ΚΡΙΣΗ : ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ή ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ;

Θέσεις της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος
Prodial21@gmail.com


1. Η κρίση ως έννοια

Η ιστορία διδάσκει πως η κρίση στη φύση, στη ζωή, στην κοινωνία είναι μια κατάσταση που σηματοδοτεί το τέλος μιάς συνθήκης και την απαρχή μιάς άλλης νέας συνθήκης, η οποία περιέχει καινούργια δυναμικά στοιχεία που διαμορφώνουν και κατά συνέπεια προσδιορίζουν το πρόσημο της νέας συνθήκης.

Με αυτή την έννοια μπορούμε να διακρίνουμε τις κρίσεις σε κρίσεις ακμής που οδηγούν , σε μια ανώτερη ποιότητα, δηλαδή στην πρόοδο και σε κρίσεις παρακμής, κρίσεις εκφυλισμού, κρίσεις θανάτου, που συνειδητά εμποδίζουν την πρόοδο για να βάλουν «τέλος στην ιστορία».

Κάθε πρόοδος, όπως και κάθε πισωγύρισμα της ανθρωπότητας συνοδεύτηκε από μια μεγάλη κρίση, κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, κρίση θεσμών, κρίση αξιών, κρίση ακμής ή κρίση παρακμής, ανάλογα με το αποτέλεσμα και το πρόσημο της νέας ισορροπίας, το οποίο διαμορφώθηκε στο πεδίο της σύγκρουσης των θετικών και των αρνητικών κοινωνικών φορτίων, των προοδευτικών και των αντιδραστικών δυνάμεων.

2. Η φύση της σημερινής «χρηματοπιστωτικής» κρίσης

Η οικονομία, ως διαδικασία παραγωγής αξιών χρήσης, ή ως διαδικασία παραγωγής ανταλλακτικών αξιών και κοινωνικού πλούτου και κύρια ως διαδικασία κατανομής αυτού του πλούτου, αποτέλεσε, στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, το κατεξοχήν πεδίο σύγκρουσης των κοινωνικών δυνάμεων, μεταξύ των παραγωγών από τη μια μεριά και των διαχειριστών-σφετεριστών του πλούτου από την άλλη, για τη δικαιότερη κατανομή του οι πρώτοι και για την ακόμα πιο άδικη κατανομή του οι δεύτεροι.

Ανάλογα με τη συγκυρία που κάθε φορά διαμορφώνει η αναρχία της κοινωνικά ανεξέλεγκτης οικονομικής παραγωγής, σε συνθήκες καπιταλισμού, οι κρίσεις, που η μια διαδέχεται την άλλη, αποκτούν ειδικά χαρακτηριστικά και εμφανίζονται ως κρίση υπερπαραγωγής, κρίση πληθωρισμού, κρίση στασιμότητας, κρίση στασιμοπληθωρισμού, κρίση ενεργειακή, κρίση διατροφική, κρίση ρευστότητας, κρίση πιστωτική, κρίση χρηματοπιστωτική και …δεν συμμαζεύεται.

Αυτή η πραγματικότητα δεν επιτρέπει να κατανοήσουμε και πολύ περισσότερο να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την εκάστοτε κρίση σαν ένα ανεξάρτητο γεγονός που έρχεται τυχαία και από το πουθενά. Αντίθετα η κάθε κρίση αποτελεί καρπό της σειράς των προηγούμενων κρίσεων και ταυτόχρονα το σπόρο των επόμενων κρίσεων. Σε τελική ανάλυση η εκάστοτε επιμέρους κρίση δεν είναι παρά έκφραση της χαοτικής φύσης, του ανορθολογισμού, δηλαδή της παθογένειας του συστήματος και συνεπώς στην ουσία της είναι μια συστημική κρίση.

Η σημερινή, η λεγόμενη χρηματοπιστωτική κρίση, αποτελεί, ως λειτουργική ανωμαλία που προκαλείται από την χαοτική φύση του καπιταλισμού, τυπική έκφραση της συνολικής κρίσης του νεοφιλελεύθερα παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η φιλολογία που αναπτύσσεται γύρω από τη φύση της συγκεκριμένης κρίσης είναι συγκεχυμένη. Από τη μια μεριά βρίσκονται οι απόψεις εκείνες που τη θεωρούν σύμπτωμα ανεξάρτητο από τη φύση του καπιταλισμού, τη θεωρούν ειδική λειτουργική ανωμαλία του «χρηματοπιστωτικού συστήματος» και όχι δομική ανωμαλία του καπιταλισμού, η οποία υποτίθεται ότι σχετίζεται με τις κακές προβλέψεις, με την κακή διαχείριση ή, με την απληστία των golden boys και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Αυτή η άποψη πλάθεται και αναπαράγεται από την αστική διανόηση στα πλαίσια του επαγγελματικού της ρόλου στην υπηρεσία του υποτίθεται «αιώνιου καπιταλισμού». Έτσι αθωώνεται το σύστημα με την υπόσχεση πως θα γίνει καλύτερο, μέχρι να διαπράξει το επόμενο , συνήθως, φρικτότερο έγκλημά του σε βάρος της κοινωνίας, της φύσης, της ανθρωπότητας και του πολιτισμού.

Η άλλη αντίληψη αντιμετωπίζει τις κρίσεις σαν μια φυσική εκφυλιστική διαδικασία του καπιταλισμού , η οποία αργά ή γρήγορα θα τον οδηγήσει στην κατάρρευση. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι οι κρίσεις του καπιταλισμού κατά τον 20^ο αιώνα, όπως και τρέχουσα κρίση ήταν και είναι κρίσεις παρακμής με την έννοια πως εκφράζουν την ανικανότητα του καπιταλισμού να οδηγήσει την εξέλιξη της ανθρωπότητας σε διευρυμένη-οικουμενική ευημερία, δικαιοσύνη και ελευθερία, όπως άλλωστε υποσχέθηκε, όταν οι Λαοί πάλευαν να απαλλαγούν από το σκοταδιστικό μεσαίωνα και τη βάρβαρη φεουδαρχία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η παρακμή του καπιταλισμού οδηγεί αυτόματα και στην κατάρρευσή του. Αντίθετα ο καπιταλισμός της παρακμής γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνος και πιο επιθετικός απέναντι στη φύση, απέναντι στην Εργασία, τη Γνώση, τον Πολιτισμό, απέναντι στην ανθρωπότητα και στην ίδια τη ζωή, με αποτέλεσμα να οργανώνει τις καταστροφικές κρίσεις του με τρόπο ώστε να γεφυρώνει βέβαια τις εσωτερικές του αντιφάσεις-αντιθέσεις με τη στρατηγική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, προϋπόθεση απαραίτητη για να εξουδετερώνει τη δυσαρέσκεια των εργαζόμενων και να ακυρώνει κάθε προοπτική κοινωνικής ανατροπής του.

Έτσι η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ως τακτική του αμερικανισμού, δηλαδή του πολύ μεγάλου κεφαλαίου, του ηγεμονικού κεφάλαιου καλείται να υπηρετήσει το βασικό στρατηγικό στόχο του που είναι η εσωτερική αναδιάρθρωσή του στην κατεύθυνση της ακόμα μεγαλύτερης συσσώρευσης και της ακόμα μεγαλύτερης συγκεντροποίησης του πλούτου, πράγμα που αναπόφευκτα σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη συγκεντροποίηση της εξουσίας του πάνω στην ανθρωπότητα.

Βέβαια η εντατικοποίηση της διαδικασίας της καπιταλιστικής συγκεντροποίησης σήμαινε πάντα και συνεχίζει να σημαίνει χρεοκοπία, αγορά ή συγχώνευση εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων και κατά συνέπεια σημαίνει την προλεταριοποίηση, δηλαδή το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων καπιταλιστών, ως καπιταλιστών, σύμφωνα με τη βασική αρχή του καπιταλιστικού ανταγωνισμού «ο θάνατός σου, η ζωή μ ου».

Συνέπεια αυτού του ενδοταξικού εμφύλιου πολέμου μεταξύ των μεμονωμένων μικρών και μεγάλων καπιταλιστών αλλά και κύρια μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών που διεκδικούν την παγκόσμια ηγεμονία, όπως οι Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ρωσία και η Κίνα, είναι η συγκέντρωση του «ελέγχου της αγοράς», δηλαδή του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια με άμεσο αποτέλεσμα την ακόμα μεγαλύτερη αποξένωση της κοινωνίας-ανθρωπότητας από τον πλούτο της, πράγμα που αποτυπώνεται στην καθημερινή διεύρυνση της παγκόσμιας εξαθλίωσης, αλλά και, στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της οικονομικής δραστηριότητας από τους τομείς παραγωγής αγαθών για κοινωνική ευημερία στους τομείς της εξουσίας, της ασφάλειας και του πολέμου, για λογαριασμό της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Σημαίνει ακόμα πως δεκάδες χώρες θα χρεοκοπήσουν, ή θα αναγκαστούν για να αποφύγουν τη χρεοκοπία να καταφύγουν στην αναζήτηση προστασίας και στο δανεισμό από τους ισχυρούς και να τεθούν υπό τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας, πράγμα που αναγκαστικά οδηγεί στην εκχώρηση και στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας τους.

Σημαίνει επίσης ότι πρόκειται για ένα σκληρό οικονομικό πόλεμο που σκοπό έχει την κατάκτηση, τη διατήρηση, ή και την επανάκτηση σφαιρών επιρροής, μια διαδικασία που μπορεί να οδηγήσει ακόμα και στην αναδιάταξη του συσχετισμού δύναμης μεταξύ των διεκδικητών της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Τέλος, αυτή η νέα βίαιη συγκεντροποίηση του παγκόσμιου πλούτου, που δεν είναι τόσο αποτέλεσμα κακών οικονομικών μέτρων, αλλά αποτέλεσμα στρατηγικής πολιτικής επιλογής του Κεφάλαιου, σημαίνει παραπέρα διεύρυνση της φτώχειας και της εξαθλίωσης των εργαζόμενων, υποχώρηση μέχρι εξαφάνισης του κράτους πρόνοιας, σημαίνει την πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, την ελαχιστοποίηση της αμοιβής της εργασίας, τη διόγκωση της ανεργίας, τον παραπέρα περιορισμό των ελευθεριών και φυσικά σημαίνει περαιτέρω συρρίκνωση της ήδη χλωμής αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας με προοπτική ένα απόλυτο παγκοσμιοποιημένο φασισμό, την απόλυτη βαρβαρότητα.

3. Κατάρρευση ή ανατροπή;

Από όσα προηγήθηκαν, κατά την άποψη της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό, (www.infonewhumanism.blogspot.com), καταλήγουμε στα παρακάτω συμπεράσματα:

1. Είναι προφανές πως ο μανιακός καπιταλισμός αποτρελάθηκε και προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή με φάρμακο τις όλο και συχνότερες, όλο και μεγαλύτερες καταστροφικές κρίσεις.

2. Όσο και στο βαθμό που η ανθρωπότητα ΔΕΝ είναι αποφασισμένη να οργανώσει τη ζωή της και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, τόσο ο καπιταλισμός θα κυριαρχεί, θα καταστρέφει, θα εξαθλιώνει και θα ανανεώνει την κυριαρχία του μέσα από ελεγχόμενες ή μη ελεγχόμενες κρίσεις δομικής και λειτουργικής αναδιάρθρωσης και ανασυγκρότησής του.

3. Βέβαια στο να μην ξέρει, να μην θέλει και να μην μπορεί η ανθρωπότητα να ανατρέψει τον καπιταλισμό για να οργανώσει τη ζωή και το μέλλον της με διαφορετικό τρόπο, συμβάλλει και η θεωρία «σοβαρών» οικονομολόγων και πολλών οικονομολογούντων, που την παπαγαλίζουν όλου του κόσμου οι πολιτικάντηδες, περί κρίσης στη σφαίρα της «μη-πραγματικής οικονομίας», η οποία, όπως προβλέπουν, δεν θα αγγίξει την «πραγματική οικονομία», αλλά κι αν την αγγίξει θα ξεπεραστεί αργά ή γρήγορα ως ελαφρά ύφεση, οπότε θα ξανάρθουν πάλι καλές καπιταλιστικές μέρες και για να συμβεί αυτό θα πρέπει η ανθρωπότητα να δεχθεί τα σχέδια Πόλσον, Μπράουν,…, ακόμα και του Αλογοσκούφη, για να «ταΐσουν» με τρισεκατομμύρια φόρους τις αχόρταγες τράπεζες

4. Και βέβαια όλοι αυτοί οι «θεωρητικοί» δεν έχουν αντιληφθεί πως το 100% των χωρών του Τρίτου Κόσμου, δηλαδή περίπου το 90% των χωρών του πλανήτη και το 95% του παγκόσμιου πληθυσμού λειτουργούν και ζουν μόνιμα σε καθεστώς ύφεσης, γιατί ο ύστερος μητροπολιτικός-ηγεμονικός καπιταλισμός δεν μπορεί πιά να λειτουργήσει σε συνθήκες, οι οποίες αμφισβητούν τις δομές της ανισόμερης ανάπτυξης και της άνισης ανταλλαγής, δομές που διευκολύνουν τη λεηλασία του πλανήτη από το ηγεμονικό κεφάλαιο.

5. Πρόκειται φυσικά για απολογητικές θεωρίες όπου το τραγικό ταυτίζεται με το γελοίο, κι’ αυτό γιατί δεν υπάρχουν δυό οικονομίες, η μη-πραγματική και η πραγματική οικονομία, αλλά μόνο μία. Υπάρχει μόνο μια οικονομία, η χαοτική-ανορθολογική-σπάταλη-αντικοινωνική καπιταλιστική οικονομία της ανισότητας και συνεπώς της ανελευθερίας, του πλούτου και συνεπώς της φτώχειας και της δυστυχίας, των κρίσεων και συνεπώς των πολέμων, της παρακμής και συνεπώς της βαρβαρότητας.

6. Το τραγικό είναι πως κάποιοι «θεωρητικοί», αλλά και κάποια «αριστερά» κόμματα τριτοτεταρτοδιεθνιστικής κοπής, ξεχασμένα από την ίδια την ιστορία τους που θεωρούν πως οι κρίσεις του καπιταλισμού, που οδηγούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στην εξαθλίωση, ουσιαστικά οδηγούν τους εργαζόμενους στη σοσιαλιστική επανάσταση, παρά την αντίθετη ιστορική εμπειρία, σύμφωνα με την οποία η εξαθλίωση των εργαζόμενων δεν οδηγεί αριστερά στη σοσιαλιστική επανάσταση, αλλά δεξιά σε κάποιου είδους κρατισμό, σε κάποιο φασισμό, σε κάποια εξαθλιωμένη εθνικοσοσιαλιστική αντεπανάσταση.

7. Το ίδιο τραγική είναι και η αντίληψη των σοσιαλδημοκρατών, παλιών, εκσυγχρονιστών και «νέων», που θριαμβολογούν γιατί νομίζουν πως η κρίση του νεοφιλελευθερισμού τους καλεί να κυβερνήσουν ή να ξανακυβερνήσουν και να εφαρμόσουν τις συνταγές του J.M.Keynes για τη, για μια ακόμα φορά, σωτηρία του καπιταλισμού.

8. Γι’ αυτό εκτιμούμε πως η ανθρωπότητα,

· α. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των «ουδέτερων» θεωρητικών των κρίσεων του καπιταλισμού που αδυνατούν ή αρνούνται να συνδέσουν τις καταστροφικές κρίσεις με την ίδια τη χαοτική φύση του καπιταλισμού,

· β. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των νεοφιλελεύθερων που θεοποιούν το κέρδος και δαιμονοποιούν τον άνθρωπο,

· γ. δεν φτάνει να αρνείται τις απόψεις των δογματικών που αρνούνται την ιστορική πραγματικότητα, η οποία απόσυρε το πρότυπό τους, δεν κατανοούν τη σύγχρονη πραγματικότητα και συνεπώς αγνοούν το χαρακτήρα της σύγχρονης επανάστασης, σπέρνουν σύγχυση στην κοινωνία και σε τελική ανάλυση λειτουργούν, κάποιες φορές μάλιστα συνειδητά, ως δεκανίκι του κεφάλαιου.

9. Η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίσει να αρνηθεί συνολικά και να ανατρέψει ριζικά τον καπιταλισμό των κρίσεων και της παρακμής, σε κάθε πιθανή και απίθανη εκδοχή του, για να μην μπορεί καμιά ψευδεπίγραφη «κομμουνιστική», ή «σοσιαλιστική» πρωτοπορία, να πουλάει τον κρατικό καπιταλισμό και τον εθνικιστικό ηγεμονισμό της για σοσιαλισμό κι’ όταν η κοινωνία απαιτεί περισσότερο σοσιαλισμό αυτή να αυτομολάει στον καπιταλισμό της «ελεύθερης αγοράς», όπως έγινε με την ΕΣΣΔ, την Κίνα και τους λοιπούς συγγενείς και στη συνέχεια να μοιρολογούν τάχα, για το «θάνατο του σοσιαλισμού», ενώ γνωρίζουν .πολύ καλά πως το μόνο που πέθανε είναι «ο εμποράκος του σοσιαλισμού».

10. Αυτό σημαίνει πως η ανθρωπότητα πρέπει να συνειδητοποιήσει πως ο καπιταλισμός δεν καταρρέει, αλλά ανατρέπεται και γι’ αυτό δεν πρέπει να μετράει τις πληγές της με τις καταστροφικές καπιταλιστικές κρίσεις, με την ελπίδα πως κάποτε θα καταρρεύσει από μόνος του ο καπιταλισμός, γιατί το πιθανότερο είναι να καταρρεύσει η ανθρωπότητα και η ζωή πριν, ή στην καλύτερη περίπτωση (καλύτερη για ποιόν αλήθεια;) μαζί με τον καπιταλισμό.

11. Σημαίνει τέλος, πως η ανθρωπότητα γνωρίζει ότι η ανατροπή του πανούργου καπιταλισμού δεν είναι εύκολη και δεν θα είναι μια ανώδυνη υπόθεση και γι’ αυτό ακριβώς η ανατροπή του καπιταλισμού προϋποθέτει την αφύπνιση και τη συνειδητή δράση όλων των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, σε εθνικό, σε περιφερειακό και σε οικουμενικό επίπεδο, σημαίνει δηλαδή ένα Νέο Διαφωτισμό, που θα σφυρηλατήσει το όραμα και θα δέσει τη γνώση για το άνοιγμα του δρόμου για ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

12. Η ανθρωπότητα γνωρίζει πολύ καλά πως από όλα τα προκαπιταλιστικά συστήματα δεν απαλλάχτηκε επειδή αυτά κατάρρευσαν, αλλά επειδή η ίδια με τους αγώνες της τα ανάτρεψε. Με τον καπιταλισμό η ανθρωπότητα έχει εμπειρίες 3-4 αιώνων που συνοψίζονται στους αιματηρούς κατακτητικούς πολέμους και τις γενοκτονίες της αποικιοκρατίας, του ιμπεριαλισμού.

13. Η ανθρωπότητα έχει στις μέρες μας και την εμπειρία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού, με αιχμή τον αμερικανισμό, που οδηγεί ολοταχώς στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και δεν έχει πιά πολύ χρόνο, αν δεν είναι ήδη πολύ αργά, να αποφασίσει και να οργανώσει τον αγώνα της για την ριζική ανατροπή κάθε πιθανής και απίθανης εκδοχής του καπιταλισμού, στο όνομα της σωτηρίας της ζωής, του πολιτισμού και του Ανθρώπου, στο όνομα ενός καλύτερου κόσμου.

14. Και αυτό το ζήτημα δεν μπορούν να το λύσουν οι άπληστοι επιχειρηματίες, οι δοτές κυβερνήσεις, οι επαγγελματίες πολιτικάντηδες και οι μοντελοκατασκευαστές οικονομέτρες, γιατί αυτό είναι ένα καθαρό, κορυφαίο, κρίσιμο, ζωτικό πολιτικό ζήτημα συστημικής υφής το οποίο μπορεί να το λύσει με τις ανατρεπτικές πολιτικές επιλογές της μόνο η συνειδητή και πολιτικά αυτενεργή κοινωνία, η «κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα».

___________________________________________________________

Αναδημοσίευση από τo www.monthlyreview.gr

Το τέλος του Κεφαλαίου και το μέλλον της Εργασίας

                                           Γράφει ο Κώστας Λάμπος*                             

Τα τελευταία χρόνια γίνεται πολύς λόγος για ένα κάποιο τέλος. Για το «τέλος της ιστορίας» [1] ο ένας, για το «τέλος της εργασίας» ο άλλος και για το «τέλος του κόσμου» όλα τα εξουσιαστικά και σκοταδιστικά ιερατεία μαζί, σερβιρισμένο είτε ως εσχατολογικές προφητείες κάποιων αγυρτών είτε ως χολλυγουντιανές «δημιουργίες» κάποιων «μελλοντολόγων».

Με δεδομένο πως η εργασία –από τη μορφή της τροφοσυλλεκτικής δραστηριότητας μέχρι τη μορφή της κλασικής μουσικής δημιουργίας και της επιστημονικής έρευνας στο πεδίο της αστροφυσικής και της μοριακής βιολογίας– αποτέλεσε και αποτελεί το βασικό συστατικό στοιχείο της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης, αλλά ταυτόχρονα και τη μοναδική δύναμη ανάπτυξης και συνεπώς και το μέτρο κάθε πολιτισμού, λογικό είναι να διερωτάται κανείς αν το «τέλος της ιστορίας» ή το «τέλος της εργασίας»[2] σημαίνει και το τέλος της οργανωμένης κοινωνικής συμβίωσης, ή ακόμα και το τέλος του πολιτισμού και άρα και το τέλος της ιστορίας.

Ψάχνοντας όμως τις σχετικές «θεωρίες», διαπιστώνουμε πως ο Φουκουγιάμα θεωρεί πως «Η φιλελεύθερη δημοκρατία αποτελεί το ακροτελεύτιο σημείο της ιδεολογικής εξέλιξης της ανθρωπότητας και την τελική μορφή της ανθρώπινης διακυβέρνησης, έτσι ώστε να συνιστά το τέλος της ιστορίας» [3]. Σε απλά ελληνικά, ο Φουκουγιάμα υποστηρίζει πως η πολιτική έκφραση του μανιακού καπιταλισμού [4], η «φιλελεύθερη δημοκρατία», αποτελεί την τελική, δηλαδή την ανώτερη μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης, πράγμα που για τον Φουκουγιάμα σημαίνει πως ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε στο τέλος της εξέλιξής του, οπότε έφτασε και το τέλος της ιστορίας. Αυτή η θεωρία, στην οποία τα αφεντικά του Φουκουγιάμα έδωσαν τεράστια δημοσιότητα, δεν είναι μόνο αφελής και αντεπιστημονική, αλλά καταντάει ένα χυδαίο ιδεολογικό κατασκεύασμα ενός απολογητή του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου, βάρβαρου και καταστροφικού καπιταλισμού, που υπαινίσσεται πως μετά τον καπιταλισμό, το χάος. Το γεγονός πως ο ίδιος ο Φουκουγιάμα, μετά από θύελλα αρνητικών κριτικών που δέχτηκε, προσπάθησε να ανασκευάσει τα περί του «τέλους της ιστορίας» [5], χωρίς να διαφοροποιηθεί από τις βασικές παραδοχές του, δεν αλλάζει τον αντεπιστημονικό και βαθύτατα αντιδραστικό χαρακτήρα του ιδεολογήματός του.

Η θεωρία του Τζέρεμυ Ρίφκιν για το «τέλος της εργασίας» εδράζεται στο γεγονός πως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση οδήγησε την εξέλιξη στο επίπεδο «της μαζικής αντικατάστασης των εργαζομένων από τις μηχανές, πράγμα που θα υποχρεώσει όλα τα έθνη να επανεξετάσουν το ρόλο των ανθρώπων στην κοινωνική διαδικασία... οι υπερεθνικές επιχειρήσεις ανακοινώνουν ότι τα κέρδη τους παρουσιάζουν μια σταθερή άνοδο, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιες εταιρείες αναγγέλλουν μαζικές απολύσεις... Μπαίνουμε σε μια νέα φάση της παγκόσμιας ιστορίας, όπου θα χρειάζονται ολοένα και λιγότεροι εργαζόμενοι, ... το τέλος της εργασίας..., τεχνολογικές καινοτομίες και δυνάμεις της αγοράς μας ωθούν στο κατώφλι ενός κόσμου χωρίς, σχεδόν, καθόλου εργατικά χέρια» [6].

Το λάθος του Ρίφκιν βρίσκεται στην ταύτιση της εργασίας με τα «εργατικά χέρια», δηλαδή με τη ζωντανή μορφή της εργασίας, κι αυτό γιατί παραγνωρίζει το γεγονός πως ο εργαζόμενος άνθρωπος –η «ζωντανή εργασία»– στην ιστορική του διαδρομή δημιουργεί για τη βελτίωση και τον πολλαπλασιασμό της παραγωγικής του δραστηριότητας εργαλεία, μηχανές και συστήματα αυτοματισμού, τα γνωστά και ως «μέσα παραγωγής» (Produktionsmittel). Ο Μαρξ ονόμασε τα μέσα παραγωγής, σε αντιδιαστολή με τη ζωντανή εργασία (lebendige Arbeit) [7], «εξαντικειμενοποιημένη εργασία» (vergegenständliche Arbeit) [8], δηλαδή εργασία η οποία, από δεξιότητα που ενσωματώνεται σε διάφορα υλικά, γίνεται αντικείμενο που σε κάποιο βαθμό υποκαθιστά τη ζωντανή εργασία – γι’ αυτό τα ονομάζει και «νεκρή εργασία» (tote Arbeit) [9].

Στην πραγματικότητα, υπό αυτήν την έννοια η συνολικά διαθέσιμη εργασία, δηλαδή η «συνολική παραγωγική ικανότητα» (Produktivkräfte) [10], σε μια κοινωνία και στην πιο απλουστευμένη της μορφή είναι το άθροισμα της συνολικής ποσότητας της ζωντανής –υποκειμενικής– εργασίας και της συνολικής ποσότητας των μέσων παραγωγής – της νεκρής-εξαντικειμενοποιημένης ιστορικής εργασίας.

Στη διαδρομή της ανθρωπότητας έλαβε χώρα η βίαιη διάσπαση της μιας μορφής εργασίας από την άλλη, πράγμα που οδήγησε στη βίαιη διάσπαση της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας σε δύο κύριες τάξεις: στην τάξη των φορέων της ζωντανής εργασίας και στην τάξη των σφετεριστών της ιστορικής εργασίας. Πάνω σε αυτή τη διάσπαση οργανώνεται μέχρι σήμερα, αν και σε διαφορετικές κατά ιστορική περίοδο μορφές, η συνολική παραγωγική δραστηριότητα κάθε κοινωνίας. Η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού κινήθηκε βασικά πάνω στη δυναμική αυτής της σχέσης μεταξύ ζωντανής και ιστορικής μορφής της εργασίας, στο πεδίο της συνολικής οικονομικής δραστηριότητας κάθε κοινωνίας.

Αυτές οι σχέσεις, γνωστές ως «μορφές παραγωγής» (Produktionsformen), ή και «σχέσεις παραγωγής» (Produktionsverhältnisse) [11], διαμορφώνουν τον εκάστοτε «κυρίαρχο σκληρό πυρήνα της εξουσίας» στα πλαίσια της εκάστοτε συγκεκριμένης κοινωνίας, ο οποίος διαμορφώνει σύμφωνα με τα ιδιαίτερα συμφέροντά του αυτό που αποκαλούμε «κοινωνικοοικονομικό σύστημα». Μια από τις διάφορες σχέσεις παραγωγής που εμφανίστηκαν στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας, και συγκεκριμένα αυτή που μετέτρεψε βίαια την ιστορική μορφή της εργασίας σε κεφάλαιο, ως «αποτέλεσμα του δικαιώματος των οργανωτών της παραγωγής (der Kommandeuren der Produktion) να ιδιοποιούνται και να εξουσιάζουν τα προϊόντα της εργασίας» [12], είναι οι «κεφαλαιοκρατικές σχέσεις παραγωγής» [13].

Από μια γενική θεώρηση, έχουμε να κάνουμε με μια ασταμάτητη και βασανιστική προσπάθεια των φορέων της ζωντανής εργασίας, των εργαζόμενων ανθρώπων δηλαδή, να δημιουργούν όλο και περισσότερα, όλο και καλύτερα «μέσα παραγωγής» –ιστορική εργασία– για να μπορούν να ικανοποιούν όλες τις ατομικές και κοινωνικές ανάγκες τους με λιγότερη προσπάθεια, για περισσότερη ελευθερία, ευημερία και ευτυχία. Μια διαδικασία όπου «η ποσότητα της αξιοποιούμενης ζωντανής εργασίας (θα) μειούται σταθερά σε σχέση με την ποσότητα της, από αυτήν την ίδια δημιουργηθείσας, εξαντικειμενοποιημένης εργασίας» [14], ώστε η ανθρωπότητα να περάσει κάποτε «από το βασίλειο της αναγκαιότητας στο βασίλειο της ελευθερίας», για να θυμηθούμε και πάλι χωρίς φόβο και κόμπλεξ τον πάντα επίκαιρο Κάρολο Μαρξ.

Δυστυχώς, με τη διάσπαση της ιστορικής μορφής της εργασίας και την αποξένωσή της από τους δημιουργούς της, τους φορείς της ζωντανής εργασίας, η ιστορική μορφή της εργασίας στα χέρια των σφετεριστών της αναγκάζεται να απωθεί τους δημιουργούς της στο περιθώριο της οικονομίας και της κοινωνίας. Με αυτή τη διαδικασία της συνεχώς διευρυνόμενης υποκατάστασης της ζωντανής από την ιστορική εργασία φτάσαμε στην εποχή μας, όπου η ζωντανή εργασία, το παραδοσιακό προλεταριάτο, εκτοπίζεται ως πλεονάζουσα εργατική δύναμη από την παραγωγική διαδικασία, και ως «πλεονάζουσα κοινωνία» από την ιστορική εργασία, δηλαδή από τις «μηχανές που αποτελούν το νέο προλεταριάτο» [15].

Είναι φανερό πως σε αυτόν τον παραλογισμό της «προλεταριοποίησης» της επιστήμης, της τεχνολογίας και του πολιτισμού –που κάνει περιττή την εργαζόμενη ανθρωπότητα για τη μεγιστοποίηση των κερδών μιας χούφτας «υπερεθνικών εταιριών», και παράλληλα κάνει «αναγκαία» τη δικτατορία του κεφαλαίου πάνω στην εργασία, δηλαδή πάνω στην εργαζόμενη ανθρωπότητα– φτάσαμε με την πολύμορφη βίαιη δράση του βάρβαρου και καταστροφικού μανιακού καπιταλισμού, που εξαπάτησε την ανθρωπότητα, γιατί της υποσχέθηκε «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα» και την καταδίκασε σε Δουλεία, Ανισότητα και Εχθρότητα.

Φανερό είναι επίσης πως η άρση της κοινωνικής διάσπασης της εργασίας και η αποκατάσταση της ενότητας και της αυτονομίας της προϋποθέτει την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής (δηλαδή την κατάργηση του κεφαλαίου όχι ως πράγματος, αντικειμένου, χρήματος ή μηχανημάτων κ.λπ., αλλά «ως κοινωνικής σχέσης, ως ιστορικού τρόπου παραγωγής») [16] και την κοινωνικοποίησή τους, με την εγκαθίδρυση «σχέσεων αυτοδιεύθυνσης ή αυτοδιαχείρισης της ενιαίας εργασίας». Σχέσεις οι οποίες θα απαλλάξουν τον ανθρώπινο πολιτισμό από τους σκοταδιστικούς μύθους και την κάθε μορφής εξουσιαστική καταπίεση, ώστε να διαμορφωθούν οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες που θα επιτρέψουν την επανένωση και τον άμεσο αυτοπροσδιορισμό της κοινωνίας, και την επανασυμφιλίωση της ανθρωπότητας, για να ανοίξει ο δρόμος για τη Νέα Ελευθερία του Ανθρώπου, για έναν «πολιτισμό του Έρωτα, της Γνώσης και της Δημιουργίας» [17].

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσουμε ότι ο Ρίφκιν, και μαζί με αυτόν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες και εκατομμύρια εργαζόμενοι, διαπιστώνει πως «Η επανάσταση της υψηλής τεχνολογίας θα μπορούσε να σημαίνει λιγότερες ώρες εργασίας και περισσότερα οφέλη για εκατομμύρια άτομα. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία μεγάλα πλήθη ανθρώπων θα μπορούσαν να απελευθερωθούν από τις πολλές ώρες εργασίας και να αφιερώσουν τον ελεύθερο χρόνο τους σε δραστηριότητες που τους ευχαριστούν» [18].

Το κεφάλαιο όμως, από την άλλη μεριά, απαντάει με αλλεπάλληλες καταιγίδες πνευματικού και ιδεολογικού αποπροσανατολισμού, αυξάνει αντί να μειώνει το χρόνο εργασίας, σπρώχνοντας ταυτόχρονα εκατομμύρια εργαζομένους στην ανεργία, κι όλα αυτά στο όνομα της λεγόμενης ανταγωνιστικότητας και φυσικά στο βωμό της μεγιστοποίησης των κερδών.

Η σύγκρουση του αυθαίρετου και ανιστόρητου κεφαλαιοκρατικού βολονταρισμού με την πραγματικότητα, που αγώνες και θυσίες ολόκληρης της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια σωρευτικά δημιούργησαν, σκορπά ακόμα την καταστροφή και οδηγεί στη βαρβαρότητα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του αμερικανικού ηγεμονισμού. Ο Ρίφκιν παρατηρεί σχετικά με αυτή τη σύγκρουση: «Οι δύο τόσο διαφορετικές ιδέες για τη σχέση της τεχνολογίας με την εργασία συγκρούονται ολοένα και περισσότερο στις παραμονές της νέας επανάστασης υψηλής τεχνολογίας. Το ερώτημα είναι κατά πόσον οι τεχνολογίες της Τρίτης Βιομηχανικής Επανάστασης θα υλοποιήσουν το όνειρο για αστέρευτα κέρδη, ή το όνειρο του κόσμου για μεγαλύτερη ελευθερία. Η απάντηση εξαρτάται κυρίως από το ποιο από αυτά τα δύο οράματα για το μέλλον της ανθρωπότητας είναι αρκετά έντονο, ώστε να του αφιερώσει την ενέργεια, το ταλέντο και το πάθος της η επόμενη γενιά» [19].

Είναι προφανές πως ο Ρίφκιν ως επιφανής σοσιαλδημοκράτης δεν αμφισβητεί το κεφάλαιο και ως ενταγμένος στο σύστημα του κεφαλαίου επιστήμονας υποδύεται τον Πόντιο Πιλάτο στο όνομα μιας υποκριτικής και υποτιθέμενης «ουδέτερης επιστήμης» και «πετάει την μπάλα στην εξέδρα», όπου υποτίθεται πως κάθεται η «επόμενη γενιά». Βέβαια, πρέπει να αναγνωρίσουμε πως με αυτή του την κίνηση ο Ρίφκιν αφήνει κάποια περιθώρια η Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση της υψηλής τεχνολογίας να μην σημαίνει οπωσδήποτε το τέλος της εργασίας, μόνο που γι’ αυτή την εκδοχή δεν παραθέτει καμιά επιχειρηματολογία. Έτσι όμως αιωρείται το ερώτημα ότι αφού η σύγκρουση γίνεται μεταξύ εργασίας και τεχνολογίας, σύμφωνα με το σκεπτικό του Ρίφκιν, το ενδεχόμενο «μη τέλος της εργασίας» συνεπάγεται το τέλος της τεχνολογίας ή κάτι άλλο, και τι θα μπορούσε να είναι αυτό το κάτι άλλο; Αυτό το αδιέξοδο είναι αποτέλεσμα της λαθεμένης υπόθεσης εργασίας του Ρίφκιν, που βλέπει αντίθεση μεταξύ εργασίας και τεχνολογίας, και όχι μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Όμως είναι γνωστό πως η ιστορία δεν θέτει προβλήματα για τα οποία δεν υπάρχουν ώριμες λύσεις. Γνωστό είναι επίσης πως στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας υπάρχει πάντα σύγκρουση μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι. Έτσι, το πρόβλημα της σύγκρουσης μεταξύ της εργασίας και του κεφαλαίου παρουσιάζεται ως πρόβλημα σύγκρουσης μεταξύ εργασίας και «τεχνολογίας», και στην ουσία μεταξύ της ζωντανής μορφής της εργασίας και της ιστορικής μορφής της εργασίας Ο σκοπός είναι προφανής: το κεφάλαιο να μένει αθώο και έξω από το πεδίο της σύγκρουσης – οπότε, αν κερδίσει η «τεχνολογία» ως κεφάλαιο, τότε έχουμε μπροστά μας «το τέλος της εργασίας» και τη διαιώνιση της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» και συνεπώς του συστήματος του κεφαλαίου.

Αντίθετα, όμως, στη σωστή διάσταση του προβλήματος η σύγκρουση γίνεται μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Και επειδή το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση και ως ιστορικός τρόπος παραγωγής –που δεν εκφράζει πια παρά μόνο μια απειροελάχιστη θλιβερή ομάδα πολεμοκάπηλων κακοποιών, οι οποίοι διαπράττουν κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού– αδυνατεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, όπως επίσης αδυνατεί να οδηγήσει την πρόοδο στο επόμενο στάδιο, αλλά και επειδή η εργασία στην ολότητά της και με όλες ανεξαίρετα τις ειρηνικές-δημιουργικές μορφές της αντιπροσωπεύει, ως δημιουργός του παγκόσμιου πλούτου και πολιτισμού, ολόκληρη την ανθρωπότητα, η λύση της σύγκρουσης δεν μπορεί στο τέλος τέλος παρά να συνδέεται:

α. με την ήττα των σκοταδιστικών μύθων περί «θείας βούλησης», και των ιδεολογημάτων περί «ελεύθερης αγοράς» και αιωνιότητας του καπιταλισμού,

β. με το τέλος του κεφαλαίου, ως κοινωνικής σχέσης και ιστορικού τρόπου παραγωγής, και κατά συνέπεια,

γ. με το θρίαμβο των δυνάμεων της ενιαίας εργασίας, της κοινωνικά ευαίσθητης επιστήμης και του πανανθρώπινου πολιτισμού.

Αυτές οι δυνάμεις θα χτίσουν τα επόμενα σκαλοπάτια της προόδου για να φτάσει η ανθρωπότητα στον ορίζοντα ενός καλύτερου κόσμου, του κόσμου της Ελευθερίας και της Ισότητας, της Άμεσης Συμβουλιακής Δημοκρατίας και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού [20].

Αθήνα, 17/8/2008

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[1] Francis Fukuyama, Το τέλος της ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος, εκδ. Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1992.

[2] Jeremy Rifkin, Το τέλος της εργασίας και το μέλλον της, εκδ. Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 1996.

[3] Fukuyama, Το τέλος της ιστορίας, ό.π., σελ. 13.

[4] Βλ. σχετικά, Ουίλιαμ Γκρέιντερ, Ο μανιακός καπιταλισμός, εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 1999.

[5] Βλ. λ.χ., Φράνσις Φουκουγιάμα, «Όχι, δεν ήρθε το τέλος της ιστορίας», συνέντευξη στην Αριστοτελία Πελώνη, Τα Νέα, 5 Απριλίου 2006.

[6] Rifkin, Το τέλος της εργασίας, ό.π., σελ.50.

[7] Karl Marx, Das Kapital, στο Marx-Engels Werke, Dietz Verlag, Βερολίνο 1973, τόμ. 25, σελ. 19, 51, 97, 99, 180, 271 και 412.

[8] Στο ίδιο, τόμ. 25, σελ. 18, 99, 180, 223, 225, 227, 236, 249, 271, 392 και 412

[9] Στο ίδιο, τόμ. 23, σελ. 198.

[10] Στο ίδιο, τόμ. 25, σελ. 257, 274, 456, 457, 815-818.

[11] Στο ίδιο, τόμ. 25, σελ. 12, 49, 90, 93, 95, 99, 105, 741-743.

[12] Karl Marx, Grundrisse der Kritik der politischen Ökonomie, Dietz Verlag, Βερολίνο 1974, σελ. 215.

[13] Marx, Das Kapital, ό.π., τόμ. 25, σελ. 884-889.

[14] Στο ίδιο, τόμ. 25, σελ. 223.

[15] Jacques Attali, Millennium. Winners and Losers in the Coming World Order, Random House, Νέα Υόρκη 1991, σελ. 101, αναφέρεται στο Rifkin, Το τέλος της εργασίας, ό.π., σελ. 64.

[16] «Το κεφάλαιο δεν είναι πράγμα, αλλά μια συγκεκριμένη κοινωνική σχέση παραγωγής, που ανήκει σε έναν συγκεκριμένο ιστορικό κοινωνικό σχηματισμό, η οποία σχέση απεικονίζεται σε ένα “πράγμα”, το οποίο αποκτά έτσι ειδικό κοινωνικό χαρακτήρα»: Marx, Das Kapital, ό.π., τόμ. 25, σελ. 822.

[17] Βίλχελμ Ράιχ, Η μαζική ψυχολογία του φασισμού, εκδ. Μπουκουμάνης, Αθήνα 1974.

[18] Rifkin, Το τέλος της εργασίας, ό.π., σελ. 73.

[19] Στο ίδιο, σελ. 117.

[20] Βλ. σχετικά, Κώστας Λάμπος, «Ο Ουμανισμός του 21ου αιώνα είναι ο δικός μας Ουμανισμός», Infonewhumanism.blogspot.com, 21 Νοεμβρίου 2007, και Monthlyreview.gr, 30 Νοεμβρίου 2007.

______________________________________

*Ο Κώστας Λάμπος (prodial21@gmail.com) είναι διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του Freie Universität Berlin. Έχει διδάξει Ιστορία οικονομικών θεωριών και Οικονομική ιστορία της Ευρώπης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Κράτος και αναπτυξιακή εμπειρία της Ελλάδας και Τεχνολογία και εργασιακές σχέσεις στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, Οικονομικό προγραμματισμό και Συνεταιριστική οικονομία στο ΤΕΙ Αθήνας. Έχει πλούσιο συγγραφικό έργο, ενώ κείμενά του φιλοξενεί η έντυπη και η ηλεκτρονική Μηνιαία Επιθεώρηση από το 1982. Από τον Νοέμβριο του 2007 διατηρεί και διαχειρίζεται την ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Νέο Ουμανισμό (www.infonewhumanism.blogspot.com). 

____________________________________

Αναδημοσίευση από το τεύχος 46 του Οκτώβρη 2008 του MONTHLY REVIEW http://www.monthlyreview.gr/antilogos/greek/periodiko/arxeio/article_fullstory_html?obj_path=docrep/docs/arthra/MR46_lamposFS/gr/html/index

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΟΛΟ ΜΑΡΞ

"ΚΑΝΕΝΑΣ

ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ

ΝΑ

ΑΠΑΡΝΗΘΕΙ

ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ

ΤΟΥ ΜΑΡΞ".

Συνέντευξη

του ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΑΟΥΜ,

στην ιταλική εφημερίδα

«L' Unita» στις 02-06-08*



Αριστερό κλικ στην παρακάτω Διεύθυνση: http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%BC%F4%E1%ED+%EF+%CC%E1%F1%EE&a=&id=84466480
_____________________
*Αναδημοσίευση της παρουσίασης που έκανε ο Θανάσης Γιαλκέτσης στο "& 7" της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 12.10.2008.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΩΡΟΥ, ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ, ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΖΩΗ

Καταστασιακές Θέσεις για την Κυκλοφορία *

Του Guy Debord (1959)

_____________________________________________
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : http://autonomous-land.blogspot.com/
_____________________________________________


1. Ένα από τα λάθη που κάνουν όλοι οι πολεοδόμοι είναι ότι αντιμετωπίζουν το ιδιωτικό αυτοκίνητο (και τα υποπροϊόντα του, όπως η μοτοσικλέτα) σαν να επρόκειτο ουσιαστικά για ένα μέσο μεταφοράς. Στην πραγματικότητα, είναι η κύρια υλοποίηση μιας αντίληψης της ευτυχίας που τείνει να διαδώσει ο αναπτυγμένος καπιταλισμός σε ολόκληρη την κοινωνία. Το αυτοκίνητο ως υπέρτατο αγαθό μιας αλλοτριωμένης ζωής και, αδιαχώριστα, ως βασικό προϊόν της καπιταλιστικής αγοράς, βρίσκεται στο επίκεντρο της ίδιας γενικής προπαγάνδας: λέγεται με ευφράδεια φέτος ότι η αμερικανική οικονομική ευημερία θα εξαρτάται σύντομα από την επιτυχία του συνθήματος: «Δύο αυτοκίνητα ανά οικογένεια».

2. Όπως παρατήρησε ορθά ο Λε Κορμπυσιέ, ο χρόνος μεταφοράς αποτελεί πλεονάζουσα εργασία που μειώνει αναλόγως τον λεγόμενο ελεύθερο χρόνο της ζωής.....

Δείτε ολόκληρο το άρθρο με αριστερό κλικ στην παρακάτω Διεύθυνση:

http://autonomous-land.blogspot.com/2008/09/1959.html

Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι των κερδών

ΑΝΑΔΗΜΟΣΕΙΥΣΗ ΑΠΟ
http://www.monthlyreview.gr/
____________________



ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ

ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΙΚΤΟΣ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ

ΚΟΣΜΟΣ*.

του ΚΩΣΤΑ ΛΑΜΠΟΥ

Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση της εργασίας, οδήγησε στη ραγδαία αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων και στη δραματική αύξηση της ανεργίας με ταυτόχρονη επιδείνωση των αμοιβών και κατά συνέπεια στη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Κι όμως η επιστημονικοτεχνική επανάσταση που είναι έργο ολόκληρης της ανθρωπότητας θα μπορούσε να οδηγήσει:

• α. Στη μείωση του χρόνου απασχόλησης, δηλαδή στην αύξηση του ελεύθερου χρόνου, που αποτελεί προϋπόθεση για τη συμμετοχή των εργαζομένων στα αγαθά του πολιτισμού.
• β. Σε μια οικονομία της πλήρους απασχόλησης χωρίς ανέργους και απόκληρους, φτωχούς και δυστυχισμένους.
• γ. Σε μια δίκαιη κοινωνία, χωρίς κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες και σε μια ειρηνική και ευημερούσα ανθρωπότητα, προϋπόθεση αναγκαία για την έξοδο από τη βαρβαρότητα και την παραπέρα ανθρωπιστική πρόοδό της.

Ποιες δυνάμεις εμποδίζουν αυτή την εξέλιξη και οδηγούν τα πράγματα προς τα πίσω και για ποιο λόγο αντί να μειώνουν το χρόνο εργασίας, αντίθετα τον αυξάνουν προσθέτοντας μάλιστα σε αυτόν και άλλες τόσες ώρες απλήρωτης εργασίας κάθε μέρα, όταν είναι γνωστό πως με τη σημερινή τεχνολογία θα μπορούσαν να παραχθούν, όλα τα αγαθά της πανανθρώπινης ευημερίας, με ελάχιστο, πολύ λιγότερο από τον σημερινό χρόνο εργασίας;

Ποιες δυνάμεις θα απελευθερώσουν τις επιστήμες και την τεχνολογία, θα ξεμπλοκάρουν την πρόοδο και θα καταστήσουν και πάλι δυνατή την πορεία προς τα μπροστά, προς μια νέα ελευθερία του ανθρώπου και του πολιτισμού του;

Γιατί σιωπούν για αυτά τα θέματα όσοι γνωρίζουν και ιδιαίτερα τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικάτα και ποιον εξυπηρετεί και ποιον βλάπτει αυτή η συνομωσία της σιωπής;

Ποιος ο ρόλος των πολιτών, ο ρόλος του καθενός μας;

Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για έναν Νέο Ουμανισμό προτείνει την έναρξη του σχετικού διαλόγου και την άμεση αγωνιστική διεκδίκηση με τα παρακάτω αιτήματα:

• 1. Εργάσιμη εβδομάδα 30 ωρών χωρίς μείωση των αποδοχών και ανάλογη συμμετοχή των εργαζομένων στο προϊόν από την αύξηση της παραγωγικότητας.
• 2. Κάθε υπερωριακή ώρα απασχόλησης θα αμείβεται με το πενταπλάσιο της κανονικής.
• 3. Απορρόφηση ολόκληρης (και της υπόλοιπης) ανεργίας με απασχόληση στον τομέα κοινωνικής αλληλεγγύης που πρέπει να διευρυνθεί, για την προστασία της φύσης, για την ανάπτυξη του πολιτισμού, για τη στήριξη της νεολαίας και της τρίτης ηλικίας.
• 4. 10 μήνες εργασίας, ένας μήνας επιμόρφωσης και ένας μήνας άδεια με πλήρεις αποδοχές.

Μακροπρόθεσμος και αδιαπραγμάτευτος στρατηγικός στόχος των δυνάμεων της εργασίας, της επιστήμης και του πολιτισμού παραμένει βέβαια η υπέρβαση του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και η αντικατάστασή του με ένα σύστημα της άμεσης συμβουλιακής δημοκρατίας, που θα σέβεται τη φύση, τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του, στην προοπτική ενός οικουμενικού ουμανιστικού πολιτισμού.

Να απελευθερώσουμε τις επιστήμες και την τεχνολογία από το κεφάλαιο για να γίνουν επιστήμες και τεχνολογία της απελευθέρωσης του ανθρώπου, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Να ενισχύσουμε την επανάσταση της γνώσης.

Να απελευθερώσουμε τη νεολαία και τα όνειρά της για έναν καλύτερο κόσμο.

______________________________

* ΟΠΟΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ ΑΣ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ.ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ

Αναρτήθηκε από Κώστας Λάμπος στις 8/06/2008
2 σχόλια
Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ - ΛΕΜΕ ΠΑΡΩΝ

Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ *

Του Ζαν Πωλ Σαρτρ


Δεν υπάρχει κανένα άλλο σύμπαν εκτός από το ανθρώπινο σύμπαν, το σύμπαν της ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Αυτή η σχέση της υπερβατικότητας ως συστατικού στοιχείου του ανθρώπου (όχι με την έννοια της υπερβατικότητας του θεού, αλλά με την έννοια της υπέρβασης εαυτού) με την υποκειμενικότητα (με την έννοια ότι ο άνθρωπος δεν είναι απομονωμένος στον εαυτό του, αλλά για πάντα παρών μέσα σε ένα ανθρώπινο σύμπαν) - είναι αυτό που ονομάζουμε υπαρξιακός ουμανισμός. Είναι ουμανισμός, γιατί υπενθυμίζουμε στον άνθρωπο ότι δεν υπάρχει κανένας νομοθέτης εκτός από τον ίδιο, και ότι ο ίδιος, καθώς είναι ‘εγκαταλελειμένος’, πρέπει να αποφασίσει για τον εαυτό του. Επίσης, επειδή δείχνουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να συνειδητοποιήσει πλήρως τον εαυτό του ως άνθρωπο όχι εναντιονώμενος στον εαυτό του, αλλά αναζητώντας, πέρα από τον εαυτό του, έναν σκοπό ο οποίος δεν είναι άλλος από τη λύτρωση ή κάποια άλλη πραγμάτωση.

Είναι εμφανές από τους παραπάνω στοχασμούς ότι τίποτα δεν είναι πιο άδικο από τις αντιρρήσεις που ορισμένοι προβάλλουν εναντίον μας. Ο υπαρξισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια να βγουν πλήρη συμπεράσματα μέσα από μια συνεπώς άθεϊστική αντίληψη. Ο υπαρξισμός δεν έχει σκοπό να ρίξει τον άνθρωπο σε απόγνωση. Και αν με τον όρο ‘απόγνωση’ εννοούμε αυτό που εννοούν οι χριστιανοί -δηλαδή οποιαδήποτε στάση έλλειψης πίστης, η απόγνωση που νιώθουν οι υπαρξιστές είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ο υπαρξισμός δεν ασπάζεται την αθεϊα σαν αυτοσκοπό, εξαντλούμενος σε αποδείξεις της ανυπαρξίας του Θεού. Αντιθέτως, δηλώνει ότι και να υπήρχε θεός δεν θα άλλαζε τίποτα στην αντίληψη μας. Όχι ότι πιστεύουμε ότι υπάρχει θεός, αλλά θεωρούμε ότι το αληθινό πρόβλημα δεν είναι αυτό της ύπαρξης του θεού. Αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι να βρει ξανά τον εαυτό του και να καταλάβει ότι τίποτα δεν πρόκειται να τον σώσει από τον εαυτό του - ούτε καν μια τεκμηριωμένη απόδειξη της ύπαρξης του Θεού. Υπό αυτήν την έννοια, ο υπαρξισμός είναι αισιόδοξος. Είναι μια ιδεολογία δράσης, και μόνο μέσω της αυταπάτης, συγκρίνοντας τη δική τους απόγνωση με τη δική μας, μπορούν οι χριστιανοί να μας χαρακτηρίσουν ως απαισιόδοξους.

———————————————-
To παραπάνω είναι οι τελευταίες 2 παράγραφοι από μια διάλεξη του Jean-Paul Sartre to 1946. Στα αγγλικά ο τίτλος έχει μεταφραστεί ως “The Existentialism of Humanism” ή “Existentialism is a Humanism”. Μετάφραση Simon Davis από αγγλική πηγή.
Update 7/22*: Δημήτρης Ξυγαλατάς to the rescue. Ανανέωσα το άρθρο βάσει των άριστων υποδείξεων του.
______________________________
* Αναδημοσίευση από το : http://www.atheoi.org/

"ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ". ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΡΙΣΗ ΠΑΡΑΚΜΗΣ

ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ


Κώστας Λάμπος


1. Η κρίση δεν είναι πολιτική,

αλλά συστημική κρίση παρακμής του

κεφαλαιοκρατικού συστήματος

Όπως είναι γνωστό «η Πολιτική» δεν είναι παρά η έκφραση οικονομικών συμφερόντων και κατά συνέπεια κάθε «πολιτικό σύστημα» που εκφράζει- υπηρετεί το κέρδος και τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας, καταστρέφει τη Φύση, στηρίζεται στο Φόβο, στη βία, στο ψέμα, στη διαφθορά, στον πόλεμο και καταδικάζει την αποφασιστική πλειοψηφία μιάς κοινωνίας στη φτώχεια και στην εξαθλίωση δεν μπορεί να είναι Δημοκρατικό, δεν υπηρετεί τον Άνθρωπο και δεν είναι πολιτικό σύστημα του Λαού.
Κι’ όμως, όλα τα ΜΜΕ, όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί ‘αναλυτές’, όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί , όλοι οι ‘πνευματικοί’ άνθρωποι και κατά συνέπεια όλοι σχεδόν οι πολίτες ‘διαπιστώνουν’ «κρίση του πολιτικού μας συστήματος». Με αυτό βέβαια εννοούν την κρίση της ‘αντιπροσωπευτικής αστικής Δημοκρατίας’ και του κομματικού συστήματος που την εκφράζει. Τελικά «κρίση του πολιτικού μας συστήματος’ σημαίνει «κρίση διακυβέρνησης», δηλαδή αδυναμία των κομμάτων να κυβερνήσουν σε συνθήκες πολιτικής σταθερότητας για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με συγκεκριμένο πρόγραμμα, που θα πει πως τα κόμματα αδυνατούν κατά μόνας ή σε συνεργασία να αναδείξουν την ‘αντιπροσωπευτική αστική Δημοκρατία’ σε ρυθμιστή της οικονομίας σύμφωνα με τις ανάγκες της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να λειτουργεί σε βάρος της κοινωνίας και υπέρ μιάς απειρελάχιστης μειοψηφίας πλουτοκρατών. Το πολιτικό σύστημα, όμως, που λειτουργεί υπέρ μιάς πλουτοκρατίας και ενάντια στα ζωτικά συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας δεν μπορεί να αποκαλείται «πολιτικό μας σύστημα», γιατί απλούστατα αντικειμενικά είναι το πολιτικό σύστημα της πλουτοκρατίας. Είναι φανερό πως το ‘πολιτικό σύστημα της αστικής Δημοκρατίας’ δεν είναι το σύστημα των δισεκατομμυρίων φτωχών, των στρατιών των ανέργων και της Γενιάς των 700 Ευρώ που ‘εργάζεται’ χωρίς ουσιαστικά δικαιώματα και σε συνθήκες σύγχρονης δουλείας.
Πολλοί, που βλέπουν μπροστά τους μόνο ‘διεφθαρμένους πολιτικούς’, αλλά όχι και διεφθαρμένους-διαφθορείς μεγαλοκαπιταλιστές, ιδιαίτερα αν αυτοί είναι και πρόεδροι της ‘ομαδάρας’ τους, αποδίδουν αυτή την ‘κρίση του πολιτικού συστήματος’ στην ανικανότητα, στη φθορά και στη διαφθορά της ηγεσίας των πολιτικών κομμάτων και των επαγγελματιών πολιτικών και γι’ αυτό επιδίδονται συστηματικά σε ‘κυνήγι μαγισσών’ και σε αναζήτηση ‘καθαρών πολιτικών’, που θα αναλάβουν τη διαχείριση του καπιταλισμού, μέχρι να τους βρωμίσει κι’ αυτούς το σύστημα, ή να βρωμίσουν από μόνοι τους. Αυτή η σύγχυση, αν δεν είναι σκόπιμη, παραγόμενη και αναπαραγόμενη, οφείλεται στην έλλειψη παιδείας γενικά και πολιτικής παιδείας ειδικότερα, η οποία δεν μπορεί να διακρίνει το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, (το οικοδόμημα), από τα διάφορα υποσυστήματά του, ένα από τα οποία και μάλιστα το πιο ορατό είναι το πολιτικό του σύστημα, (το εποικοδόμημα). Κατά συνέπεια δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την πρωτογενή εξουσία του

κοινωνικοοικονομικού συστήματος, (οικοδόμημα-αντικείμενο), από την δοτή, τη δευτερογενή εξουσία του εποικοδομήματος (ειδώλου), που τη διαχειρίζεται η εκάστοτε κυβέρνηση, στα πλαίσια του λεγόμενου «πολιτικού συστήματος», πράγμα που δημιουργεί σύγχυση και εσφαλμένη εικόνα της πραγματικότητας, επειδή ταυτίζεται το Όλον με το μέρος του και το αντικείμενο με το είδωλό του.
Άλλοι την αποδίδουν «στα ιδιωτικά ΜΜΕ και στα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας…τα οποία προσπαθούν να επιβάλλουν τις δικές τους λύσεις και να αποτρέψουν μια μεγάλη μετακίνηση της εκλογικής βάσης προς τα αριστερά», (βλέπε, Αλεξίου Στρατής, Η κρίση του πολιτικού συστήματος μόλις ξεκίνησε, www.monthlyreview.gr) , (08.07.08).
Κάποιοι άλλοι, όπως λ.χ. ο Χρήστος Ευαγγέλου κάνουν ένα βήμα παραπέρα και παρά το γεγονός πως μιλάνε για το εποικοδόμημα, το «πολιτικό σύστημα», ουσιαστικά αναφέρονται σε συστημική κρίση του οικοδομήματος, αφού διαπιστώνουν πως σήμερα «κανένας δεν αμφιβάλλει ότι η κρίση που διέρχεται το πολιτικό σύστημα της χώρας είναι ιδιαίτερα σοβαρή …τα προβλήματα είναι βαθύτερα, είναι δομικής μορφής και αγγίζουν τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», (βλέπε, Χρήστος Ευαγγέλου, Όψεις μετεξέλιξης της παρούσης πολιτικής κρίσης, www.monthlyreview.gr (70.07.08).
Μια κρίση όμως που αγγίζει τον πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος και παίρνει διάφορες μορφές, όπως τη μορφή της «παγκόσμιας χρηματιστικής κρίσης», της «ενεργειακής κρίσης» και της ¨διατροφικής κρίσης», όπως παρατηρεί ο Χρήστος Ευαγγέλου στο παραπάνω σημείωμά του, δεν μπορεί να είναι απλά μια λειτουργική κρίση του πολιτικού συστήματος, ακόμα και όταν εκφράζεται ως κρίση της ‘αστικής Δημοκρατίας’ και συγκεκριμένα ως «αντιδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση», αλλά είναι μια βαθιά δομική και θεσμική κρίση, δηλαδή μια συνολική συστημική κρίση παρακμής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής και διανομής του κοινωνικού πλούτου.

2. Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι τοπική-μερική αλλά παγκόσμια-συνολική

Αν αμβλύνουμε την οπτική μας γωνία θα διαπιστώσουμε πως η ‘πολιτική κρίση’ δεν περιορίζεται στη χώρα μας και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά συγκλονίζει, αλλού περισσότερο και αλλού λιγότερο, όλες τις χώρες του πλανήτη. Αν προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε το βάθος, τις ρίζες αυτής της κρίσης θα καταλήξουμε στον «σκληρό πυρήνα του καπιταλιστικού συστήματος», καμιά διακοσαριά παγκόσμιας εμβέλειας επιχειρήσεις, ο οποίος διαμορφώνει ένα απίθανα μεγάλο και πολύπλοκο δίκτυο από «κυρίαρχα κέντρα εξουσίας» και πολλά παράκεντρα παραπληροφόρησης και παραεξουσίας, τα οποία με τη σειρά τους μεταμορφώνουν την κρίση του κοινωνικοοικονομικού συστήματος του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου σε επιμέρους τοπικές πολιτικές κρίσεις.
Ο στόχος είναι προφανής. Με τον τρόπο αυτό οι ευθύνες για την καταστροφή της Φύσης, για την παγκόσμια φτώχεια, για τη δομική-συστημική βία και για την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα μεταμορφώνονται, δια της μεθόδου του αντικατοπτρισμού, από ευθύνες του οικοδομήματος, δηλαδή του καπιταλιστικού συστήματος σε ‘πολιτικές ευθύνες του εποικοδομήματος’, που τάχα οφείλονται στην «βούληση του Κυρίου», στην «ελαττωματική φύση του ανθρώπου», στην ανεπάρκεια, στη φθορά και στη διαφθορά των πολιτικών, στο «τέλος των ιδεολογιών», στο «θάνατο της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού» και τέλος στην ανεπάρκεια της ίδιας της ‘αστικής Δημοκρατίας’.
Τα πολιτικά κόμματα, όλοι οι δευτερεύοντες σκοταδιστικοί-εξουσιαστικοί μηχανισμοί και οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι κατά κανόνα διαπλεκόμενοι ανταγωνίζονται, ‘στο όνομα της πατρίδας, και του Λαού’, για την αναρρίχησή τους στην κυβέρνηση με σκοπό την πολιτική διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος, συμβάλλουν αποφασιστικά στο να γίνεται πιστευτός ο μύθος της «πολιτικής κρίσης», την οποία δεν την αποδίδουν, φυσικά, στο διεφθαρμένο, καταστροφικό και βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά στους ανίκανους, τους φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς αντιπάλους τους.
Το αποτέλεσμα είναι αυτό που επιδιώκει πάντα ο ‘σκληρός πυρήνας του συστήματος και τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας’, δηλαδή ο προσανατολισμός των Λαών στο μύθο της πολιτικής κρίσης και ο αποπροσανατολισμός τους από την πραγματικότητα της συστημικής κρίσης του καπιταλισμού, η οποία εκπορεύεται από την ίδια του τη φύση και ουσία του, που είναι η θεοποίηση του κέρδους, η μεγιστοποίηση του οποίου στηρίζεται στην κλοπή, στην εκμετάλλευση, στη διαφθορά, στο Φόβο , στο ψέμα, στη βία, στην καταστροφή και στον πόλεμο, διάφορες μορφές της κρίσης μεταξύ του καπιταλιστικού οικονομισμού και της κοινωνίας-ανθρωπότητας.
Αυτός ο αποπροσανατολισμός της κοινωνίας-ανθρωπότητας καταφέρνει ώστε, αντί οι Λαοί να μετακινούνται πολιτικά προς τα αριστερά, με την έννοια της συνολικής άρνησης και της πολιτικής δράσης για την πλήρη ανατροπή του κοινωνικά ανέντιμου και βάρβαρου καπιταλισμού, να περιορίζονται σε άγονους πολιτικούς ανταγωνισμούς για την υπεράσπιση της ‘αστικής Δημοκρατίας’, (που την περιθωριοποιεί σταδιακά ο ίδιος ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός) και στην αναζήτηση κάποιου «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», (σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο), ή στην δογματική αναζήτηση κάποιου καπιταλισμού με σοσιαλιστική ταμπέλα, (τριτοτεταρτοδιεθνιστικό μοντέλο).
Πολλοί και δυστυχώς ακόμα και νέοι, αντί να γίνουν οι σημαιοφόροι ενός Νέου Ριζοσπαστικού Διαφωτισμού, καλλιεργούν σκόπιμα ψευδαισθήσεις ή πέφτουν στην παγίδα της αναζήτησης «καθαρών και έντιμων πολιτικών που θα πάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους, δημιουργώντας στην ανάγκη καινούργιο κόμμα», (βλέπε λ.χ. Παπαϊωάννου Γιάννης, Προς Έλληνες πολιτικούς. «Είναι καιρός διαχωρισμού της ήρας από το σιτάρι», www.papaioannou.gr), για να διαχειριστούν, (αλήθεια για πόσα και για πόσο;) ένα από τη φύση του ανέντιμο, διαφθορέα και διεφθαρμένο κοινωνικοοικονομικό σύστημα, που με το πολιτικό χρήμα, μαύρο ή άσπρο δεν έχει σημασία, υπαλληλοποιεί, φθείρει και διαφθείρει, δημιουργεί και καταστρέφει τα κόμματα και τους πολιτικούς, κάνει την Πολιτική, υπόθεση επαγγελματιών πολιτικών, στην ουσία και κατά κανόνα αχυράνθρωπων του κεφαλαίου, και όχι καθημερινή δραστηριότητα των Πολιτών και εμποδίζει έτσι την ενατένιση ενός καλύτερου κόσμου.

3. Η Ουτοπία δεν είναι μόνο αναγκαία, είναι, σήμερα και εφικτή

Όμως η σημερινή παγκόσμια δομική-θεσμική, δηλαδή η καθολική συστημική κρίση του καπιταλισμού, που απειλεί συνολικά την ανθρωπότητα, τη Φύση και την ίδια τη ζωή πάνω στον πλανήτη Γη, δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις και για μεσοβέζικες λύσεις. Η ανθρωπότητα σήμερα έχει μόνο μια επιλογή, αυτή της ανατροπής του καπιταλισμού στο όνομα ενός Οικουμενικού Ουμανισμού, της αντικατάστασης της ‘αστικής Δημοκρατίας’ με την Άμεση Δημοκρατία, της δημιουργίας ενός καλύτερου κόσμου.
Αυτές τις απλές αλήθειες πολλοί, άλλοι από άγνοια και άλλοι από συμφέρον και επαγγελματική διαστροφή τις αφορίζουν ως ουτοπίες. Παραγνωρίζουν φαίνεται πως η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι παρά η σταδιακή πραγμάτωση της ουτοπίας στο μέτρο που οι κάθε φορά ανάγκες της κοινωνίας-ανθρωπότητας ξεπερνούν τους μύθους και ανακαλύπτουν τις καινούργιες δυνατότητες.
Ζούμε στην εποχή κατά την οποία η ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας μπορεί αντικειμενικά να απαλλάξει την Ανθρωπότητα από όλα τα δεινά που δημιουργεί ο μανιακός καπιταλισμός και η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και να μετατρέψει τον πλανήτη από κόλαση σε πραγματικό παράδεισο, φτάνει οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να συνειδητοποιήσουν τις καινούργιες δυνατότητες και να τις απελευθερώσουν από την καπιταλιστική ομηρία.
Η πραγμάτωση της Νέας Ουτοπίας, της Νέας Ελευθερίας και ενός καλύτερου κόσμου, της ανατροπής του καπιταλισμού και της αντικατάστασής του από ένα Οικουμενικό Ουμανισμό δεν είναι, σήμερα, μόνο εφικτή, αλλά και απόλυτα άμεση και αναγκαία για τη συνέχιση της ύπαρξης της ζωής και της απεμπλοκής του ανθρώπινου πολιτισμού από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό προτείνει να αναζητούμε την βαθύτερη ουσία της καπιταλιστικής κρίσης, της κρίσης της παρακμής και να προσπαθούμε να κατανοήσουμε τις σύγχρονες δυνατότητες, γιατί μόνο έτσι θα κατακτήσουμε τη Νέα Αυτοπεποίθηση και τη Νέα Συνείδηση, προϋπόθεση αναγκαία και ικανή για την αντιμετώπιση της μίζερης καπιταλιστικής καθημερινότητας και την οργάνωση του αγώνα για την συνολική και την οριστική υπέρβαση του διεφθαρμένου, του καταστροφικού και βάρβαρου καπιταλισμού στην προοπτική ενός αναγκαίου και εφικτού καλύτερου κόσμου.

****************************************************************
Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό:
www.infonewhumanism.blogspot.com
www.epithesh.blogspot.com
www.globala.blogspot.com