργίας, τον παραπέρα περιορισμό των ελευθεριών και φυσικά σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωση της ήδη χλωμής αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας με προοπτική ένα απόλυτο παγκοσμιοποιημένο φασισμό, την απόλυτη βαρβαρότητα.

Σε τελική ανάλυση και ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε, και επί του προκειμένου της τρέχουσας κρίσης, η ουσία αποκαλύπτεται από τον τρόπο με τον οποίο αυτή αποτυπώνεται ως σχέση του παγκόσμιου πληθυσμού προς τον παγκόσμιο πλούτο. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της Έκθεσης του OHE για την Ανάπτυξη:

• το 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη διαθέτει αθροιστικά μεγαλύτερο εισόδημα από το φτωχότερο 57% του παγκόσμιου πληθυσμού, ή
• στο 80% του παγκόσμιου πληθυσμού, (δηλαδή περίπου πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι), αντιστοιχεί το 16% του παγκόσμιου πλούτου, με αποτέλεσμα:
• Κάθε 3 δευτερόλεπτα σε κάποιο σημείο του πλανήτη, πεθαίνει ένα παιδί, εξαιτίας της φτώχειας, (κάτι που σημαίνει 1.200 παιδιά κάθε μια ώρα ή 28 800 παιδιά την ημέρα)![4]

Αυτή η εικόνα δείχνει πως η αιτία της κρίσης, της όποιας οικονομικής κρίσης, ριζώνει στην ίδια τη αρπακτική, την απάνθρωπη και καταστροφική φύση του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία και επιβάλλει μια χαοτική, σπάταλη και πολεμογόνα παραγωγή, που, αναγκαστικά συνοδεύεται από τη βίαιη ανισοκατανομή του πλούτου, με τρόπο τέτοιο που από τη μια μεριά υπερσυγκεντρώνεται σε λίγα χέρια τεράστιος πλούτος και εξουσία και από την άλλη να επιβάλλεται η απόλυτη φτώχεια και η εξαθλίωση σχεδόν σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα.

3. Κατάρρευση ή ανατροπή;

Από όσα προηγήθηκαν θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. Είναι προφανές πως ο μανιακός καπιταλισμός[5] αποτρελάθηκε και προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή με φάρμακο τις όλο και συχνότερες, όλο και μεγαλύτερες καταστροφικές κρίσεις, πράγμα που σημαίνει πως σε ένα σύστημα που γεννάει και θρέφεται από τις κρίσεις του, που καταστρέφει τη Φύση, εξαθλιώνει την ανθρωπότητα και απειλεί την ίδια τη ζωή, το ζητούμενο πιά για τη ριζική αντιμετώπιση των κρίσεων δεν μπορεί να είναι κάποια νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, ή κάποιο μείγμα νεοκλασοκοκεϋνσιανών οικονομικών πολιτικών, αλλά η ανατροπή του ίδιου του συστήματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως σε βραχυχρόνιο ορίζοντα δεν επιλέγουμε εκείνες τις πολιτικές που βελτιώνουν την καθημερινότητά μας και επιτρέπουν την αναζήτηση και την ανάπτυξη των αγώνων για την στρατηγική υπέρβαση του καπιταλισμού.

2. Όσο και στο βαθμό που η ανθρωπότητα ΔΕΝ είναι αποφασισμένη να οργανώσει τη ζωή της και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, τόσο ο καπιταλισμός θα κυριαρχεί, θα καταστρέφει, θα εξαθλιώνει και θα ανανεώνει την κυριαρχία του μέσα από ελεγχόμενες ή μη ελεγχόμενες κρίσεις δομικής και λειτουργικής αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησής του.

3. Βέβαια στο να μην ξέρει, να μην θέλει και να μην μπορεί η ανθρωπότητα να ανατρέψει τον καπιταλισμό για να οργανώσει τη ζωή και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, συμβάλλει και η θεωρία «σοβαρών» και πολυβραβευμένων, ακόμα και με NOBEL, οικονομολόγων και πολλών οικονομολογούντων[6], που την παπαγαλίζουν όλου του κόσμου οι πολιτικάντηδες, περί κρίσης στη σφαίρα της «μη-πραγματικής οικονομίας», η οποία, όπως προβλέπουν, δεν θα αγγίξει την «πραγματική οικονομία», αλλά κι αν την αγγίξει θα ξεπεραστεί αργά ή γρήγορα, ως ελαφρά ύφεση, οπότε θα ξανάρθουν πάλι καλές καπιταλιστικές μέρες και για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ανθρωπότητα να δεχθεί τα σχέδια Πόλσον, Μπράουν,…, ακόμα και του Καραμανλή, για να «ταΐσουν» με τρισεκατομμύρια φόρους τις αχόρταγες τράπεζες.

4. Και βέβαια όλοι αυτοί οι «θεωρητικοί» δεν έχουν αντιληφθεί πως το 100% των χωρών του Τρίτου Κόσμου, δηλαδή περίπου το 90% των χωρών του πλανήτη και το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού λειτουργούν και ζουν μόνιμα σε καθεστώς ύφεσης, γιατί ο ύστερος μητροπολιτικός-ηγεμονικός καπιταλισμός δεν μπορεί πιά να λειτουργήσει ομαλά σε συνθήκες, οι οποίες αμφισβητούν τις δομές της ανισόμερης ανάπτυξης, της άνισης ανταλλαγής και της ανισοκατανομής του πλούτου, δομές που διευκολύνουν τη λεηλασία του πλανήτη από το ηγεμονικό κεφάλαιο.

5. Πρόκειται φυσικά για απολογητικές θεωρίες όπου το τραγικό ταυτίζεται με το γελοίο, κι’ αυτό γιατί δεν υπάρχουν δυό οικονομίες, η μη-πραγματική και η πραγματική οικονομία, αλλά μόνο μία. Υπάρχει μόνο μια οικονομία, η χαοτική-ανορθολογική-σπάταλη-αντικοινωνική καπιταλιστική οικονομία της ανισότητας και συνεπώς της ανελευθερίας, του πλούτου και συνεπώς της φτώχειας και της δυστυχίας, των κρίσεων και συνεπώς των πολέμων, της παρακμής και συνεπώς της βαρβαρότητας.

6. Το τραγικό είναι πως κάποιοι «θεωρητικοί», αλλά και κάποια «αριστερά» κόμματα τριτοτεταρτοδιεθνιστικής κοπής, ξεχασμένα από την ίδια την ιστορία τους, που θεωρούν πως οι κρίσεις του καπιταλισμού, που οδηγούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στην εξαθλίωση, ουσιαστικά οδηγούν τους εργαζόμενους στη σοσιαλιστική επανάσταση, παρά την αντίθετη ιστορική εμπειρία, σύμφωνα με την οποία η εξαθλίωση των εργαζόμενων δεν οδηγεί αριστερά στη σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά δεξιά σε κάποιου είδους κρατισμό, σε κάποιο φασισμό, σε κάποια εξαθλιωμένη εθνικοσοσιαλιστική αντεπανάσταση.

7. Το ίδιο τραγική είναι και η αντίληψη των σοσιαλδημοκρατών, παλιών, εκσυγχρονιστών και «νέων», που θριαμβολογούν γιατί νομίζουν πως η κρίση του νεοφιλελευθερισμού τους καλεί να κυβερνήσουν ή να ξανακυβερνήσουν και να εφαρμόσουν τις συνταγές του J.M.Keynes για τη, για μια ακόμα φορά, σωτηρία του καπιταλισμού.

8. Γι’ αυτό εκτιμούμε πως η ανθρωπότητα,

• α. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των «ουδέτερων» θεωρητικών των κρίσεων του καπιταλισμού που αδυνατούν ή αρνούνται να συνδέσουν τις καταστροφικές κρίσεις με την ίδια τη χαοτική φύση του καπιταλισμού,
• β. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των νεοφιλελεύθερων που θεοποιούν το κέρδος και δαιμονοποιούν τον άνθρωπο, στην υποτιθέμενη ελαττωματική φύση του οποίου φορτώνουν όλες τις συμφορές της ανθρωπότητας, απαλλάσσοντας έτσι το καπιταλιστικό σύστημα από τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας,
• γ. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των δογματικών που αρνούνται την ιστορική πραγματικότητα, η οποία απόσυρε το πρότυπό τους, δεν κατανοούν τη σύγχρονη πραγματικότητα και συνεπώς αγνοούν το χαρακτήρα της σύγχρονης επανάστασης, σπέρνουν σύγχυση στην κοινωνία και σε τελική ανάλυση λειτουργούν, κάποιες φορές μάλιστα συνειδητά, ως δεκανίκι του κεφάλαιου.

9. Η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίσει να αρνηθεί συνολικά και να ανατρέψει ριζικά τον καπιταλισμό των κρίσεων και της παρακμής, σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του, για να μην μπορεί καμιά ψευδεπίγραφη «κομμουνιστική», ή «σοσιαλιστική» πρωτοπορία, να πουλάει τον κρατικό καπιταλισμό και τον εθνικιστικό ηγεμονισμό της για σοσιαλισμό κι’ όταν η κοινωνία απαιτεί περισσότερο σοσιαλισμό αυτή να αυτομολάει στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», όπως έγινε με την ΕΣΣΔ, την Κίνα και τους λοιπούς συγγενείς και στη συνέχεια να μοιρολογούν τάχα, για το «θάνατο του σοσιαλισμού», ενώ γνωρίζουν πολύ καλά πως το μόνο που πέθανε είναι «ο εμποράκος του σοσιαλισμού».

10. Αυτό σημαίνει πως η ανθρωπότητα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι ο καπιταλισμός δεν καταρρέει, αλλά ανατρέπεται και γι’ αυτό δεν πρέπει να μετράει τις πληγές της με τις καταστροφικές καπιταλιστικές κρίσεις, με την ελπίδα πως κάποτε θα καταρρεύσει από μόνος του ο καπιταλισμός, γιατί το πιθανότερο είναι να καταρρεύσει η ανθρωπότητα και η ζωή πριν, ή στην καλύτερη περίπτωση (καλύτερη για ποιόν αλήθεια;) μαζί με τον καπιταλισμό.

11. Σημαίνει τέλος, πως η ανθρωπότητα γνωρίζει ότι η ανατροπή του πανούργου καπιταλισμού δεν είναι εύκολη και δεν θα είναι μια ανώδυνη υπόθεση και γι’ αυτό ακριβώς η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την αφύπνιση και τη συνειδητή δράση όλων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, σε εθνικό, σε περιφερειακό και σε οικουμενικό επίπεδο, σημαίνει δηλαδή ένα Νέο Διαφωτισμό, που θα σφυρηλατήσει το όραμα και θα δέσει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση για το άνοιγμα του δρόμου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό[7].

12. Η ανθρωπότητα γνωρίζει πολύ καλά πως από όλα τα προκαπιταλιστικά συστήματα δεν απαλλάχτηκε επειδή αυτά κατάρρευσαν, αλλά επειδή η ίδια με τους αγώνες της τα ανάτρεψε. Με τον καπιταλισμό η ανθρωπότητα έχει εμπειρίες 3-4 αιώνων που συνοψίζονται στους αιματηρούς κατακτητικούς πολέμους και τις γενοκτονίες της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού και της παγκοσμιοποίησης του αμερικανισμού.

13. Η ανθρωπότητα έχει στις μέρες μας και την εμπειρία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού[8], με αιχμή τον αμερικανισμό, που οδηγεί ολοταχώς στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν έχει πιά πολύ χρόνο, αν δεν είναι ήδη πολύ αργά, να αποφασίσει και να οργανώσει τον αγώνα της για την ριζική ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού, στο όνομα της σωτηρίας της ζωής, του πολιτισμού και του Ανθρώπου, στο όνομα ενός καλύτερου κόσμου.

14. Και αυτό το ζήτημα δεν μπορούν να το λύσουν οι άπληστοι επιχειρηματίες, οι δοτές κυβερνήσεις, οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και οι μοντελοκατασκευαστές οικονομέτρες, γιατί αυτό είναι ένα καθαρό, κορυφαίο, κρίσιμο, ζωτικό πολιτικό ζήτημα συστημικής υφής το οποίο μπορεί να το λύσει με τις ανατρεπτικές πολιτικές επιλογές της μόνο η συνειδητή και πολιτικά αυτενεργή κοινωνία, η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα», στην κατεύθυνση ενός νέου οικονομικού δόγματος, σύμφωνα με το οποίο η οικονομική δραστηριότητα της κοινωνίας-ανθρωπότητας αποσκοπεί στην εξάλειψη της φτώχιας και συνεπώς στην εξασφάλιση της οικουμενικής ευημερίας, προϋπόθεση για την πραγματική ισότητα, συνθήκη αναγκαία και ικανή για την πραγματική ελευθερία, την ειρήνη, την επιβίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας στην κατεύθυνση ενός Νέου Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού[9].

15. Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οδήγησαν, στη μακρόχρονη και βασανιστική πορεία της ανθρωπότητας, στη δημιουργία όλων των αναγκαίων πνευματικών, επιστημονικών και τεχνολογικών προϋποθέσεων για το μεγάλο άλμα, για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου[10]. Η τρέχουσα συστημική κρίση, η μεγάλη κρίση παρακμής του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού έκανε την «υπόθεση για σοβαρή συζήτηση πέραν του καπιταλισμού, περισσότερο αναγκαία από ποτέ»[11]. Όταν και στο βαθμό που αυτή η συζήτηση θα φουντώνει και θα αρχίσει να ενδιαφέρει την αποφασιστική πλειοψηφία της κοινωνίας στον ίδιο βαθμό θα καταρρέουν όλοι οι σκοταδιστικοί και εξουσιαστικοί μύθοι, θα ξεπερνιέται ο παραλυτικός εξουσιαστικός φόβος[12], θα αποτρέπεται η καπιταλιστική βαρβαρότητα, θα σφυρηλατείται το νέο όραμα της ανθρωπότητας και ταυτόχρονα θα οικοδομείται ένας καλύτερος κόσμος.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ:

www.infonewhumanism.blogspot.com

www.globala.blogspot.com

www.epithesh.blogspot.com

---

[1] Εισήγηση στην Ημερίδα του Αχαϊκού Ομίλου Πολιτικού και Κοινωνικού Προβληματισμού με θέμα: Οικονομική κρίση. Αίτια-Συνέπειες-Προοπτικές, που έγινε στην Πάτρα στις 10.02.2009

[2] Για το συστημικό χαρακτήρα της τρέχουσας κρίσης βλέπε: Λάμπος Κώστας, «Κρίση του πολιτικού συστήματος»: Μύθος και πραγματικότητα, στο : www.monthlyreview.gr (16.07.2008).

[3] Βλέπε σχετικά, Κώστας Μελάς, Νεοσυντηρητικοί. Σχεδιάζοντας την παγκόσμια κυριαρχία, ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ, Αθήνα 2007

[4] UN, Human Development Report, 2005, (ΟΗΕ, Έκθεση για την ανθρώπινη Ανάπτυξη, 2005.

[5] Βλέπε Γκρέϊντερ Ουίλιαμ, Ο Μανιακός Καπιταλισμός. Ο καπιταλισμός που καταβροχθίζει τα παιδιά του, ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, Αθήνα 1999.

[6] Για το ρόλο της αποφασιστικής πλειοψηφίας των επαγγελματιών, κύρια των ακαδημαϊκών οικονομολόγων της νεοκλασικής σχολής, που μεσουρανούν από την εποχή του Ρήγκαν και της Θάτσερ μέχρι ακόμα και την εποχή του Ομπάμα διατυμπάνισαν και διατυμπανίζουν, με το αζημίωτο φυσικά, το δόγμα πως «ότι είναι καλό για τις επιχειρήσεις είναι καλό και για την κοινωνία», βλέπε , Wolf Richard, Οι μεγάλες κωλοτούμπες των οικονομολόγων, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 04.02.2009.

[7] Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας, στο: MONTHLY REVIEW, τεύχος Οκτώβρη 2008.

[8] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου ή Οικουμενισμός της Εργασίας; ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, τεύχος Δεκέμβρη 2001/ Γενάρης 2002.

[9] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο Ουμανισμός του 21ου αιώνα είναι ο δικός μας ουμανισμός, στο: www.monthlyreview.gr/ , (ανάρτηση: 30.11.2007).

[10] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η επιστομονικοτεχνική επανάσταση στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι των κερδών, www.monthlyreview.gr και www.infonewhumanism.blogspot.com

[11] Wolf Richard, ;όπου παραπάνω

[12] Φόβος και οικονομία: Όψεις της καπιταλιστικής παρακμής, στο: MONTHLY REVIEW, τεύχος Γενάρη 2009.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Αχαϊκός Όμιλος Πολιτικού και Κοινωνικού Προβληματισμού

διοοργανώνει ανοιχτή συζήτηση με θέμα:

Οικονομική κρίση: Αίτια - Αποτελέσματα - Προοπτικές

Ομιλητές:

Κώστας Λάμπος, οικονομολόγος

Κώστας Μελάς, καθηγητής Πανεπιστημίου Πειραιά

Στη συζήτηση θα παρέμβει ο εκδότης του περιοδικού

Monthly Review

Βαγγέλης Χωραφάς.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί

την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2009,

στις 20.30 το βράδυ,

στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Αχαΐας

(Μιχαλακοπούλου 58, Πάτρα).